Relaties
alle pijlers
Na 25 jaar is het over
zaterdag 2 december 2017 om 04:21
Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.
zondag 14 januari 2018 om 20:33
Inmiddels heeft zij het zelf aan haar man verteld. Hij was erg geschrokken en erg verdrietig maar ze willen bij elkaar blijven. Maar goed hij weet het nog maar net dus voor hen begint de achtbaan nu pas. Hier was er eindelijk wat meer rust sinds hij afgelopen maandag het contact definitief met haar had verbroken. Donderdag belde ze hem echter met de mededeling dat ze het dus aan haar man had verteld en aangezien ze elkaar tegen kunnen komen omdat zij zakelijk ook bij ons komen wilde ze dat mijn man wist dat haar man het nu ook wist. Althans dat was volgens haar de reden om het aan mijn man door te geven. Ik denk zelf dat ze wilde aangeven dat ze binnenkort waarschijnlijk/misschien beschikbaar is in de hoop dat hij het definitieve contact toch niet verbreekt of dat hij nieuwschierig is hoe het bij haar verloopt en daarom toch weer contact opneemt.Blumke29 schreef: ↑26-12-2017 09:52Lieve TO, ik heb het al eerder geschreven: licht die man van haar in!!! De enige reden dat hij zegt niet met haar verder te willen is om haar hachje te redden (ook dat hebben ze onderling afgesproken). Ze weten verdomd goed dat die man er een punt achter zet en dan is ze alles kwijt. Jou kunnen ze nog iets wijsmaken, hem waarschijnlijk niet.
Ze wilden beiden hun vertrouwde nestje niet kwijt en daarbuiten lekker samen rollebollen, lekker makkelijk. Helaas ben jij er nu achter gekomen en zetten ze alles op alles om te redden wat er te redden valt.
Nogmaals: licht die man van haar in (wel onder vier ogen), je zult het moeten forceren, eerder krijgt je geen rust. Trouwens die man heeft ook de waarheid verdiend en zij zal op de blaren moeten zitten.
Je man zal blijven liegen en je weet volgens mij ook zelf wel dat de afgelopen acht maanden niet pas de tweede affaire van hem is geweest, het is alleen zinloos om hem daarover vragen te stellen, wat je niet kunt bewijzen zal hij nooit toegeven.
Sterkte TO!
zondag 14 januari 2018 om 20:40
Waarom verbaasd dit je? Als je, je hele topic doorleest is dit altijd het gedrag van je man
Geweest. Hij vind het vast super irritant dat je nu dingen gaat vragen en eisen.
Hij heeft blijkbaar heel
Zorgvuldig afgewogen bij wie hij liever wil zijn met zijn min en pluslijst.
Dat alleen al is toch super koud/berekenend en emotieloos. Hij gaat alleen maar voor zijn eigen voordeel.
[/quote]
Ik snap dat het zo koud en emotieloos overkomt maar ik herken dat echt niet bij hem, hij is juist een heel gevoelig persoon die zich leed van anderen ontzettend aantrekt, vaak te erg. Hij kan nachten wakker liggen van een nieuwsbericht bijvoorbeeld laatst die kinderen die verbrand zijn in huis waar de buren die ouders tegen moesten houden om weer terug het huis in te gaan om de kinderen te redden. Hij is daar echt ziek van. De minnen en plussenlijst was omdat hij aangeeft zoveel rekening te houden met de mensen om hem heen dat hij niet meer weet wat hij zelf wil en voelt. Die lijst maakte hem duidelijk wat hij bij mij mist (de plussen aan haar kant) en ook wat hij wel bij mij vind en niet bij haar. Hij heeft me toen gevraagd of ik dacht dat die dingen bij ons weer terug zouden kunnen komen (bijv, meer samen lachen, positiviteit, betere communicatie). Wat me pijn deed was dat hij mij dus wel degelijk tegen haar af zette op de lijst terwijl hij steeds zei dat samen met haar verder geen optie was en ook nooit een optie was geweest. Dan zou je verwachten dat zijn opties op zijn minnen en plussen lijst zouden zijn alleen verder tov samen met mij blijven maar hij had dus drie opties opgeschreven, alleen verder, samen met mij, en samen met haar.
zondag 14 januari 2018 om 21:24
Precies. Ik moet me maar focussen op de 25 jaar die wel goed zijn gegaan en alles wat hij voor me gedaan heeft. Het moet nu maar klaar zijn met het gejank dat hij is vreemdgegaan. Daar mag ik tijdens de therapie over praten en de rest van de tijd mag ik alleen maar praten over hoe goed we het hebben. Zegt hij net letterlijk allemaal tegen me. Ik moet me niet zo aanstellen. Moet eens een volwassen vrouw worden en ophouden met janken, en klagen over pijn, en klagen over zijn vreemdgaan, of over vervelende klanten. Ik moet God op mijn blote knietjes danken voor zo’n geweldige man, zo’n geweldig leven. Ik zei tegen hem dat tien maanden vreemdgaan en belogen worden niet in vijf weken verwerkt is. Toen zei hij dat hij één week verdrietig is geweest over de dood van zijn moeder, en toen weer verder is gegaan. Ik heb voor hem geapplaudisseerd en gezegd dat hij er maar trots op moest zijn, dat hij dat zo makkelijk kan verwerken. Toen liep hij boos weg en zei ‘zoek het maar uit’.
zondag 14 januari 2018 om 21:32
Omdat ik van hem hou. Maar dat is hij nu wel behoorlijk aan het kapot maken. Het is duidelijk dat hij alleen maar minachting voor mij voelt en dat zijn mooie woorden tussendoor alleen maar wishful thinking is. Hij wil alleen maar mooi weer spelen. Er mag geen ruzie zijn, er mag geen onmin zijn. Ik moet de hele dag daverend van geluk zingend rondlopen. Anders wordt hij gefrustreerd. En dan is het logisch dat hij vreemdgaat. Zoiets is zijn denkkronkel, ik weet het ook niet meer, hoe dit nog goed te krijgen. Er zit zo’n boosheid in hem. Hij is zo boos op mij, op alles wat ik verkeerd doe. Maar waarom kiest hij dan toch voor mij? Ga dan, als ik zo slecht ben!? Waarom moet ík de stekker er uit trekken???Vergeetmenietje1980 schreef: ↑14-01-2018 21:28die man heeft echt geen respect voor jou. waarom laat je je zo behandelen?
zondag 14 januari 2018 om 21:35
Dit wordt niet meer wat.. 24/25 jaar goed of niet.. Het gaat je nog meer verdriet en ellende opbrengen dan je nu hebt.
Een man die hier zo mee omgaat, heeft te weinig respect voor je (bovenop de affaire) en als jij iemand bent die zichzelf een beetje respecteert dan denk ik dat je zijn koffer in moet pakken en hem de deur moet wijzen. Laat hem de rambam krijgen. Je hart zal bloeden, maar dat deed het toch al. Kies voor jezelf.
Een man die hier zo mee omgaat, heeft te weinig respect voor je (bovenop de affaire) en als jij iemand bent die zichzelf een beetje respecteert dan denk ik dat je zijn koffer in moet pakken en hem de deur moet wijzen. Laat hem de rambam krijgen. Je hart zal bloeden, maar dat deed het toch al. Kies voor jezelf.
enigme wijzigde dit bericht op 14-01-2018 21:37
14.25% gewijzigd
zondag 14 januari 2018 om 21:35
Hoe kan hij nou aan de ene kant zo gevoelig zijn en aan de andere kant zo hard? Ik weet gewoon niet meer welke kant de echte is. Ik denk dat ik mijn man helemaal niet ken. Ik weet echt niet welke kant te geloven. Natuurlijk wil ik het liefst geloven dat die boze kant angst is, of paniek, vermoeidheid, overspannenheid, weet ik veel. En dat die zorgzame, lieve kant is hoe hij echt is. Maar ik ga er steeds meer aan twijfelen. Zijn leven is één groot toneelstuk. Hoe hij werkelijk over me denkt komt nu naar boven, denk ik.
zondag 14 januari 2018 om 21:38
Het lijkt erop alsog hij de therapie voor lief neemt, als ‘verplicht nummer’ om met jou verder te gaan...
Hij beseft nog altijd niet dat jij weer nader tot hem wilt komen op het persoonlijke vlak...heeft hij daar wel ècht behoefte aan.... een diepe persoonlijke verbondenheid waarbij je alle zorgen deelt, elkaar steunt, een schouder biedt, oplossingen zoekt, eerlijk tegen elkaar kunt zijn omdat je de ander vertrouwt?
Hij wil het afgelopen half jaar zo snel mogelijk achter zich laten blijkbaar.
Maar in een huwelijk deel je ook een verleden....met leuke en verdrietige momenten...en je hoeft niet in te zwelgen in het verdriet...maar hij slaat een stadium over...
Ik vind het zó gevoelloos wat hij tegen je zegt...
Hoe zag die plus/minlijst eruit? Enig idee?
Hij beseft nog altijd niet dat jij weer nader tot hem wilt komen op het persoonlijke vlak...heeft hij daar wel ècht behoefte aan.... een diepe persoonlijke verbondenheid waarbij je alle zorgen deelt, elkaar steunt, een schouder biedt, oplossingen zoekt, eerlijk tegen elkaar kunt zijn omdat je de ander vertrouwt?
Hij wil het afgelopen half jaar zo snel mogelijk achter zich laten blijkbaar.
Maar in een huwelijk deel je ook een verleden....met leuke en verdrietige momenten...en je hoeft niet in te zwelgen in het verdriet...maar hij slaat een stadium over...
Ik vind het zó gevoelloos wat hij tegen je zegt...
Hoe zag die plus/minlijst eruit? Enig idee?
mdh wijzigde dit bericht op 14-01-2018 21:43
0.84% gewijzigd
De toekomst is niet meer wat het was
zondag 14 januari 2018 om 21:41
Mijn mond valt open als ik dit lees. Wat een rare reactie.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑14-01-2018 21:24Precies. Ik moet me maar focussen op de 25 jaar die wel goed zijn gegaan en alles wat hij voor me gedaan heeft. Het moet nu maar klaar zijn met het gejank dat hij is vreemdgegaan. Daar mag ik tijdens de therapie over praten en de rest van de tijd mag ik alleen maar praten over hoe goed we het hebben. Zegt hij net letterlijk allemaal tegen me. Ik moet me niet zo aanstellen. Moet eens een volwassen vrouw worden en ophouden met janken, en klagen over pijn, en klagen over zijn vreemdgaan, of over vervelende klanten. Ik moet God op mijn blote knietjes danken voor zo’n geweldige man, zo’n geweldig leven. Ik zei tegen hem dat tien maanden vreemdgaan en belogen worden niet in vijf weken verwerkt is. Toen zei hij dat hij één week verdrietig is geweest over de dood van zijn moeder, en toen weer verder is gegaan. Ik heb voor hem geapplaudisseerd en gezegd dat hij er maar trots op moest zijn, dat hij dat zo makkelijk kan verwerken. Toen liep hij boos weg en zei ‘zoek het maar uit’.
zondag 14 januari 2018 om 21:41
Hij zegt eigenlijk tegen me dat hij wel wil blijven, maar dat ik dan het spelletje mee moet spelen. Lachen, knikken, en alle pijn wegstoppen. Net als hij altijd doet. De beerput mag niet open, ik moet ophouden met wroeten. Dat levert toch niets op behalve verdriet. Gewoon doen of er niets gebeurd is en gezellig zijn. Ik snap echt niet hoe hij het kan. Ja, ik snap het wel. Hij kan het ook niet, maar vlucht uiteindelijk in dingen kopen, willen emigreren, of een affaire. Zo kan hij blij blijven. En ik, ik moet maar dankbaar zijn voor alles wat hij voor me doet en mag niet klagen of praten over de dingen die me niet aanstaan. Dat is gewoon de prijs die ik moet betalen om met zo’n gewéldige man te leven. Ja daahaag. Hij heeft inderdaad gewoon nul respect voor me.
zondag 14 januari 2018 om 21:47
Ik denk inderdaad dat hij geen behoefte heeft aan die verbondenheid. Alhoewel hij die met die ander wel had geeft hij aan en dat vind hij nu zo moeilijk om op te geven.mdh schreef: ↑14-01-2018 21:38Het lijkt erop alsog hij de therapie voor lief neemt, als ‘verplicht nummer’ om met jou verder te gaan...
Hij beseft nog altijd niet dat jij weer nader tot hem wilt komen op het persoonlijke vlak...heeft hij daar wel ècht behoefte aan.... een diepe persoonlijke verbondenheid waarbij je alle zorgen deelt, elkaar steunt, een schouder biedt, oplossingen zoekt, eerlijk tegen elkaar kunt zijn omdat je de ander vertrouwt?
Hij wil het afgelopen half jaar zo snel mogelijk achter zich laten blijkbaar.
Maar in een huwelijk deel je ook een verleden....met leuke en verdrietige momenten...en daar hoef je niet in te zwelgen in het verdriet...maar hij slaat een stadium over...
Ik vind het zó gevoelloos wat hij tegen je zegt...
Hoe zag die plus/minlijst eruit? Enig idee?
Ik weet niet hoe de plus en min lijst er uit zag. Weet alleen een paar van haar ‘pluspunten’ omdat hij dus aan mij vroeg of ik dacht dat wij die ook weer terug zouden kunnen krijgen.
Het lijkt wel een Jekyll & hide, echt waar. Het ene moment is hij super lief, begripvol, vol spijt over wat hij heeft gedaan. We hebben er uren over gepraat. En dan opeens komt er zo’n uitbarsting van een vulkaan aan shit en deugt er niets van mij, trapt hij me verbaal helemaal de grond in. Wie is nu de echte man van mij? Diegene die ik 25 jaar lang dag in dag uit zie, of die idioot die zulke rare dingen zegt? Ik raak er heel erg verward van. Ik denk dat hij overspannen is. Hij geeft zelf aan een midlifecrisis te hebben. Maar ik hoef me toch niet alles te laten zeggen? Ik ben toch degene die bedrogen is??!! Daar mag ik toch verdriet over hebben, boos over zijn??
zondag 14 januari 2018 om 21:49
Misschien hoopte hij stiekem wek dat zij toch met hém door wilde gaan en is hij geschrokken nu ze aangeeft dat niet te willen. Ik weet echt niet meer wat ik aan hem heb, wat ik moet geloven. Is hij tijdelijk ontoerekeningsvatbaar of komt nu zijn ware aard boven???
zondag 14 januari 2018 om 21:54
Ik heb niet dehele topic gelezen, maar op de laatste pagina lees ik al twee keer “hoe hij over mij denkt”. Wat voel je daarbij en wat wil je zeggen met deze opmerking?
Wel of niet doorgaan met deze relatie, is een antwoord dat vanzelf komt. De een weet dat direct, de ander na een week en de ander misschien maanden, of gaan na jaren uit elkaar, omdat je na een paar jaar toch blijkt dat je niet kan vergeven.
Wat ik wel zou doen, hou de focus op jezelf, je relatie en je kind en niet zo zeer die andere vrouw en haar gezin.
Dat hij er niet over wil praten, is dat iets wat je in therapie kan bespreken? Misschien dat hij tot andere inzichten komt en dat jij hem kan begrijpen wat de reden is dat hij er niet over wil hebben.
Het kan van alles zijn, dat hij schijt aan je heeft of de verdriet en schaamte. Dat weet je nu niet.
Wel of niet doorgaan met deze relatie, is een antwoord dat vanzelf komt. De een weet dat direct, de ander na een week en de ander misschien maanden, of gaan na jaren uit elkaar, omdat je na een paar jaar toch blijkt dat je niet kan vergeven.
Wat ik wel zou doen, hou de focus op jezelf, je relatie en je kind en niet zo zeer die andere vrouw en haar gezin.
Dat hij er niet over wil praten, is dat iets wat je in therapie kan bespreken? Misschien dat hij tot andere inzichten komt en dat jij hem kan begrijpen wat de reden is dat hij er niet over wil hebben.
Het kan van alles zijn, dat hij schijt aan je heeft of de verdriet en schaamte. Dat weet je nu niet.
zondag 14 januari 2018 om 21:55
Ik weet het zelf ook niet. Er is iets in mij wat niet kan geloven dat iemand vijfentwintig jaar lang zó toneel kan spelen denk ik. Ik ben zelf heel recht door zee en (soms te) eerlijk. Hij is óf een ontzettend gevoelige lieve man die er nu even helemaal doorheen zit en niet kan dealen met de pijn die hij mij heeft aangedaan, óf het is een grote klootzak die me 25 jaar lang zand in de ogen heeft gestrooid. Ik ben écht geen dom blondje, dus de tweede optie wil er bij mij gewoon nog even niet in. Kan me echt niet voorstellen dat ik zó blind van liefde ben. Maar door zijn gedrag nu duwt hij me wel steeds verder van hem af, en wordt de stap om weg te gaan steeds kleiner. Misschien heb ik dat wel nodig ook om los van hem te komen. Ben veel te afhankelijk van hem geweest op veel vlakken, en dat is ook iets wat sowieso moet veranderen, of we verder gaan of niet. Maar ik heb werkelijk waar al vijfentwintig jaar niet naar andere mannen gekeken, voor mij is hij gewoon the one and only. Ik zie nu wel dat het waarschijnlijk gaat ophouden. Maar ook dan zie ik mij niet met iemand anders. Ik ben misschien een drama queen maar ik geloof echt in de liefde en als dit kapot gaat, ondanks mijn volledige inzet van vijfentwintig jaar, dan is het voor mij klaar. Dan ga ik nooit mijn hart meer openstellen voor wie dan ook. Dit trek ik niet nog een keer.SilverShadow schreef: ↑14-01-2018 21:42Natuurlijk trekt hij de stekker er niet uit. Als jij dat doet kan hij je dat ook weer voor de voeten gooien. Want JIJ wilde scheiden.
Waarom je dat niet in gang zet snap ik nog steeds niet. Hoe kun je nou houden van iemand die je zo behandelt.
zondag 14 januari 2018 om 22:00
Moeilijk allemaal, maar ik geloof dat je er helemaal doorheen bent en helemaal in de war bent, het lijkt wel net zo erg als begin december. Wellicht moet je even rust nemen, afstand van hem nemen en eventueel met een goede vriendin erover praten.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑14-01-2018 21:55Ik weet het zelf ook niet. Er is iets in mij wat niet kan geloven dat iemand vijfentwintig jaar lang zó toneel kan spelen denk ik. Ik ben zelf heel recht door zee en (soms te) eerlijk. Hij is óf een ontzettend gevoelige lieve man die er nu even helemaal doorheen zit en niet kan dealen met de pijn die hij mij heeft aangedaan, óf het is een grote klootzak die me 25 jaar lang zand in de ogen heeft gestrooid. Ik ben écht geen dom blondje, dus de tweede optie wil er bij mij gewoon nog even niet in. Kan me echt niet voorstellen dat ik zó blind van liefde ben. Maar door zijn gedrag nu duwt hij me wel steeds verder van hem af, en wordt de stap om weg te gaan steeds kleiner. Misschien heb ik dat wel nodig ook om los van hem te komen. Ben veel te afhankelijk van hem geweest op veel vlakken, en dat is ook iets wat sowieso moet veranderen, of we verder gaan of niet. Maar ik heb werkelijk waar al vijfentwintig jaar niet naar andere mannen gekeken, voor mij is hij gewoon the one and only. Ik zie nu wel dat het waarschijnlijk gaat ophouden. Maar ook dan zie ik mij niet met iemand anders. Ik ben misschien een drama queen maar ik geloof echt in de liefde en als dit kapot gaat, ondanks mijn volledige inzet van vijfentwintig jaar, dan is het voor mij klaar. Dan ga ik nooit mijn hart meer openstellen voor wie dan ook. Dit trek ik niet nog een keer.
Sterkte.
zondag 14 januari 2018 om 22:05
Dat hij twee totaal tegenstrijdige berichten uitzend. Aan de ene kant is hij lief, zorgzaam, gaat ver over zijn grenzen om voor mij en dochter te zorgen, echt niets maar dan ook niets is hem te veel. Heb ik troost nodig, krijg ik troost. Kopjes thee, hij doet het huishouden, kookt het eten, entertaint dochter. Werkt hard. Doet eigenlijk alles perfect. En dan opeens, out of the blue, blijkt dat hij al tien maanden vreemdgaat. En als ik daar dan over wil praten, is hij vijf weken lang begripvol, vol spijt, vol liefde. En nu opeens, moet het maar klaar zijn. Moet ik maar eens dankbaar zijn voor alles wat hij voor mij doet. Mag ik alleen nog over positieve dingen praten. Moet eens ophouden met klagen. Moet me eens als een volwassen vrouw gaan gedragen. Ik krijg een enorme berg verwijten en shit over me heen waar de honden geen brood van lusten. Ik denk, dat dat is hoe hij echt over mij denkt. Maar dat hij dat van zichzelf niet mág denken. Want hij is opgegroeid in een gezin zonder conflicten, ruzie mocht gewoon niet, punt uit. Alles werd met de mantel der liefde bedekt. Alles drukt hij weg. Alle verdriet, pijn, van hem, van mij, hij duwt het weg. Het overlijden van zijn moeder, het ouder worden, het puberen van dochter, het verdriet over mijn handicap, de vermoeidheid van het jarenlang kei en keihard werken. We mogen alleen maar positief doen en vrolijk zijn. Dat trok hem zo aan in haar. Zij is ook zo. Stopt ook alles weg en zoekt ook overal het positieve in. Maar nu kookt de pan over en lukt het hem niet meer om die nare meningen over mij onder de mantel der liefde te houden. Nu zie ik hoe hij echt over me denkt, denk ik. Of is hij overspannen, en is dit niet hoe hij echt over me denkt? Ik weet het echt niet meer.Appeltje20-17 schreef: ↑14-01-2018 21:54Ik heb niet dehele topic gelezen, maar op de laatste pagina lees ik al twee keer “hoe hij over mij denkt”. Wat voel je daarbij en wat wil je zeggen met deze opmerking?
zondag 14 januari 2018 om 22:09
Klopt, ik ben echt vreselijk geschrokken van zijn uitbarsting van net. Dacht dat we zo op de goede weg waren. Nu denk ik dat er helemaal geen weg meer is. Één grote bermbom en alles is weer kapot.creativeguy schreef: ↑14-01-2018 22:00Moeilijk allemaal, maar ik geloof dat je er helemaal doorheen bent en helemaal in de war bent, het lijkt wel net zo erg als begin december. Wellicht moet je even rust nemen, afstand van hem nemen en eventueel met een goede vriendin erover praten.
Sterkte.
zondag 14 januari 2018 om 22:21
Als het zó stuk is als hij nu zegt, en hij écht zo over mij denkt, denk ik niet dat het nog goed komt. En eerlijk gezegd wil ik geen relatie hebben met iemand die zo slecht over mij denkt, want zo slecht ben ik nou ook weer niet. Ik doe vast heel veel dingen verkeerd, maar ik ben altijd eerlijk, trouw, verzorg me goed, zie er goed uit, ben verantwoordelijk, intelligent, liefdevol en je kunt altijd op me bouwen. Door de situatie waarin ik zit ben ik door mijn handicap te afhankelijk van hem, en dat zal ook echt een probleem zijn als ik alleen verder moet gaan. Ik weet ook nog niet hoe dat op te lossen. Maar ik ben zoveel meer dan wat hij mij nu verwijt.
