Relaties
alle pijlers
Na 25 jaar is het over
zaterdag 2 december 2017 om 04:21
Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.
maandag 15 januari 2018 om 23:44
Ik vind het mooi dat je dat voor jezelf weet..want meestal is dat een hele moeilijke vraag om echt eerlijk te beantwoorden.
Maar ik vond je altijd al krachtig overkomen. Afgelopen dagen wel over je grenzen heen laten gaan,maar je zit ook in zo'n rollercoaster. Dan wordt je ook uit je balans getrokken.
Uit eigen ervaring weet ik nog dat wij het allerslechtste bij elkaar naar boven haalden..en nu zijn we samen weer redelijk in balans en sterk gegroeid in onze eigen persoonlijke ontwikkeling. En relationele ontwikkeling..
Maar het kost tijd, moed(!) en lef en geduld...jij hebt dit in je! Misschien je man ook..ik hoop het, je verdiend het!
Maar ik vond je altijd al krachtig overkomen. Afgelopen dagen wel over je grenzen heen laten gaan,maar je zit ook in zo'n rollercoaster. Dan wordt je ook uit je balans getrokken.
Uit eigen ervaring weet ik nog dat wij het allerslechtste bij elkaar naar boven haalden..en nu zijn we samen weer redelijk in balans en sterk gegroeid in onze eigen persoonlijke ontwikkeling. En relationele ontwikkeling..
Maar het kost tijd, moed(!) en lef en geduld...jij hebt dit in je! Misschien je man ook..ik hoop het, je verdiend het!
dinsdag 16 januari 2018 om 00:23
Dank je wel, lief van je. Ik doe mijn best, en hij ook. De rest moeten we afwachten. Ben niet zo van het afwachten, dus ik vind het wel heel moeilijk hoor. Als hij dan zo verschrikkelijk rot doet zoals gisteren dan ben ik er echt helemaal klaar mee. Maar we zetten door.Ikkuz schreef: ↑15-01-2018 23:44Ik vind het mooi dat je dat voor jezelf weet..want meestal is dat een hele moeilijke vraag om echt eerlijk te beantwoorden.
Maar ik vond je altijd al krachtig overkomen. Afgelopen dagen wel over je grenzen heen laten gaan,maar je zit ook in zo'n rollercoaster. Dan wordt je ook uit je balans getrokken.
Uit eigen ervaring weet ik nog dat wij het allerslechtste bij elkaar naar boven haalden..en nu zijn we samen weer redelijk in balans en sterk gegroeid in onze eigen persoonlijke ontwikkeling. En relationele ontwikkeling..
Maar het kost tijd, moed(!) en lef en geduld...jij hebt dit in je! Misschien je man ook..ik hoop het, je verdiend het!
dinsdag 16 januari 2018 om 08:39
Ik heb je hele topic gelezen gisteren. Wat heftig allemaal zeg. Dus allereerst een oprechte knuffel 
Ik zou echt heel goed mijn grenzen uitspreken en bewaken lieve to. Hij heeft er geen moeite mee met zeggen dat jij over zijn grenzen heen gaat, terwijl hij jou juist op alle vragen antwoord zou moeten geven nu, zovaak jij wil, al kruipend op zijn knietjes voor vergiffenis.
Ik zou dus echt niet meer pikken dat hij zo respectloos tegen (en over, dat ben je niet vergeten denk ik) je praat. 25 jaar huwelijk moet toch meer zijn dan dit? Van mij zou hij even een paar weken opzichzelf kunnen gaan reflecteren ergens. Maargoed mijn grens zoi al eerder bereikt zijn.. Namelijk toen hij ging liegen over het wel of niet verbreken van het contact met haar.
Hij denkt niet in jouw belang, klinkt heel berekenend en sluw en ik zou als ik jou was in ieder geval contact nemen met een advocaat en je goed laten informeren. Zoek je eigen kracht! Je moet nu, voor jou en je dochter, en je kunt het niet allemaal van zijn beslissingen af laten hangen. Ik snap dat je wil vechten dat respecteer ik. En ik ken natuurlijk je precieze situatie niet maar vrouw, zorg dat je op alles voorbereid bent! Stel een grens, niet alleen niet meer vreemdgaan maar met respect voor elkaar en jullie 25 jarige huwelijk.
Sterkte..
Ik zou echt heel goed mijn grenzen uitspreken en bewaken lieve to. Hij heeft er geen moeite mee met zeggen dat jij over zijn grenzen heen gaat, terwijl hij jou juist op alle vragen antwoord zou moeten geven nu, zovaak jij wil, al kruipend op zijn knietjes voor vergiffenis.
Ik zou dus echt niet meer pikken dat hij zo respectloos tegen (en over, dat ben je niet vergeten denk ik) je praat. 25 jaar huwelijk moet toch meer zijn dan dit? Van mij zou hij even een paar weken opzichzelf kunnen gaan reflecteren ergens. Maargoed mijn grens zoi al eerder bereikt zijn.. Namelijk toen hij ging liegen over het wel of niet verbreken van het contact met haar.
Hij denkt niet in jouw belang, klinkt heel berekenend en sluw en ik zou als ik jou was in ieder geval contact nemen met een advocaat en je goed laten informeren. Zoek je eigen kracht! Je moet nu, voor jou en je dochter, en je kunt het niet allemaal van zijn beslissingen af laten hangen. Ik snap dat je wil vechten dat respecteer ik. En ik ken natuurlijk je precieze situatie niet maar vrouw, zorg dat je op alles voorbereid bent! Stel een grens, niet alleen niet meer vreemdgaan maar met respect voor elkaar en jullie 25 jarige huwelijk.
Sterkte..
woensdag 17 januari 2018 om 18:55
Het is een andere definitie van verdriet. Hij heeft het over verdrietig zijn over het verlies van iemand die nooit meer terugkomt en daarom huilen. Overigens vind ik het knap als je het verlies van een ouder na een week achter je kan laten. Mist hij zijn moeder nooit? Dat is ook een vorm van verdriet. Vraag hem dat eens als het kán. Niet als een nare opmerking.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑14-01-2018 21:24Precies. Ik moet me maar focussen op de 25 jaar die wel goed zijn gegaan en alles wat hij voor me gedaan heeft. (...) Toen liep hij boos weg en zei ‘zoek het maar uit’.
Jij hebt het over het verdriet dat je levenspartner blijkbaar 24/7 een masker opheeft en je nooit genoeg vertrouwt om echt te laten zien wat hem dwars zit.
Dit is niet iets dat bij jou begonnen is. Waarschijnlijk doet hij dit al zijn leven lang. Ik kan me goed voorstellen dat jullie werkrelatie de zaken verergert omdat hij móet verkopen om de boel draaiende te houden en jij voor de zaken over zijn grenzen heengaat. En hij kan het helemaal niet makkelijk verwerken, maar zoekt uitvluchten in andere dingen. (Zoals je zelf ook schreef).
Ja, hij zoekt de weg van de minste weerstand. Jij ook. Als hij altijd vrolijk lijkt, dan zal hij wel altijd vrolijk zijn, toch?
Ik denk dat het heel goed voor hem kan zijn als hij nu zijn emoties kan laten zien en beseffen dat de mensen waarvan hij houdt daarna niet meteen weglopen. Ik snap dat het voor jou een goede grens is, en geef je daarin gelijk, maar voor hem kan het best wel eens averechts werken.
Ik denk dat jullie allebei behoorlijk rationele mensen zijn die het moeilijk vinden om over gevoelens te praten. Jullie eigen gevoelens moeten vooral niet in de weg staan van wat pragmatisch en verstandig is. Dat maakt het moeilijk om tot de kern van het probleem te komen. Als er dan een keer over gevoelens gepraat gaat worden, escaleert het ook gelijk want jullie vinden het allebei moeilijk en willen dan vooral je eigen ei kwijt.
Hij omzeilt het probleem door te gaan lachen en de clown uithangen. Hij kijkt naar de goede dingen en negeert de slechte.
Jij klaagt over de kleine dingen; vervelende klanten, pijn op allerlei plekken, rotweer, lelijk tapijt etc...
Terwijl jullie eigenlijk verdrietig of boos zijn over iets heel anders, iets veel groters.
Ik kan beredeneren dat jij heel boos en verdrietig bent en dat je alles over zijn ontrouw wil weten, maar als je je huwelijk wil redden is dat echt niet je grootste probleem. Het helpt je relatie geen moer als jij van a1 tot aazz weet wat hij met haar deed. Dat is van dezelfde orde als klagen over nare klanten en lelijk tapijt. Hij moet leren om zijn emoties te tonen en jij moet leren herkennen wanneer hij niet lekker in zijn vel zit. Tegelijkertijd jullie moeten leren om ruzie te maken en dat uit te praten. Je reactie van hierboven was een van boosheid. Begrijpelijk, maar hij gooit daarna de handdoek in de ring omdat je toch niet luistert. Je hoeft niet altijd de slingers op te hangen zodra hij laat zien hoe hij zich voelt, maar luisteren en oprecht geïnteresseerd doorvragen is soms noodzakelijk.
Hoe zorg je ervoor dat je oprecht en geïnteresseerd kan luisteren?
Samen leuke dingen doen. Een luchtige sfeer scheppen waarin je samen positieve herinneringen maakt. Wat deden jullie samen voordat jullie trouwden en een eigen bedrijf opbouwden?
Tip: Laat alle schermen thuis en dochter bij een goede vriendin, en ga samen een dagje 'iets' doen.
Ga samen naar een gezellig klein stadje en ga daar van die burgerlijke toeristen dingen doen en over koetjes en kalfjes praten. Maak eens een grapje. Maar praat niet over werk. Gewoon niet.
Ik hoop het beste voor jullie allebei, of dat nu samen is of niet.
woensdag 24 januari 2018 om 00:26
Inmiddels weer een ruime week en drie therapie sessies verder. De therapie is heftig. Zeer emotionele gesprekken. Maar het brengt ook veel moois. Veel begrip waar het scheef is gegaan en ook bij hem inzicht dat hij nooit 100% voor mij is gegaan en daarom ook minder moeite heeft voor zichzelf met het vreemdgaan. Er is geen contact meer met zijn minnares, die het inmiddels zelf thuis heeft verteld. Ook de zakelijke band is verbroken, ik kon het niet aan. Het geeft rust en bevestiging dat we er allebei heel hard aan willen werken om hier doorheen te komen. Maar we zijn er nog láng niet. Iedere dag is er wel een moment waarop ik de handdoek in de ring wil gooien en het vertrouwen kwijt ben dat hij zal kunnen veranderen. Maar iedere dag zijn er ook momenten dat we ons kwetsbaar durven opstellen naar elkaar en we weer voelen waarom we al die tijd samen zijn geweest. Het allesoverheersende ‘knoop in de maag’ gevoel begint een klein beetje weg te zakken. Het is er niet meer continu. Dat geeft ook wat rust, dat je er niet 24/7 mee bezig bent. Ik slaap iets beter. Maar de nachten blijven wel mijn valkuil. Doordat ik slecht in slaap kan vallen ga ik dan malen. En dan komen de gedachten uiteraard op háár en wat ze samen hebben gedeeld. En voor je het weet lig je dan weer tot diep in de nacht te malen. Of ik maak hem wakker en we praten er over, maar de volgende dag gaat wel gewoon de wekker weer dus dat houden we ook niet goed vol. Aan de ene kant heb je de behoefte om het er continu over te hebben, aan de andere kant kost dat ook gewoon teveel energie, die heftige emoties. Het dagelijks leven gaat ook gewoon door. De zaak, personeel zoeken, verjaardagen vieren. Hij maakt plannen voor de zomervakantie. Boeken wil ik nog niet, daarvoor is er voor mij nog teveel onzeker. En zo ploeteren we door, drie stappen vooruit, twee stappen terug. Stukje bij beetje wordt het n ieder geval helder waar de pijnpunten liggen, hoe de verwijdering tussen ons ontstaan is, hoe het kan dat hij door die verwijdering de keuze heeft gemaakt om vreemd te gaan, en wat daarvan de gevolgen zijn.
woensdag 24 januari 2018 om 00:30
Inzicht is goed maar waarom zou hij nu wel 100% voor jou gaan?IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑24-01-2018 00:26Veel begrip waar het scheef is gegaan en ook bij hem inzicht dat hij nooit 100% voor mij is gegaan en daarom ook minder moeite heeft voor zichzelf met het vreemdgaan.
woensdag 24 januari 2018 om 00:44
Omdat hij inziet dat als hij dat niet doet, de relatie nooit 100% gelijkwaardig zal kunnen worden. En daarin zit het risico op herhaling van vreemdgaan, wat ik niet wil. De reden waarom hij niet 100% voor mij ging maar altijd een stukje voor zichzelf gehouden heeft, ligt niet bij mij. Dit komt door een eerdere relatie die hij heeft gehad waarbij hij zo gekwetst is geweest dat hij besloten had zich nooit meer helemaal te geven. Dit is heel lang goed gegaan maar is nu op gaan breken en hij ziet nu in dat dat muurtje er voor gezorgd heeft dat hij openstond voor een ander. Hij hield nooit net zo veel van mij als ik van hem. Om samen verder te kunnen moet dat wel in evenwicht komen. Anders wil ik zelf ook niet met hem verder. Dat betekend dat hij niet alleen de positieve kant aan mij moet laten zien, maar ook zijn angsten, onzekerheden, verdriet. Dit heeft hij nooit gedaan. Altijd weggestopt, hij had dat niet (volgens hem). Nu komt er een kant naar boven die duidelijk laat zien dat hij die angsten en onzekerheden wel degelijk had, alleen ze niet met mij deelde, waardoor er altijd een emotionele afstand was, die ik niet heb opgemerkt. Ik zie/zag hem als iemand met enorm veel energie, positiviteit, behulpzaamheid. En daar keek ik ook tegen op want ik ben zelf veel angstiger aangelegd en veel sneller geneigd om negatief te denken. Nu blijkt dat die gedachtes er bij hem wel waren, maar hij ze niet deelde. Waarom zou hij nu wel voor 100% voor mij gaan? Omdat hij inziet dat ik een topwijf ben en hij me niet kwijt wil
en ook omdat hij inziet dat hij hier ook niet gelukkig van wordt, dat alsmaar ontkennen van verdriet, pijn, angst, en doen of alles perfect gaat. Het is ook ontzettend vermoeiend en eenzaam om zo te leven, en dat wil hij niet meer.
woensdag 24 januari 2018 om 00:59
Die momenten heb ik ook zeker hoor (dagelijks). Maar ja, ik hou van die klootzak
en er staat ook ontzettend veel goeds tegenover. In dit topic gaat het alleen over wat er niet goed gaat, maar we zijn echt wel een goed team op heel veel fronten. Al ruim 25 jaar, met een prachtige dochter. Dat geeft mij ook de wil en de kracht om er voor te knokken. Maar makkelijk is het zeker niet hoor, zeker nu de ‘beerput’ af en toe open gaat en duidelijk wordt waar hij zich jarenlang aan heeft gestoord wat ik gewoon totaal niet door heb gehad. Zijn signalen zijn voor hem duidelijk maar voor mij echt veel te subtiel geweest. Hij communiceert zo totaal anders dan ik, bij mij gaat het om feiten, wat zeg je nou precies. Hij zegt iets heel anders dan wat er feitelijk aan de hand is en hoopt dan dat het gevoel er achter duidelijk wordt bij mij. Dat is dus duidelijk verkeerd gegaan, en dat heeft zich jarenlang opgebouwd, tot zijn grote frustratie en mijn grote onwetendheid. Voorbeeldje. Hij brengt al jarenlang dochter naar school terwijl ze prima zelf kan fietsen (hij fietst met haar mee, vinden ze allebei gezellig). Als het dan vakantie is, zegt hij s avonds wel eens ‘wat fijn dat ik er nu niet vroeg uit hoef om dochter naar school te brengen, nu kan ik morgen uitslapen’. Mijn reactie zal dan zijn: “ja heerlijk is dat, maar dat hoef je anders toch ook niet te doen, als je het zo vervelend vind? dat is je eigen keuze toch om haar weg te brengen, ze kan prima alleen”. Hij wil dan eigenlijk van mij een compliment dat hij zo’n goede vader is die alles voor zijn kind over heeft. Zoekt daar bevestiging in, is daar misschien wel onzeker over, of hij het wel goed doet. Voor mij is het gewoon een opmerking over lekker uit kunnen slapen, en een soort van ‘klagen’ over iets waar je zelf voor gekozen hebt (dus dan moet je er ook niet over zeuren, is dan mijn pragmatische instelling). Mijn antwoord vat hij dan weer op als kritiek, terwijl hij juist bevestiging zocht. Hij is dus teleurgesteld en voelt zich niet gewaardeerd. Terwijl ik me nergens van bewust ben, me omdraai, en lekker ga slapen. Hij begint nu in te zien dat hij door zijn manier van formuleren bij mij de boodschap totaal niet overkomt zoals hij het bedoeld.
woensdag 24 januari 2018 om 01:05
Snap ik helemaal hoor Mopje, en ik vraag me ook echt wel af of het nu wel mogelijk gaat zijn als het 25 jaar al niet lukte. Maar we krijgen wel veel goede inzichten en die pijn van toen, is dan wel een kwart eeuw geleden, maar heeft hij toen, geheel in zijn stijl, gewoon weggedrukt en niet verwerkt. Dus die zit er nog steeds, die pijnplek. En is doorgegaan in onze relatie. Ik wil er ook geenszins mee zeggen dat die arme schat er nou eenmaal niets aan kan doen dat hij is vreemdgegaan omdat hij ooit zo gekwetst is hoor. Het is nooit een excuus! Het is wél een verklaring waarom hij altijd die emotionele afstand heeft gehouden. En die emotionele afstand heeft er voor gezorgd dat er ruimte kwam voor een derde in de relatie. Doordat we die inzichten krijgen, kun je ook je gedrag veranderen. Volgens de therapeute (EFT) kunnen mensen echt veranderen, als het inzicht en de wil er is. Ik ben er nog sceptisch over hoor, heel eerlijk gezegd. Maar proberen kan altijd toch, daar wordt niemand minder van. De tijd zal het leren, of het kan of niet. Zo niet, dan hebben we in ieder geval geleerd door welke patronen we de verkeerde kant op zijn gegaan, wat misschien dan kan helpen bij een volgende relatie.Mopje74 schreef: ↑24-01-2018 00:55Hij hield niet zoveel van jou als jij van hem...
Dat gaat dan toch ook nooit komen lijkt mij.
Dat is niet af te dwingen. Het is er of het is er niet.
En zijn vorige relatie. Jeetje, dat is al meer dan 25 jaar geleden. Een kwart eeuw!
En tuurlijk wil hij jou niet kwijt, tuurlijk vindt hij jou een topwijf.
Na wat hij gedaan heeft en hoe hij zich gedragen (misdragen heeft) en jij blijft bij hem.. Dat zou menig man helemaal top vinden.
Sorry, ik klink niet zo positief maar ik zie (lees) het dan ook als buitenstaander en niet als partner van.
woensdag 24 januari 2018 om 01:06
oh natuurlijk. hij voelde zich niet begrepenIWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑24-01-2018 00:59Die momenten heb ik ook zeker hoor (dagelijks). Maar ja, ik hou van die klootzak
Voorbeeldje. Hij brengt al jarenlang dochter naar school terwijl ze prima zelf kan fietsen (hij fietst met haar mee, vinden ze allebei gezellig). Als het dan vakantie is, zegt hij s avonds wel eens ‘wat fijn dat ik er nu niet vroeg uit hoef om dochter naar school te brengen, nu kan ik morgen uitslapen’. Mijn reactie zal dan zijn: “ja heerlijk is dat, maar dat hoef je anders toch ook niet te doen, als je het zo vervelend vind? dat is je eigen keuze toch om haar weg te brengen, ze kan prima alleen”. Hij wil dan eigenlijk van mij een compliment dat hij zo’n goede vader is die alles voor zijn kind over heeft. Zoekt daar bevestiging in, is daar misschien wel onzeker over, of hij het wel goed doet. Voor mij is het gewoon een opmerking over lekker uit kunnen slapen, en een soort van ‘klagen’ over iets waar je zelf voor gekozen hebt (dus dan moet je er ook niet over zeuren, is dan mijn pragmatische instelling). Mijn antwoord vat hij dan weer op als kritiek, terwijl hij juist bevestiging zocht. Hij is dus teleurgesteld en voelt zich niet gewaardeerd. Terwijl ik me nergens van bewust ben, me omdraai, en lekker ga slapen. Hij begint nu in te zien dat hij door zijn manier van formuleren bij mij de boodschap totaal niet overkomt zoals hij het bedoeld.
woensdag 24 januari 2018 om 01:19
IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑24-01-2018 00:59Voorbeeldje. Hij brengt al jarenlang dochter naar school terwijl ze prima zelf kan fietsen (hij fietst met haar mee, vinden ze allebei gezellig). Als het dan vakantie is, zegt hij s avonds wel eens ‘wat fijn dat ik er nu niet vroeg uit hoef om dochter naar school te brengen, nu kan ik morgen uitslapen’. Mijn reactie zal dan zijn: “ja heerlijk is dat, maar dat hoef je anders toch ook niet te doen, als je het zo vervelend vind? dat is je eigen keuze toch om haar weg te brengen, ze kan prima alleen”. [Hij wil dan eigenlijk van mij een compliment dat hij zo’n goede vader is die alles voor zijn kind over heeft.[/ Zoekt daar bevestiging in, is daar misschien wel onzeker over, of hij het wel goed doet. Voor mij is het gewoon een opmerking over lekker uit kunnen slapen, en een soort van ‘klagen’ over iets waar je zelf voor gekozen hebt (dus dan moet je er ook niet over zeuren, is dan mijn pragmatische instelling). Mijn antwoord vat hij dan weer op als kritiek, terwijl hij juist bevestiging zocht. Hij is dus teleurgesteld en voelt zich niet gewaardeerd. Terwijl ik me nergens van bewust ben, me omdraai, en lekker ga slapen. Hij begint nu in te zien dat hij door zijn manier van formuleren bij mij de boodschap totaal niet overkomt zoals hij het bedoeld.
Ik vind het echt gezemel van je man, Sorry.
En je kind naar school brengen terwijl ze de leeftijd heeft om met vriendinnen te gaan en dan ook nog complimenten willen, ik kan er niets mee.
woensdag 24 januari 2018 om 01:42
Klopt Mopje.Mopje74 schreef: ↑24-01-2018 01:38Ava, ik ken er ook niets mee maar TO houdt van hem en hoeven wij er ook niets mee. Mijn partner zal ook bepaalde dingen doen/zeggen waar een ander niets mee kan en ik na 27 jaar totaal niet over nadenk zeg maar. Dat van die potjes en dekseltjes zal toch een kern van waarheid in zitten denk ik dan maar.
Maar ik vraag mij soms af of TO het wel zo helder ziet als ze denkt.
Wat niet wegneemt dat ze in een rotsituatie zit en ik haar dat niet gun.
woensdag 24 januari 2018 om 08:47
Gelukkig is het jou man niet dan!
Het is denk ik een klein voorbeeldje, maar TO heeft een man die altijd zijn behoeftes en gevoel weggestopt heeft. En dat heeft veel grotere consequenties.
Sterkte Iwill, zoals je schrijft, je weet niet hoe dit verder gaat lopen, maar als het jullie helpt (ja, mensen kunnen echt veranderen, maar het vraagt wel heel veel van de mensen zelf, dus jouw man moet echt bereid zijn het harde werk te doen en jij ook) dan worden jullie er samen veel gelukkiger van en als jullie uit elkaar gaan denk ik dat je wel het gevoel hebt dat je hier alles aan gedaan hebt.
donderdag 25 januari 2018 om 08:50
donderdag 25 januari 2018 om 09:20
Wat een loftrompet voor TO.
Ik vind haar echt niet zo lief en warm hoor en kan misschien nog wel begrijpen dat man genegenheid zocht bij een ander.
Denk maar eens na over haar 'zich pragmatisch omdraaien in bed als man zegt dat hij een keer blij is dat hij er niet uit hoeft om met dochter naar school te fietsen'. Want o ja, dat fietsen, daar hij toch zelf voor gekozen.
De koelheid druipt er hier bij momenten van af. En het is alleen maar lekker dat man alleen aan zijn issues moet werken, TO heeft blijkbaar geen tekortkomingen?
Die man heeft zich blijkbaar vanaf een bepaald moment emotioneel beschermd en nu zeggen dat dit komt door een issue uit het verleden is zoveel makkelijker dan de hand in eigen boezem te steken.
Ik vind haar echt niet zo lief en warm hoor en kan misschien nog wel begrijpen dat man genegenheid zocht bij een ander.
Denk maar eens na over haar 'zich pragmatisch omdraaien in bed als man zegt dat hij een keer blij is dat hij er niet uit hoeft om met dochter naar school te fietsen'. Want o ja, dat fietsen, daar hij toch zelf voor gekozen.
De koelheid druipt er hier bij momenten van af. En het is alleen maar lekker dat man alleen aan zijn issues moet werken, TO heeft blijkbaar geen tekortkomingen?
Die man heeft zich blijkbaar vanaf een bepaald moment emotioneel beschermd en nu zeggen dat dit komt door een issue uit het verleden is zoveel makkelijker dan de hand in eigen boezem te steken.
donderdag 25 januari 2018 om 09:41
Pfff selectief lezen is ook een vak hè? Ik zie nergens staan dat ik geen tekortkomingen heb en nergens aan hoef te werken. Dat zou ook belachelijk zijn. In een huwelijk zitten twee mensen die een wisselwerking met elkaar hebben. Mijn gedrag triggerd hem en zijn gedrag triggerd mij. En wat denk je van het werk wat ik moet verzetten om hem weer te leren vertrouwen, erop te vertrouwen dat hij een volgende keer als hij zich onbegrepen voelt zich niet weer naar een andere dame wendt? Hahaha je kunt mij echt van alles verwijten maar ‘koelheid’ is er niet eentje van hoor!Viva-Account schreef: ↑25-01-2018 09:20Denk maar eens na over haar 'zich pragmatisch omdraaien in bed als man zegt dat hij een keer blij is dat hij er niet uit hoeft om met dochter naar school te fietsen'. Want o ja, dat fietsen, daar hij toch zelf voor gekozen.
De koelheid druipt er hier bij momenten van af. En het is alleen maar lekker dat man alleen aan zijn issues moet werken, TO heeft blijkbaar geen tekortkomingen?
Die man heeft zich blijkbaar vanaf een bepaald moment emotioneel beschermd en nu zeggen dat dit komt door een issue uit het verleden is zoveel makkelijker dan de hand in eigen boezem te steken.
donderdag 25 januari 2018 om 10:00
Nou ja, ik heb de term pragmatisch niet gebezigd.
En ik lees niet selectief.
Ik heb alles gelezen en mag een mening hebben.
Dit is namelijk een openbaar forum.
Je komt wel koel op me over.
Je schrijft 'we zijn een goed team', maar waar en hoe vaak heb je geschreven 'ik houd zo veel van mijn man dat ik ons graag weer nader tot elkaar zie komen'?
En ik lees niet selectief.
Ik heb alles gelezen en mag een mening hebben.
Dit is namelijk een openbaar forum.
Je komt wel koel op me over.
Je schrijft 'we zijn een goed team', maar waar en hoe vaak heb je geschreven 'ik houd zo veel van mijn man dat ik ons graag weer nader tot elkaar zie komen'?
