Relaties
alle pijlers
Na 25 jaar is het over
zaterdag 2 december 2017 om 04:21
Ben 25jaar samen met mijn man. Het is zó cliché. Ik dacht echt dat we het heel goed hadden samen. Ik kom door een uitzending op tv er achter dat Google allerlei teksten opslaat in je account, dus ik wilde even kijken wat er van mijn telefoon was opgeslagen. Ik open de site en ben al automatisch ingelogd, op het Google account van mijn man. Die hebben we samen ivm het uitwisselen van foto’s. Hij fotografeert veel en mijn hobby is fotoalbums maken dus kan ik zo bij alle foto’s die hij maakt. Ik zie daar een hele waslijst aan opgeslagen berichten, en open de eerste. “Hoi schatje, ik mis je zo, het was zo fijn gisteren...”. ik denk nog heel naïef, Huh dat berichtje komt me helemaal niet bekend voor.. maar die was dus ook niet aan mij gestuurd. Lang verhaal kort, hij heeft dus al minimaal zes maanden (zolang gaan de berichten terug) een affaire met een andere getrouwde vrouw, uiteraard half zo oud en twee keer zo dun, met vier kinderen maar liefst. En ze fantaseren over een leven samen met “hun” vijf kindjes wat zo mooi zou zijn. Ik kan alleen de berichten zien die hij via spraaksoftware heeft ingesproken. Maar die zeggen me genoeg. Ik ben helemaal lamgeslagen. Hij is nu niet thuis, hij slaapt in ons vakantiehuisje met onze dochter. Dat vakantiehuisje was voor onze ontspanning dacht ik (aangeschaft dit voorjaar, op zijn wens) maar uit de berichten blijkt dat het hun liefdesnestje was. We zijn ruim 25 jaar samen... hebben een prachtige dochter die na jaren gepest te zijn geweest eindelijk op de middelbare haar draai heeft gevonden en goed in haar vel zit. We hebben een eigen bedrijf, samen. Alles alles alles is met elkaar verweven. Ik raak mijn man, mijn kind, mijn huis en mijn baan kwijt. Ik ben helemaal in shock en weet even echt niet wat ik moet doen. Ik kan niet eens huilen. Waar moet ik in godsnaam beginnen??? Over een week zouden we samen een week op vakantie gaan.. ik loop namelijk een beetje tegen een burn-out aan de laatste tijd. En daar werd ik zo jaloers en onzeker van.. blijkbaar voelde ik onbewust toch wat aan. Wat een klootzak. Om twee gezinnen zó kapot te maken. Ook zij heeft een eigen bedrijf samen met haar man. De kindjes zijn nog piepklein. Mijn dochter past bij haar op.. die vind haar ook zó aardig.... ze hebben het al helemaal bedacht, wat zullen ze gelukkig zijn met elkaar en alle kindjes. Dan kunnen ze fijn gaan knutselen, kamperen, wandelen. Allemaal dingen waar hij nu een gruwelijke hekel aan heeft. En ja, nog meer cliché, hij loopt tegen de 50. Welkom midlifecrisis. Wat moet ik in goedsnaam doen????? Hij weet nog niet eens dat ik het weet, omdat hij niet thuis is.
zaterdag 3 februari 2018 om 15:08
Met de beglitterde hoop stront bedoelde ik zijn redenen/verklaring voor zijn vreemdgaan.
Hoe jullie relatie is kan ik niet beoordelen.
Ik kan me je twijfel voorstellen wat is echt en wat niet. Misschien vervalt hij wel in zijn oude rol/gedrag en loopt het over een past jaar weer fout.
Daar kan je nu op voorsorteren en hem dumpen of je kijkt dan wat je doet mocht het weer gebeuren.
Wat mij zou steken is dat het al de tweede de keer is dat hij vreemd gaat met grootschalig bedrog en gelieg.
Het is vrij naïef om te denken dat dit niet meer gaat gebeuren en jij houd meer van hem dan hij van jou, hij houd voornamelijk van zichzelf.
Hoe jullie relatie is kan ik niet beoordelen.
Ik kan me je twijfel voorstellen wat is echt en wat niet. Misschien vervalt hij wel in zijn oude rol/gedrag en loopt het over een past jaar weer fout.
Daar kan je nu op voorsorteren en hem dumpen of je kijkt dan wat je doet mocht het weer gebeuren.
Wat mij zou steken is dat het al de tweede de keer is dat hij vreemd gaat met grootschalig bedrog en gelieg.
Het is vrij naïef om te denken dat dit niet meer gaat gebeuren en jij houd meer van hem dan hij van jou, hij houd voornamelijk van zichzelf.
zaterdag 3 februari 2018 om 15:51
Toen ik dit las dacht ik even het topic te lezen waarbij de man weer verliefd was op zijn ex.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑03-02-2018 14:30Het doet me veel pijn te weten dat hij zo van zijn eerste vriendin heeft gehouden, en niet op die manier van mij. Hij is twee jaar diep ongelukkig geweest nadat hun relatie was afgebroken. Ik denk niet dat hij over mij twee jaar diep ongelukkig zou zijn. Ik ben misschien ook wel een romanticus hoor. Ik wil liefde zoals in de film. Dat je alles voor elkaar doet. Zo heb ik ook altijd naar hem gekeken. Maar blijkbaar hij niet naar mij, alhoewel hij wel altijd die indruk heeft gewekt. Hij is echt superromantisch, (ook na 24 jaar huwelijk, alleen het laatste jaar dus niet meer), bedenkt regelmatig verrassingen, weekendjes weg, we knuffelen heel veel, lopen altijd hand in hand, ik heb hieruit nooit gemerkt dat hij niet 100% voor mij zou gaan. Ik heb echt het idee dat hij er voor wil gaan, hij doet zijn stinkende best, maar de twijfels zijn bij mij nog heel erg groot. Hij kan nog zo graag willen veranderen, maar gaat dat ook werkelijk lukken? Hij zegt dat het nu zoveel beter gaat tussen ons, dat ik nu zo lief en begripvol ben. Terwijl ik eerlijk gezegd voor mijn gevoel helemaal niets anders doe of zeg dan ik altijd heb gedaan. Ik denk dat hij mij heel lang op een negatieve manier heeft bekeken, versterkt door bepaalde aannames van zijn kant en natuurlijk versterkt door de roze bril en verliefdheid voor die andere vrouw die heel anders is dan ik ben. Nu ziet hij mij weer echt en het bevalt hem. Hij is vol goede moed over ons samen, wil vakantie boeken voor de zomer, maakt allerlei lange termijn plannen. Maar bij mij zijn er heel veel twijfels. Heel veel pijn, om wat hij heeft gedaan, terwijl ik er altijd voor hem was. 25 jaar trouw geweest, meegegaan in zijn plannen. Het realiseren dat hij zo lang negatief over mij gedacht heeft, doet heel veel pijn. Hij had uit onze relatie al uitgecheckt, maar heeft dit nooit met zoveel woorden aan mij verteld. Hij bleef naar mij zijn lieve zelf. Maar hoeveel daarvan is dan echt? Als ik het niet merkte? Of ben ik zo blind geweest? In de periode dat hij zijn affaire had merkte ik wel verwijdering. Ben er ook wel over begonnen, maar het was stress, drukte, ik had een burn-out, hij zat er tegenaan. Ik had veel lichamelijke klachten waardoor het logisch leek dat ik niet meedeed met gezinsactiviteiten, in bed bleef. Zo dreven we verder uit elkaar. Maar de tijd voor zijn affaire, was hij volgens zijn zeggen ook al uitgecheckt. Hoe kan het dat ik dat niet gemerkt heb? Is hij zo goed in toneelspelen? Vrienden en familie zijn ook geschokt, ze hadden dit nooit van hem verwacht. Stuk voor stuk zeggen ze tegen me, jullie leken zo gelukkig samen, nog zo verliefd! Jullie waren ons voorbeeld van een gelukkig huwelijk, hoe kan dit nu opeens? En ik blijf mezelf dat ook afvragen. Ben ik getrouwd met een groots acteur? Kan iemand zo lang een rol spelen? Komt nu na 25 jaar zijn ware aard boven of is hij gewoon wél die lieve man, en is hij door de burn-out en midlifecrisis tijdelijk ontoerekeningsvatbaar geweest? En probeert hij daar nu verklaringen voor te vinden?
Jullie noemen het een hoop stront met glitters erover. Maar als ik 25 jaar alleen maar glitters heb gezien, is het dan niet een hoop glitters met nu een beetje stront er op? Wat is waar? Hoe weet je, of je iemand echt kent? Ga je dan uit van zijn gedrag van 25 jaar, of van zijn gedrag het laatste jaar? Is zijn ware aard nu bovengekomen, of is hij tijdelijk in de war geweest? Ik blijf hier over piekeren. Ik snap dat het voor jullie als meelezers ook niet duidelijk is. Jullie kennen hem al helemaal niet. Ik dacht hem te kennen. En ken hem misschien ook wel. Maar misschien ook niet. Ik ben bang dat we doorgaan met het toneelstuk, dat hij zijn rol weer oppakt, en dat het over een paar jaar toch weer fout gaat. Maar stel dat ik nu weg ga, gooi ik dan niet mijn eigen glazen in? Misschien was het wel allemaal echt, en was hij tijdelijk in de war, door de midlifecrisis en de burn-out, en komt het straks weer helemaal goed? En leven we happily ever after, nu we dit overwonnen hebben? Misschien is dat ook wel wat men bedoeld, als je weer vertrouwen moet krijgen. Erop vertrouwen dat hij is wie hij zegt dat hij is, dat hij voelt wat hij zegt dat hij voelt. Zo lang heeft hij me zand in de ogen gestrooid, dat ik nu het verschil niet meer zie tussen een oprecht gevoel en een geacteerd gevoel. Het voelt nu wel anders, het voelt echter, maar dat kan ook zijn omdat ik het zo graag wil. Noem me maar naïef, maar ik geloof nog steeds in onze liefde.
Maar wat heeft in dit topic zijn 1e vriendin hiermee te maken? Of heb ik wat gemist? Ik moet even gaan teruglezen geloof ik.
zaterdag 3 februari 2018 om 16:52
Viva-Account schreef: ↑25-01-2018 09:20Wat een loftrompet voor TO.
Ik vind haar echt niet zo lief en warm hoor en kan misschien nog wel begrijpen dat man genegenheid zocht bij een ander.
Denk maar eens na over haar 'zich pragmatisch omdraaien in bed als man zegt dat hij een keer blij is dat hij er niet uit hoeft om met dochter naar school te fietsen'. Want o ja, dat fietsen, daar hij toch zelf voor gekozen.
De koelheid druipt er hier bij momenten van af. En het is alleen maar lekker dat man alleen aan zijn issues moet werken, TO heeft blijkbaar geen tekortkomingen?
Die man heeft zich blijkbaar vanaf een bepaald moment emotioneel beschermd en nu zeggen dat dit komt door een issue uit het verleden is zoveel makkelijker dan de hand in eigen boezem te steken.
de verbolgen minnares meldt zich.Waar je tijd voor hebt met 4 kleine kinderen om vreemd te gaan.
Vermoeiend zeg.
zaterdag 3 februari 2018 om 16:55
Waar en twee vechten hebben er twee schuld.Viva-Account schreef: ↑25-01-2018 10:12Waar er twee kijven hebben er twee een aandeel.
Dat slachtoffergedoe vind ik persoonlijk heel onaangenaam en daar mag ik best wat van zeggen.
Dan maken die twee dat weer goed door het uit te praten.
Dan gaat er niet eentje met de buurvrouw neuken.
zaterdag 3 februari 2018 om 18:31
In Psychologie Magazine staat in de editie van deze maand een heel artikel over 'samen verder na ontrouw'. Misschien interessant om te lezen, er staan een hoop adviezen in (acceptatie, wraak, je omgeving, etc.).IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑03-02-2018 14:30Misschien is dat ook wel wat men bedoeld, als je weer vertrouwen moet krijgen. Erop vertrouwen dat hij is wie hij zegt dat hij is, dat hij voelt wat hij zegt dat hij voelt. Zo lang heeft hij me zand in de ogen gestrooid, dat ik nu het verschil niet meer zie tussen een oprecht gevoel en een geacteerd gevoel. Het voelt nu wel anders, het voelt echter, maar dat kan ook zijn omdat ik het zo graag wil. Noem me maar naïef, maar ik geloof nog steeds in onze liefde.
Bovenstaande deed me heel erg denken aan wat ze zeiden over vertrouwen:
"[De bedrogenen] 'definiëren vertrouwen als de garantie dat hun partner nooit meer overspel zal plegen', zegt Perel [relatietherapeut]. 'Maar vertrouwen is juist: kunnen leven met wat je níét zeker weet. In feite betekent vertrouwen ook dat je elkaar belooft alles te zullen doen om te voorkomen dat jullie opnieuw zo ver van elkaar verwijderd raken. Voor de overspelige betekent dat bijvoorbeeld dat hij aan de bel trekt zodra hij zich alleen of onzeker begint te voelen, in plaats van een ander te zoeken. Op deze manier wordt vertrouwen: je kwetsbaarheden delen met elkaar.'"
zaterdag 3 februari 2018 om 19:37
zaterdag 3 februari 2018 om 20:06
Precies. En hij en hij alleen bepaalt wanneer hij welk 'geschut' inzet. Berekend. egocentrisch en totaal niet 'lief' al kan hij wel goed 'lief' doen.S-Meds schreef: ↑03-02-2018 19:37het is een beetje makkelijk om het af te schuiven op ontoerekeningsvatbaarheid of midlifecrisis. hij heeft gelogen en bedrogen dat is juist heel berekenend gedrag. Hij is beide, hij zal heus ook lief zijn maar hij heeft nu ook reden om lief te zijn he? Maar hij is ook een berekende leugenaar.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
zaterdag 3 februari 2018 om 23:25
https://www.psychologiemagazine.nl/arti ... ierre-ven/
Thomas zegt dat Simone zich afhankelijk opstelt. Ze is te afwachtend in de relatie. Het moet allemaal van hem komen. Ook in bed. Hun seksleven staat al een jaar stil, omdat hij er moe van werd om steeds het initiatief te nemen.
‘Je moet ook vertellen van je collega,’ zegt Simone droogjes.
‘O ja,’ zegt Thomas.
Thomas en Simone zijn al ruim een kwart eeuw samen, waarvan twintig jaar als getrouwd stel. Ze hebben een heerlijk leven, zegt Thomas, met fijne kinderen en allebei een goede baan. Het is hem aan te zien; onder zijn overhemd met donkerblauwe trui is een stevige buik zichtbaar. Simone draagt een zakelijk pak van fijne snit. Zij is eerder aan de magere kant, met een nerveuze trek om haar mond.
O ja, die collega. ‘Dat komt ervan,’ zegt Thomas. ‘Als je het thuis niet hebt, ga je het elders zoeken.’ Mannen onder elkaar, glimlacht hij naar mij. Maar ik glimlach niet terug.
‘Dit gaat nu al maanden zo. Thomas ziet haar na het werk, en als ze samen op reis zijn, want ze is zijn assistente. Ze zijn verliefd,’ zegt Simone bitter. Dit laatste ontkent Thomas stellig. ‘In elk geval is ze verliefd op jou,’ zegt Simone en daarop blijft het stil. Thomas kijkt me even aan en laat dan de geheime mannenglimlach achterwege.
Een derde in het spel is nummer vier op de lijst van redenen waarom stellen uit elkaar gaan. Deze lijst wordt bijgehouden door het Centraal Bureau voor de Statistiek – alles is meetbaar, tenslotte. De topdrie: Op elkaar uitgekeken, Geen vertrouwen meer, en Botsende karakters.
‘Waarom gaan jullie niet uit elkaar?’ zeg ik, want 14 procent van de mannen en 18 procent van de vrouwen in hun situatie zou dat doen, volgens het CBS.
‘Ik hou van hem,’ zegt Simone meteen. ‘Hij heeft een midlifecrisis. We komen er wel doorheen.’
Thomas begint weer over haar afhankelijke opstelling en hun gebrekkige seksleven. ‘Ik ben er nog niet uit wat ik wil doen.’
Veel mensen brengen net als Thomas een zwaard van Damocles mee naar relatietherapie. Ze willen doorgaan met hun partner, maar misschien toch ook wel met die ander. Hun beslissing daarover, het zwaard, kan elk moment vallen – maar dat kan ook nog maanden of zelfs jaren duren.
‘Zien jullie het zwaard hangen?’ zeg ik als ik dit heb uitgelegd en ik wijs naar boven. Simone ziet het duidelijk, maar Thomas houdt zich van de domme. ‘Ik bedoel dat je Simone chanteert,’ zeg ik. ‘Als ze niet verandert, ga je naar je vriendin. Je wilt Simone dwingen om niet afhankelijk te zijn, maar zo maak je haar juist afhankelijk.’
Thomas knikt dat hij het begrijpt. ‘Wat moet ik dan doen?’ zegt hij.
‘Je moet haar laten gaan,’ zeg ik.
‘Wie dan?’ zegt Thomas.
‘Dat weet je best,’ zeg ik. En het zwaard komt met donderend geraas naar beneden.
Thomas zegt dat Simone zich afhankelijk opstelt. Ze is te afwachtend in de relatie. Het moet allemaal van hem komen. Ook in bed. Hun seksleven staat al een jaar stil, omdat hij er moe van werd om steeds het initiatief te nemen.
‘Je moet ook vertellen van je collega,’ zegt Simone droogjes.
‘O ja,’ zegt Thomas.
Thomas en Simone zijn al ruim een kwart eeuw samen, waarvan twintig jaar als getrouwd stel. Ze hebben een heerlijk leven, zegt Thomas, met fijne kinderen en allebei een goede baan. Het is hem aan te zien; onder zijn overhemd met donkerblauwe trui is een stevige buik zichtbaar. Simone draagt een zakelijk pak van fijne snit. Zij is eerder aan de magere kant, met een nerveuze trek om haar mond.
O ja, die collega. ‘Dat komt ervan,’ zegt Thomas. ‘Als je het thuis niet hebt, ga je het elders zoeken.’ Mannen onder elkaar, glimlacht hij naar mij. Maar ik glimlach niet terug.
‘Dit gaat nu al maanden zo. Thomas ziet haar na het werk, en als ze samen op reis zijn, want ze is zijn assistente. Ze zijn verliefd,’ zegt Simone bitter. Dit laatste ontkent Thomas stellig. ‘In elk geval is ze verliefd op jou,’ zegt Simone en daarop blijft het stil. Thomas kijkt me even aan en laat dan de geheime mannenglimlach achterwege.
Een derde in het spel is nummer vier op de lijst van redenen waarom stellen uit elkaar gaan. Deze lijst wordt bijgehouden door het Centraal Bureau voor de Statistiek – alles is meetbaar, tenslotte. De topdrie: Op elkaar uitgekeken, Geen vertrouwen meer, en Botsende karakters.
‘Waarom gaan jullie niet uit elkaar?’ zeg ik, want 14 procent van de mannen en 18 procent van de vrouwen in hun situatie zou dat doen, volgens het CBS.
‘Ik hou van hem,’ zegt Simone meteen. ‘Hij heeft een midlifecrisis. We komen er wel doorheen.’
Thomas begint weer over haar afhankelijke opstelling en hun gebrekkige seksleven. ‘Ik ben er nog niet uit wat ik wil doen.’
Veel mensen brengen net als Thomas een zwaard van Damocles mee naar relatietherapie. Ze willen doorgaan met hun partner, maar misschien toch ook wel met die ander. Hun beslissing daarover, het zwaard, kan elk moment vallen – maar dat kan ook nog maanden of zelfs jaren duren.
‘Zien jullie het zwaard hangen?’ zeg ik als ik dit heb uitgelegd en ik wijs naar boven. Simone ziet het duidelijk, maar Thomas houdt zich van de domme. ‘Ik bedoel dat je Simone chanteert,’ zeg ik. ‘Als ze niet verandert, ga je naar je vriendin. Je wilt Simone dwingen om niet afhankelijk te zijn, maar zo maak je haar juist afhankelijk.’
Thomas knikt dat hij het begrijpt. ‘Wat moet ik dan doen?’ zegt hij.
‘Je moet haar laten gaan,’ zeg ik.
‘Wie dan?’ zegt Thomas.
‘Dat weet je best,’ zeg ik. En het zwaard komt met donderend geraas naar beneden.
zondag 4 februari 2018 om 09:42
cactusss schreef: ↑03-02-2018 23:25https://www.psychologiemagazine.nl/arti ... ierre-ven/
Thomas zegt dat Simone zich afhankelijk opstelt. Ze is te afwachtend in de relatie. Het moet allemaal van hem komen. Ook in bed. Hun seksleven staat al een jaar stil, omdat hij er moe van werd om steeds het initiatief te nemen.
‘Je moet ook vertellen van je collega,’ zegt Simone droogjes.
‘O ja,’ zegt Thomas.
Thomas en Simone zijn al ruim een kwart eeuw samen, waarvan twintig jaar als getrouwd stel. Ze hebben een heerlijk leven, zegt Thomas, met fijne kinderen en allebei een goede baan. Het is hem aan te zien; onder zijn overhemd met donkerblauwe trui is een stevige buik zichtbaar. Simone draagt een zakelijk pak van fijne snit. Zij is eerder aan de magere kant, met een nerveuze trek om haar mond.
O ja, die collega. ‘Dat komt ervan,’ zegt Thomas. ‘Als je het thuis niet hebt, ga je het elders zoeken.’ Mannen onder elkaar, glimlacht hij naar mij. Maar ik glimlach niet terug.
‘Dit gaat nu al maanden zo. Thomas ziet haar na het werk, en als ze samen op reis zijn, want ze is zijn assistente. Ze zijn verliefd,’ zegt Simone bitter. Dit laatste ontkent Thomas stellig. ‘In elk geval is ze verliefd op jou,’ zegt Simone en daarop blijft het stil. Thomas kijkt me even aan en laat dan de geheime mannenglimlach achterwege.
Een derde in het spel is nummer vier op de lijst van redenen waarom stellen uit elkaar gaan. Deze lijst wordt bijgehouden door het Centraal Bureau voor de Statistiek – alles is meetbaar, tenslotte. De topdrie: Op elkaar uitgekeken, Geen vertrouwen meer, en Botsende karakters.
‘Waarom gaan jullie niet uit elkaar?’ zeg ik, want 14 procent van de mannen en 18 procent van de vrouwen in hun situatie zou dat doen, volgens het CBS.
‘Ik hou van hem,’ zegt Simone meteen. ‘Hij heeft een midlifecrisis. We komen er wel doorheen.’
Thomas begint weer over haar afhankelijke opstelling en hun gebrekkige seksleven. ‘Ik ben er nog niet uit wat ik wil doen.’
Veel mensen brengen net als Thomas een zwaard van Damocles mee naar relatietherapie. Ze willen doorgaan met hun partner, maar misschien toch ook wel met die ander. Hun beslissing daarover, het zwaard, kan elk moment vallen – maar dat kan ook nog maanden of zelfs jaren duren.
‘Zien jullie het zwaard hangen?’ zeg ik als ik dit heb uitgelegd en ik wijs naar boven. Simone ziet het duidelijk, maar Thomas houdt zich van de domme. ‘Ik bedoel dat je Simone chanteert,’ zeg ik. ‘Als ze niet verandert, ga je naar je vriendin. Je wilt Simone dwingen om niet afhankelijk te zijn, maar zo maak je haar juist afhankelijk.’
Thomas knikt dat hij het begrijpt. ‘Wat moet ik dan doen?’ zegt hij.
‘Je moet haar laten gaan,’ zeg ik.
‘Wie dan?’ zegt Thomas.
‘Dat weet je best,’ zeg ik. En het zwaard komt met donderend geraas naar beneden.
Juist. Mijn punt. Mensen die zich zo gedragen, manipuleren en chanteren. Zo ook de man van TO. En hun therapeut zou daar wel strenger in kunnen zijn voor man van TO.
zondag 4 februari 2018 om 13:00
Je maakt een heel goed punt. Want juist omdat zij zo begripvol is naar hem ga ik twijfelen of ik dan niet te ‘streng’ ben. Ook al onze vrienden zeggen dat ze hopen dat wij er samen uit komen, en benadrukken dat het voor ons kind een ramp zou zijn als we gaan scheiden. Mijn moeder zei: houden van is ook iemands fouten vergeven. Op de een of andere manier voelt dat toch allemaal als signalen dat ik met hem door moet gaan. Alleen hier op Viva is die mening andersom. En die mening is gebaseerd op wat ik schrijf over hem. Ik ben in verwarring of dat dan misschien komt doordat ik onbewust ook bij hem weg wil, maar toch niet durf/kan?? Voor mijn gevoel zou ik het wel kunnen, en wíl ik het niet. Maar ik denk ook wel vaak, moet ik dít wel willen? Al die pijn en ellende, zó gekwetst zijn, met alleen maar een levensgroot risico dat het nóg een keer gebeurd. Wanneer is het op? Hoe weet je, wat het beste is? Bij weggaan, zijn er heel veel consequenties. Niet alleen voor mij, maar voor diverse gezinnen (O.a. Doordat ons bedrijf dan opgedoekt moet worden en mensen werkeloos worden). Ons kind zal echt heeeeeeel erg verdrietig zijn, en zij zit juist net zo lekker in dr vel. Familie, vrienden, hoe breek je alles op? Hoe verdeel je ze? Bij blijven, heb ik hooguit mezelf er mee. En misschien ook niet, want weggaan is ook geen enkele garantie op later geluk met iemand anders, en blijven kan ook weer hernieuwd geluk met hem betekenen. Is blijven dan niet de meest logische optie?Potterhead schreef: ↑04-02-2018 09:42Juist. Mijn punt. Mensen die zich zo gedragen, manipuleren en chanteren. Zo ook de man van TO. En hun therapeut zou daar wel strenger in kunnen zijn voor man van TO.
Sorry voor mijn hersenspinsels.
zondag 4 februari 2018 om 14:48
geef het tijd en beslis nog niets. als het een scheiding wordt dan is dat erg voor je kind maar ze zal niet het eerste kind zijn die dit meemaakt. Anderen kunnen makkelijk oordelen over het vergeven van fouten maar zij hoeven niet met de consequenties te leven. Trek je dus van hen niks aan en blijf jezelf trouw. Van jezelf weet je tenminste zeker dat je daar op aan kan.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑04-02-2018 13:00Je maakt een heel goed punt. Want juist omdat zij zo begripvol is naar hem ga ik twijfelen of ik dan niet te ‘streng’ ben. Ook al onze vrienden zeggen dat ze hopen dat wij er samen uit komen, en benadrukken dat het voor ons kind een ramp zou zijn als we gaan scheiden. Mijn moeder zei: houden van is ook iemands fouten vergeven. Op de een of andere manier voelt dat toch allemaal als signalen dat ik met hem door moet gaan. Alleen hier op Viva is die mening andersom. En die mening is gebaseerd op wat ik schrijf over hem. Ik ben in verwarring of dat dan misschien komt doordat ik onbewust ook bij hem weg wil, maar toch niet durf/kan?? Voor mijn gevoel zou ik het wel kunnen, en wíl ik het niet. Maar ik denk ook wel vaak, moet ik dít wel willen? Al die pijn en ellende, zó gekwetst zijn, met alleen maar een levensgroot risico dat het nóg een keer gebeurd. Wanneer is het op? Hoe weet je, wat het beste is? Bij weggaan, zijn er heel veel consequenties. Niet alleen voor mij, maar voor diverse gezinnen (O.a. Doordat ons bedrijf dan opgedoekt moet worden en mensen werkeloos worden). Ons kind zal echt heeeeeeel erg verdrietig zijn, en zij zit juist net zo lekker in dr vel. Familie, vrienden, hoe breek je alles op? Hoe verdeel je ze? Bij blijven, heb ik hooguit mezelf er mee. En misschien ook niet, want weggaan is ook geen enkele garantie op later geluk met iemand anders, en blijven kan ook weer hernieuwd geluk met hem betekenen. Is blijven dan niet de meest logische optie?
Sorry voor mijn hersenspinsels.
zondag 4 februari 2018 om 14:53
Scheiden is best heftig, ja. In mijn geval was er niet eens ruzie, geen vreemdgaan, geen verliefdheid voor een ander. En toch de knoop doorgehakt. Dat was niet makkelijk, maar wel de beste beslissing ooit. Want de liefde was over.
Ik vond het af-schu-we-lijk voor onze kinderen. Ik vond dat we ze een naaistreek leverden van jewelste. Want er was dus geen ruzie, geen aanwijsbare aanleiding. Wat was dat voor voorbeeld? Het zit even tegen en hop, de stekker eruit. Natuurlijk lag de waarheid anders, de liefde was al jaren op. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik nog wel tien jaar zo door kon gaan, ik wilde pas weg als de kinderen de deur uit waren. Maar ik was doodongelukkig geweest, tien jaar lang.
De mediator vond dat we het juist heel erg netjes aanpakten. Ja, we deden de kinderen veel verdriet. Maar van hen hoorden we juist dat ze het zo fijn vonden dat er geen ruzie was. Ze hadden genoeg vrienden bij wie dat wel zo was, bij wie de ouders na vijf jaar elkaars bloed nog wel konden drinken. Bij ons was er overleg. Wel onenigheid, onbegrip, maar zeker in het begin konden we goed overleggen. Dat is na een aantal flinke hobbels uitgemond in een zakelijk contact, en dat is helemaal prima.
De tip van Pausini vind ik een goede, zoiets had ik ook gedaan. Ik had mezelf twee jaar de tijd gegeven om te beslissen. In die twee jaar werd duidelijk dat ook hij vond dat we er beter mee konden stoppen, na veel, heeeeeel veel gesprekken. Toen hij dus ook eenmaal zover was, was de knoop snel doorgehakt.
Nu, bijna vier jaar later, ben ik zooooo blij dat we die beslissing hebben genomen. Afzonderlijk zijn we veel gelukkiger dan samen. Er is geen garantie dat alles goed komt, en geloof me, het is soms heel zwaar geweest, maar als ik de balans opmaak, was dit echt de beste beslissing.
Dus ja, alleen het feit al dat de liefde over is, kan voldoende reden zijn om te scheiden. Logisch is niet altijd de beste oplossing.
Ik vond het af-schu-we-lijk voor onze kinderen. Ik vond dat we ze een naaistreek leverden van jewelste. Want er was dus geen ruzie, geen aanwijsbare aanleiding. Wat was dat voor voorbeeld? Het zit even tegen en hop, de stekker eruit. Natuurlijk lag de waarheid anders, de liefde was al jaren op. Ik had mezelf wijsgemaakt dat ik nog wel tien jaar zo door kon gaan, ik wilde pas weg als de kinderen de deur uit waren. Maar ik was doodongelukkig geweest, tien jaar lang.
De mediator vond dat we het juist heel erg netjes aanpakten. Ja, we deden de kinderen veel verdriet. Maar van hen hoorden we juist dat ze het zo fijn vonden dat er geen ruzie was. Ze hadden genoeg vrienden bij wie dat wel zo was, bij wie de ouders na vijf jaar elkaars bloed nog wel konden drinken. Bij ons was er overleg. Wel onenigheid, onbegrip, maar zeker in het begin konden we goed overleggen. Dat is na een aantal flinke hobbels uitgemond in een zakelijk contact, en dat is helemaal prima.
De tip van Pausini vind ik een goede, zoiets had ik ook gedaan. Ik had mezelf twee jaar de tijd gegeven om te beslissen. In die twee jaar werd duidelijk dat ook hij vond dat we er beter mee konden stoppen, na veel, heeeeeel veel gesprekken. Toen hij dus ook eenmaal zover was, was de knoop snel doorgehakt.
Nu, bijna vier jaar later, ben ik zooooo blij dat we die beslissing hebben genomen. Afzonderlijk zijn we veel gelukkiger dan samen. Er is geen garantie dat alles goed komt, en geloof me, het is soms heel zwaar geweest, maar als ik de balans opmaak, was dit echt de beste beslissing.
Dus ja, alleen het feit al dat de liefde over is, kan voldoende reden zijn om te scheiden. Logisch is niet altijd de beste oplossing.
zondag 4 februari 2018 om 15:19
Ik zie dat anderen, zoals je moeder bv ook steeds twijfelen. Ik meen me te herinneren dat ik heb gelezen dat ze eerst heel erg kwaad was en nu toch ook weer van mening is veranderd.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑04-02-2018 13:00Je maakt een heel goed punt. Want juist omdat zij zo begripvol is naar hem ga ik twijfelen of ik dan niet te ‘streng’ ben. Ook al onze vrienden zeggen dat ze hopen dat wij er samen uit komen, en benadrukken dat het voor ons kind een ramp zou zijn als we gaan scheiden. Mijn moeder zei: houden van is ook iemands fouten vergeven. Op de een of andere manier voelt dat toch allemaal als signalen dat ik met hem door moet gaan. Alleen hier op Viva is die mening andersom. En die mening is gebaseerd op wat ik schrijf over hem. Ik ben in verwarring of dat dan misschien komt doordat ik onbewust ook bij hem weg wil, maar toch niet durf/kan?? Voor mijn gevoel zou ik het wel kunnen, en wíl ik het niet. Maar ik denk ook wel vaak, moet ik dít wel willen? Al die pijn en ellende, zó gekwetst zijn, met alleen maar een levensgroot risico dat het nóg een keer gebeurd. Wanneer is het op? Hoe weet je, wat het beste is? Bij weggaan, zijn er heel veel consequenties. Niet alleen voor mij, maar voor diverse gezinnen (O.a. Doordat ons bedrijf dan opgedoekt moet worden en mensen werkeloos worden). Ons kind zal echt heeeeeeel erg verdrietig zijn, en zij zit juist net zo lekker in dr vel. Familie, vrienden, hoe breek je alles op? Hoe verdeel je ze? Bij blijven, heb ik hooguit mezelf er mee. En misschien ook niet, want weggaan is ook geen enkele garantie op later geluk met iemand anders, en blijven kan ook weer hernieuwd geluk met hem betekenen. Is blijven dan niet de meest logische optie?
Sorry voor mijn hersenspinsels.
Het gaat uiteindelijk om wat jij wilt, hoe jij je eronder voelt. Even losstaand van alle gevolgen. Diep van binnen weet je hoe de vork id steel zit. Dat wat hij heeft gedaan en de dingen die hij nu nog doet of die ok zijn of niet.
Het lijkt erop alsof je twee keuzes hebt (heel zwart-wit gesteld); 1. of je moet alles wat gebeurd is voor de rest van je leven ad kant schuiven en ook eventueel opnieuw vreemdgaan gevaar. En met alle gevoelens die hier bij komen kijken dealen. 2. Je moet dealen met alle emoties die komen kijken bij een scheiding.
Ik begrijp dat de gevoelens mbt je dochter zeer belangrijk zijn. Maar ik vraag me ook af wat je wilt uitstralen naar je dochter. Wat voor vb wil je geven? Als zij ooit voor zo'n situatie komt te staan, hoe hoop je dat ze er mee omgaat?
zondag 4 februari 2018 om 18:46
Ik dacht dat uit elkaar gaan het einde van de wereld zou zijn voor onze kinderen (zelfde leeftijd en 18). Ze waren inderdaad intens verdrietig. Maar in de praktijk is er weinig veranderd. Ze zien hun vader natuurlijk minder maar het contact is zo veel beter. Hij maakt tijd voor ze, daar waar hij voorheen mentaal vrijwel volledig afwezig was.S-Meds schreef: ↑04-02-2018 14:48geef het tijd en beslis nog niets. als het een scheiding wordt dan is dat erg voor je kind maar ze zal niet het eerste kind zijn die dit meemaakt. Anderen kunnen makkelijk oordelen over het vergeven van fouten maar zij hoeven niet met de consequenties te leven. Trek je dus van hen niks aan en blijf jezelf trouw. Van jezelf weet je tenminste zeker dat je daar op aan kan.
Ze wonen in het zelfde huis (blijft ook zo) en ze voelen zich eigenlijk wel weer best normaal. Zeker de jongste.
Je weet het nooit zeker maar ze zijn vrolijk en gezellig, op school gaat het goed en ze geven allebei aan dat ze zich eigenlijk wel heel goed voelen en niet meer verdrietig.
zondag 4 februari 2018 om 23:04
zondag 4 februari 2018 om 23:20
Hier is de situatie wel heel anders Yagababa. Mijn man is een enorm betrokken vader, doet echt álles voor zijn dochter, en we doen ook heel veel dingen met ons drietjes. Als wij uit elkaar gaan zou er echt ontzettend veel veranderen voor haar. Ook het financiële plaatje zou dan heel anders worden aangezien ik niet in staat zal zijn om een fulltime baan te werken en geen recht heb op WW ivm eigen bedrijf. Nou is dat niet het meest belangrijke hoor maar ze is nu wel gewend dat ze alles krijgt wat dr hartje begeerd en veel vakanties, leuke feestjes, leuke uitjes, vaak uit eten, zwembad in de tuin etc etc. Maar voornamelijk dat ze dan papa of mama moet missen, ze is zo’n familiemens, wil niets liever dan 24/7 papa én mama om haar heen. Ze heeft al geroepen dat ze als we gaan scheiden bij vrienden van ons gaat wonen omdat ze niet wil kiezen tussen papa of mama. Een scheiding is echt haar grootste nachtmerrie. Uiteraard zal het in de praktijk allemaal uiteindelijk wel in orde komen mocht het toch gebeuren, kinderen zijn flexibel, maar het ene kind is het andere niet en dit kind is er wel eentje die daar niet zomaar zonder kleerscheuren doorheen zou fietsen.YagaBaba schreef: ↑04-02-2018 18:46Ik dacht dat uit elkaar gaan het einde van de wereld zou zijn voor onze kinderen (zelfde leeftijd en 18). Ze waren inderdaad intens verdrietig. Maar in de praktijk is er weinig veranderd. Ze zien hun vader natuurlijk minder maar het contact is zo veel beter. Hij maakt tijd voor ze, daar waar hij voorheen mentaal vrijwel volledig afwezig was.
zondag 4 februari 2018 om 23:21
Bedankt voor de tip, ik ga hem even kopen of kijken of ik het online kan lezen. Dit is inderdaad precies wat ik bedoel.Pijnboompitje25 schreef: ↑03-02-2018 18:31In Psychologie Magazine staat in de editie van deze maand een heel artikel over 'samen verder na ontrouw'. Misschien interessant om te lezen, er staan een hoop adviezen in (acceptatie, wraak, je omgeving, etc.).
Bovenstaande deed me heel erg denken aan wat ze zeiden over vertrouwen:
"[De bedrogenen] 'definiëren vertrouwen als de garantie dat hun partner nooit meer overspel zal plegen', zegt Perel [relatietherapeut]. 'Maar vertrouwen is juist: kunnen leven met wat je níét zeker weet. In feite betekent vertrouwen ook dat je elkaar belooft alles te zullen doen om te voorkomen dat jullie opnieuw zo ver van elkaar verwijderd raken. Voor de overspelige betekent dat bijvoorbeeld dat hij aan de bel trekt zodra hij zich alleen of onzeker begint te voelen, in plaats van een ander te zoeken. Op deze manier wordt vertrouwen: je kwetsbaarheden delen met elkaar.'"
zondag 4 februari 2018 om 23:25
Ja, ik denk dat ik dat inderdaad moet doen. Soms overvalt het me gewoon en denk ik dat ik NU moet beslissen. Maar het is nog veel te warrig allemaal. Mijn gevoelens zitten nog steeds in een achtbaan. Dit weekend wat labieler ivm hormonen en dan ga ik doemdenken. Zo veel dingen die het triggeren, er hangt nog een jasje van háár hier aan de kapstok. Heeft ze aan mijn dochter gegeven. Iedere keer als ik er langs loop herinnert het me aan haar. En zo zijn er nog tig andere dingen. Het jasje is wel weg te halen, veel van die andere triggers niet. Dat is best lastig.
zondag 4 februari 2018 om 23:29
Waarom moet jij het bedrijf uit als jullie uit elkaar gaan? Moet jouw man je dan niet uitkopen? Idem voor de twee huizen die jullie hebben. Verder bestaat er zoiets als alimentatie. Heb je ooit het hele financiële plaatje gemaakt? Ik kan me bijna niet voorstellen dat je met niets achterblijft.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑04-02-2018 23:20Hier is de situatie wel heel anders Yagababa. Mijn man is een enorm betrokken vader, doet echt álles voor zijn dochter, en we doen ook heel veel dingen met ons drietjes. Als wij uit elkaar gaan zou er echt ontzettend veel veranderen voor haar. Ook het financiële plaatje zou dan heel anders worden aangezien ik niet in staat zal zijn om een fulltime baan te werken en geen recht heb op WW ivm eigen bedrijf. Nou is dat niet het meest belangrijke hoor maar ze is nu wel gewend dat ze alles krijgt wat dr hartje begeerd en veel vakanties, leuke feestjes, leuke uitjes, vaak uit eten, zwembad in de tuin etc etc. Maar voornamelijk dat ze dan papa of mama moet missen, ze is zo’n familiemens, wil niets liever dan 24/7 papa én mama om haar heen. Ze heeft al geroepen dat ze als we gaan scheiden bij vrienden van ons gaat wonen omdat ze niet wil kiezen tussen papa of mama. Een scheiding is echt haar grootste nachtmerrie. Uiteraard zal het in de praktijk allemaal uiteindelijk wel in orde komen mocht het toch gebeuren, kinderen zijn flexibel, maar het ene kind is het andere niet en dit kind is er wel eentje die daar niet zomaar zonder kleerscheuren doorheen zou fietsen.
Waarmee ik niet zeg dat ik vind dat je moet gaan scheiden. Dat bepaal je alleen zelf. Ik heb er ook geen mening over.
zondag 4 februari 2018 om 23:29
zo anders is het niet, als jullie uit elkaar gaan is hij nog steeds een betrokken vader en jij een betrokken moeder. je kind zou nog steeds beide ouders in haar leven hebben en je kan zelfs nog dingen samen doen. en dat een kind financieel zou moeten inleveren mag natuurlijk nooit een reden zijn om in een slechte relatie te blijven. Scheiden is voor alle kinderen een nachtmerrie voor jouw kind niet meer dan voor een ander. Dat ze dat soort dingen roept is omdat ze weet dat jullie problemen hebben.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑04-02-2018 23:20Hier is de situatie wel heel anders Yagababa. Mijn man is een enorm betrokken vader, doet echt álles voor zijn dochter, en we doen ook heel veel dingen met ons drietjes. Als wij uit elkaar gaan zou er echt ontzettend veel veranderen voor haar. Ook het financiële plaatje zou dan heel anders worden aangezien ik niet in staat zal zijn om een fulltime baan te werken en geen recht heb op WW ivm eigen bedrijf. Nou is dat niet het meest belangrijke hoor maar ze is nu wel gewend dat ze alles krijgt wat dr hartje begeerd en veel vakanties, leuke feestjes, leuke uitjes, vaak uit eten, zwembad in de tuin etc etc. Maar voornamelijk dat ze dan papa of mama moet missen, ze is zo’n familiemens, wil niets liever dan 24/7 papa én mama om haar heen. Ze heeft al geroepen dat ze als we gaan scheiden bij vrienden van ons gaat wonen omdat ze niet wil kiezen tussen papa of mama. Een scheiding is echt haar grootste nachtmerrie. Uiteraard zal het in de praktijk allemaal uiteindelijk wel in orde komen mocht het toch gebeuren, kinderen zijn flexibel, maar het ene kind is het andere niet en dit kind is er wel eentje die daar niet zomaar zonder kleerscheuren doorheen zou fietsen.
zondag 4 februari 2018 om 23:37
Ik hoop dat ze leert dat houden van ook vergeven is, dat iedereen menselijk is en fouten kan maken. Ik hoop ook dat ze leert dat het leven niet zwart-wit is. En ik hoop dat ze leert dat je met liegen en wegvluchten / zwijgen om de lieve vrede te bewaren onbedoeld iemand toch heel veel pijn kan doen. Ook hoop ik dat ze leert waar haar grenzen liggen, en die durft te bewaken. Ik hoop dat ze weet dat ze sterk genoeg is om voor zichzelf te zorgen. Ik hoop dat ze weet dat ze het waard is dat iemand eerlijk tegen haar is, en liefdevol, en 100% voor haar gaat. Maar ik hoop ook dat ze niet bij de eerste de beste tegenslag de handdoek in de ring gooit, omdat ze dan nooit een langdurige liefde zal ervaren. Ik denk niet dat er heel veel relaties zijn van meer dan 25 jaar waar nog nooit een van beide partners een fout hebben gemaakt.Potterhead schreef: ↑04-02-2018 15:19Ik zie dat anderen, zoals je moeder bv ook steeds twijfelen. Ik meen me te herinneren dat ik heb gelezen dat ze eerst heel erg kwaad was en nu toch ook weer van mening is veranderd.
Het gaat uiteindelijk om wat jij wilt, hoe jij je eronder voelt. Even losstaand van alle gevolgen. Diep van binnen weet je hoe de vork id steel zit. Dat wat hij heeft gedaan en de dingen die hij nu nog doet of die ok zijn of niet.
Het lijkt erop alsof je twee keuzes hebt (heel zwart-wit gesteld); 1. of je moet alles wat gebeurd is voor de rest van je leven ad kant schuiven en ook eventueel opnieuw vreemdgaan gevaar. En met alle gevoelens die hier bij komen kijken dealen. 2. Je moet dealen met alle emoties die komen kijken bij een scheiding.
Ik begrijp dat de gevoelens mbt je dochter zeer belangrijk zijn. Maar ik vraag me ook af wat je wilt uitstralen naar je dochter. Wat voor vb wil je geven? Als zij ooit voor zo'n situatie komt te staan, hoe hoop je dat ze er mee omgaat?
Wat ik in ieder geval voor mezelf weet is dat ik dit gedrag van hem niet meer accepteer. Wat eigenlijk dan wel weer tegen mijn principes ingaat omdat ik vind dat je van iemand moet houden zoals hij is, onvoorwaardelijk, en niet moet willen iemand te veranderen. En in dit wil ik hem wél veranderen. Maar goed, hij wil dat ook, zegt hij. Ik denk ook oprecht, dat dat voor hem ook een stuk beter is. Want al dat vluchten, en liegen, dat is niet goed voor je. Hij laat veel te vaak mensen over zijn grenzen gaan. Hij kent vaak zijn grenzen niet eens. Merkt pas als alle energie is weggezogen hoe moe hij is. En dat is ook echt niet gezond. Dus los van onze relatie denk ik dat het voor hem goed is om daarmee aan de slag te gaan. Hij loopt weg voor emoties, bang voor boosheid, maar iedere ‘onenigheid’ of zelfs verschil van mening voelt voor hem al als ruzie. Dat is niet goed, en niet gezond, om daar zó bang voor te zijn. In mijn gezin waar ik ben opgegroeid werd er af en toe stevig gediscussieerd. Een goede discussie kan ik echt waarderen, je leert andere standpunten verkennen, en je eigen standpunten overdenken en onder woorden brengen. In zijn jeugd was een onenigheid echt een taboe. Iedereen in zijn gezin zei ja en amen tegen elkaar. Onderhuids broeide er van alles maar alles werd met de mantel der liefde bedekt en alle negatieve gedachtes en gevoelens moest je maar onderdrukken. Verdriet, boosheid, vermoeidheid, ziek zijn, het mocht allemaal niet getoond worden. Volgens mij is dat echt ongezond, als je alles zo onderdrukt.
zondag 4 februari 2018 om 23:43
Het bedrijf draait op ons tweeen. Na een scheiding ga ik echt niet meer met hem samen willen werken dus het bedrijf moet dan verkocht worden. Echter aangezien we beiden zo belangrijk zijn in het bedrijf, is het bedrijf zónder ons ook niet veel waard. Ik wil niet teveel in details treden ivm herkenbaarheid maar zonder ons blijft er echt weinig over.YagaBaba schreef: ↑04-02-2018 23:29Waarom moet jij het bedrijf uit als jullie uit elkaar gaan? Moet jouw man je dan niet uitkopen? Idem voor de twee huizen die jullie hebben. Verder bestaat er zoiets als alimentatie. Heb je ooit het hele financiële plaatje gemaakt? Ik kan me bijna niet voorstellen dat je met niets achterblijft.
Waarmee ik niet zeg dat ik vind dat je moet gaan scheiden. Dat bepaal je alleen zelf. Ik heb er ook geen mening over.
Op de twee huizen (+ bedrijfspand) zitten hypotheken, is gekocht vlak voor de financiële crisis dus voor meer dan we er nu voor terug krijgen. Per saldo zal er niets tot bijna niets over blijven. Ook geen schuld hoor, denk ik. Het hele financiële plaatje is eigenlijk onmogelijk te maken, omdat de waarde van het bedrijf totaal niet vast te stellen is. Het zou mee kunnen vallen, maar kan ook op 0 uitkomen, als het niet mogelijk is een koper te overtuigen van de waarde als wij er zelf niet meer werken, daarmee gaat alle knowhow verloren.
zondag 4 februari 2018 om 23:45
je denkt erg zwart wit, je vind dat je onvoorwaardelijk van iemand moet houden. hoezo? wie zegt dat dat moet? vluchten en liegen is niet goed voor je? wie zegt dat? bang zijn voor ruzie is niet gezond? Hoezo? Weet je het is niet zo zwart of wit. Er is ook heel veel grijs en iedereen heeft zijn eigen kijk op de waarheid. jouw opvattingen zijn niet meer dan jouw opvattingen en over 10 jaar zijn ze misschien wel helemaal veranderd. Leer je dochter vooral dat je bij jezelf moet blijven. Dat je trouw moet zijn aan jezelf.IWillMakeItOnMyOwn schreef: ↑04-02-2018 23:37Ik hoop dat ze leert dat houden van ook vergeven is, dat iedereen menselijk is en fouten kan maken. Ik hoop ook dat ze leert dat het leven niet zwart-wit is. En ik hoop dat ze leert dat je met liegen en wegvluchten / zwijgen om de lieve vrede te bewaren onbedoeld iemand toch heel veel pijn kan doen. Ook hoop ik dat ze leert waar haar grenzen liggen, en die durft te bewaken. Ik hoop dat ze weet dat ze sterk genoeg is om voor zichzelf te zorgen. Ik hoop dat ze weet dat ze het waard is dat iemand eerlijk tegen haar is, en liefdevol, en 100% voor haar gaat. Maar ik hoop ook dat ze niet bij de eerste de beste tegenslag de handdoek in de ring gooit, omdat ze dan nooit een langdurige liefde zal ervaren. Ik denk niet dat er heel veel relaties zijn van meer dan 25 jaar waar nog nooit een van beide partners een fout hebben gemaakt.
Wat ik in ieder geval voor mezelf weet is dat ik dit gedrag van hem niet meer accepteer. Wat eigenlijk dan wel weer tegen mijn principes ingaat omdat ik vind dat je van iemand moet houden zoals hij is, onvoorwaardelijk, en niet moet willen iemand te veranderen. En in dit wil ik hem wél veranderen. Maar goed, hij wil dat ook, zegt hij. Ik denk ook oprecht, dat dat voor hem ook een stuk beter is. Want al dat vluchten, en liegen, dat is niet goed voor je. Hij laat veel te vaak mensen over zijn grenzen gaan. Hij kent vaak zijn grenzen niet eens. Merkt pas als alle energie is weggezogen hoe moe hij is. En dat is ook echt niet gezond. Dus los van onze relatie denk ik dat het voor hem goed is om daarmee aan de slag te gaan. Hij loopt weg voor emoties, bang voor boosheid, maar iedere ‘onenigheid’ of zelfs verschil van mening voelt voor hem al als ruzie. Dat is niet goed, en niet gezond, om daar zó bang voor te zijn. In mijn gezin waar ik ben opgegroeid werd er af en toe stevig gediscussieerd. Een goede discussie kan ik echt waarderen, je leert andere standpunten verkennen, en je eigen standpunten overdenken en onder woorden brengen. In zijn jeugd was een onenigheid echt een taboe. Iedereen in zijn gezin zei ja en amen tegen elkaar. Onderhuids broeide er van alles maar alles werd met de mantel der liefde bedekt en alle negatieve gedachtes en gevoelens moest je maar onderdrukken. Verdriet, boosheid, vermoeidheid, ziek zijn, het mocht allemaal niet getoond worden. Volgens mij is dat echt ongezond, als je alles zo onderdrukt.
Oh en stop met het nadenken voor je man wat goed is voor hem. Hij is volwassen. Jij bent zijn moeder niet.
