Psyche
alle pijlers
Het wordt me te veel...
maandag 5 februari 2018 om 08:35
Al een poosje bemerk ik dat dingen mij lastiger afgaan. Ik kan niet alle ballen meer hooghouden, ik heb minder energie (ben echt doodmoe), ik kan veel minder hebben en ben dus veel sneller geïrriteerd/gefrustreerd. Ik huil sneller en ook wel om niets.
Kortom, ik besef me zojuist, als ik zo doorga steven ik volgens mij (wéér) af op overspannen zijn. Of ben ik dat wellicht al?!
Voorheen merkte ik dit moment niet op, ik ging nog door en herkende het niet. Nu herken ik het, maar dat is het dan ook wel. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Dus ik ga het sowieso bespreken deze week met de huisarts en de psych.
Ik zou graag hier wat van me afschrijven, er met mensen over praten. Want om het met mensen daadwerkelijk face to face te bespreken vind ik zo moeilijk. Zelfs mijn man weet niet hoe slecht het werkelijk gaat.
Je zou toch denken dat, na diverse therapieën, ik wel weet hoe ik moet praten met, tenminste, mijn eigen man. Maar het zit blijkbaar zo diep. En hier, anoniem, op het forum, waar van alles tussenzit en je niet tegenover een "echt" mens zit lukt het me makkelijker.
Ik vind het zo moeilijk om de juiste prioriteiten te vinden. Wat is nou echt belangrijk en moet echt nu? Wat kan ik laten liggen en zou me dus geen energie moeten mogen kosten nu? Doordat ik het overzicht ook niet krijg blijf ik over alle zaken doorpiekeren...
Ik hoop hier een steuntje, begrip, tips en tricks te kunnen krijgen. Wat uiting kunnen geven aan mijn zorgen en misschien wat meer duidelijkheid voor mijzelf.
Kortom, ik besef me zojuist, als ik zo doorga steven ik volgens mij (wéér) af op overspannen zijn. Of ben ik dat wellicht al?!
Voorheen merkte ik dit moment niet op, ik ging nog door en herkende het niet. Nu herken ik het, maar dat is het dan ook wel. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Dus ik ga het sowieso bespreken deze week met de huisarts en de psych.
Ik zou graag hier wat van me afschrijven, er met mensen over praten. Want om het met mensen daadwerkelijk face to face te bespreken vind ik zo moeilijk. Zelfs mijn man weet niet hoe slecht het werkelijk gaat.
Je zou toch denken dat, na diverse therapieën, ik wel weet hoe ik moet praten met, tenminste, mijn eigen man. Maar het zit blijkbaar zo diep. En hier, anoniem, op het forum, waar van alles tussenzit en je niet tegenover een "echt" mens zit lukt het me makkelijker.
Ik vind het zo moeilijk om de juiste prioriteiten te vinden. Wat is nou echt belangrijk en moet echt nu? Wat kan ik laten liggen en zou me dus geen energie moeten mogen kosten nu? Doordat ik het overzicht ook niet krijg blijf ik over alle zaken doorpiekeren...
Ik hoop hier een steuntje, begrip, tips en tricks te kunnen krijgen. Wat uiting kunnen geven aan mijn zorgen en misschien wat meer duidelijkheid voor mijzelf.
maandag 5 februari 2018 om 10:28
Als je het echt niet durft, dan meld je je morgenochtend ziek met 'n burnout.Ziekmelden, ik zit er nu toch? Waarom zou ik mij dan ziek moeten melden (ik weet dat dit niet goed gedacht is hoor. Maar mede de angst hoe het gezien zal worden houdt me ook tegen...)
Ergens wil ik mij zo graag ziek melden, maar ik durf niet... w.g. zit naast mij notabene, maar ik durf niet hardop te zeggen: w.g. heb je heel even... ik wil mij ziekmelden...
maandag 5 februari 2018 om 10:31
hoe ziet je netwerk eruit?Polkadot28 schreef: ↑05-02-2018 10:25
Ik denk dat hier een heel groot deel mijn problemen zitten. Het niet kunnen uitbesteden omdat ik het zelf zou moeten kunnen.
Schakel ten eerste je man in (weet hij, hoe jij je voelt)
Zoontje kan vast een paar dagen bij oma terecht
en een werkster is echt heerlijk
maandag 5 februari 2018 om 11:10
Nu heb je nog de keus om je ziek te melden, als je dit niet doet is het wachten tot je afknapt en ben je verder van huis toch?
Begrijp dat man en zoontje ook niet helemaal lekker gaan, als jij voor hen wil zorgen zal je eerst goed voor jezelf moeten zorgen. Als jij afknapt, wie zorgt er dan voor hen?
Als jij zowel thuis al op het werk je masker opzet, wanneer kan je dan jezelf zijn?
Kortom, mijn advies: meld je ziek, meld aan man dat het niet lekker gaat, meld op school dat het niet lekker gaat en of zei het gebeuren rondom pesten van zoon zelf kunnen handelen. Kijk met je man of de ondersteuning voor zoontje op dit moment adequaat is. Als het jou energie kost lijkt mij dat er een alternatief wordt gevonden die vooral zoontje ondersteunt, ook gericht op de huidige thuissituatie (dus geen therapie waar hij oefeningen en opdrachten voor thuis mee krijgt, of waarin jullie als ouders strategieën aangereikt krijgen maar een andere vorm, zodat het jou minder belast)
Volgens mij zijn dat de enige ballen die er toe doen, de rest laat je lekker rond stuiteren tot je die eerste 3 (zoontje, man, jezelf) onder controle hebt.
Volgens mij heb je best veel dingen die energie kosten ipv opleveren. Kijk met psych naar ontladingsstrategieën die voor jou werken. Ik heb best veel aan wandelen, mijn moeder doet aan Yoga, mijn vriend sleutelt aan een auto, mijn zus gaat creatief bezig, de buurvrouw leeft zich uit in de sportschool.
In elk geval heel veel sterkte met accepteren dat het soms even niet lukt, en veel kracht gewenst om weer op te krabbelen.
Begrijp dat man en zoontje ook niet helemaal lekker gaan, als jij voor hen wil zorgen zal je eerst goed voor jezelf moeten zorgen. Als jij afknapt, wie zorgt er dan voor hen?
Als jij zowel thuis al op het werk je masker opzet, wanneer kan je dan jezelf zijn?
Kortom, mijn advies: meld je ziek, meld aan man dat het niet lekker gaat, meld op school dat het niet lekker gaat en of zei het gebeuren rondom pesten van zoon zelf kunnen handelen. Kijk met je man of de ondersteuning voor zoontje op dit moment adequaat is. Als het jou energie kost lijkt mij dat er een alternatief wordt gevonden die vooral zoontje ondersteunt, ook gericht op de huidige thuissituatie (dus geen therapie waar hij oefeningen en opdrachten voor thuis mee krijgt, of waarin jullie als ouders strategieën aangereikt krijgen maar een andere vorm, zodat het jou minder belast)
Volgens mij zijn dat de enige ballen die er toe doen, de rest laat je lekker rond stuiteren tot je die eerste 3 (zoontje, man, jezelf) onder controle hebt.
Volgens mij heb je best veel dingen die energie kosten ipv opleveren. Kijk met psych naar ontladingsstrategieën die voor jou werken. Ik heb best veel aan wandelen, mijn moeder doet aan Yoga, mijn vriend sleutelt aan een auto, mijn zus gaat creatief bezig, de buurvrouw leeft zich uit in de sportschool.
In elk geval heel veel sterkte met accepteren dat het soms even niet lukt, en veel kracht gewenst om weer op te krabbelen.
maandag 5 februari 2018 om 11:16
Je vult in voor je werkgever, dat hij negatief over je zal denken als je je nu ziek meldt. Je vult in voor de carnavalvierder dat hij negatief over je zal denken als je niet mee gaat. Maar ten eerste, anderen voelen niet wat jij nu voelt. Zeker bij psychische problemen is het voor anderen vaak lastig om zich in te leven. Ten tweede weet je helemaal niet of je werkgever en de carnavalvierder echt zo denken. De werkgever weet van je WIA en eerdere burn-out, dus het zal voor hem niet helemaal als verrassing komen. De carnavalvierder vindt het mogelijk gewoon jammer dat je niet meegaat, omdat ie je gezellig vindt en heeft verder helemaal geen oordeel over dat je je zou aanstellen of zo.
En weet je, zelfs al denken ze negatief over je als je aangeeft minder te willen doen, dan gaan ze hun gang maar. Je voelt al dat je emmertje overloopt en als je nu zo doorgaat als je doet, dan wordt dat alleen maar erger. Dus of je neemt nu gas terug of je kunt over een paar weken weer helemaal bij nul beginnen. Zet jezelf nu zoveel mogelijk op één, roep hulp in zodat je goed voor jezelf kan zorgen en neem waar het kan minder hooi op je vork. Luister naar jezelf.
En weet je, zelfs al denken ze negatief over je als je aangeeft minder te willen doen, dan gaan ze hun gang maar. Je voelt al dat je emmertje overloopt en als je nu zo doorgaat als je doet, dan wordt dat alleen maar erger. Dus of je neemt nu gas terug of je kunt over een paar weken weer helemaal bij nul beginnen. Zet jezelf nu zoveel mogelijk op één, roep hulp in zodat je goed voor jezelf kan zorgen en neem waar het kan minder hooi op je vork. Luister naar jezelf.
maandag 5 februari 2018 om 11:18
maandag 5 februari 2018 om 11:20
Kan je je werkgever niet mailen? Ik vind dat zelf makkelijker dan face tot face toegeven dat het niet lukt. Weet van werkgever dat hij in ieder geval altijd wil weten wat ik nodig heb op dat moment (niet werken/ aangepast werken/ minder werken maar ook het er wel of niet over willen hebben, wel of niet collega's inlichten etc)
Ik blijf zelf het liefst werken, wel wat aangepast omdat verantwoordelijkheden teveel zijn maar gewoon mijn eigen uren en meeste taken. Voor mij is werken over het algemeen genomen juist goed, het geeft me afleiding, maakt dat ik me nog enigszins nuttig voel en houdt me in de structuur die ik zo hard nodig heb. Totdat ik inderdaad te ver ga en niet meer kan werken maar op dat punt hoop ik nooit meer te komen.
Ik blijf zelf het liefst werken, wel wat aangepast omdat verantwoordelijkheden teveel zijn maar gewoon mijn eigen uren en meeste taken. Voor mij is werken over het algemeen genomen juist goed, het geeft me afleiding, maakt dat ik me nog enigszins nuttig voel en houdt me in de structuur die ik zo hard nodig heb. Totdat ik inderdaad te ver ga en niet meer kan werken maar op dat punt hoop ik nooit meer te komen.
maandag 5 februari 2018 om 11:30
Dan is het nu tijd om een leeg briefje voor je neus te pakken en begin daarop te schrijven welke stappen je kunt zetten om het nu makkelijker voor je te maken.Polkadot28 schreef: ↑05-02-2018 11:18Ik heb via whatsapp al mijn man een bericht gestuurd dat we moeten praten later en dat het niet goed gaat met me.
Verder zit ik op mijn werk nu nog steeds tegen die drempel aan om het aan te geven... Maar er komt geen werk uit mijn handen, ik kan mij niet concentreren... dit gaat eigenlijk niet zo.
Bijvoorbeeld door erop te zetten:
ik ga nu lief zijn voor mezelf en dat doe ik door:
- tegen mijn werkgever te zeggen dat ik het lastig vind om zijn hulp te vragen, en dat ik deze toch echt nodig heb.
- dat ik momenteel overloop en samen wil nagaan hoe nu het beste te handelen, omdat ik wil voorkomen dat het erger gaat worden (en de negatieve effecten voor de werkgever dus groter worden)
- ik straks de afspraken voor de komende twee weken met mijn man doorneem en deze verdeel.
- ik samen met mijn man een lijst ga maken welke ballen ik in de lucht hou en welke ik eigenlijk los zou kunnen laten (en hoe dat dan te doen)
- ik samen met iemand (bijv. algemeen maatschappelijk werk) de praktische zaken doorneem en kijk welke mogelijkheden er zijn (er is bijvoorbeeld al genoemd dat je in jullie situatie recht zou hebben op ondersteuning in de huishouding)
- ik nu vooral ga kiezen om tot rust te komen en hier ook tijd voor in ga bouwen.
-Tegen carnavalvrienden zeg ik 'op dit moment zie ik op tegen carnaval. En hoewel ik weet dat het vast gezellig gaat worden, beslis ik dan pas of ik echt wil gaan. Ik ben nu heel erg moe en bouw even tijd in voor mezelf.
-...
En lieve TO, je hebt vrienden en vrienden vinden het eigenlijk best fijn om te horen als het niet goed gaat. Dan geef je ze namelijk vertrouwen en de mogelijkheid om er voor je te zijn. De boodschap is natuurlijk niet fijn. Jij bent er voor anderen, laat hen ook daar zijn voor jou.
maandag 5 februari 2018 om 11:33
Wat ik vaak deed als ik voelde dat het teveel werd, was op het werk sommige dingen afmaken en andere dingen 'overdraagbaar' maken. Dus even alles in de goede mappen opslaan, geen meerdere versies van hetzelfde.
Dus zonder dat ik de ziekte dan had uitgesproken naar collega's en zonder dat ik zeker wist of ik de volgende dag ziek zou zijn, maakte ik het overdraagbaar. Geen losse eindjes, even de mailbox bijwerken.
Dan kun je altijd nog zien of je je al dan niet ziekmeldt maar dan is het iig makkelijker.
Dus zonder dat ik de ziekte dan had uitgesproken naar collega's en zonder dat ik zeker wist of ik de volgende dag ziek zou zijn, maakte ik het overdraagbaar. Geen losse eindjes, even de mailbox bijwerken.
Dan kun je altijd nog zien of je je al dan niet ziekmeldt maar dan is het iig makkelijker.
Je kunt méér.
maandag 5 februari 2018 om 11:52
Werkgever is inmiddels al een uur op afspraak. Ik verwacht hem ieder moment terug. Ik wil hem dan even aanschieten dat ik mij ziek ga melden (brr, spanning in mijn middenrif is zeer duidelijk merkbaar..) Hoe het zal verlopen weet ik niet zeker, maar dat wacht ik even af.
Dan ga ik naar huis (ik ben al de hoognodige zaken aan het afronden voor zover dat me lukt).
Dan ga ik straks thuis even met man spreken en dan zie ik wel...
Even rust dan eerst denk ik.
Dan ga ik naar huis (ik ben al de hoognodige zaken aan het afronden voor zover dat me lukt).
Dan ga ik straks thuis even met man spreken en dan zie ik wel...
Even rust dan eerst denk ik.
maandag 5 februari 2018 om 12:13
Goed zo! Ik had precies hetzelfde, ik was bang dat ze negatief zouden denken dus ik ben na een week weer gaan werken... Veel te snel zeiden ze op kantoor...Polkadot28 schreef: ↑05-02-2018 11:52Werkgever is inmiddels al een uur op afspraak. Ik verwacht hem ieder moment terug. Ik wil hem dan even aanschieten dat ik mij ziek ga melden (brr, spanning in mijn middenrif is zeer duidelijk merkbaar..) Hoe het zal verlopen weet ik niet zeker, maar dat wacht ik even af.
Dan ga ik naar huis (ik ben al de hoognodige zaken aan het afronden voor zover dat me lukt).
Dan ga ik straks thuis even met man spreken en dan zie ik wel...
Even rust dan eerst denk ik.
Gewoon open en eerlijk zijn, dat werkt het beste.
maandag 5 februari 2018 om 12:17
Ik met mijn grote mond. Puntje bij paaltje, ik durf niet.
Ik blokkeer letterlijk. Brok in mijn keel, buik is zwaar van slag, zenuwen gieren door mijn darmen heen. Zweethandjes, het huilen staat me weer naderder dan het lachen.
Maar iets zeggen... Waarom durf ik dit niet?
Ik zit al de hele ochtend te "werken", maar veel heb ik niet kunnen doen...
Ik blokkeer letterlijk. Brok in mijn keel, buik is zwaar van slag, zenuwen gieren door mijn darmen heen. Zweethandjes, het huilen staat me weer naderder dan het lachen.
Maar iets zeggen... Waarom durf ik dit niet?
Ik zit al de hele ochtend te "werken", maar veel heb ik niet kunnen doen...
maandag 5 februari 2018 om 12:22
Hij zit gewoon naast me, dezelfde ruimte. Er zit pak em beet zo'n 5 meter tussen... Dat is het erge. Niet even kunnen zegen: werkgever, ik moet me voor nu ziekmelden. Het gaat niet goed met me.
Alleen al eraan denken zorgt dat mijn ogen vol tranen staan en mijn ontbijt omhoog dreigt te komen.
maandag 5 februari 2018 om 12:24
laatste keer dat ik medewerker zich bij mij ziek meldde met deze reden. Ging ook met veel tranen en snot gepaard.Polkadot28 schreef: ↑05-02-2018 12:22Hij zit gewoon naast me, dezelfde ruimte. Er zit pak em beet zo'n 5 meter tussen... Dat is het erge. Niet even kunnen zegen: werkgever, ik moet me voor nu ziekmelden. Het gaat niet goed met me.
Alleen al eraan denken zorgt dat mijn ogen vol tranen staan en mijn ontbijt omhoog dreigt te komen.
Dat is heel normaal hoor, bij opgelopen spanning.
maandag 5 februari 2018 om 12:26
Maakt niet uit waar hij zit. Typ nu een mail naar hem.
Sorry, het lukt me niet me te concentreren vandaag. Ik wil me graag voor de rest van de dag ziek melden.
Dat is genoeg tekst. Verzamel een beetje moed om op Verzenden te klikken. En dat is genoeg.
Een alternatief is om te gaan huilen, dan zal hij heus vragen wat er aan de hand is en kun je het vertellen.
Sorry, het lukt me niet me te concentreren vandaag. Ik wil me graag voor de rest van de dag ziek melden.
Dat is genoeg tekst. Verzamel een beetje moed om op Verzenden te klikken. En dat is genoeg.
Een alternatief is om te gaan huilen, dan zal hij heus vragen wat er aan de hand is en kun je het vertellen.
maandag 5 februari 2018 om 12:26
ehm... door het hele zal-ik-zal-ik-zal-ik gedoe heb je jezelf een ochtend lang maagpijn bezorgd
heb je al in de gaten dat je jezelf dit aandoet en het niet bepaald handig is om zo door te gaan (voor niemand niet) ik vind dat je verplicht bent om eerlijk te zijn.
en wat is er met je man aan de hand, waarom kan hij alleen piekeren en verder kennelijk niks?
heb je al in de gaten dat je jezelf dit aandoet en het niet bepaald handig is om zo door te gaan (voor niemand niet) ik vind dat je verplicht bent om eerlijk te zijn.
en wat is er met je man aan de hand, waarom kan hij alleen piekeren en verder kennelijk niks?
Lorem Ipsum
