Relaties
alle pijlers
Claimerige schoonmoeder
maandag 2 juli 2018 om 14:11
Mijn schoonmoeder is alleen, sinds anderhalf jaar met persioen en we worden gek van haar.
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
maandag 2 juli 2018 om 14:41
lolly-pop schreef: ↑02-07-2018 14:30En als jij een baan hebt en zij komt bij jullie aan huis oppassen? Vind ze dat leuk? Dan hebben jullie oppas, heeft zij een daginvulling, 2 vliegen in één klap.
En waarom maak je geen afspraak met haar dat ze één vaste dag in de week langs mag komen en dat ze je dan meehelpt? De was en de strijk wegwerkt bijvoorbeeld, ramen lapt of ik noem maar wat?
Ja inderdaad, zoiets? Maar er het beste van samen zo.
maandag 2 juli 2018 om 14:43
Ik zou eens naar dagbesteding voor ouderen gaan kijken in overleg met haar.
Ik zou wel goed nadenken over hoe je het brengt. Niemand wilt afgescheept worden met een “we hebben teveel last van je, ga maar lekker daar vrijwilligerswerk doen”. En dan heb je denk ik grote kans dat ze je juist dwars gaat liggen.
Wanneer je het op een positievere manier brengt van “Hey, we merken dat je eenzaam bent sinds dit en dit. Wat denk je hiervan?” dan komt het al heel anders over. En dan lost het zichzelf misschien al wel een beetje op.
Wanneer ze even langs wil wippen, en het komt niet uit, houd je dan voet bij stuk bij het nee zeggen?
Ik zou wel goed nadenken over hoe je het brengt. Niemand wilt afgescheept worden met een “we hebben teveel last van je, ga maar lekker daar vrijwilligerswerk doen”. En dan heb je denk ik grote kans dat ze je juist dwars gaat liggen.
Wanneer je het op een positievere manier brengt van “Hey, we merken dat je eenzaam bent sinds dit en dit. Wat denk je hiervan?” dan komt het al heel anders over. En dan lost het zichzelf misschien al wel een beetje op.
Wanneer ze even langs wil wippen, en het komt niet uit, houd je dan voet bij stuk bij het nee zeggen?
maandag 2 juli 2018 om 14:44
Moet je haar per se entertainen als ze er is? Of kun je gewoon je eigen ding blijven doen. Dat doe ik. Mijn schoonmoeder komt ook vaak langs, ook onverwacht maar ik blijf gewoon de dingen doen die ik van plan was te doen. Scheelt dat ze niet voor mij komt maar voor de baby. Dus ik zit gewoon de was te vouwen als ze er is. Of ik vraag of ze eventjes bij de baby wil blijven, terwijl ik even boodschappen ga doen. Dat soort dingen.
maandag 2 juli 2018 om 14:48
Nou ze komt hier vaak soppen en oppassen op die dagen en ik vind het altijd een beetje respectloos om haar alleen daarvoor langs te laten komen, alsof ze alleen daar goed voor is. Vandaar dat ze ook altijd zo lang blijft en we samen eten enzo.
We zijn net op vakantie geweest een weekje en vrijdagavond kwamen we thuis na een lange reis. Zaterdag is man langs geweest en zondag stond ze weer voor de deur met een smoes. Komende zaterdag wilde ze dat we naar haar kwamen en heb dit afgehouden ( heb mijn ouders ook al 3 weken niet gezien). Dus de hele tijd drammen ( dan kom je maar 2 uurtjes). Maar ik weet zeker dat omdat we dus zaterdag niet komen dat ze donderdag ofzo weg weer appt dat ze langskomt. Ik denk toch dat man het zal moeten zeggen.. ik wens hem succes.
Het blijft ook dubbel omdat ze het allemaal goed bedoeld en ook veel doet en altijd klaarstaat als we omhoog zitten.
Wat betreft hobbies, ze heeft wel wat dingen en vriendinnen maar ze leeft voor de kleinkinderen. Ik heb laatst aangegeven dat het ook belangrijk is een eigen leven te hebben.
maandag 2 juli 2018 om 14:51
Dat zou mooi zijn
. Hij werkt fulltime dus ik zit vaak met de gebakken peren. Hij gaat gerust als ze er is weg en wat doen of zegt anders ga je toch even de stad in met mijn moeder? Zeg maar eens nee als ze erbij zit.
maandag 2 juli 2018 om 14:52
Klinkt wel enigszins herkenbaar, mijn schoonouders kwamen standaard 2 uur vroeger dan we ze uitnodigden. Het daarover hebben negeerden ze gewoon. Bijzonder irritant.
Nadat we er een keer niet waren (een kwartier voor we hadden afgesproken pas) en schoonmoeder heel nodig naar de wc moest gaat het een stuk beter.
Helaas geen advies..
Nadat we er een keer niet waren (een kwartier voor we hadden afgesproken pas) en schoonmoeder heel nodig naar de wc moest gaat het een stuk beter.
Helaas geen advies..
maandag 2 juli 2018 om 14:55
Dat moet je niet doen als ze er bij zit, dat moet je bespreekbaar maken als jullie met z'n tweeën zijn.
Je man moet bij zijn moeder langsgaan en uitleggen dat ze niet continu jullie leven kan claimen.
Desnoods laat je hem je OP lezen?
maandag 2 juli 2018 om 15:00
Dan komt ze toch een paar uur in het weekend als hij er is?
Wat asociaal van je man om weg te gaan als zijn moedet er is en alles aan jou over te laten, terwijl hij weet hoe moeilijk jij het vindt. Echt heel bizar. Word je niet bloedlink? Waarom laat je hem hiermee wegkomen?
Ga jij ook weg als jouw ouders op bezoek zijn?
maandag 2 juli 2018 om 15:02
Dan zeg je tegen je man en schoonmoeder dat schoonmoeder alleen mag komen als je man ook thuis is.
Wat een rare man.
maandag 2 juli 2018 om 15:02
Goede tips!gelderka schreef: ↑02-07-2018 14:57Het topic gelezen hebbend, denk ik dat de aanpak 'begrip kweken' niet werkt.
Zodra er iets genoemd wordt dat haar bezoek-frequentie betreft, gaat het luikje bij haar dicht.
Het komt gewoon niet binnen, en voor hints "'het is belangrijk een eigen leven te hebben'" geldt dat dubbelop.
De directe aanval komt nog binnen, maar daar heeft ze een afweer voor: Boos/Verdrietig zijn totdat jullie afdruipen, en binnen drie dagen compleet vergeten.
Oplossing?
Grenzen stellen. En bewaken.
Leg de grenzen uit en bewaak ze, héél duidelijk.
"Nee, niet op dinsdag, niet op zaterdag".
Het 'waarom' kun je toelichten, maar je moet het gesprek altijd terugdraaien naar die grenzen. Het 'waarom' accepteert ze niet want het leidt tot conclusies die zij niet wil horen.
Grenzen opstellen die van jullie uit komen. Misschien hulp bieden, zoals samen met haar een dagbesteding uitproberen.
maandag 2 juli 2018 om 15:02
eens met mijn voorganger, grenzen stellen, nee is nee. Ik zou dat tegen haar zeggen en dus consequent bij gedram zeggen: "ik had al nee gezegd". Als ze aan de deur staat vertel je haar dat het nu niet kan.
Tegelijkertijd zou ik wel haar proberen te helpen, want naast het feit dat ze jou gillend gek maakt is ze natuurlijk wel eenzaam en wil ze de kleinkinderen zien. Het is vaak voor mensen best lastig een nieuwe hobby of iets dergelijks te starten, je zou met haar kunnen kijken wat er in haar buurt te doen is en misschien de eerste keer met haar meegaan zodat ze niet alleen hoeft te gaan.
Tegelijkertijd zou ik wel haar proberen te helpen, want naast het feit dat ze jou gillend gek maakt is ze natuurlijk wel eenzaam en wil ze de kleinkinderen zien. Het is vaak voor mensen best lastig een nieuwe hobby of iets dergelijks te starten, je zou met haar kunnen kijken wat er in haar buurt te doen is en misschien de eerste keer met haar meegaan zodat ze niet alleen hoeft te gaan.
maandag 2 juli 2018 om 15:04
maandag 2 juli 2018 om 15:08
Vertrouw je haar niet met de kinderen? Want anders is de oplossing simpel, dan laat je haar lekker een paar uur naar een grote speeltuin gaan of iets dergelijks, of naar een pannenkoekenhuis, ik zeg maar wat.
Kinderen blij, schoonmoeder blij en jij ook blij, want als je 24/7 thuis bent is het best lekker om eens een paar uur iets voor jezelf te kunnen doen, toch?
Kinderen blij, schoonmoeder blij en jij ook blij, want als je 24/7 thuis bent is het best lekker om eens een paar uur iets voor jezelf te kunnen doen, toch?
maandag 2 juli 2018 om 15:08
Als mijn kinderen ongelukkig worden van mijn bezoekfrequentie later dan hoop ik dat ze dat in open- en eerlijkheid aan durven geven en dan zal ik mijn gedrag aanpassen.
maandag 2 juli 2018 om 15:10
?
Ik vind eerder dat schoonmoeder zich respectloos gedraagt door zo over TO haar grenzen heen te banjeren.
(Volwassen) kinderen zijn niet verantwoordelijk voor het geluk en de levensinvulling van hun ouders.
maandag 2 juli 2018 om 15:12
Ja ja, en voordat je het weet heeft schoonmoeder zichzelf uitgeroepen tot broodnodig ivm de kleinkinderen, houdt ze evt nieuwe kennissen/dagbesteding/vrijwilligerswerk af want de kleinkinderen rekenen op haar, en als die kinderen groter worden en liever met vriendjes willen afspreken of naar een clubje gaan voelt oma zich in de steek gelaten want dan is ze haar entertainment kwijt.Ikigai schreef: ↑02-07-2018 15:08Vertrouw je haar niet met de kinderen? Want anders is de oplossing simpel, dan laat je haar lekker een paar uur naar een grote speeltuin gaan of iets dergelijks, of naar een pannenkoekenhuis, ik zeg maar wat.
Kinderen blij, schoonmoeder blij en jij ook blij, want als je 24/7 thuis bent is het best lekker om eens een paar uur iets voor jezelf te kunnen doen, toch?
maandag 2 juli 2018 om 15:16
Dat is wel een heel negatieve insteek.mater_matuta schreef: ↑02-07-2018 15:12Ja ja, en voordat je het weet heeft schoonmoeder zichzelf uitgeroepen tot broodnodig ivm de kleinkinderen, houdt ze evt nieuwe kennissen/dagbesteding/vrijwilligerswerk af want de kleinkinderen rekenen op haar, en als die kinderen groter worden en liever met vriendjes willen afspreken of naar een clubje gaan voelt oma zich in de steek gelaten want dan is ze haar entertainment kwijt.
maandag 2 juli 2018 om 15:16
Vergeet je je man ook niet in dit hele verhaal? Ik denk dat het een lieve zorgzame man is, waar je blij mee mag zijn.stokske schreef: ↑02-07-2018 14:11Mijn schoonmoeder is alleen, sinds anderhalf jaar met persioen en we worden gek van haar.
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
maandag 2 juli 2018 om 15:17
Natuurlijk, dan kom je alleen soppen en oppassen en worden jouw gesprekken ineens van een ander niveau,mater_matuta schreef: ↑02-07-2018 15:08Als mijn kinderen ongelukkig worden van mijn bezoekfrequentie later dan hoop ik dat ze dat in open- en eerlijkheid aan durven geven en dan zal ik mijn gedrag aanpassen.
maandag 2 juli 2018 om 15:17
Nee maar een handje helpen en jezelf een dagje opofferen, voor de mensen die jou verzorgd en grootgebracht hebben, kan ook geen kwaad.
