Relaties
alle pijlers
Claimerige schoonmoeder
maandag 2 juli 2018 om 14:11
Mijn schoonmoeder is alleen, sinds anderhalf jaar met persioen en we worden gek van haar.
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
maandag 2 juli 2018 om 14:16
Ik hoop als ik me zo gedraag bij mijn kinderen, dat ze dan stoer genoeg zijn om een gesprek met me daarover te beginnen.
Je schoonmoeder is eenzaam, ze voelt zich alleen en ze heeft niet genoeg te doen. Ze kan haar draai niet vinden in haar leven op dit moment. Ga daarover in gesprek met haar. Misschien kunnen jullie in een gesprek activiteiten verzinnen die ze zou kunnen doen. Misschien heeft ze zin in vrijwilligerswerk? Of een nieuwe hobby oppakken?
Je schoonmoeder is eenzaam, ze voelt zich alleen en ze heeft niet genoeg te doen. Ze kan haar draai niet vinden in haar leven op dit moment. Ga daarover in gesprek met haar. Misschien kunnen jullie in een gesprek activiteiten verzinnen die ze zou kunnen doen. Misschien heeft ze zin in vrijwilligerswerk? Of een nieuwe hobby oppakken?
makreel wijzigde dit bericht op 02-07-2018 14:17
6.92% gewijzigd
Wat eten we vanavond?
maandag 2 juli 2018 om 14:17
Je (of beter gezegd je man, aangezien het zijn moeder is) kan maar een ding doen. Het gesprek aangaan en afspraken maken wanneer ze mag komen en hoe lang. En daar ook strak aan houden. Ze manipuleert jullie met haar hysterische gedrag en smoesjes en zielige verhalen en jullie laten dat toe. Tuurlijk, het is onaangenaam als ze rot doet wanneer dit aangekaart wordt, maar laat je geen schuldgevoel aanpraten.
maandag 2 juli 2018 om 14:22
Lastig. Misschien is het uit te zingen totdat je een baan hebt, dan is het misschien makkelijker om te zeggen dat je écht geen tijd hebt. Kun je je schoonmoeder niet vragen of ze (ook nu al) een dagje op de kinderen wil passen, bij haar thuis uiteraard. Heeft zij de kleinkinderen gezien en jij je handen vrij.
maandag 2 juli 2018 om 14:22
Het zou beter zijn als je wanneer je/jullie een gesprek met haar aangaan, het bij jullie te leggen, jullie kunnen dit niet, jullie worden gestoord van het contact dat zijn moeder met jullie zoekt, dus niet haar persoonlijk aanvallen en je frustraties en onhandigheid op haar afreageren. Zij bedoelt er niets verkeerds mee, jullie willen de boot wat meer afhouden.
anoniem_327403 wijzigde dit bericht op 02-07-2018 14:22
0.28% gewijzigd
In de wereld van vandaag lopen de domkoppen over van zelfverzekerdheid, terwijl de slimmeriken een en al twijfel zijn. B. Russell
maandag 2 juli 2018 om 14:22
We zijn wel eens het gesprek aangegaan, maar echt je praat en vanuit haar blijft het mute, ze zegt gewoon niks terug.makreel schreef: ↑02-07-2018 14:16Ik hoop als ik me zo gedraag bij mijn kinderen, dat ze dan stoer genoeg zijn om een gesprek met me daarover te beginnen.
Je schoonmoeder is eenzaam, ze voelt zich alleen en ze heeft niet genoeg te doen. Ze kan haar draai niet vinden in haar leven op dit moment. Ga daarover in gesprek met haar. Misschien kunnen jullie in een gesprek activiteiten verzinnen die ze zou kunnen doen. Misschien heeft ze zin in vrijwilligerswerk? Of een nieuwe hobby oppakken?
Echt toen ik zo depressief was en huilend met haar aan de keukentafel zat en alles eruit gooide keek ze mij niet aan, staarde in het luchtledige en zei doodleuk, goh leuk pakje heeft de baby aan.
maandag 2 juli 2018 om 14:22
Is ze dat ook echt op visite of gaat ze met de kleinkinderen naar buiten om een ijsje te eten of naar de speeltuin. Helpt ze met een wasje ophangen, boodschapje halen, of koken jullie samen?
Laat haar komen en op de kinderen passen, gaan jullie fijn samen iets doen.
maandag 2 juli 2018 om 14:23
Ik krijg het al benauwd als ik het lees!
Dat zij niets te doen heeft als ze niet bij jullie langs kan komen wil niet zeggen dat jullie niets anders te doen hebben hè. Ik zou dus beginnen met het wat drukker hebben (zogenaamd). Dus niet iedere keer als ze onverwachts op de stoep staat binnenlaten, maar ook weleens zeggen dat het nu niet uitkomt want je bent een sollicitatiebrief aan het schrijven/staat op het punt de deur uit te gaan/je vriendin komt zo op visite/je bent net naar de tandarts geweest en je mond doet nog pijn etc.
En als ze een keer op visite is dan gewoon zeggen dat je straks weer aan het werk gaat en dat je dan liever niet hebt dat ze onverwachts langskomt, omdat je ook tijd wil hebben voor je gezin, jezelf, je huishouden en andere vrienden en familieleden.
En dat iemand hysterisch wordt, ja jammer dan. Dat is niet jouw probleem. Gewoon hysterisch weg laten stuiteren en als ze dan de week daarop langskomt dan zeg je dat je het leuk vindt om haar weer te zien, maar dat je wel blijft bij wat je vorige week gezegd hebt.
Ik zou knettergek worden van dat geclaim en geplak, maar goed ik ben dan ook erg op mijn rust en privacy gesteld. Voor zo iemand ga ik gerust 200 km verderop wonen als niets anders helpt.
Dat zij niets te doen heeft als ze niet bij jullie langs kan komen wil niet zeggen dat jullie niets anders te doen hebben hè. Ik zou dus beginnen met het wat drukker hebben (zogenaamd). Dus niet iedere keer als ze onverwachts op de stoep staat binnenlaten, maar ook weleens zeggen dat het nu niet uitkomt want je bent een sollicitatiebrief aan het schrijven/staat op het punt de deur uit te gaan/je vriendin komt zo op visite/je bent net naar de tandarts geweest en je mond doet nog pijn etc.
En als ze een keer op visite is dan gewoon zeggen dat je straks weer aan het werk gaat en dat je dan liever niet hebt dat ze onverwachts langskomt, omdat je ook tijd wil hebben voor je gezin, jezelf, je huishouden en andere vrienden en familieleden.
En dat iemand hysterisch wordt, ja jammer dan. Dat is niet jouw probleem. Gewoon hysterisch weg laten stuiteren en als ze dan de week daarop langskomt dan zeg je dat je het leuk vindt om haar weer te zien, maar dat je wel blijft bij wat je vorige week gezegd hebt.
Ik zou knettergek worden van dat geclaim en geplak, maar goed ik ben dan ook erg op mijn rust en privacy gesteld. Voor zo iemand ga ik gerust 200 km verderop wonen als niets anders helpt.
maandag 2 juli 2018 om 14:26
Ik heb nl ook zo'n schoonmoeder die alleen lagere school heeft gedaan en (in tegenstelling tot mijn moeder) verder niet echt een ontwikkeling heeft doorgemaakt. Dus als zij er is, word ik ook gek van die oppervlakkige verhalen over vooral andermans leed....Brrr.
Mocht ik in jouw situatie komen te staan, dan zou ik voorstellen jouw poetsdag (als je gaat werken) samen met haar uitvoeren. Dan werk je naast elkaar en is het niet erg om over onzin en geen raakvlakken te hebben.
Mijn schoonmoeder zou daarvoor wel in zijn, want schoonmaken kan ze.
maandag 2 juli 2018 om 14:28
Hebben wij dezelfde schoonmoeder soms.....stokske schreef: ↑02-07-2018 14:22We zijn wel eens het gesprek aangegaan, maar echt je praat en vanuit haar blijft het mute, ze zegt gewoon niks terug.
Echt toen ik zo depressief was en huilend met haar aan de keukentafel zat en alles eruit gooide keek ze mij niet aan, staarde in het luchtledige en zei doodleuk, goh leuk pakje heeft de baby aan.
maandag 2 juli 2018 om 14:30
maandag 2 juli 2018 om 14:30
En als jij een baan hebt en zij komt bij jullie aan huis oppassen? Vind ze dat leuk? Dan hebben jullie oppas, heeft zij een daginvulling, 2 vliegen in één klap.
En waarom maak je geen afspraak met haar dat ze één vaste dag in de week langs mag komen en dat ze je dan meehelpt? De was en de strijk wegwerkt bijvoorbeeld, ramen lapt of ik noem maar wat?
En waarom maak je geen afspraak met haar dat ze één vaste dag in de week langs mag komen en dat ze je dan meehelpt? De was en de strijk wegwerkt bijvoorbeeld, ramen lapt of ik noem maar wat?
maandag 2 juli 2018 om 14:30
Ik zou twee dingen doen.
Ten eerste een vaste oppasdag afspreken, waarbij jullie de kinderen rond het eten komen ophalen. Jullie eten dan bij haar mee en gaan na het eten weer naar huis 'want de kinderen moeten op tijd naar bed!'.
Ten tweede zou ik het gesprek over 'dagbesteding' aangaan (vooral je man moet dit doen). Want hoe gaat ze het doen als jullie straks met vakantie zijn? Wat heeft moeders te doen op een dag, is er misschien leuk vrijwilligerswerk in de buurt, kan ze een hobby oppakken of bij een clubje/vereniging? Zo vergroot ze haar netwerk. Steek het in vanuit liefde/bezorgdheid, niet vanuit 'wij zijn het zat', dan is de kans op succes groter.
Ten eerste een vaste oppasdag afspreken, waarbij jullie de kinderen rond het eten komen ophalen. Jullie eten dan bij haar mee en gaan na het eten weer naar huis 'want de kinderen moeten op tijd naar bed!'.
Ten tweede zou ik het gesprek over 'dagbesteding' aangaan (vooral je man moet dit doen). Want hoe gaat ze het doen als jullie straks met vakantie zijn? Wat heeft moeders te doen op een dag, is er misschien leuk vrijwilligerswerk in de buurt, kan ze een hobby oppakken of bij een clubje/vereniging? Zo vergroot ze haar netwerk. Steek het in vanuit liefde/bezorgdheid, niet vanuit 'wij zijn het zat', dan is de kans op succes groter.
maandag 2 juli 2018 om 14:33
bovenstaande ja. Is ook precies wat er met mijn moeder aan de hand is. Sinds vorig jaar weduwe, geen baan, beetje zenuwachtig van aard en onzeker als het gaat om nieuwe dingen ondernemen. Ze is geneigd om haar gezelschap te halen daar waar het vertrouwd is; bij haar kinderen. Moeilijk, want hoezeer ik ook met haar te doen heb, ik wil niet haar volledige levensinvulling zijn. Grenzen aangeven kan erg moeilijk zijn, omdat ze door de benodigde duidelijkheid direct gekwetst is.makreel schreef: ↑02-07-2018 14:16
Je schoonmoeder is eenzaam, ze voelt zich alleen en ze heeft niet genoeg te doen. Ze kan haar draai niet vinden in haar leven op dit moment. Ga daarover in gesprek met haar. Misschien kunnen jullie in een gesprek activiteiten verzinnen die ze zou kunnen doen. Misschien heeft ze zin in vrijwilligerswerk? Of een nieuwe hobby oppakken?
Ik moet hier zelf nog mijn draai in vinden, maar het gaat steeds beter. Ik laat me niet te veel leiden door medelijden, hoe moeilijk dat ook is. Als ik mijn grenzen aangeef, is zij meer 'gedwongen ' om haar heil op dat moment elders te zoeken.
Kun je hier met haar over praten? En dan meer vanuit de benadering : ik zie dat je je draai nog niet gevonden hebt. Waar kunnen we mee helpen? Wat vind je leuk? Vind je het fijn als we meedenken?
Wie weet voelt ze zich hierdoor meer begrepen. En zo niet, tja, dan heb je het geprobeerd. Dan zul je je wat 'harder' moeten opstellen. Jullie zijn niet verantwoordelijk voor haar levensgeluk.
Sterkte, ik weet hoe lastig dit is.
maandag 2 juli 2018 om 14:34
En to heeft alle hulp gratis aan huis?lolly-pop schreef: ↑02-07-2018 14:30En als jij een baan hebt en zij komt bij jullie aan huis oppassen? Vind ze dat leuk? Dan hebben jullie oppas, heeft zij een daginvulling, 2 vliegen in één klap.
En waarom maak je geen afspraak met haar dat ze één vaste dag in de week langs mag komen en dat ze je dan meehelpt? De was en de strijk wegwerkt bijvoorbeeld, ramen lapt of ik noem maar wat?
Straks weer een topic dat schoonmoeder het niet goed doet in huis?
maandag 2 juli 2018 om 14:37
Nee is nee en daarnaast zou ik haar eens wat foldertjes van activiteiten van de buurtsoos en de ouderen verenging in de hand drukken. Jij bent niet verantwoordelijk voor haar sociaal leven.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
