Relaties
alle pijlers
Claimerige schoonmoeder
maandag 2 juli 2018 om 14:11
Mijn schoonmoeder is alleen, sinds anderhalf jaar met persioen en we worden gek van haar.
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
Het is geen vrouw waar je diepe gesprekken mee kan hebben, maar praat de hele dag. (De zus van de vriendin van de buurvrouw is ziek,kijk een foto van de vakantie van de buurvrouw haar zus, waarom staat die auto daar. etc)
Ze komt standaard 1 dag per week naar ons toe. Ze appt dan een avond van tevoren dat ze morgen even langs komt. In de praktijk staat ze dan 11 uur voor de deur en blijft tot na het eten.
Op zich kan ik nog wel een dag vrijmaken, maar ze verzint daarnaast nog allerlei smoesjes om extra langs te komen. (Ik heb dit gekocht, kom ik even langsbrengen). Als ik zeg dat het niet uit komt blijft ze maar drammen. Een keer gaf ze aan, als ik vandaag niet kom heb ik 3 dagen niks te doen. Kortom een heel arsenaal aan appjes komen er wekelijks langs,( drammen of we op de koffie komen, woonden we maar dichter bij elkaar, ik ben eenzaam, ik mis de kleinkinderen)
Ik geloof oprecht dat ze eenzaam is en de kleinkinderen mist en het liefst elke dag langskomt, maar ik trek dit niet. Ook al vinden we het ook erg zielig voor haar.Ik zie mijn eigen ouders een keer in de 3 weken en dat vind ik precies goed.
We proberen het af te houden, maar door die smoesjes en onverwachte bezoekjes is er geen houden aan. Met haar praten wordt een hele zure appel omdat ze dan gelijk hysterisch wordt en de volgende week gewoon weer op de stoep staat.
Ik heb een jaar geleden een postnatale depressie gehad en kon haar gewoon niet om mij heen hebben toen, ze zoog alle energie uit mij. Ze blijft maar stug doordenderen op haar level en dit is nog steeds gevoelig voor mij omdat ik nog niet zo sterk ben als vroeger. Ik kan er niet tegen als onze levens zo met ouders verweven zijn, het benauwd mij zo.
Aan de andere kant, ze heeft het hart op de goede plaats en het is ook zielig voor haar.
Wat zouden jullie adviseren te doen? Of hebben jullie zo iets meegemaakt? Of zeuren ik en is dit contact heel gangbaar.
Mijn man denkt er trouwens precies hetzelfde over. We zitten soms samen op de telefoon, wat gaan we nu weer antwoorden.....
Als je zegt het komt niet uit vandaag zegt ze gewoon dan kom ik morgen..
dinsdag 3 juli 2018 om 09:49
dinsdag 3 juli 2018 om 09:49
dinsdag 3 juli 2018 om 09:51
Welke tijd praten we dan over?Cheshire-cat schreef: ↑03-07-2018 07:44Het probleem van deze generatie schoonmoeders is dat zij teveel vasthouden aan hoe het vroeger was. In hun tijd was het nog normaal om je ouders en schoonouders veel te zien en hun bemoeienis (goedbedoeld of niet) was iets wat je accepteerde want zo hoorde het.
Het is sneu voor deze schoonmoeder dat zij deze nieuwe situatie niet kan accepteren, maar zolang er wordt meegegaan in haar nukken en drammen, zal ze niet accepteren dat ze meer aan haar eigen leven moet werken.
Ik snap TO helemaal, ik wil de familie ook niet iedere week op bezoek. Ik heb mijn eigen leven en het feit dat er kleinkinderen zijn is niet een vrijbrief voor de (schoon)ouders om over iemand heen te lopen of een troef om iemand leven zo te bepalen.
Geldt echt niet voor de generatie schoonmoeders die nu in de zestig is hoor. Misschien bedoel je de tachtigers van nu?
dinsdag 3 juli 2018 om 10:04
Dit is misschien ook een idee, TO.Juffiejuf schreef: ↑03-07-2018 07:10Nee hoor, Lachattenoir maar ze begreep het gewoon niet. Grenzen stellen lukt maar het vraagt geduld en veel doorzettingsvermogen. Een snelle oplossing is er niet.
Uiteindelijk uitgekomen op 1 x per week bij ons en wij 1x per week een kopje koffie halen. Vaste momenten en daar niet van afwijken, ook niet voor zaken als verjaardagen want dan konden we weer opnieuw beginnen.
Bijv 1x in de week 's middags tot na het avondeten, en 1x in de week je man 's avonds kopje koffie drinken bij ma en als je zin hebt ga je ook mee.
Geen oeverloos gezemel over de app en geen onverwachte bezoekjes meer.
dinsdag 3 juli 2018 om 10:09
Er is een hele groep ouderen die niet zelf beiden hebben gewerkt en helaas wel verwachten dat alles gaat zoals het ging bij hen en hun ouders.
Ik denk dat dat echt iets is wat problemen oplevert. De verwachtingen zijn dan onrealistisch.
Ik heb zelf gelukkig geen (schoon)ouders die dat niet begrijpen maar ik zie het wel om mij heen.
Vooral de vrouwen van 55+ zonder een baan die hun kinderen verwijten dat ze niet elke week/dag tijd voor ze hebben.
Vaak zie je dan de constructie ontstaan dat er opgepast word en meegegeten enz. En dat lost dan een deel van die behoefte op en werkt vaak voor beiden.
Maar soms is dat niet mogelijk of gewoon niet genoeg en zitten ze met drammende moeders en schoonmoeders die grenzen overgaan.
Ik denk dat dat langzaam aan veranderd. En je hebt altijd families waar dingen hechter zijn dan bij anderen. Maar ook daar mag je als partner gewoon je eigen weg in bewandelen. Je hoeft niet in alles mee te gaan.
dinsdag 3 juli 2018 om 10:19
ik denk echt dat het hele probleem hier niet zit in DAT schoonmoeder langskomt maar het gedram, geduw en gedoe waarmee dat gaat. Ik zou daar echt geen zin in hebben. Nu heeft TO een keer nee gezegd, en heeft ze meteen silent-treatment.
Als ik kijk naar mijn schoonmoeder, nooit gewerkt, een aantal jaar geleden een beroerte gehad en daardoor is haar wereld ook klein geworden. Echter heeft ze de electrische fiets ontdekt en crossed de halve regio af. Bij mij komt ze gewoon aanwaaien, ik vind het prima, vind die vrouw wel gezellig, beetje al dat geroddel aanhoren over dat dorp waar ze woont en al die mensen die ik niet ken. Ik heb daar geen last van. Maar schoonmoeder snapt wel dat als het niet uitkomt, dat het ook gewoon niet uitkomt en gaat echt niet zitten zeuren. En dat is dus ook waarom ik het geen last vind, omdat het geen verplichting is.
Als ik kijk naar mijn schoonmoeder, nooit gewerkt, een aantal jaar geleden een beroerte gehad en daardoor is haar wereld ook klein geworden. Echter heeft ze de electrische fiets ontdekt en crossed de halve regio af. Bij mij komt ze gewoon aanwaaien, ik vind het prima, vind die vrouw wel gezellig, beetje al dat geroddel aanhoren over dat dorp waar ze woont en al die mensen die ik niet ken. Ik heb daar geen last van. Maar schoonmoeder snapt wel dat als het niet uitkomt, dat het ook gewoon niet uitkomt en gaat echt niet zitten zeuren. En dat is dus ook waarom ik het geen last vind, omdat het geen verplichting is.
dinsdag 3 juli 2018 om 10:42
Dat is inderdaad iets heel anders Florence. Ik weet niet hoe dat komt, maar op de een of andere manier voel je meestal onder de radar heel goed of iemand langskomt voor de gezelligheid of omdat hij/zij met de ziel onder de arm zich met zichzelf geen blijf weet. Die laatste categorie slurpt vaak heel veel energie.
dinsdag 3 juli 2018 om 10:42
Nu laat ze niets van dr horen word het hier meteen bestempeld als silent treatment.florence13 schreef: ↑03-07-2018 10:19Nu heeft TO een keer nee gezegd, en heeft ze meteen silent-treatment.
Het is ook nooit goed.
Lang leve de viva.
dinsdag 3 juli 2018 om 10:50
Dat is het toch ook?
Wat wil je nou toch? Ook met die opmerkingen dat de aanvullingen precies op tijd komen?
Als je zo baalt van het vivaforum, dan ga je er toch af. Lekker naar bokt ofzo.
dinsdag 3 juli 2018 om 11:22
Ik ben hier wellicht wat ouderwets in...
Ik vind dat je als (schoon)kind je best moet doen om voor je ouders te zorgen zodra ze dat nodig hebben. En de ene heeft dat wat eerder nodig dan de ander.
Mijn schoonouders hebben inmiddels wat meer hulp nodig en zijn dichterbij ons gaan wonen zodat wij die ook kunnen geven. En daar heb ik echt niet altijd zin in en ik kan ze soms ook wel achter het behang plakken en bij tijd en wijle slurpen ze energie. Maar zij hebben jarenlang voor mijn man gezorgd. Nu redden zij zichzelf niet altijd goed meer, dus nu is het onze beurt. Punt. Mijn eigen ouders zijn jonger en een stuk zelfredzamer, maar ik hoop van harte dat ik ook de tijd krijg om hen te helpen zodra ze dat nodig hebben.
Wij hebben overigens wel hele duidelijke afspraken gemaakt, dat was ook onze voorwaarde toen zij dichterbij wilden komen wonen. Ze hoeven de deur niet plat te lopen en ze weten dat er ook momenten zijn dat wij echt even niet op hen zitten te wachten. Wij hebben ook gewoon ons werk en eigen leven en kunnen niet ieder moment komen opdraven. Dat weten ze en soms 'vergeten' ze dat. En dat wil best wel eens irriteren, maar met duidelijke afspraken en een beetje goede wil kom je een heel eind.
Ik vind dat je als (schoon)kind je best moet doen om voor je ouders te zorgen zodra ze dat nodig hebben. En de ene heeft dat wat eerder nodig dan de ander.
Mijn schoonouders hebben inmiddels wat meer hulp nodig en zijn dichterbij ons gaan wonen zodat wij die ook kunnen geven. En daar heb ik echt niet altijd zin in en ik kan ze soms ook wel achter het behang plakken en bij tijd en wijle slurpen ze energie. Maar zij hebben jarenlang voor mijn man gezorgd. Nu redden zij zichzelf niet altijd goed meer, dus nu is het onze beurt. Punt. Mijn eigen ouders zijn jonger en een stuk zelfredzamer, maar ik hoop van harte dat ik ook de tijd krijg om hen te helpen zodra ze dat nodig hebben.
Wij hebben overigens wel hele duidelijke afspraken gemaakt, dat was ook onze voorwaarde toen zij dichterbij wilden komen wonen. Ze hoeven de deur niet plat te lopen en ze weten dat er ook momenten zijn dat wij echt even niet op hen zitten te wachten. Wij hebben ook gewoon ons werk en eigen leven en kunnen niet ieder moment komen opdraven. Dat weten ze en soms 'vergeten' ze dat. En dat wil best wel eens irriteren, maar met duidelijke afspraken en een beetje goede wil kom je een heel eind.
dinsdag 3 juli 2018 om 11:36
dinsdag 3 juli 2018 om 11:39
Heel veel heeft sowieso te maken met hoe aardig je elkaar uberhaupt vindt en ook hoe irritant je gebabbel vindt. Mijn schoonmoeder heeft een sleutel van ons huis en laat zichzelf gewoon binnen, dat is prima, want dat is met ons zo afgesproken (ze fietst veel en moet vaak tussendoor even ergens plassen). Ze komt een paar keer in de week langs om eigenlijk nergens over te babbelen, ik vind dat wel gezellig. Mijn schoonzusje (is ook haar schoonmoeder) krijgt er een enorme kriebel van, dus daar moet ze eerst sms-en. Schoonmoeder snapt dat en gaat dus niet zitten duwen en drammen. Iedereen blij.Duufje schreef: ↑03-07-2018 11:22Ik ben hier wellicht wat ouderwets in...
Ik vind dat je als (schoon)kind je best moet doen om voor je ouders te zorgen zodra ze dat nodig hebben. En de ene heeft dat wat eerder nodig dan de ander.
Mijn schoonouders hebben inmiddels wat meer hulp nodig en zijn dichterbij ons gaan wonen zodat wij die ook kunnen geven. En daar heb ik echt niet altijd zin in en ik kan ze soms ook wel achter het behang plakken en bij tijd en wijle slurpen ze energie. Maar zij hebben jarenlang voor mijn man gezorgd. Nu redden zij zichzelf niet altijd goed meer, dus nu is het onze beurt. Punt. Mijn eigen ouders zijn jonger en een stuk zelfredzamer, maar ik hoop van harte dat ik ook de tijd krijg om hen te helpen zodra ze dat nodig hebben.
Wij hebben overigens wel hele duidelijke afspraken gemaakt, dat was ook onze voorwaarde toen zij dichterbij wilden komen wonen. Ze hoeven de deur niet plat te lopen en ze weten dat er ook momenten zijn dat wij echt even niet op hen zitten te wachten. Wij hebben ook gewoon ons werk en eigen leven en kunnen niet ieder moment komen opdraven. Dat weten ze en soms 'vergeten' ze dat. En dat wil best wel eens irriteren, maar met duidelijke afspraken en een beetje goede wil kom je een heel eind.
dinsdag 3 juli 2018 om 11:40
En dat kan inderdaad een manipulatietechniek zijn, want deze vrouw krijgt graag haar zin met allerlei vervelende tactieken, zoals drammen, mokken of huilen. Doodzwijgen als staf past prima in dit rijtje.florence13 schreef: ↑03-07-2018 11:36ik bestempel niets, TO liet dat weten, dat omdat zij nee gezegd had, dat schoonmoeder waarschijnlijk niet meer communicatief zou zijn.
dinsdag 3 juli 2018 om 11:44
Het geldt niet voor alle schoonmoeders in de zestig, maar er is nog steeds een groot aantal van de oude stempel.
Deze vrouwen hebben niet gewerkt en zijn alleenstaand. Voorheen waren hun partner en kinderen haar wereld en nu die er niet meer zijn of thuis wonen hebben ze niets meer omhanden.
Dit zijn mensen die verwachten dat het bij hen net zo gaat als bij hun (schoon)ouders vroeger. Iedere week op bezoek, voor (schoon)ouders zorgen etc. Verjaardagen horen gevierd te worden en met Kerst staat standaard de rollade op tafel. Vaak hebben zij door hun kleine wereld weinig gesprekstof en is de nieuwe haarkleur van de vriendin van de zoon van de achterbuurvrouw al groot nieuws.
Waar we nu naartoe gaan is een situatie waarbij (schoon)dochters ondanks hun drukke baan iedere week op bezoek gaan en (schoon)dochters met een drukke baan die dat niet doen en meer voor hun eigen gezin kiezen.
De een noemt dat egoïstisch, de ander noemt dat meegaan met de tijden die veranderen/veranderd zijn.
We’re all mad here
dinsdag 3 juli 2018 om 12:12
Ja, klopt.
In mijn omgeving leer je dat er niemand aan dood gaat als je eens een tijd in het buitenland woont, of op kamers gaat, of naar de andere kant verhuist voor werk. Ook al zie je familie dan maar een keer of 3 per jaar.
Je gaat wel erg uit van mensen die nooit gestudeerd hebben of verhuisd zijn voor hun baan.... en je gaat er van uit dat de kinderen ook nooit gaan studeren.
dinsdag 3 juli 2018 om 12:18
Herkenbaar. Mijn moeder van bijna 80 heeft altijd gewerkt en snapt dat het druk is met werken en kinderen in huis. Zij wilde ook niet op haar kleinkinderen passen. Nu waren mijn schoonzussen wel thuisblijvers.Cheshire-cat schreef: ↑03-07-2018 11:44Het geldt niet voor alle schoonmoeders in de zestig, maar er is nog steeds een groot aantal van de oude stempel.
Deze vrouwen hebben niet gewerkt en zijn alleenstaand. Voorheen waren hun partner en kinderen haar wereld en nu die er niet meer zijn of thuis wonen hebben ze niets meer omhanden.
Dit zijn mensen die verwachten dat het bij hen net zo gaat als bij hun (schoon)ouders vroeger. Iedere week op bezoek, voor (schoon)ouders zorgen etc. Verjaardagen horen gevierd te worden en met Kerst staat standaard de rollade op tafel. Vaak hebben zij door hun kleine wereld weinig gesprekstof en is de nieuwe haarkleur van de vriendin van de zoon van de achterbuurvrouw al groot nieuws.
Waar we nu naartoe gaan is een situatie waarbij (schoon)dochters ondanks hun drukke baan iedere week op bezoek gaan en (schoon)dochters met een drukke baan die dat niet doen en meer voor hun eigen gezin kiezen.
De een noemt dat egoïstisch, de ander noemt dat meegaan met de tijden die veranderen/veranderd zijn.
Ze heeft net nog een rondreis gemaakt in Spanje, zelf gereden. Was wel de laatste keer.
Mijn schoonmoeder is altijd thuis geweest en trok veel met haar moeder op samen met de kinderen. Mijn schoonouders begrijpen niet dat het aanpoten is bij ons thuis en man ook moe is. En idd, alles moet gevierd
vaderdag, terwijl er niet eens naar mans eerste vaderdag wordt gevraagd en zo is er nog veel meer. Belangstelling gaat maar 1 kant op.Gelukkig wonen ze wat verder weg. Anders waren ze hier ook veel geweest.
dinsdag 3 juli 2018 om 12:20
Pfoe, daar zou ik ook gek van worden zeg!
Ik zie mijn ouders en schoonouders minimaal 1x pw omdat ze graag op de kleinkinderen willen passen (en daar zijn wij en de kinderen ook heel blij mee
).
Vaak eten we ook mee, altijd gezellig.
Soms komen ze voor iets anders ook nog even aanwaaien of wij daar.
Mijn grootouders zie ik ook bijna wekelijks, ze eten in ‘t weekend vaak bij ons mee, ook erg gezellig!
Het verschil tussen jouw schoonmoeder en mijn familie is dat we elkaars grenzen respecteren en de bezoekjes geen hele dagen duren.
Ik zou als ik jullie was met schoonmoeder afspreken dat ze 1x per week ‘s middags langskomt en dat jullie/ je man 1x pw daar langsgaan.
Of dat ze bijv 1 dag per week jullie oudste uit school haalt, oppast en jullie dan daar mee-eten oid.
En ga idd samen op zoek naar ‘dagbesteding’. Vrijwilligerswerk, hobby etc.
En vooral samen met je man jullie grenzen bewaken!
Ik zie mijn ouders en schoonouders minimaal 1x pw omdat ze graag op de kleinkinderen willen passen (en daar zijn wij en de kinderen ook heel blij mee
).Vaak eten we ook mee, altijd gezellig.
Soms komen ze voor iets anders ook nog even aanwaaien of wij daar.
Mijn grootouders zie ik ook bijna wekelijks, ze eten in ‘t weekend vaak bij ons mee, ook erg gezellig!
Het verschil tussen jouw schoonmoeder en mijn familie is dat we elkaars grenzen respecteren en de bezoekjes geen hele dagen duren.
Ik zou als ik jullie was met schoonmoeder afspreken dat ze 1x per week ‘s middags langskomt en dat jullie/ je man 1x pw daar langsgaan.
Of dat ze bijv 1 dag per week jullie oudste uit school haalt, oppast en jullie dan daar mee-eten oid.
En ga idd samen op zoek naar ‘dagbesteding’. Vrijwilligerswerk, hobby etc.
En vooral samen met je man jullie grenzen bewaken!
dinsdag 3 juli 2018 om 12:23
Geloof mij, ik instrueer mijn kind dit zeer zeker niet te doen! Ik wil absoluut niet dat mijn kind zichzelf dient op te offeren voor de zorg van haar moeder. Ik heb het niet over "normaal" contact he. Ik heb het over claimen, eisen, dwingen en een volledige afhankelijkheid op basis van eigen keuze.
dinsdag 3 juli 2018 om 13:16
Elkaar iedere week zien en elke feestdag vieren zegt niets over de band tussen ouders en hun kinderen.
Kwaliteit boven kwantiteit.
Mijn ouders moeten er niet aan denken dat ik iedere week langs kom of opbel. En andersom idem. Dan zou er wat aan de hand zijn.
Mijn kerngezin is nu mijn man en kind. Mijn ouders zijn blij dat we zijn uitgegroeid tot zelfstandige volwassenen.
Als we elkaar spreken dan is het goed, we dringen elkaar niks op.
Kwaliteit boven kwantiteit.
Mijn ouders moeten er niet aan denken dat ik iedere week langs kom of opbel. En andersom idem. Dan zou er wat aan de hand zijn.
Mijn kerngezin is nu mijn man en kind. Mijn ouders zijn blij dat we zijn uitgegroeid tot zelfstandige volwassenen.
Als we elkaar spreken dan is het goed, we dringen elkaar niks op.
dinsdag 3 juli 2018 om 13:38
Ik kom van een moeder die nu 99 had geweest als ze nog leefde en die wilde never nooit niet afhankelijk van anderen en al helemaal niet van haar kinderen zijn.
Ik ben heel zelfstandig groot gebracht zodat ze lekker er op uit kon gaan , ik ben net als mijn moeder blij met mijn kinderen maar ik hoef ze echt niet elke week om me heen te hebben, ja ja ikke ikke en mijn kinderen mogen ook ikke ikke zijn daar hebben ze recht op.
Als ik ooit mantelzorg nodig heb zie ik zelf wel hoe ik het oplos dat ga ik niet op de schouders van mijn kinderen leggen.
dinsdag 3 juli 2018 om 14:16
Ik vind dat een mooie instelling, mijn eigen ouders (en ikzelf) hebben die ook. Mijn schoonouders hadden die ook, maar nu ze langzaamaan wat minder zelfredzaam worden verandert dat toch een beetje. Hoewel ze zeker niet alles op onze schouders leggen, ze zijn bijvoorbeeld gaan wonen in een appartement waar ze op den duur zorg kunnen inkopen.Vlinder1963 schreef: ↑03-07-2018 13:38Ik kom van een moeder die nu 99 had geweest als ze nog leefde en die wilde never nooit niet afhankelijk van anderen en al helemaal niet van haar kinderen zijn.
Ik ben heel zelfstandig groot gebracht zodat ze lekker er op uit kon gaan , ik ben net als mijn moeder blij met mijn kinderen maar ik hoef ze echt niet elke week om me heen te hebben, ja ja ikke ikke en mijn kinderen mogen ook ikke ikke zijn daar hebben ze recht op.
Als ik ooit mantelzorg nodig heb zie ik zelf wel hoe ik het oplos dat ga ik niet op de schouders van mijn kinderen leggen.
Maar evengoed vind ik het als (schoon)kind toch wel heel logisch om wat zorg op mij te nemen. Misschien een beetje omdat 'dat zo hoort', maar ook en vooral omdat ik het ergens heel logisch vind en ook als een soort van bedankje denk ik. Waarom niet een beetje meer helpen en een beetje extra aandacht als je merkt dat daar behoefte aan is. En daar ging de OP volgens mij ook over.
Volledige mantelzorg is iets heel anders inderdaad, die ben ik niet van plan ooit te gaan geven of ontvangen.
dinsdag 3 juli 2018 om 14:21
Mijn moeder belt elke dag en als ik niet opneem kan ik me later verantwoorden waar ik was op het moment dat ze belde.
Het is precies zoals Cheshire-cat beschrijft. Mijn moeder is gewend om elke week bij haar moeder langs te gaan. Die op haar beurt in de 90 is en het vertikt om het huis uit te gaan terwijl ze letterlijk niets meer kan. Dus haar 3 kinderen moeten komen mantelzorgen, wat er voor gezorgd heeft dat ze dikke ruzie hebben en elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen (broer en zussen onder elkaar).
Nou dan heb je wat.
Mijn moeder en schoonmoeder willen ook alles vieren, willen ook elke week langskomen en zoals ik zei ik heb elke dag meldplicht bij mijn moeder.
ik snap to volkomen dat ze het niet meer trekt. Lastig hoor.
Het is precies zoals Cheshire-cat beschrijft. Mijn moeder is gewend om elke week bij haar moeder langs te gaan. Die op haar beurt in de 90 is en het vertikt om het huis uit te gaan terwijl ze letterlijk niets meer kan. Dus haar 3 kinderen moeten komen mantelzorgen, wat er voor gezorgd heeft dat ze dikke ruzie hebben en elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen (broer en zussen onder elkaar).
Nou dan heb je wat.
Mijn moeder en schoonmoeder willen ook alles vieren, willen ook elke week langskomen en zoals ik zei ik heb elke dag meldplicht bij mijn moeder.
ik snap to volkomen dat ze het niet meer trekt. Lastig hoor.