Relaties
alle pijlers
Depressieve partner
vrijdag 13 juli 2018 om 10:31
Lieve forumleden,
Ik ben vrij nieuw op dit forum, maar worstel met een probleem waar ik geen uitweg meer in zie en hoop dat jullie advies kunnen geven. Ik laat wel een paar details weg wegens herkenbaarheid, maar ik ga ervan uit dat mijn verhaal wel te begrijpen valt!
Ik heb inmiddels ruim 3 jaar een relatie met mijn partner. Hij is niet Nederlands (komt wel uit een rijk land en had daar een goede baan, dus geen gelukszoeker), en kort nadat we elkaar hebben leren kennen zijn we gaan sparen om te kunnen samenwonen. Ruim een jaar later is hij dan ook inderdaad hierheen verhuisd. We gingen ervan uit dat het eventjes zou duren voor hij kon werken en de verblijfsvergunning rond zou zijn etc, dus we hadden gespaard om ruim een half jaar te overbruggen. Tevens zou hij hier nog op parttime basis wat dingen blijven doen voor zijn oude werkgever, waar dus ook nog wat inkomsten uit kwamen, plus mijn bijbaantje (ik studeer). Prima plan zo, leek ons.
Toen ik hem leerde kennen wist ik dat hij depressief was (al een paar jaar), echter was dat toen maar een heel milde versie, en zoals ik zei, hij werkte ook gewoon. Eenmaal hier werd zijn depressie erger en kon hij geen motivatie vinden om de taal te leren, werk te zoeken enz. Hij kon door zijn depressie ofwel zijn bed niet uit komen, of zocht zoveel mogelijk afleiding in de vorm van tv, games en dergelijke. Op dagen dat het oké ging deed hij wel zijn best in huis, en hij kookte elke dag voor mij. Door gebrek aan inkomsten, echter, raakte ons spaargeld op en konden we niet meer in ons huis blijven. Daardoor moesten we noodgedwongen een tijdje bij mijn ouders intrekken, en van daaruit zou hij psychologische hulp zoeken en mijn moeder helpen met allerlei klussen die zijn blijven liggen doordat mijn vader zoveel werkt.
Echter, na een paar weken begonnen mijn partner en moeder steeds meer te botsen. Zij heeft een vrij vurige persoonlijkheid en is zo iemand die niet stil kan zitten. Hij is juist heel zachtaardig en gevoelig. Wanneer hij een dagje weer niet zijn bed uit kon komen door zijn depressie, werd mijn moeder boos, deed/zei ze hele gemene dingen, waardoor uiteindelijk mijn partner steeds méér depressief werd, ipv minder.
Na een tijdje zo door te gaan hebben mijn ouders ons eruit gezet (alleen hem eigenlijk, maar uiteraard bleef ik bij hem. Kon mijn moeder ook niet vergeven voor de rare dingen die zij deed naar hem). In pure wanhoop heb ik mijn oom en tante gebeld of we daar misschien een nachtje (of twee) terecht konden terwijl we uitzochten wat we nu gingen doen. Dat mocht, en sterker nog, zij boden aan dat we daar wel voor wat langere tijd mochten blijven.
Zij boden hem een heel liefdevolle omgeving, met veel begrip en goede gesprekken. Hij knapte daar heel snel van op en begon veel te helpen in het bedrijf van mijn oom, in ruil voor onderdak. Na een tijdje begon mijn oom hem daar zelfs voor te betalen. Ik blij want inkomsten, partner blij want nu kon hij eindelijk iets voor mij betekenen en voelde hij zich nuttig. Dat is zo'n 2-3 weken heel goed gegaan.
Sinds vorige week echter begonnen de dagen weer te komen dat hij zijn bed niet uit kwam. Dat begon met een keer een dagje, maar deze week zijn het er inmiddels alweer 4 achter elkaar. Hij is weer teruggevallen in zijn oude gewoontes waarbij hij overdag veel slaapt (en dus 's nachts weinig), veel afleiding zoekt in games en geen motivatie meer heeft voor wat dan ook. Hij komt nog bij de psycholoog, maar dat is slechts een half uurtje elke 2-3 weken (hij wil geen andere zoeken die meer tijd heeft) en hij doet de opdrachten die de psycholoog meegeeft ook niet, dus voor mijn gevoel heeft dat allemaal weinig zin.
Ik weet echt niet meer wat ik moet. Ik moet nog een jaar studeren dus kan ons in die tijd niet echt onderhouden (en ik wil persé niet stoppen/pauzeren met mijn studie). Ik voorzie nu echter een toekomst waarbij nog jaren alles op mijn schouders komt, dus zowel financieel als mentaal, en ik weet niet of ik dat ga trekken. Ook voel ik me nu zo ontzettend tot last bij mijn oom en tante, ookal zeggen ze dat helemaal niet of laten ze niets in die richting merken, ze zijn gewoon heel lief en begripvol. Ik wil zo graag dat wij op onze eigen benen komen te staan en verder niemand tot last zijn, maar ik weet niet hoe. Ik sta niet lang genoeg ingeschreven voor een sociale huurwoning, en kan particulier niet betalen. Ik wil mijn partner ook niet kwijt; ik hou heel veel van hem en hij is zo lief. Elke keer dat ik hem met mijn nichtjes bezig zie smelt mijn hart weer een beetje en weet ik dat hij zo'n goede vader zou kunnen zijn. De man die ik de afgelopen weken in hem zag is degene waar ik een toekomst mee wil, maar ik weet gewoon niet meer of ik dat wel kan krijgen. Ik ben gewoon wanhopig en ik weet even niet meer hoe nu verder!
Ik ben vrij nieuw op dit forum, maar worstel met een probleem waar ik geen uitweg meer in zie en hoop dat jullie advies kunnen geven. Ik laat wel een paar details weg wegens herkenbaarheid, maar ik ga ervan uit dat mijn verhaal wel te begrijpen valt!
Ik heb inmiddels ruim 3 jaar een relatie met mijn partner. Hij is niet Nederlands (komt wel uit een rijk land en had daar een goede baan, dus geen gelukszoeker), en kort nadat we elkaar hebben leren kennen zijn we gaan sparen om te kunnen samenwonen. Ruim een jaar later is hij dan ook inderdaad hierheen verhuisd. We gingen ervan uit dat het eventjes zou duren voor hij kon werken en de verblijfsvergunning rond zou zijn etc, dus we hadden gespaard om ruim een half jaar te overbruggen. Tevens zou hij hier nog op parttime basis wat dingen blijven doen voor zijn oude werkgever, waar dus ook nog wat inkomsten uit kwamen, plus mijn bijbaantje (ik studeer). Prima plan zo, leek ons.
Toen ik hem leerde kennen wist ik dat hij depressief was (al een paar jaar), echter was dat toen maar een heel milde versie, en zoals ik zei, hij werkte ook gewoon. Eenmaal hier werd zijn depressie erger en kon hij geen motivatie vinden om de taal te leren, werk te zoeken enz. Hij kon door zijn depressie ofwel zijn bed niet uit komen, of zocht zoveel mogelijk afleiding in de vorm van tv, games en dergelijke. Op dagen dat het oké ging deed hij wel zijn best in huis, en hij kookte elke dag voor mij. Door gebrek aan inkomsten, echter, raakte ons spaargeld op en konden we niet meer in ons huis blijven. Daardoor moesten we noodgedwongen een tijdje bij mijn ouders intrekken, en van daaruit zou hij psychologische hulp zoeken en mijn moeder helpen met allerlei klussen die zijn blijven liggen doordat mijn vader zoveel werkt.
Echter, na een paar weken begonnen mijn partner en moeder steeds meer te botsen. Zij heeft een vrij vurige persoonlijkheid en is zo iemand die niet stil kan zitten. Hij is juist heel zachtaardig en gevoelig. Wanneer hij een dagje weer niet zijn bed uit kon komen door zijn depressie, werd mijn moeder boos, deed/zei ze hele gemene dingen, waardoor uiteindelijk mijn partner steeds méér depressief werd, ipv minder.
Na een tijdje zo door te gaan hebben mijn ouders ons eruit gezet (alleen hem eigenlijk, maar uiteraard bleef ik bij hem. Kon mijn moeder ook niet vergeven voor de rare dingen die zij deed naar hem). In pure wanhoop heb ik mijn oom en tante gebeld of we daar misschien een nachtje (of twee) terecht konden terwijl we uitzochten wat we nu gingen doen. Dat mocht, en sterker nog, zij boden aan dat we daar wel voor wat langere tijd mochten blijven.
Zij boden hem een heel liefdevolle omgeving, met veel begrip en goede gesprekken. Hij knapte daar heel snel van op en begon veel te helpen in het bedrijf van mijn oom, in ruil voor onderdak. Na een tijdje begon mijn oom hem daar zelfs voor te betalen. Ik blij want inkomsten, partner blij want nu kon hij eindelijk iets voor mij betekenen en voelde hij zich nuttig. Dat is zo'n 2-3 weken heel goed gegaan.
Sinds vorige week echter begonnen de dagen weer te komen dat hij zijn bed niet uit kwam. Dat begon met een keer een dagje, maar deze week zijn het er inmiddels alweer 4 achter elkaar. Hij is weer teruggevallen in zijn oude gewoontes waarbij hij overdag veel slaapt (en dus 's nachts weinig), veel afleiding zoekt in games en geen motivatie meer heeft voor wat dan ook. Hij komt nog bij de psycholoog, maar dat is slechts een half uurtje elke 2-3 weken (hij wil geen andere zoeken die meer tijd heeft) en hij doet de opdrachten die de psycholoog meegeeft ook niet, dus voor mijn gevoel heeft dat allemaal weinig zin.
Ik weet echt niet meer wat ik moet. Ik moet nog een jaar studeren dus kan ons in die tijd niet echt onderhouden (en ik wil persé niet stoppen/pauzeren met mijn studie). Ik voorzie nu echter een toekomst waarbij nog jaren alles op mijn schouders komt, dus zowel financieel als mentaal, en ik weet niet of ik dat ga trekken. Ook voel ik me nu zo ontzettend tot last bij mijn oom en tante, ookal zeggen ze dat helemaal niet of laten ze niets in die richting merken, ze zijn gewoon heel lief en begripvol. Ik wil zo graag dat wij op onze eigen benen komen te staan en verder niemand tot last zijn, maar ik weet niet hoe. Ik sta niet lang genoeg ingeschreven voor een sociale huurwoning, en kan particulier niet betalen. Ik wil mijn partner ook niet kwijt; ik hou heel veel van hem en hij is zo lief. Elke keer dat ik hem met mijn nichtjes bezig zie smelt mijn hart weer een beetje en weet ik dat hij zo'n goede vader zou kunnen zijn. De man die ik de afgelopen weken in hem zag is degene waar ik een toekomst mee wil, maar ik weet gewoon niet meer of ik dat wel kan krijgen. Ik ben gewoon wanhopig en ik weet even niet meer hoe nu verder!
vrijdag 13 juli 2018 om 14:05
Ik geloof dat mensen heel berekenend kunnen zijn, zeker als ze er op een makkelijke manier zelf beter van kunnen worden.FadeToBlack schreef: ↑13-07-2018 13:58Ik geloof niet echt dat mensen echt zo berekenend zijn. Het zal best zo zijn dat de man depressief is. Imho wordt zijn gedrag echter (mede) in stand gehouden door zijn omgeving, vooral door TO. Als ze op haar strepen gaat staan en vaker voor zichzelf kiest, dan helpt ze hem meer dan nu.
Ik vraag me dus af of op haar strepen gaan staan werkt, want dan toont hij even wat bereidwilligheid waardoor ze hoop houdt en dan zakt hij weer weg in zijn oude gedrag.
Dit werkt immers prima voor hem.
vrijdag 13 juli 2018 om 14:58
Daar heb je denk ik wel gelijk in, maar dat is juist een van de grootste punten waar de schoen wringt. Ik weet namelijk niet zo goed hoe ik dat aan moet pakken. Ik heb zo vaak geprobeerd het gesprek rustig aan te gaan, geen resultaat. Ik heb geprobeerd hard te zijn en/of hem te dwingen actie te ondernemen, dan klapt hij helemaal dicht en zegt hij geen woord meer. Ik heb (vaak) geprobeerd hem gewoon een tijd te laten, ben ook in de tijd dat we nog een eigen woning hadden af en toe een paar dagen naar mijn ouders gegaan, maar geen resultaat. Bovendien kan ik toch niet echt genieten van het leven als ik iets voor mezelf ga doen, want dan blijft het toch op me wegen dat hij daar alleen en depressief zit. Ik ben dan ook niet gezellig voor familie en vrienden, met als gevolg dat ik vooral meer dezelfde ontsnappingen ga opzoeken (tv en gamen) als dat hij doet en is uiteindelijk niemand ermee geholpen.FadeToBlack schreef: ↑13-07-2018 13:58Ik geloof niet echt dat mensen echt zo berekenend zijn. Het zal best zo zijn dat de man depressief is. Imho wordt zijn gedrag echter (mede) in stand gehouden door zijn omgeving, vooral door TO. Als ze op haar strepen gaat staan en vaker voor zichzelf kiest, dan helpt ze hem meer dan nu.
vrijdag 13 juli 2018 om 15:19
Ben je al ooit bij hem op visite geweest, heb je zijn land gezien en met zijn familie kennis gemaakt? Hoe goed ken je hem en weet je genoeg over zijn achtergrond om een volledig beeld van hem te krijgen?
Voordat ik besliste om met mijn man verder te gaan (voordat we trouwden), zijn we eerst eens naar zijn land afgereisd. Dat heeft mij heel veel goede inzichten gegeven, ik leerde zijn ouders, maar ook zijn vrienden kennen. Dat stelde mij al een stuk geruster, vaak zeggen goede vriendschappen veel over wat voor vlees je in de kuip hebt. Eens iemand hier woont, kan hij heel anders overkomen dan hoe hij werkelijk in elkaar zit.
Veel succes!
Voordat ik besliste om met mijn man verder te gaan (voordat we trouwden), zijn we eerst eens naar zijn land afgereisd. Dat heeft mij heel veel goede inzichten gegeven, ik leerde zijn ouders, maar ook zijn vrienden kennen. Dat stelde mij al een stuk geruster, vaak zeggen goede vriendschappen veel over wat voor vlees je in de kuip hebt. Eens iemand hier woont, kan hij heel anders overkomen dan hoe hij werkelijk in elkaar zit.
Veel succes!
abejoha wijzigde dit bericht op 13-07-2018 15:20
Reden: Autocorrectie maakt verkeerde woorden
Reden: Autocorrectie maakt verkeerde woorden
0.46% gewijzigd
vrijdag 13 juli 2018 om 15:25
Ik probeer het even tot de kern te brengen, en die is dat je een depressieve partner hebt. De problemen die je beschrijft zijn het gevolg van die depressie (ik neem even aan dat het werkelijk een depressie is, en dat er een diagnose is gesteld door mensen die ervoor hebben geleerd).
De afweging "blijven of niet" kent twee elementen:
1. welke vooruitzichten heeft hij? Blijft dit zo, zijn het perioden en zo ja, hoe lang en hoe vaak, of hebben we het over een min of meer chronische toestand? De ontworteling uit zijn eigen achtergrond zou ook weleens invloed kunnen hebben, maar of die positief of negatief is, valt van hieruit niet te bepalen.
2. Wat kun je zelf aan? Als je jezelf voorstelt in een situatie zo min of meer tussen jaar twee en nu, wat doet dat dan met je? Denk je dan: nou ja, shit happens, maar we hebben ook genoeg goede momenten, of voel je een steen in je maag?
Depressie is zeker een ziekte. Ook nog eens een ziekte waardoor je geen held wordt die heroïsch en dapper strijdt tegen zijn ziekte en ondertussen bewondering oogst voor die enorme moed, maar eerder een ziekte waardoor je snel wordt gezien als een luie donder die een schop onder zijn kont verdient en nu maar eens moet ophouden met zielig doen.
Tricky. Kun je niet eens gaan praten met zijn behandelaar? Want hij heeft een depressie, maar jij hebt ook een probleem. Misschien eens overleggen over wat jij kunt doen en wat je kunt verwachten? En dan bepalen of je dat trekt?
De afweging "blijven of niet" kent twee elementen:
1. welke vooruitzichten heeft hij? Blijft dit zo, zijn het perioden en zo ja, hoe lang en hoe vaak, of hebben we het over een min of meer chronische toestand? De ontworteling uit zijn eigen achtergrond zou ook weleens invloed kunnen hebben, maar of die positief of negatief is, valt van hieruit niet te bepalen.
2. Wat kun je zelf aan? Als je jezelf voorstelt in een situatie zo min of meer tussen jaar twee en nu, wat doet dat dan met je? Denk je dan: nou ja, shit happens, maar we hebben ook genoeg goede momenten, of voel je een steen in je maag?
Depressie is zeker een ziekte. Ook nog eens een ziekte waardoor je geen held wordt die heroïsch en dapper strijdt tegen zijn ziekte en ondertussen bewondering oogst voor die enorme moed, maar eerder een ziekte waardoor je snel wordt gezien als een luie donder die een schop onder zijn kont verdient en nu maar eens moet ophouden met zielig doen.
Tricky. Kun je niet eens gaan praten met zijn behandelaar? Want hij heeft een depressie, maar jij hebt ook een probleem. Misschien eens overleggen over wat jij kunt doen en wat je kunt verwachten? En dan bepalen of je dat trekt?
vrijdag 13 juli 2018 om 15:28
Tijd voor een stevig gesprek. Vertel hem, heel concreet, hoe zijn depressie elk greintje geluk uit jouw leven trekt. (Als je zelfs niet meer geniet van tijd met jouw vrienden moet je echt oppassen hoor, hier ga jij ook aan onderdoor) En vertel hem dat je niet weet hoe nu verder.
Dit is niet jouw probleem. HIJ alleen is verantwoordelijk voor zijn geluk.
Heeft hij geen medicijnen? Therapie? Je mag best eisen dat hij hulp zoekt, als voorwaarde voor jouw steun. Je helpt hem niet door het maar te laten doorsudderen.
Jij bent een 'enabler'. Jij maakt het mogelijk dat hij niet verder hoeft te gaan met zijn leven.
Dit is niet jouw probleem. HIJ alleen is verantwoordelijk voor zijn geluk.
Heeft hij geen medicijnen? Therapie? Je mag best eisen dat hij hulp zoekt, als voorwaarde voor jouw steun. Je helpt hem niet door het maar te laten doorsudderen.
Jij bent een 'enabler'. Jij maakt het mogelijk dat hij niet verder hoeft te gaan met zijn leven.
vrijdag 13 juli 2018 om 15:50
Door ruzie toevallig?
Het begon toen de buit binnen was dus.Saphesh schreef: ↑13-07-2018 11:02Nouja, daar heb je wel gelijk in, maar we hebben deze problemen dus niet al 3 jaar hè. Jaar 1 ging heel goed, jaar 2 was oké (vooral veel rompslomp van emigratie enzo), pas in jaar 3 ging het echt goed fout. De depressie in deze mate speelt nu iets minder dan een jaar.
Hij doet er niets mee want er zitten kennelijk toch geen consequenties voor hem aan.Saphesh schreef: ↑13-07-2018 14:58Daar heb je denk ik wel gelijk in, maar dat is juist een van de grootste punten waar de schoen wringt. Ik weet namelijk niet zo goed hoe ik dat aan moet pakken. Ik heb zo vaak geprobeerd het gesprek rustig aan te gaan, geen resultaat. Ik heb geprobeerd hard te zijn en/of hem te dwingen actie te ondernemen, dan klapt hij helemaal dicht en zegt hij geen woord meer. Ik heb (vaak) geprobeerd hem gewoon een tijd te laten, ben ook in de tijd dat we nog een eigen woning hadden af en toe een paar dagen naar mijn ouders gegaan, maar geen resultaat. Bovendien kan ik toch niet echt genieten van het leven als ik iets voor mezelf ga doen, want dan blijft het toch op me wegen dat hij daar alleen en depressief zit. Ik ben dan ook niet gezellig voor familie en vrienden, met als gevolg dat ik vooral meer dezelfde ontsnappingen ga opzoeken (tv en gamen) als dat hij doet en is uiteindelijk niemand ermee geholpen.
vrijdag 13 juli 2018 om 15:50
Dank jullie wel voor de reacties! Ze helpen we wel om mijn gedachten wat beter te ordenen.
Je maakt wel een goed punt hoor, ik wil dat ook zo snel mogelijk doen zodra het een beetje binnen onze mogelijkheden ligt. Hij mist het daar ook best, dus het zou voor hem ook goed zijn. Eén van zijn vrienden heeft ook wel voorzichtige plannen om een keer bij ons op bezoek te komen, echter is dat best lastig zolang we niet eens een eigen plek hebben.
Wat betreft de rest van je post: daar heb je helemaal gelijk in. Praten met zijn behandelaar is wel een goed idee, daar had ik nog niet aan gedacht. Ik wil nu eigenlijk dat hij een nieuwe zoekt die meer tijd heeft, maar wanneer hij dat heeft ga ik daar zeker om vragen.
Helaas heb ik (eerst door tijdgebrek, later dus door geldgebrek) nog niet de mogelijkheid gehad om naar zijn land te gaan. Hij heeft nauwelijks contact met zijn familie, wel wat met zijn zus en die heb ik dan ook wel (over facebook) gesproken, leuke meid. Ik weet wel veel over zijn achtergrond, en spreek ook regelmatig zijn vrienden online (zijn allemaal gamers, dus heb bv ook wel vaker met hun gegamet). Ik heb hem zelfs ontmoet door één van zijn vrienden, dat zijn volgens mij echt wel goede mensen. Sommigen hebben zelfs ook aangeboden om ons geld te lenen toen we door mijn ouders eruit gezet werden, alleen wilde ik niet nog meer schulden aangaan, zeker niet bij mensen die ik nooit in het echt heb ontmoet, dus ik heb dat niet geaccepteerd.Abejoha schreef: ↑13-07-2018 15:19Ben je al ooit bij hem op visite geweest, heb je zijn land gezien en met zijn familie kennis gemaakt? Hoe goed ken je hem en weet je genoeg over zijn achtergrond om een volledig beeld van hem te krijgen?
Voordat ik besliste om met mijn man verder te gaan (voordat we trouwden), zijn we eerst eens naar zijn land afgereisd. Dat heeft mij heel veel goede inzichten gegeven, ik leerde zijn ouders, maar ook zijn vrienden kennen. Dat stelde mij al een stuk geruster, vaak zeggen goede vriendschappen veel over wat voor vlees je in de kuip hebt. Eens iemand hier woont, kan hij heel anders overkomen dan hoe hij werkelijk in elkaar zit.
Veel succes!
Je maakt wel een goed punt hoor, ik wil dat ook zo snel mogelijk doen zodra het een beetje binnen onze mogelijkheden ligt. Hij mist het daar ook best, dus het zou voor hem ook goed zijn. Eén van zijn vrienden heeft ook wel voorzichtige plannen om een keer bij ons op bezoek te komen, echter is dat best lastig zolang we niet eens een eigen plek hebben.
Dat is een goed punt. Ik denk dat ik het wel aankan. Ik hoef niet persé iemand met ambities, als hij bij wijze van spreken thuisblijfvader/huisman zou willen zijn later zou ik dat prima vinden. Het is alleen nu heel erg moeilijk, doordat ik nog niet (genoeg) kan werken en we dus zo afhankelijk zijn nu. Wanneer ik fulltime zou kunnen werken zou hij in principe alle tijd mogen nemen om aan zichzelf te werken en vind ik dat wel prima, alleen het afhankelijk zijn zit me nu het meeste dwars.sophie_emma schreef: ↑13-07-2018 15:25Ik probeer het even tot de kern te brengen, en die is dat je een depressieve partner hebt. De problemen die je beschrijft zijn het gevolg van die depressie (ik neem even aan dat het werkelijk een depressie is, en dat er een diagnose is gesteld door mensen die ervoor hebben geleerd).
De afweging "blijven of niet" kent twee elementen:
1. welke vooruitzichten heeft hij? Blijft dit zo, zijn het perioden en zo ja, hoe lang en hoe vaak, of hebben we het over een min of meer chronische toestand? De ontworteling uit zijn eigen achtergrond zou ook weleens invloed kunnen hebben, maar of die positief of negatief is, valt van hieruit niet te bepalen.
2. Wat kun je zelf aan? Als je jezelf voorstelt in een situatie zo min of meer tussen jaar twee en nu, wat doet dat dan met je? Denk je dan: nou ja, shit happens, maar we hebben ook genoeg goede momenten, of voel je een steen in je maag?
Depressie is zeker een ziekte. Ook nog eens een ziekte waardoor je geen held wordt die heroïsch en dapper strijdt tegen zijn ziekte en ondertussen bewondering oogst voor die enorme moed, maar eerder een ziekte waardoor je snel wordt gezien als een luie donder die een schop onder zijn kont verdient en nu maar eens moet ophouden met zielig doen.
Tricky. Kun je niet eens gaan praten met zijn behandelaar? Want hij heeft een depressie, maar jij hebt ook een probleem. Misschien eens overleggen over wat jij kunt doen en wat je kunt verwachten? En dan bepalen of je dat trekt?
Wat betreft de rest van je post: daar heb je helemaal gelijk in. Praten met zijn behandelaar is wel een goed idee, daar had ik nog niet aan gedacht. Ik wil nu eigenlijk dat hij een nieuwe zoekt die meer tijd heeft, maar wanneer hij dat heeft ga ik daar zeker om vragen.
Je hebt gelijk. Hij heeft wel medicijnen (werken duidelijk niet genoeg) en therapie, maar zoals ik zei, dat is gewoon niet vaak genoeg. Ik heb hem wel net gezegd dat hij een afspraak moet maken bij de huisarts om de antidepressiva aan te passen, en een verwijzing te krijgen voor een nieuwe psycholoog die meer tijd heeft. Dat heeft hij wel netjes gelijk gedaan.Dropdrop schreef: ↑13-07-2018 15:28Tijd voor een stevig gesprek. Vertel hem, heel concreet, hoe zijn depressie elk greintje geluk uit jouw leven trekt. (Als je zelfs niet meer geniet van tijd met jouw vrienden moet je echt oppassen hoor, hier ga jij ook aan onderdoor) En vertel hem dat je niet weet hoe nu verder.
Dit is niet jouw probleem. HIJ alleen is verantwoordelijk voor zijn geluk.
Heeft hij geen medicijnen? Therapie? Je mag best eisen dat hij hulp zoekt, als voorwaarde voor jouw steun. Je helpt hem niet door het maar te laten doorsudderen.
Jij bent een 'enabler'. Jij maakt het mogelijk dat hij niet verder hoeft te gaan met zijn leven.
vrijdag 13 juli 2018 om 16:11
Ik heb zware depressies en ben gewoon in therapie en aan de medicatie als dat nodig is. Ik heb een partner en kinderen.Saphesh schreef: ↑13-07-2018 11:02Nouja, daar heb je wel gelijk in, maar we hebben deze problemen dus niet al 3 jaar hè. Jaar 1 ging heel goed, jaar 2 was oké (vooral veel rompslomp van emigratie enzo), pas in jaar 3 ging het echt goed fout. De depressie in deze mate speelt nu iets minder dan een jaar.
Tja, dat is dus inderdaad wat ik me de laatste dagen ben gaan afvragen. Enerzijds is depressie een ziekte en dat is niet zijn schuld, moet je daarvoor iemand dan maar dumpen? Zou ik iemand dumpen als diegene kanker kreeg of iets in die richting, en ik daarmee in dezelfde situatie terecht was gekomen? Het enige verschil is dat mensen meer begrip hebben in zo'n situatie.
Ik vraag me ook af of hier mensen zijn die ook zo'n partner hebben meegemaakt, en hoe realistisch het is dat ik uiteindelijk de man waar ik verliefd op ben geworden, en de afgelopen weken weer had gezien, ooit weer "permanent" terug krijg.
Je mag best verwachten dat iemand er iets aan wil doen.
Ik zou zelf echt geen zin hebben in zo'n lamzak als partner. Depressie of niet.
vrijdag 13 juli 2018 om 16:34
ik pik dit er even uit. ik vraag mij erg af of je enig idee hebt wat het inhoudt om een depressie te hebben.Saphesh schreef: ↑13-07-2018 15:50
Dat is een goed punt. Ik denk dat ik het wel aankan. Ik hoef niet persé iemand met ambities, als hij bij wijze van spreken thuisblijfvader/huisman zou willen zijn later zou ik dat prima vinden. Het is alleen nu heel erg moeilijk, doordat ik nog niet (genoeg) kan werken en we dus zo afhankelijk zijn nu. Wanneer ik fulltime zou kunnen werken zou hij in principe alle tijd mogen nemen om aan zichzelf te werken en vind ik dat wel prima, alleen het afhankelijk zijn zit me nu het meeste dwars.
als hij die depressie niet de baas wordt, dan zal hij ook niet gelukkig zijn als thuisblijfvader/huisman. hij heeft nu ook geen (financiële) verplichtingen en is nog steeds depressief, dus dit zal een oplossing zijn voor jullie/zijn probleem.
met de opmerking dat hij dan de tijd kan nemen om aan zichzelf te werken veronderstel je dat zijn genezing een kwestie van tijd is. dat hoeft niet het geval te zijn, zeker als hij nu al geen blijk geeft van de energie hebben om het aan te pakken (niet regelmatig naar de psych etc). dat is natuurlijk deels een resultaat van de depressie, maar je mag hem hier zeker wel op aanspreken.
je zegt dat het in het begin wel heel goed ging tussen jullie. maar als ik het goed begrijp hebben jullie toen niet samengewoond? met een depressie kan je jezelf best bij elkaar rapen voor een korte periode, dus je weet helemaal niet of het toen echt veel beter met hem ging dan nu. pas toen jullie gingen samenwonen zag je hoe destructief de depressie kan zijn. je benoemt meerdere keren dat hij goede periodes heeft, en dat is natuurlijk heel fijn voor jullie. maar het zegt niks over hoe de lange termijn gaat zijn. depressies komen met ups en downs en zolang hij niet serieus aan de slag gaat hiermee blijven het ook ups en downs en niet een daadwerkelijke verbetering.
ik zou een keer met hem gaan zitten, hem vertellen hoe naar het is om hem zo te zien worstelen, hem vertellen dat je hem wilt ondersteunen maar dat als dit zo door gaat het gevolgen gaat hebben voor jullie relatie. het lijkt mij reëel om daar afspraken aan te verbinden, zoals bijv het regelmatig bezoeken van de psych, jou een keer mee te laten gaan en serieus met zijn medicatie om te gaan en dat jullie dat over een half jaar oid samen evalueren.
vrijdag 13 juli 2018 om 16:48
deels mee eens. dat jij wel kan werken en een opleiding kan doen, betekent natuurlijk niet dat iedereen dat met een depressie kan.
maar helemaal eens met het feit dat hij actie moet gaan ondernemen!
vrijdag 13 juli 2018 om 18:01
Niet iedereen met een depressie kan zomaar gaan werken etc., dat wordt heel makkelijk gezegd hier door mensen die er dus totaal geen verstand van hebben en niet weten wat een depressie is.
TO, ik herken je verhaal. Mijn vriend is ook depressief, al jaren. Hij is nu 30 en heeft nog nooit gewerkt omdat hij daar niet toe in staat was door zijn depressie (we zijn nu 9 jaar samen). Sinds kort gaat hij (weer) naar een psycholoog. Ik hoopte dat zij hem kon helpen eindelijk werk te gaan zoeken, maar de psycholoog heeft gezegd dat hij nog niet moet gaan werken, daar is hij nog niet aan toe en dat zal hem alleen maar schaden (dit is even extra informatie voor iedereen die heel makkelijk roept dat de vriend van TO van haar profiteert en dat een depressie niet betekent dat je niet kan werken etc. etc.). Wat natuurlijk niet wegneemt dat het gewoon zwaar kut is.
Mijn vriend zoekt ook afleiding in gamen, hij geeft zelf aan dat gamen het enige is waar hij even alles bij kan vergeten. Hij doet dat overigens helemaal niet vaak, als ik thuis ben gamet hij zelden en als ik naar mijn werk ben doet hij het ook niet zo vaak zegt hij (want dan voelt hij zich schuldig). Maar als gamen voor jouw vriend een manier is om zijn depressie te reguleren zou ik hem dat vooral laten doen. En hem stimuleren om elke dag iets te gaan doen, even naar buiten etc. Maar niet te veel pushen, dat werkt averechts.
Ik heb geen advies voor je. Je kunt niet zoveel doen. Pushen heeft vaak geen zin. Het is aan jou of je er mee wil leven of niet... En het is aan hem om uit het diepe dal te komen.
Mijn enige advies is om geen kinderen te nemen terwijl hij depressief is, dat wil je kinderen echt niet aandoen.
TO, ik herken je verhaal. Mijn vriend is ook depressief, al jaren. Hij is nu 30 en heeft nog nooit gewerkt omdat hij daar niet toe in staat was door zijn depressie (we zijn nu 9 jaar samen). Sinds kort gaat hij (weer) naar een psycholoog. Ik hoopte dat zij hem kon helpen eindelijk werk te gaan zoeken, maar de psycholoog heeft gezegd dat hij nog niet moet gaan werken, daar is hij nog niet aan toe en dat zal hem alleen maar schaden (dit is even extra informatie voor iedereen die heel makkelijk roept dat de vriend van TO van haar profiteert en dat een depressie niet betekent dat je niet kan werken etc. etc.). Wat natuurlijk niet wegneemt dat het gewoon zwaar kut is.
Mijn vriend zoekt ook afleiding in gamen, hij geeft zelf aan dat gamen het enige is waar hij even alles bij kan vergeten. Hij doet dat overigens helemaal niet vaak, als ik thuis ben gamet hij zelden en als ik naar mijn werk ben doet hij het ook niet zo vaak zegt hij (want dan voelt hij zich schuldig). Maar als gamen voor jouw vriend een manier is om zijn depressie te reguleren zou ik hem dat vooral laten doen. En hem stimuleren om elke dag iets te gaan doen, even naar buiten etc. Maar niet te veel pushen, dat werkt averechts.
Ik heb geen advies voor je. Je kunt niet zoveel doen. Pushen heeft vaak geen zin. Het is aan jou of je er mee wil leven of niet... En het is aan hem om uit het diepe dal te komen.
Mijn enige advies is om geen kinderen te nemen terwijl hij depressief is, dat wil je kinderen echt niet aandoen.
“We should make no mistake. Without concerted actions, the next generation will be roasted, toasted, fried and grilled.” - Christine Lagarde, IMF
vrijdag 13 juli 2018 om 18:09
Eens. Eigenlijk vind ik het al erg naïef om een man uit het buitenland te halen (weg uit zijn eigen land en cultuur, vreemde taal enz.) die tóen zelfs al jaren depressief was. Heb je je überhaupt verdiept in depressie? Het was natuurlijk te verwachten dat dit zou gebeuren. En je moeder heeft, met waarschijnlijk niets dan goede bedoeling, het ook onderschat. Een voor haar vreemde, depressieve man elke dag bij je op de bank, ik geef het je te doen! Ook weer heel naïef, dat kón toch ook niet goed gaan?julius schreef: ↑13-07-2018 12:03Het grote verschil is dat als hij kanker had gehad, hij wel medische hulp zou willen.
Depressie is vreselijk hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar zolang hij geen hulp wil, trek jij aan een dood paard.
Dus nee, om een depressie zou ik zeker niet bij hem weggaan. Op zijn onwil om er iets aan te doen zou ik echter volledig afknappen.
Maar wat nu? Ik zou hem een ultimatum stellen : je gaat heel serieus werken aan je depressie óf het is klaar tussen jullie.
Hoe lang wil je dit nog volhouden? Oh, en als je trouwens ondanks dit alles nog steeds een goede vader in hem ziet, ben je nóg naïever. Dat meen je toch niet echt?
vrijdag 13 juli 2018 om 18:11
Sorry, dit bericht las ik pas na het plaatsen van mijn vorige bericht.Saphesh schreef: ↑13-07-2018 14:58Daar heb je denk ik wel gelijk in, maar dat is juist een van de grootste punten waar de schoen wringt. Ik weet namelijk niet zo goed hoe ik dat aan moet pakken. Ik heb zo vaak geprobeerd het gesprek rustig aan te gaan, geen resultaat. Ik heb geprobeerd hard te zijn en/of hem te dwingen actie te ondernemen, dan klapt hij helemaal dicht en zegt hij geen woord meer. Ik heb (vaak) geprobeerd hem gewoon een tijd te laten, ben ook in de tijd dat we nog een eigen woning hadden af en toe een paar dagen naar mijn ouders gegaan, maar geen resultaat. Bovendien kan ik toch niet echt genieten van het leven als ik iets voor mezelf ga doen, want dan blijft het toch op me wegen dat hij daar alleen en depressief zit. Ik ben dan ook niet gezellig voor familie en vrienden, met als gevolg dat ik vooral meer dezelfde ontsnappingen ga opzoeken (tv en gamen) als dat hij doet en is uiteindelijk niemand ermee geholpen.
Ik herzie mijn mening naar: alsjeblieft, gun jezelf een fijne toekomst en dump dit blok aan je been.
vrijdag 13 juli 2018 om 18:12
Cleo; Hoezo geen verstand van depressie? Ik zelf heb al jaren een depressie. Toevallig werk ik erbij, dat heeft mij mijm structuur. Niet iedereen met een depressie kan dat, maar dan zijn er wel andere mogelijkheden. Je kan meer met een depressie dan men denkt, alleen moet je het gewoon doen..wat niet makkelijk is.
Dus alsjeblief zeg..begin niet over dat mensen niet weten wat een depressie is en wat je wel of niet kan. Depressie is voor iedereen anders.
TO; jij moet voor jouzelf beslissen, voor hem kan je niets beslissen.
Dus alsjeblief zeg..begin niet over dat mensen niet weten wat een depressie is en wat je wel of niet kan. Depressie is voor iedereen anders.
TO; jij moet voor jouzelf beslissen, voor hem kan je niets beslissen.
vrijdag 13 juli 2018 om 18:19
Inderdaad, dus daarom moet je niet zo stellig zeggen dat je heus wel kunt werken en studeren naast een depressie, want niet iedereen kan dat dus en wordt werken zelfs afgeraden door een psycholoog (wat dus wil zeggen dat mensen het dan dus ECHT niet kunnen en het niet alleen maar is dat ze het zelf niet willen of zeggen te kunnen).depster schreef: ↑13-07-2018 18:12Cleo; Hoezo geen verstand van depressie? Ik zelf heb al jaren een depressie. Toevallig werk ik erbij, dat heeft mij mijm structuur. Niet iedereen met een depressie kan dat, maar dan zijn er wel andere mogelijkheden. Je kan meer met een depressie dan men denkt, alleen moet je het gewoon doen..wat niet makkelijk is.
Dus alsjeblief zeg..begin niet over dat mensen niet weten wat een depressie is en wat je wel of niet kan. Depressie is voor iedereen anders.
TO; jij moet voor jouzelf beslissen, voor hem kan je niets beslissen.
Wel grappig dat je je aangesproken voelt op het geen ervaring hebben met depressies.
“We should make no mistake. Without concerted actions, the next generation will be roasted, toasted, fried and grilled.” - Christine Lagarde, IMF
vrijdag 13 juli 2018 om 18:56
Nou zo bedoelde ik dat ook weer niet.
Ik kan dus niet meer werken. Helaas. En het is zeker niet o, ja ik heb ook nog..
Maar je kan niet verwachten dat het verbeterd of leefbaarder word als je er zelfs niks voor probeert/doet. En een partner hoeft niet alles te pikken omdat iemand ziek is.
vrijdag 13 juli 2018 om 19:05
Hij heeft nu ook alle tijd en kiest er voor om het niet te doen. Wil jij op deze manier door gaan? Of wat moet er minimaal veranderen om wel verder te kunnen?Wanneer ik fulltime zou kunnen werken zou hij in principe alle tijd mogen nemen om aan zichzelf te werken en vind ik dat wel prima, alleen het afhankelijk zijn zit me nu het meeste dwars.
vrijdag 13 juli 2018 om 19:05
Hebben jullie al eens over de mogelijkheid gesproken dat hij terug gaat naar zijn geboorteland?
Dan kan hij daar, in vertrouwde omgeving en met hulp van familie, zijn zaken weer op orde krijgen.
En als jij dan klaar bent met leren en een baan hebt, op eigen benen staat, elkaar weer opzoeken?
Dit lijkt me enorm stressvol voor jou en het zal jou ook achtestellen in ontwikkeling qua werk enzo.
En die familie zal jullie ook wel zat worden en er uit zetten. Je kunt niet blijven verhuizen op deze manier.
Denk aan jezelf, ik snap heel goed dat je hem wil helpen maar hij moet voor zichzelf zorgen. Je kunt de kar niet blijven trekken.
Dan kan hij daar, in vertrouwde omgeving en met hulp van familie, zijn zaken weer op orde krijgen.
En als jij dan klaar bent met leren en een baan hebt, op eigen benen staat, elkaar weer opzoeken?
Dit lijkt me enorm stressvol voor jou en het zal jou ook achtestellen in ontwikkeling qua werk enzo.
En die familie zal jullie ook wel zat worden en er uit zetten. Je kunt niet blijven verhuizen op deze manier.
Denk aan jezelf, ik snap heel goed dat je hem wil helpen maar hij moet voor zichzelf zorgen. Je kunt de kar niet blijven trekken.
Onze tijd is nu.