Relaties
alle pijlers
Depressieve partner
vrijdag 13 juli 2018 om 10:31
Lieve forumleden,
Ik ben vrij nieuw op dit forum, maar worstel met een probleem waar ik geen uitweg meer in zie en hoop dat jullie advies kunnen geven. Ik laat wel een paar details weg wegens herkenbaarheid, maar ik ga ervan uit dat mijn verhaal wel te begrijpen valt!
Ik heb inmiddels ruim 3 jaar een relatie met mijn partner. Hij is niet Nederlands (komt wel uit een rijk land en had daar een goede baan, dus geen gelukszoeker), en kort nadat we elkaar hebben leren kennen zijn we gaan sparen om te kunnen samenwonen. Ruim een jaar later is hij dan ook inderdaad hierheen verhuisd. We gingen ervan uit dat het eventjes zou duren voor hij kon werken en de verblijfsvergunning rond zou zijn etc, dus we hadden gespaard om ruim een half jaar te overbruggen. Tevens zou hij hier nog op parttime basis wat dingen blijven doen voor zijn oude werkgever, waar dus ook nog wat inkomsten uit kwamen, plus mijn bijbaantje (ik studeer). Prima plan zo, leek ons.
Toen ik hem leerde kennen wist ik dat hij depressief was (al een paar jaar), echter was dat toen maar een heel milde versie, en zoals ik zei, hij werkte ook gewoon. Eenmaal hier werd zijn depressie erger en kon hij geen motivatie vinden om de taal te leren, werk te zoeken enz. Hij kon door zijn depressie ofwel zijn bed niet uit komen, of zocht zoveel mogelijk afleiding in de vorm van tv, games en dergelijke. Op dagen dat het oké ging deed hij wel zijn best in huis, en hij kookte elke dag voor mij. Door gebrek aan inkomsten, echter, raakte ons spaargeld op en konden we niet meer in ons huis blijven. Daardoor moesten we noodgedwongen een tijdje bij mijn ouders intrekken, en van daaruit zou hij psychologische hulp zoeken en mijn moeder helpen met allerlei klussen die zijn blijven liggen doordat mijn vader zoveel werkt.
Echter, na een paar weken begonnen mijn partner en moeder steeds meer te botsen. Zij heeft een vrij vurige persoonlijkheid en is zo iemand die niet stil kan zitten. Hij is juist heel zachtaardig en gevoelig. Wanneer hij een dagje weer niet zijn bed uit kon komen door zijn depressie, werd mijn moeder boos, deed/zei ze hele gemene dingen, waardoor uiteindelijk mijn partner steeds méér depressief werd, ipv minder.
Na een tijdje zo door te gaan hebben mijn ouders ons eruit gezet (alleen hem eigenlijk, maar uiteraard bleef ik bij hem. Kon mijn moeder ook niet vergeven voor de rare dingen die zij deed naar hem). In pure wanhoop heb ik mijn oom en tante gebeld of we daar misschien een nachtje (of twee) terecht konden terwijl we uitzochten wat we nu gingen doen. Dat mocht, en sterker nog, zij boden aan dat we daar wel voor wat langere tijd mochten blijven.
Zij boden hem een heel liefdevolle omgeving, met veel begrip en goede gesprekken. Hij knapte daar heel snel van op en begon veel te helpen in het bedrijf van mijn oom, in ruil voor onderdak. Na een tijdje begon mijn oom hem daar zelfs voor te betalen. Ik blij want inkomsten, partner blij want nu kon hij eindelijk iets voor mij betekenen en voelde hij zich nuttig. Dat is zo'n 2-3 weken heel goed gegaan.
Sinds vorige week echter begonnen de dagen weer te komen dat hij zijn bed niet uit kwam. Dat begon met een keer een dagje, maar deze week zijn het er inmiddels alweer 4 achter elkaar. Hij is weer teruggevallen in zijn oude gewoontes waarbij hij overdag veel slaapt (en dus 's nachts weinig), veel afleiding zoekt in games en geen motivatie meer heeft voor wat dan ook. Hij komt nog bij de psycholoog, maar dat is slechts een half uurtje elke 2-3 weken (hij wil geen andere zoeken die meer tijd heeft) en hij doet de opdrachten die de psycholoog meegeeft ook niet, dus voor mijn gevoel heeft dat allemaal weinig zin.
Ik weet echt niet meer wat ik moet. Ik moet nog een jaar studeren dus kan ons in die tijd niet echt onderhouden (en ik wil persé niet stoppen/pauzeren met mijn studie). Ik voorzie nu echter een toekomst waarbij nog jaren alles op mijn schouders komt, dus zowel financieel als mentaal, en ik weet niet of ik dat ga trekken. Ook voel ik me nu zo ontzettend tot last bij mijn oom en tante, ookal zeggen ze dat helemaal niet of laten ze niets in die richting merken, ze zijn gewoon heel lief en begripvol. Ik wil zo graag dat wij op onze eigen benen komen te staan en verder niemand tot last zijn, maar ik weet niet hoe. Ik sta niet lang genoeg ingeschreven voor een sociale huurwoning, en kan particulier niet betalen. Ik wil mijn partner ook niet kwijt; ik hou heel veel van hem en hij is zo lief. Elke keer dat ik hem met mijn nichtjes bezig zie smelt mijn hart weer een beetje en weet ik dat hij zo'n goede vader zou kunnen zijn. De man die ik de afgelopen weken in hem zag is degene waar ik een toekomst mee wil, maar ik weet gewoon niet meer of ik dat wel kan krijgen. Ik ben gewoon wanhopig en ik weet even niet meer hoe nu verder!
Ik ben vrij nieuw op dit forum, maar worstel met een probleem waar ik geen uitweg meer in zie en hoop dat jullie advies kunnen geven. Ik laat wel een paar details weg wegens herkenbaarheid, maar ik ga ervan uit dat mijn verhaal wel te begrijpen valt!
Ik heb inmiddels ruim 3 jaar een relatie met mijn partner. Hij is niet Nederlands (komt wel uit een rijk land en had daar een goede baan, dus geen gelukszoeker), en kort nadat we elkaar hebben leren kennen zijn we gaan sparen om te kunnen samenwonen. Ruim een jaar later is hij dan ook inderdaad hierheen verhuisd. We gingen ervan uit dat het eventjes zou duren voor hij kon werken en de verblijfsvergunning rond zou zijn etc, dus we hadden gespaard om ruim een half jaar te overbruggen. Tevens zou hij hier nog op parttime basis wat dingen blijven doen voor zijn oude werkgever, waar dus ook nog wat inkomsten uit kwamen, plus mijn bijbaantje (ik studeer). Prima plan zo, leek ons.
Toen ik hem leerde kennen wist ik dat hij depressief was (al een paar jaar), echter was dat toen maar een heel milde versie, en zoals ik zei, hij werkte ook gewoon. Eenmaal hier werd zijn depressie erger en kon hij geen motivatie vinden om de taal te leren, werk te zoeken enz. Hij kon door zijn depressie ofwel zijn bed niet uit komen, of zocht zoveel mogelijk afleiding in de vorm van tv, games en dergelijke. Op dagen dat het oké ging deed hij wel zijn best in huis, en hij kookte elke dag voor mij. Door gebrek aan inkomsten, echter, raakte ons spaargeld op en konden we niet meer in ons huis blijven. Daardoor moesten we noodgedwongen een tijdje bij mijn ouders intrekken, en van daaruit zou hij psychologische hulp zoeken en mijn moeder helpen met allerlei klussen die zijn blijven liggen doordat mijn vader zoveel werkt.
Echter, na een paar weken begonnen mijn partner en moeder steeds meer te botsen. Zij heeft een vrij vurige persoonlijkheid en is zo iemand die niet stil kan zitten. Hij is juist heel zachtaardig en gevoelig. Wanneer hij een dagje weer niet zijn bed uit kon komen door zijn depressie, werd mijn moeder boos, deed/zei ze hele gemene dingen, waardoor uiteindelijk mijn partner steeds méér depressief werd, ipv minder.
Na een tijdje zo door te gaan hebben mijn ouders ons eruit gezet (alleen hem eigenlijk, maar uiteraard bleef ik bij hem. Kon mijn moeder ook niet vergeven voor de rare dingen die zij deed naar hem). In pure wanhoop heb ik mijn oom en tante gebeld of we daar misschien een nachtje (of twee) terecht konden terwijl we uitzochten wat we nu gingen doen. Dat mocht, en sterker nog, zij boden aan dat we daar wel voor wat langere tijd mochten blijven.
Zij boden hem een heel liefdevolle omgeving, met veel begrip en goede gesprekken. Hij knapte daar heel snel van op en begon veel te helpen in het bedrijf van mijn oom, in ruil voor onderdak. Na een tijdje begon mijn oom hem daar zelfs voor te betalen. Ik blij want inkomsten, partner blij want nu kon hij eindelijk iets voor mij betekenen en voelde hij zich nuttig. Dat is zo'n 2-3 weken heel goed gegaan.
Sinds vorige week echter begonnen de dagen weer te komen dat hij zijn bed niet uit kwam. Dat begon met een keer een dagje, maar deze week zijn het er inmiddels alweer 4 achter elkaar. Hij is weer teruggevallen in zijn oude gewoontes waarbij hij overdag veel slaapt (en dus 's nachts weinig), veel afleiding zoekt in games en geen motivatie meer heeft voor wat dan ook. Hij komt nog bij de psycholoog, maar dat is slechts een half uurtje elke 2-3 weken (hij wil geen andere zoeken die meer tijd heeft) en hij doet de opdrachten die de psycholoog meegeeft ook niet, dus voor mijn gevoel heeft dat allemaal weinig zin.
Ik weet echt niet meer wat ik moet. Ik moet nog een jaar studeren dus kan ons in die tijd niet echt onderhouden (en ik wil persé niet stoppen/pauzeren met mijn studie). Ik voorzie nu echter een toekomst waarbij nog jaren alles op mijn schouders komt, dus zowel financieel als mentaal, en ik weet niet of ik dat ga trekken. Ook voel ik me nu zo ontzettend tot last bij mijn oom en tante, ookal zeggen ze dat helemaal niet of laten ze niets in die richting merken, ze zijn gewoon heel lief en begripvol. Ik wil zo graag dat wij op onze eigen benen komen te staan en verder niemand tot last zijn, maar ik weet niet hoe. Ik sta niet lang genoeg ingeschreven voor een sociale huurwoning, en kan particulier niet betalen. Ik wil mijn partner ook niet kwijt; ik hou heel veel van hem en hij is zo lief. Elke keer dat ik hem met mijn nichtjes bezig zie smelt mijn hart weer een beetje en weet ik dat hij zo'n goede vader zou kunnen zijn. De man die ik de afgelopen weken in hem zag is degene waar ik een toekomst mee wil, maar ik weet gewoon niet meer of ik dat wel kan krijgen. Ik ben gewoon wanhopig en ik weet even niet meer hoe nu verder!
vrijdag 13 juli 2018 om 23:04
Dank je wel voor je uitgebreide antwoord. Ik snap dat je heel veel van je vriend houdt en dat je oplossingen zoekt.Saphesh schreef: ↑13-07-2018 14:58Daar heb je denk ik wel gelijk in, maar dat is juist een van de grootste punten waar de schoen wringt. Ik weet namelijk niet zo goed hoe ik dat aan moet pakken. Ik heb zo vaak geprobeerd het gesprek rustig aan te gaan, geen resultaat. Ik heb geprobeerd hard te zijn en/of hem te dwingen actie te ondernemen, dan klapt hij helemaal dicht en zegt hij geen woord meer. Ik heb (vaak) geprobeerd hem gewoon een tijd te laten, ben ook in de tijd dat we nog een eigen woning hadden af en toe een paar dagen naar mijn ouders gegaan, maar geen resultaat. Bovendien kan ik toch niet echt genieten van het leven als ik iets voor mezelf ga doen, want dan blijft het toch op me wegen dat hij daar alleen en depressief zit. Ik ben dan ook niet gezellig voor familie en vrienden, met als gevolg dat ik vooral meer dezelfde ontsnappingen ga opzoeken (tv en gamen) als dat hij doet en is uiteindelijk niemand ermee geholpen.
Wat ik bedoelde, is dat het, juist nu, heel belangrijk is dat je een "eigen leven" houdt met dingen die jij leuk en belangrijk vindt en waar jij energie van krijgt. Los van je vriend, zo kun je bijtanken. Anders bestaat de kans dat je het zelf niet meer volhoudt en dan ben je verder van huis. En je mag best grenzen stellen.
Lotgenotencontact kan helpen, ook voor partners/betrokkenen zijn er forums en praatgroepen. Je zou ook eens mee kunnen gaan naar de psych. En lees je in. Een heel fijn boek is "help mijn partner heeft een depressie", van psychiater Stef Linssen.
En o ja, ik spreek uit ervaring: mijn partner en ik hebben allebei een bipolaire stoornis dus wij kennen het klappen van de zweep.
zaterdag 14 juli 2018 om 00:45
Lieve to,
Ik ben er niet zo zeker van dat je hem kunt helpen. Mijn advies zou dus zijn stop ermee jullie gaan elkaar niet gelukkig maken. Dat doet pijn maar dit is absoluut geen optie.
Je bent nog zo jong verspil je jaren niet aan iemand gelukkig proberen te maken omdat je je schuldig voelt. Je verdient echte liefde die je blij maakt, niet nu al al deze zorgen.
Je bent absoluut geen slecht mens als je voor je nu voor jezelf kiest.
Laat hem gaan, maak het goed met je ouders en wees jong en gelukkig.
het is klote maar in je hart weet je ook dat niet voor je werkt..
Ik ben er niet zo zeker van dat je hem kunt helpen. Mijn advies zou dus zijn stop ermee jullie gaan elkaar niet gelukkig maken. Dat doet pijn maar dit is absoluut geen optie.
Je bent nog zo jong verspil je jaren niet aan iemand gelukkig proberen te maken omdat je je schuldig voelt. Je verdient echte liefde die je blij maakt, niet nu al al deze zorgen.
Je bent absoluut geen slecht mens als je voor je nu voor jezelf kiest.
Laat hem gaan, maak het goed met je ouders en wees jong en gelukkig.
het is klote maar in je hart weet je ook dat niet voor je werkt..
zaterdag 14 juli 2018 om 22:42
Ik haal dit stukje er even uit. To, uit jouw verhaal maak ik op dat hij vlucht in gamen en tv kijken. Dat hij dan niet de confrontatie aan hoeft te gaan waarom hij (meer) depressief is. Ik zou dat niet stimuleren, maar juist van hem verwachten dat hij dmv therapie achterhaalt waar de depressie vandaan komt en wat hij er aan kan doen.CleopatraVII schreef: ↑13-07-2018 18:01
Mijn vriend zoekt ook afleiding in gamen, hij geeft zelf aan dat gamen het enige is waar hij even alles bij kan vergeten. Hij doet dat overigens helemaal niet vaak, als ik thuis ben gamet hij zelden en als ik naar mijn werk ben doet hij het ook niet zo vaak zegt hij (want dan voelt hij zich schuldig). Maar als gamen voor jouw vriend een manier is om zijn depressie te reguleren zou ik hem dat vooral laten doen. En hem stimuleren om elke dag iets te gaan doen, even naar buiten etc. Maar niet te veel pushen, dat werkt averechts.
Mijn enige advies is om geen kinderen te nemen terwijl hij depressief is, dat wil je kinderen echt niet aandoen.
Het tweede stukje vind ik wel zinnig. Een depressieve man is niet de beste vader voor je kinderen.
zondag 15 juli 2018 om 09:24
Hey TO,
Het valt me op dat je iedereen hier volgens jou gelijk geeft. Het is allemaal wat je of zelf al bedacht had en als het wat confronterend wordt: hebben ze gelijk.
Nou wil ik niet meteen gaan psychologiseren dat je een deurmat bent ofzo, maar zo lang jij geen standpunt inneemt zal er niks veranderen. Je faciliteert zijn lamlendigheid en volgens mij is, dat jij zijn depressie zo goed begrijpt, onderdeel van het probleem. Je staat het toe dat hij er niks aan doet en je meesleurt de afgrond in.
Zijn depressie ruïneert jouw leven. Je bent al dakloos en raakt steeds verder geïsoleerd. Wat is er voor nodig om tot jou door te laten dringen dat dit echt niet ok is?
Jij hebt alles geprobeerd zeg je. Misschien moet jij ook eens met een psycholoog gaan praten.
Het valt me op dat je iedereen hier volgens jou gelijk geeft. Het is allemaal wat je of zelf al bedacht had en als het wat confronterend wordt: hebben ze gelijk.
Nou wil ik niet meteen gaan psychologiseren dat je een deurmat bent ofzo, maar zo lang jij geen standpunt inneemt zal er niks veranderen. Je faciliteert zijn lamlendigheid en volgens mij is, dat jij zijn depressie zo goed begrijpt, onderdeel van het probleem. Je staat het toe dat hij er niks aan doet en je meesleurt de afgrond in.
Zijn depressie ruïneert jouw leven. Je bent al dakloos en raakt steeds verder geïsoleerd. Wat is er voor nodig om tot jou door te laten dringen dat dit echt niet ok is?
Jij hebt alles geprobeerd zeg je. Misschien moet jij ook eens met een psycholoog gaan praten.