Depressieve partner

Lieve forumleden,

Ik ben vrij nieuw op dit forum, maar worstel met een probleem waar ik geen uitweg meer in zie en hoop dat jullie advies kunnen geven. Ik laat wel een paar details weg wegens herkenbaarheid, maar ik ga ervan uit dat mijn verhaal wel te begrijpen valt!

Ik heb inmiddels ruim 3 jaar een relatie met mijn partner. Hij is niet Nederlands (komt wel uit een rijk land en had daar een goede baan, dus geen gelukszoeker), en kort nadat we elkaar hebben leren kennen zijn we gaan sparen om te kunnen samenwonen. Ruim een jaar later is hij dan ook inderdaad hierheen verhuisd. We gingen ervan uit dat het eventjes zou duren voor hij kon werken en de verblijfsvergunning rond zou zijn etc, dus we hadden gespaard om ruim een half jaar te overbruggen. Tevens zou hij hier nog op parttime basis wat dingen blijven doen voor zijn oude werkgever, waar dus ook nog wat inkomsten uit kwamen, plus mijn bijbaantje (ik studeer). Prima plan zo, leek ons.

Toen ik hem leerde kennen wist ik dat hij depressief was (al een paar jaar), echter was dat toen maar een heel milde versie, en zoals ik zei, hij werkte ook gewoon. Eenmaal hier werd zijn depressie erger en kon hij geen motivatie vinden om de taal te leren, werk te zoeken enz. Hij kon door zijn depressie ofwel zijn bed niet uit komen, of zocht zoveel mogelijk afleiding in de vorm van tv, games en dergelijke. Op dagen dat het oké ging deed hij wel zijn best in huis, en hij kookte elke dag voor mij. Door gebrek aan inkomsten, echter, raakte ons spaargeld op en konden we niet meer in ons huis blijven. Daardoor moesten we noodgedwongen een tijdje bij mijn ouders intrekken, en van daaruit zou hij psychologische hulp zoeken en mijn moeder helpen met allerlei klussen die zijn blijven liggen doordat mijn vader zoveel werkt.
Echter, na een paar weken begonnen mijn partner en moeder steeds meer te botsen. Zij heeft een vrij vurige persoonlijkheid en is zo iemand die niet stil kan zitten. Hij is juist heel zachtaardig en gevoelig. Wanneer hij een dagje weer niet zijn bed uit kon komen door zijn depressie, werd mijn moeder boos, deed/zei ze hele gemene dingen, waardoor uiteindelijk mijn partner steeds méér depressief werd, ipv minder.
Na een tijdje zo door te gaan hebben mijn ouders ons eruit gezet (alleen hem eigenlijk, maar uiteraard bleef ik bij hem. Kon mijn moeder ook niet vergeven voor de rare dingen die zij deed naar hem). In pure wanhoop heb ik mijn oom en tante gebeld of we daar misschien een nachtje (of twee) terecht konden terwijl we uitzochten wat we nu gingen doen. Dat mocht, en sterker nog, zij boden aan dat we daar wel voor wat langere tijd mochten blijven.
Zij boden hem een heel liefdevolle omgeving, met veel begrip en goede gesprekken. Hij knapte daar heel snel van op en begon veel te helpen in het bedrijf van mijn oom, in ruil voor onderdak. Na een tijdje begon mijn oom hem daar zelfs voor te betalen. Ik blij want inkomsten, partner blij want nu kon hij eindelijk iets voor mij betekenen en voelde hij zich nuttig. Dat is zo'n 2-3 weken heel goed gegaan.
Sinds vorige week echter begonnen de dagen weer te komen dat hij zijn bed niet uit kwam. Dat begon met een keer een dagje, maar deze week zijn het er inmiddels alweer 4 achter elkaar. Hij is weer teruggevallen in zijn oude gewoontes waarbij hij overdag veel slaapt (en dus 's nachts weinig), veel afleiding zoekt in games en geen motivatie meer heeft voor wat dan ook. Hij komt nog bij de psycholoog, maar dat is slechts een half uurtje elke 2-3 weken (hij wil geen andere zoeken die meer tijd heeft) en hij doet de opdrachten die de psycholoog meegeeft ook niet, dus voor mijn gevoel heeft dat allemaal weinig zin.

Ik weet echt niet meer wat ik moet. Ik moet nog een jaar studeren dus kan ons in die tijd niet echt onderhouden (en ik wil persé niet stoppen/pauzeren met mijn studie). Ik voorzie nu echter een toekomst waarbij nog jaren alles op mijn schouders komt, dus zowel financieel als mentaal, en ik weet niet of ik dat ga trekken. Ook voel ik me nu zo ontzettend tot last bij mijn oom en tante, ookal zeggen ze dat helemaal niet of laten ze niets in die richting merken, ze zijn gewoon heel lief en begripvol. Ik wil zo graag dat wij op onze eigen benen komen te staan en verder niemand tot last zijn, maar ik weet niet hoe. Ik sta niet lang genoeg ingeschreven voor een sociale huurwoning, en kan particulier niet betalen. Ik wil mijn partner ook niet kwijt; ik hou heel veel van hem en hij is zo lief. Elke keer dat ik hem met mijn nichtjes bezig zie smelt mijn hart weer een beetje en weet ik dat hij zo'n goede vader zou kunnen zijn. De man die ik de afgelopen weken in hem zag is degene waar ik een toekomst mee wil, maar ik weet gewoon niet meer of ik dat wel kan krijgen. Ik ben gewoon wanhopig en ik weet even niet meer hoe nu verder!

Hadewychh schreef: ↑

13-07-2018 10:40

Hoezo 'hij komt uit een rijk land en is dus geen gelukszoeker'? Bestaat dat dan? Een land waar iedereen rijk is en er geen profiteurs zijn? Als hij zo rijk was waarom moesten jullie dan zo lang sparen om samen te kunnen wonen en waarom is jullie geld dan nu op? En waarom kan zijn familie dan niet inspringen en geld opsturen, moet het steeds van jouw kant komen?

Ik bedoelde niet dat iedereen daar rijk is en er geen profiteurs zijn. Ik bedoelde dat hij niet uit een land komt waarbij veel mensen graag naar Europa willen komen en dat zien als de "heilige graal" waar iedereen rijk is of iets in die richting, en dus massaal op zoek gaan naar Europese vrouwen om een verblijfsvergunning te krijgen. Hij was niet rijk, hij had wel inkomen, maar ook een hoge huur e.d. (dure stad), waardoor sparen wel wat tijd kostte. Dat hadden we gedaan zodat we hier dus een tijdje konden overbruggen zonder inkomen, en dat is dus opgegaan.
Hij heeft verder niet echt familie waar hij contact mee heeft, die zag hij al jaren niet/nauwelijks.

TimmyTilburg schreef: ↑

13-07-2018 10:41

Wordt het niet eens tijd om met beide benen op de grond te gaan staan. na drie jaar dit soort problemen, geloof maar dit gaat enkel erger worden. Probeer ook eens aan jezelf te denken.

Nouja, daar heb je wel gelijk in, maar we hebben deze problemen dus niet al 3 jaar hè. Jaar 1 ging heel goed, jaar 2 was oké (vooral veel rompslomp van emigratie enzo), pas in jaar 3 ging het echt goed fout. De depressie in deze mate speelt nu iets minder dan een jaar.

sanjunipero schreef: ↑

13-07-2018 10:52

Intussen heeft deze man ervoor gezorgd dat jullie geen (eigen) verblijf hebben, je ruzie hebt met je ouders, je financiële problemen hebt en continu kopzorgen hebt over zijn mentale gesteldheid. Is hij dat waard, en heb je daar de rest van je leven zin in?

Tja, dat is dus inderdaad wat ik me de laatste dagen ben gaan afvragen. Enerzijds is depressie een ziekte en dat is niet zijn schuld, moet je daarvoor iemand dan maar dumpen? Zou ik iemand dumpen als diegene kanker kreeg of iets in die richting, en ik daarmee in dezelfde situatie terecht was gekomen? Het enige verschil is dat mensen meer begrip hebben in zo'n situatie.
Ik vraag me ook af of hier mensen zijn die ook zo'n partner hebben meegemaakt, en hoe realistisch het is dat ik uiteindelijk de man waar ik verliefd op ben geworden, en de afgelopen weken weer had gezien, ooit weer "permanent" terug krijg.

iris1969 schreef: ↑

13-07-2018 11:05

Kan zijn depressie niet gewoon een excuus zijn voor lui en parasitair gedrag?

Jij trekt al jaren de kar en hij zit er prinsheerlijk op.

Het wordt eens tijd dat hij een keertje de kar gaat trekken:

Ik geloof dat niet iedereen mijn situatie goed begrepen heeft. Ik trek niet al jaren de kar. Jaar 1 werkte hij, gaf mij ook af en toe kado's zoals een nieuwe laptop enzo, maar voornamelijk spaarde hij. Jaar 2 leefden we voornamelijk van zíjn spaargeld, terwijl hij het huishouden deed, kookte, in het begin nog werkte voor zijn vorige werkgever, daarna een tijdje bezig was om de taal te leren (maar geen studiebol dus dat ging langzaam). Pas in jaar 3 ging het echt goed mis en moest ik de kar gaan trekken.