Diabetes-topic

Hoi Sin,



Het enige wat ik je hierover kan vertellen is dat je ook een soort van tegenovergestelde van diabetes hebt en dat heet dan glycaemie, dan zijn je bloedsuikerwaardes eerder te laag dan te hoog en dat is wel een beetje wat jij beschrijft. Misschien dat je daar eens wat informatie over kunt zoeken of eventueel met je huisarts bespreken? En bij twijfel zou ik sowieso een afspraak met je internist maken. Ik wens je veel succes!

Hallo allemaal!



Sorry dat ik zo lang niks van me heb laten horen, maar ik heb hier wel steeds meegelezen (als er al wat werd gepost dan ), maar ik had niet zoveel zin om zelf te posten. We hebben het de laatste tijd maar druk gehad met verbouwen. Eerst de woonkamer omgebouwd, afgelopen weekend beton gestort in de gang, ondertussen nog een LOI-cursus doen. Is best druk zo!



Wel lief dat jullie naar me vragen, doet me goed. Dank jullie wel!



Ik kom net terug van het ziekenhuis, ben even wezen bloedprikken voor een Hba1C. Ik had Klaas de Superprikker weer, gelukkig. Die man prikt volslagen pijnloos. Echt, het is dat ik het buisje hoor klikken en dat ik naderhand een klein bloedvlekje in het watje zie, anders zou ik niet eens geloven dat het mijn bloed is, in dat buisje De beginnelingen die ik normaliter krijg kunnen mijn aders nooit vinden (terwijl ik aders heb die je op 3 kilometer afstand nog kunt zien), dus dit was best een verademing.



Volgende week maandag weer naar mijn dvk toe. Ik heb in december gemaild dat ik in het vervolg graag om de drie maanden wil komen in plaats van om de twee, en dat vond ze goed. Nu dus nog maar 4 keer per jaar bloedprikken en uitslagen enzo. Joepie!



Verder gaat het goed hier, zowel met mij als met mijn man en de honden.



Ik schrijf zo nog een bericht waar ik even reageer op jullie, maar ik moet nu eerst even bij de houtkachel kijken. Volgens mij istie uit....

Nelladella, hoe is het nu met je zoon? En met je zwangerschap? En je werk?



Ris, hoe is je sollicitatiegesprek gegaan? Heb je de baan????

Fijn dat de uitslag van je oogonderzoek goed was, hoef je je daar tenminste nog geen zorgen om te maken. hihi



Lief, hoe is het afgelopen met die Arbo-arts? Wat een dombo zeg...pfff...sommige mensen

Over dat preventief slikken van cholesterolverlagende middelen heb ik al eens eerder gehoord ja. Was een keer op tv, en ik heb er een keer in zo'n diabetesblad over gelezen. Ik heb mijn internist ernaar gevraagd, maar hij wou er niet aan omdat mijn cholesterol eigenlijk wat aan de lage kant is. Het schijnt wel een goede invloed te hebben op je suikers heb ik begrepen. Ik wil ze wel slikken, maar die antieke internist van me geeft ze niet. Hopelijk heb ik halverwege dit jaar een andere. Hopelijk een wat modernere.....



Nelladella, je zei "Ik vroeg wel of de echoscopist al het alvleeskliertje kon zien, maar dat was niet zo. Baby schijnt nu al eigen insuline aan te maken als ik het goed begrepen heb", maar dat snap ik niet helemaal. Ik heb in zo'n zelfde diabetesblad gelezen dat een baby nog helemaal geen insuline aanmaakt zolang de navelstreng nog niet doorgeknipt is. Pas op het moment dat die doorgeknipt wordt begint de alvleesklier te werken, en dat daar de naam 'suikerbaby' vandaan komt. Curieus......



Ik ga het navragen as. maandag bij mijn dvk, en dan kom ik het hier vertellen. Ben nou toch wel benieuwd hoe dat precies werkt.

quote:Nelladella1 schreef op 05 maart 2009 @ 21:30:

Mijn vader (diabetes II) heeft nu een te hoog eiwitgehalte en een te hoge bloeddruk. Hij wil er zelf niks over zeggen ('t is nogal een eigenaardige man), maar weten jullie of dit diabetische complicaties zijn? Zeker die eiwitten lijkt me wel. Weten jullie ook toevallig wat dit concreet betekent?



Die hoge bloeddruk zou best wel eens van zijn diabetes kunnen komen. Ik heb er al jaaaaaren last van, en bij mij is diabetes echt de oorzaak. Is simpel te behandelen hoor, zijn heel veel soorten medicijnen voor. Ik heb zelf 2x daags Perindopril en 1x daags een plaspilletje. Ik heb twee jaar geleden een week lang betablokkers geslikt, maar die vielen heel raar. Had ik de hele dag rillingen van. Overal op mijn lichaam, heel irritant! En duizelig en misselijk...bah.



Die eiwitten kunnen duiden op slechter wordende nieren, heb ik mij laten vertellen. Kan zijn dat hij een eiwitarm dieet moet gaan volgen. Daar zal hij wel voor langs een diëtist moeten, denk ik. Die te hoge bloeddruk kan ook zijn nieren beschadigen waardoor ze minder goed werken, en dat kan dan dus die hogere eiwitten tot gevolg hebben. Vraag het anders eens aan de internist van je zoon.



Ik ben geen arts natuurlijk, maar dit is wat mijn internist mij in november vertelde. Daarbij is een van mijn collega's van origine diëtiste en die vertelde mij dus over dat dieet.

Hoe is het nu met je vader? Of vertelt hij dat ook niet?

Nou, hier is het best wel mis. Mijn HbA1c blijft maar stijgen sinds het dieet. Ik hou nu een dagboekje bij met bls maar zie geen hoge waarden. Snap er niks van. Ga ook maar een paar keer 's nachts prikken denk ik.

Volgende week naar de diabetesverpleegkundige. Is heel lang geleden dat ik daar ben geweest. Maar er moet wel wat gebeuren nu, hij is binnen driekwart jaar van 6,3 naar 7,3 gegaan en dat vind ik echt te hoog (jaja, de lat ligt hoog).

Het enige positieve dat ik eraan kan bedenken is dat mijn darmen misschien beginnen te genezen en dat ik dus meer khd opneem. In feite goed nieuws maar moet er wel op anticiperen. Voorheen had ik bijvoorbeeld twee pakjes sap nodig bij een nachtelijke hypo, tegenwoordig heb ik nog maar een half glas nodig. Dus een soort ongeluk bij een geluk zeg maar.

Verder doodmoe. Ga psychische begeleiding regelen hoe ik daarmee om moet gaan want ik vind het moeilijk te accepteren dat ik een heel lastig dieet doe om gezonder te worden, en vervolgens steeds zo moe te zijn. Dat geduldige wachten een jaar lang tot die darmen echt echt beter zijn komt me nu al een beetje de strot uit....

Lief, ik kan me voorstellen dat je er dood en dood moe van wordt... Ik hoop dat je met de juiste begeleiding, tips, trics en steun weer energie krijgt en het allemaal een plekje kunt geven. Het is ook wel superheftig hoor!

En mss moet je de lat even wat lager leggen, een hba1c van 7,3 vind ik niet hoog. Zeker niet als je nu ineens een dieet volgt voor je coeliakie, je darmen aan het herstellen zijn etc etc.

Dikke kus in elk geval!



Ik heb de baan trouwens gekregen! Ben 2 maart begonnen en er waren nog wat haken en ogen, ik dacht mee te doen aan jobrotation binnen onze stichting.. Ja ja... moest ik eigenlijk ontslag nemen om op deze school (van dezelfde st!) te kunnen werken. Ja daaaaaaaag!!! Gelukkig is het allemaal rond en wacht ik nu nog op de formulieren.

Het is wel een eindje reizen (35 minuten minimaal) dus ik ben voorzichtig geweest met bolussen omdat ik niet steeds hypo's in de auto wilde. Nee... dan maar hypers op het werk. Ik heb ook totaal geen tijd om even naar het zkh te bellen en het eea door te spreken (kan natuurlijk alleen tussen 11 en 12). Nou ja.. ik kijk het nog even aan, heb mijn basaal al veranderd en werd gelukkig vanmorgen met een 4 wakker ipv de 16,4 van gisteren.



Mijn internist wil me ook aan de cholesterol verlagers hebben. Doen ze in principe volgens mij vanaf 35 jaar, maar met zwanger zijn of bv mag het niet. Dus zo blijf ik er nog even vanaf. Ik vind het ook raar, waarom moet ik pillen slikken voor iets wat al goed is? Ik snap dat niet. volgende keer eens vragen.



Nelladella; balen van je misselijkheid! Hoop dat dat snel beter gaat. En wat Setter zegt is waar, de baby maakt nu zelf geen insuline aan, gaat mee op jouw productie. Pas als de navelstreng door geknipt is, gaat het zelf werken. Vandaar de suikerbaby's (bij mij zeker!) en de lage waardes van mijn kindjes direct na hun geboorte.



Ik ga naar bed, morgen om 6 uur opstaan (want ik heb me toch een ritueel af te werken voor ik in de auto stap!)



Doei!

GEfeliciteerd met je nieuwe baan! Hoop dat je snel ingewerkt bent en dat je het heel erg leuk gaat vinden!



Tsja, 7,3 is niet heel erg dramatisch, maar de huisarts vindt wel dat ik er wat aan moet doen en aangezien het zich niet stabiliseert maar alleen maar stijgt, wil ik wel proberen de rem erop te zetten.

Ik krijg wel een beter inzicht nu. Het opvangen van die hypo's moet echt anders, veel minder veel khd nemen. Moet er alleen nog aan wennen, vind het erg eng om zo weinig te nemen dus pak al snel weer teveel.

En ik denk dat de td'tjes 's middags ook teveel zijn. Misschien dan wat meer spuiten, want met minder eten val ik echt flauw, heb zo'n trek dan. Kan ook zijn omdat ik 's middags ontzettend moe wordt, dan probeer ik overal energie uit te krijgen en dat zijn dan dus td'tjes....

Wat zijn td'tjes?

ToverDropjes

TorenhogeDruivensuikertjes

TwixDubbelpakjes

TwaalfDextro's

TienDeurdrammertjes (think 'dropje')

TwintigDonderwolken (lots of energy)

TheeDoeken (nee, die geven geen energie tuuk)

TintelDingen

TralieDoorzagers



?

Gefeliciteerd Ris!



Wat goed dat je aangenomen bent! Wauw....

Trouwens Lief, ik wil je alle sterkte van de wereld wensen, ik kan me voorstellen dat je er schijtziek van bent. Waardeloos

Lief, wat balen dat je je maar zo vermoeid blijft voelen! Maar op zich is 't niet héél vreemd toch, ik dacht dat het van coeliakie bekend was dat het soms wel een paar jaar (sorry, wil je niet nog depressiever maken) kan duren voor je je weer beter gaat voelen? Maar ja, daar heb je natuurlijk weinig aan als je er middenin zit. Ik hoop dat je je echt snel beter gaat voelen. Het is misschien niet te vergelijken, maar ik heb ooit een (streng) dieet gevolgd en de eerste drie weken was ik echt geen knip voor de neus waard, kon ik alleen maar op de bank liggen. Daarna ging het wel wat beter, maar zeker was ik niet topfit. Als ik 't me goed herinner, ging ik me echt pas wat beter voelen na bijna een jaar.



Ik brak me ook het hoofd over de td'tjes. Maar ineens weet ik het! TUSSENDOORTJES!! Je zat er dus niet ver vanaf, Setter!



Ris, van harte met je nieuwe baan! Welke groep? Ik zou ook best een nieuwe baan willen, maar vrees dat ik door de zwangerschap nog wel een tijdje aan deze vastzit...



Dames, dank voor de uitleg over het net ontstane alvleeskliertje. Ik twijfelde al een beetje of ik 't goed begrepen had.



En nee, m'n vader vertelt zelf niet hoe 't met hem gaat, en ik mag er ook niet naar vragen...

Het gaat trouwens nog steeds héél erg goed met mijn zoon. School gaat super, hij speelt bij vriendjes, en één vader berekent zelfs zelf al koolhydraten en insulinebolus. Zondag is-ie op z'n allereerste kinderfeestje uitgenodigd. Ik ben zo verschrikkelijk blij en opgelucht, kan het wel van de daken schreeuwen!



En... sinds vorige week kan hij helemaal zelf zijn bloedsuiker prikken. Het leek me wel zo praktisch, mocht de sensor ooit uitvallen, dat hij dat dan zelf kan i.p.v. dat ouders het moeten leren. Op school kon-ie 't al toepassen toen de sensor aan het kalibreren was (dat duurt twee uur--twee uur geen waarde dus). De juf moest nog wel interpreteren, maar 't is weer een stapje op weg naar zelfstandigheid!

Wat een goed nieuws Nelladella, over je zoon! Hij wordt echt een beetje groot nu hè? Zal het zelf ook wel fijn vinden dat hij wat zelfstandiger kan zijn.

Ja, het is bekend hoor. Sommige mensen voelen zich direct beter, sommigen doen er een jaar over en bij sommigen gaat het nooit meer over. Van dat laatste ga ik maar niet uit. Ik denk wel dat het bij mij wat moeilijker is omdat ook nog de diabetes allerlei gekke dingen gaat doen. Twee chronische ziekten die (nog) niet stabiel zijn, dat is wel een goeie reden om moe te zijn. Maar toch vind ik het stom en begin ik ongeduldig te worden. Het duurt maar en het duurt maar.

Ik wordt wel wat positiever van het feit dat als ik tegenwoordig khd eet (dus een TussenDoortje, jij wint de hoofdprijs!), het veel meer effect heeft dan "vroeger". Dat zou dus betekenen dat mijn darmen het weer een beetje gaan doen en dat is goed nieuws, want dat biedt perspectief dat ik me beter zal gaan voelen! Nu alleen nog inregelen met de insuline, dat zal nog wat moeite kosten.

Toch kan ik niet wachten op het biopt in januari.... als dat bevestigt dat alles weer goed is, ben ik daar vast heel blij mee. Nu doe ik maar gewoon mijn best terwijl ik niet precies weet wat het effect is ....Het is niet meetbaar.



Setter, ik denk dat ik het woord tussendoortje ga vervangen door TintelDing! Kijken hoeveel mensen daarvan in de war raken haha!!! Of zal ik er toch ToverDropje van maken?

Nelladella, wat fijn dat de mensen om je zoon heen zo meewerken! Wat moet jij je daarin gesteund voelen zeg. Kan me voorstellen dat je het van de daken wilt schreeuwen hoor. Zou ik ook doen...



Wat vervelend dat je vader zo gesloten is. Doet hij dat omdat hij geen 'gezeur' wil, of omdat hij jou er niet mee wil belasten?

Zo, het avondeten is gedaan en de drie kwartier durende wandeling met de honden ook. Tijd voor een update vanaf deze kant



Vorige week wezen bloedprikken en vanmiddag de uitslag van mijn Hba1C van mijn dvk gekregen: 10.5



Ik heb haar verteld over mijn enorm schommelende suikers sinds de blindedarmoperatie een half jaar geleden. Hoe ik in het ziekenhuis spontaan een week te vroeg ongesteld werd, hoe er daarna respectievelijk 5, 8 en 11 weken tussen mijn menstruaties zaten, en hoe ik het vandaag ineens weer geworden ben na nog maar 26 dagen.



Ik vertelde haar dat ik naar mijn huisarts geweest was om te praten over of ik in de overgang zit (ik ben nog maar 40) en hoe hij mij weggestuurd had met de mededeling 'kom maar terug als je een half jaar niet ongesteld geweest bent en dan doen we pas een bloedonderzoek, niet eerder. Je bent nog veel te jong om in de overgang te zitten'.



Hoe ik twee weken daarna aan mijn internist vroeg of de diabetes misschien een reden kon zijn voor een vervroegde/vroege overgang. Zijn antwoord: "Welnee, dat heeft daar niks mee te maken hoor, je bent nog vééééél te jong voor de overgang. Als dit zo onregelmatig blijft moet je maar even naar de gynaecoloog, want dit kan zo niet".



En wat zei mijn dvk, na haar wenkbrauwen in de hoogste stand geduwd te hebben: "Nou ja, dat is raar, we hebben daar nog een scholingsdag over gehad. Diabetes kan de overgang wel tot 10 jaar vervroegen!".



Om een lang verhaal kort te maken: na het aanhoren van mijn, heel herkenbare, overgangsverschijnselen gaat zij voor mij, via mijn internist, een afspraak regelen bij een vrouwelijke gynaecoloog in een ander ziekenhuis (dezelfde die mij 8 jaar geleden gesteriliseerd heeft) en hopelijk kan ik daar gauw terecht. Mijn dvk gaat met haar in overleg over dat bloedonderzoek, want ze wil weten waar mijn oestrogeen- en progesteronspiegel nu zit. Misschien kan ik dan extra hormonen of andere medicijnen voorgeschreven krijgen waardoor mijn bloedsuikers weer wat stabiliseren.



Dat laatste heeft ze overigens niet gezegd, maar ze had het over een spiraaltje om de hormoonhuishouding in het gareel te houden. Ze vroeg wat voor anticonceptie ik gebruik (niks dus vanwege die sterilisatie) en dat ze andere vrouwelijke diabeten dan vaak wijst op de mogelijkheid van een spiraaltje. Dat schijnt vaak goed te helpen.



Maar werkelijk hoor, schiet mij maar lek! Ik weet wel dat ik me in het vervolg rechtstreeks tot haar richt als ik vragen heb over vrouwenkwaaltjes in combinatie met mijn diabetes. Ik vraag het niet meer aan de huisarts of de internist (beide mannen). Ik kijk wel lekker uit!

Dat is inderdaad nogal laks setter. Goed dat je hebt volgeouden en ik ben benieuwd wat er uit komt!



Een HbA1c van 10.5 is niet mis, daar moet wel wat worden ingegrepen lijkt me. Elke arts moet dat toch weten zeg.

Dat was ook het eerste wat mijn dvk zei: "Hier moet nu echt wel wat aan gebeuren, dit kan zo niet hoor". Ik heb haar uitgelegd dat ik al máánden niet meer 's avonds snoep (worst, kaas, toastje...niet elke avond maar toch wel vaak in het verleden), en dat ik overdag niet snoep, al járen niet. Ik heb overdag tussen de maaltijden door simpelweg bijna nooit honger...alleen als ik ongesteld ben.

Ik eet gezond, drink geen alcohol en ik wandel elke avond minimaal een half uur met de honden. Overdag zit ik ook niet stil, want omdat ik degene ben die parttime werkt doe ik alle huishoudelijke klussen.



Ik help ook altijd mee met alle verbouwingsklussen hier in en om het huis, ik schep emmers vol zand als we beton draaien, ik plamuur, schuur en saus plafonds, sjouw met balken en bossen latten....verzin het maar. Stilzitten doe ik vaak alleen maar aan het eind van de dag. Even een uurtje tv kijken. Zonder chips of bier dus.

Dat is wel echt frusterend hè Setter, dat lijkt me echt om wanhopig van te worden. En nou maar hopen dat er nu echt actie ondernemen wordt en dat er ook wat uitkomt. Zodat je weet hoe en wat.

Nou, zeker frustrerend. Zou je misschien een leensensor kunnen krijgen een paar dagen van het ziekenhuis? Dat hoor ik steeds vaker van mensen. Dan krijg je misschien wat meer inzicht in de tendens van je bloedsuiker.



Even iets anders... zo'n hoog HbA1c krijg je toch niet van snoepen of 's avonds eten of te weinig beweging? Dat heeft toch 'gewoon' met je instelling te maken? Is 't niet dat dáár naar gekeken moet worden? Of werkt 't bij type 2 wat anders?

pomp-defect?

Ik denk er zomaar ineens aan hoor.

Of dat je alvleesklier het ineens helemaal heeft begeven? Sorry dat ik het zo zeg, maar kan dat bij type 2? Dat je veel meer insuline nodig hebt?

Dat van die sensor klinkt wel goed trouwens nelladella. Beter dan je vingers helemaal beurs prikken (en de mijne zijn al helemaal opgebouwd uit littekenweefsel )

Setter, hoe gaat het nu?

Sorry dat ik zo lang niet gereageerd heb, helemaal nadat jullie zo lief reageerden. Ik had even niet zo mijn week, afgelopen week. Ik was moe en lusteloos en af en toe verdrietig, had alleen maar zin in oppervlakkig geneuzel hier op het forum en had dus even niet de moed om hier te reageren. Ik heb hier wèl gelezen...dat dan weer wel



Op zich gaat het nu wel weer goed met me, maar ik merk dat ik danig onder de indruk ben van die eventuele vervroegde overgang. Net of ik nu echt echt ècht niet meer een 'meid' ben, maar een 'mevrouw' Ofzo.... net of ik nu definitief niet meer jong ben. Ofzo. Moeilijk uit te leggen. Heel veel vrouwen hebben dan zo'n gevoel van 'nu kan ik ECHT nooit meer een kind krijgen', maar daar heb ik dan logischerwijs weer geen last van. Ik vind kinderen leuk, maar ik heb ze nooit gewild (en al helemaal niet met dit wrakke lichaam). Het voelt een beetje alsof mijn lichaam een nieuwe graad van 'wrakkigheid' bereikt heeft. Ofzo.



Kortom: ik ben er een beetje confuus van



Daarbij komt nog dat ik begonnen ben met een cursus, gesubsidieerd door het uitzendbureau waar ik gedetacheerd ben. En ik vìnd hem moeilijk! En oninteressant! Ik heb, zonder twijfel gedreven door hormonen , al twee keer huilend boven mijn map gehangen omdat ik de stof niet begrijp en ik me dom voel. Stof die ik op mijn 16e al niet begreep en die ik nu, 24 jaar later, nog steeds niet begrijp. (Ik was een tikje overmoedig en dacht dat ik het nu vast wel zou begrijpen, ik ben toch niet dom??? Ehmmm... ) De grondbeginselen gaan nog wel, maar wat er daarna komt....wat een oninteressant geneuzel zeg. Bah.

Als ik eraan denk dat ik straks misschien hiermee aan het werk moet dan zakt de moed me in de schoenen. Ik moet er echt niet aan denken!



Ik wacht nog een paar weken, ga het toch maar weer een keer opnieuw proberen, misschien wel twee of drie keer zelfs, maar als ik me over een maand nog zo voel geef ik de moed op. Heel on-Setter, maar in tranen zijn vanwege zo'n stomme cursus is ook niet fijn. En nog eens niet goed voor mijn suikers ook!



Heb ik even een mooi excuus

quote:Nelladella1 schreef op 22 maart 2009 @ 21:06:

Nou, zeker frustrerend. Zou je misschien een leensensor kunnen krijgen een paar dagen van het ziekenhuis? Dat hoor ik steeds vaker van mensen. Dan krijg je misschien wat meer inzicht in de tendens van je bloedsuiker.



Dit heb ik een keer of twee gevraagd aan mijn dvk, en ze zei dat dat eventueel wel zou kunnen. Beide keren was de sensor net uitgeleend aan een kind om te kijken of ze, net als jouw zoon, in aanmerking konden komen voor de sensors bij de pomp. Ik heb het vorige week vergeten te vragen. Ik ben wel meer vergeten trouwens, ze was laat en ik had maar een kwartier i.p.v. een half uur. Ik ga haar mailen hierover, lijkt me wel handig omdat ik haar pas in september weer zie. Bedankt voor de tip trouwens!



Even iets anders... zo'n hoog HbA1c krijg je toch niet van snoepen of 's avonds eten of te weinig beweging? Dat heeft toch 'gewoon' met je instelling te maken? Is 't niet dat dáár naar gekeken moet worden? Of werkt 't bij type 2 wat anders?



Type 2 is het type diabetes wat bij de 'te dikke medemens' hoort. Type 1- diabeten hebben over het algemeen een goed gewicht (niet iedereen natuurlijk), type 2-diabeten hebben over het algemeen overgewicht (ook weer niet iedereen uiteraard). Het valt mijn buurvrouw (ook een type 2) en mij op dat veel type 2-diabeten vaak hetzelfde figuur hebben: dikke buik en dunne ledematen. Bij mij zit het gewicht ook inderdaad hoofdzakelijk op mijn buik.



Het is niet mijn bedoeling om te generaliseren trouwens, beslist niet!



Waar mijn veel te hoge Hba1C vandaan komt is een raadsel. Het is bij type 2 wel vaak zo dat, als je teveel eet en te weinig beweegt, je teveel vetweefsel krijgt wat dan weer ongevoelig kan worden voor insuline. Ik ben plusminus 30 kilo gegroeid sinds ik insuline gebruik, terwijl ik niet meer ben gaan eten of minder ben gaan bewegen. Integendeel zelfs! Ik ben vele malen meer gaan bewegen en mijn eetpatroon is hetzelfde als de afgelopen 20 jaar.



Wel merk ik dat ik 's ochtends hogere suikers heb als ik 's avonds 'gesnoept' heb. Als ik koolhydraten gegeten heb dus. Al is het raar dat ik bij een stukje kaas ook hogere suikers krijg. Het koolhydratenboekje zegt dat dat eigenlijk niet zou moeten.



Ik was op mijn slankst toen ik diabetes bleek te hebben (10 jaar geleden), en in de 5,5 jaar dat ik tabletten slikte ben ik hooguit 5 kilo gegroeid. In de eerste 10 weken dat ik 1x/dag spoot ben ik 10 kilo gegroeid, daarna stopte ik met roken en groeide ik nog eens 10 kilo, toen ik 4x/dag ging spuiten ben ik nog eens 10 kilo in 10 weken gegroeid. Volgens mijn antieke internist moest ik maar aan de afslankmiddelen (je weet wel, van die drankjes en soepjes) en toen ik dit weigerde werd hij chagrijnig. Toen ik hem duidelijk maakte dat ik niet in die rotzooi geloof omdat ik bij veel te veel mensen gezien had dat ze na het stoppen al hun gewicht er in notime bij hadden plus nog wat kilo's extra, keek hij mij aan of hij water zag branden. Rare man. Nee, jojo'en is goed voor je stofwisseling



Ik moet eerlijk toegeven dat mijn gewicht ook nu alweer jaren stabiel is, gelukkig. Ik heb een dikke opgeblazen plofbuik, modelletje '9 maanden zwanger', maar hee, er zijn belangrijkere dingen in het leven dan me daar druk over te maken. Ik heb hem geaccepteerd, voor zover mogelijk. Al heb ik nog steeds wel dagen dat ik wou dat ik 'bevallen' was

quote:lief_29 schreef op 22 maart 2009 @ 22:29:

pomp-defect?

Ik denk er zomaar ineens aan hoor.

Of dat je alvleesklier het ineens helemaal heeft begeven? Sorry dat ik het zo zeg, maar kan dat bij type 2? Dat je veel meer insuline nodig hebt?

Dat van die sensor klinkt wel goed trouwens nelladella. Beter dan je vingers helemaal beurs prikken (en de mijne zijn al helemaal opgebouwd uit littekenweefsel )



Lief dat je zo meedenkt, Lief!

Maar nee, mijn pomp is niet defect. Vorige week heb ik in één dag tot 4 keer toe geprobeerd of hij ook terugstuiterde vanaf de badkamervloer, maar nee, dat deed hij niet



Dat van die acuut-ermee-opgehouden-alvleesklier, dat zou best kunnen. Maar hoe test je zoiets?



Ik test trouwens al jaren op mijn armen i.p.v. op mijn vingers. Daar heb ik toch wel zo'n hekel aan! Ik vraag gewoon bij iedere nieuwe meter om een AST-kapje, en die sturen ze dan gratis op. Ik heb inmiddels sinds vorige week de allernieuwste meter van Accu-Chek en die meet bloedplasma i.p.v. volbloed. Mooi ding joh! Er zitten van die kapjes bij met zes lancetjes, voor vingerprikken, maar ik heb gemaild of ze ook AST-kapjes hebben. Zodra die op de markt zijn krijg ik er een toegestuurd. Tot die tijd gebruik ik die van mijn andere meter gewoon. Is dat niks voor jou, meten op je arm?