Zo een intens gemis

Misschien hebben sommige van jullie mijn vorige topic gelezen, de beindiging van mijn relatie (door hem) en mijn aandeel daarin. Iedere dag probeer ik stapje voor stapje het schuldgevoel een beetje van me af te zetten, de dagen niet 100x te reconstrueren en te bedenken waar het allemaal mis is gegaan.

Maar ik mis hem zo erg, bij iedere stap die ik zet denk ik, hoe zou het zijn geweest als ik nog met hem was. Loop de AH in en loop langs "zijn ontbijt" en kan beginnen te huilen. Het doet allemaal zo verschrikkelijk veel pijn.

We moesten nog spullen uitwisselen dus hebben elkaar zaterdag gezien, als hij dan vrolijk zegt; "laten we over een poosje bijpraten" ben ik 300 scenario's aan het bedenken over hoe ik hem dan terug kan krijgen.

Rationeel probeer ik te bedenken hoe een relatie tussen ons op de lange termijn was geweest, hij is depressief en heeft altijd de "het glas is half leef" insteek, dus vrienden en familie zeggen; misschien is je op de lange termijn een hoop leed bespaart. De eerste twee jaar kan je daar nog goed tegen, maar als je je leven deelt met zo iemand zou het nog wel eens lastig kunnen worden. Ze hebben daar misschien ook gelijk in, alleen op een of andere manier lukt het mij echt niet om mijn ratio te laten winnen van mijn gevoel. Het gevoel dat ik wil dat hij mij me is, dat ik mijn dag weer met hem wil bespreken.

Maar ook het hele beeld; hij zou de papa van mijn toekomstige kinderen worden, we zouden samen gaan wonen, trouwen, hadden zelfs al gekeken naar een aantal locaties. En nu is dat allemaal, ineens, weg.

Hij geeft zelf aan al twee weken voordat hij het uitmaakte ermee bezig geweest te zijn, maar wat zijn twee weken? Nu zegt hij ook dat hij wel verdrietig is maar dat het voor hem makkelijker is, omdat hij er op het moment dat hij er een einde aan maakte, er ook echt klaar mee was. Het voelt alsof al onze intieme momenten daarvoor (en die waren echt nog niet lang geleden) daarmee vergeten zijn.

Ik snap echt dat ik in de afgelopen periode veranderd ben, en moet me ook indenken; als hij zo snel de handoek in de ring gooit was de liefde klaarblijkelijk niet genoeg. Maar jezus wat is dit gemis intens, het gemis naar hem, het gemis van het toekomstbeeld dat ik had (en met 33 jaar oud veranderd dat toch grondig als je lief je ineens verlaat), en het gemis van mijn allerbeste maatje...

Gewoon eventjes van me afschrijven....