Relaties
alle pijlers
Zijn ex
zaterdag 8 september 2018 om 07:51
Beste vivaforummers
Nou, na lang twijfelen besloten om toch hier eens mijn verhaal te delen. In onze omgeving wordt er vaak met een gekleurde bril gereageerd en ik wil toch zeker weten dat ik geen blinde vlek heb op mijn eigen handelen.
Sinds enkele jaren heb ik een fantastische lieve vriend. We hebben beiden kinderen uit een eerdere relatie. De eerste periode van onze relatie hebben de kinderen volledig uit beeld gehouden maar na ruim anderhalf jaar langzaam maar zeker betrokken in de relatie.
Het gaat nu onderling heel goed. Het is hard werken soms, maar dat is niet erg. Dat is het waard. Mijn vriend gaat heel goed met mijn zoon, ik klik leuk met zijn dochter. We zijn beiden bereid te investeren en praten open en transparant over deze situatie.
Mijn vriend heeft een relatie gehad met een vrouw die is gediagnosticeerd met borderline problematiek. En god, wat heb ik dat onderschat.
In het begin was er niets aan de hand. Ze was vooral heel blij voor hem. Ze is zelf vrij snel na hun relatie getrouwd met de man met wie ze nu nog steeds samen is. Mijn vriend is een poos alleen geweest, dus toen ik in beeld kwam gaf ze aan dat ze erg blij was en hem een fijne relatie gunde.
Inmiddels maakt ze onze relatie kapot.
EIgenlijk is dat begonnen toen ik zijn dochter leerde kennen. In eerste instantie vond ze het natuurlijk fijn dat we elkaar leerde kennen en dat het zo klikte. Maar toen ze merkte dat zijn dochter mij erg leuk vond, dat ze graag bij ons was, enthousiaste verhalen vertelde thuis; toen veranderde alles zo'n 180 graden.
Na een weekend die we gezamenlijk (mijn vriend, kinderen en ik) doorbrengen, komen er op maandag een sloot appjes binnen met beschuldigingen over eventuele mishandelingen (zo zou ik zijn dochter een paar flinke klappen op haar rug hebben gegeven, ze heeft foto's gemaakt van de "blauwe plekken" op haar rug) en nog meer gekkigheid. Telkens als je denkt; nu hebben we het dieptepunt gehad, komen er nog gekkere dingen naar voren waar je niet op voorbereid bent dat die komen. Het zijn vervelende verrassingen.
Mijn vriend en ik konden dit eerst samen dragen. Maar inmiddels zijn we op maandag super gespannen op wat er weer gaat komen. Gesprekken heeft geen zin, hebben we geprobeerd. Ze ontkent en ze ontkent zelfs dat ze dit soort dingen heeft gestuurd. Dit doet ze met heel veel overtuiging.
We maken ons ook veel zorgen over zijn dochter, die er soms vanuit haar midden in zit. Zo schreef ex afgelopen week dat dochter niet wilde komen omdat ze mij niet leuk vindt. Mijn vriend wilde dochter toch graag even zien en heeft haar mee uit eten genomen. TIjdens dat etentje bleek dat dochter wel heel graag wilde maar dat moeder haar had gezegd dat wij niet wilden dat ze kwam. Voor mijn vriend was de maat vol, hij gaat maandag hulp in schakelen.
Zelf denk ik steeds vaker dat als ik uit beeld ga, de rust in hun leven weer terug komt en dat de storm gaat liggen. Maar dan geef ik een enorme fijne relatie op en dat idee doet mij zoveel verdriet.
Ik weet het gewoon niet meer...
Nou, na lang twijfelen besloten om toch hier eens mijn verhaal te delen. In onze omgeving wordt er vaak met een gekleurde bril gereageerd en ik wil toch zeker weten dat ik geen blinde vlek heb op mijn eigen handelen.
Sinds enkele jaren heb ik een fantastische lieve vriend. We hebben beiden kinderen uit een eerdere relatie. De eerste periode van onze relatie hebben de kinderen volledig uit beeld gehouden maar na ruim anderhalf jaar langzaam maar zeker betrokken in de relatie.
Het gaat nu onderling heel goed. Het is hard werken soms, maar dat is niet erg. Dat is het waard. Mijn vriend gaat heel goed met mijn zoon, ik klik leuk met zijn dochter. We zijn beiden bereid te investeren en praten open en transparant over deze situatie.
Mijn vriend heeft een relatie gehad met een vrouw die is gediagnosticeerd met borderline problematiek. En god, wat heb ik dat onderschat.
In het begin was er niets aan de hand. Ze was vooral heel blij voor hem. Ze is zelf vrij snel na hun relatie getrouwd met de man met wie ze nu nog steeds samen is. Mijn vriend is een poos alleen geweest, dus toen ik in beeld kwam gaf ze aan dat ze erg blij was en hem een fijne relatie gunde.
Inmiddels maakt ze onze relatie kapot.
EIgenlijk is dat begonnen toen ik zijn dochter leerde kennen. In eerste instantie vond ze het natuurlijk fijn dat we elkaar leerde kennen en dat het zo klikte. Maar toen ze merkte dat zijn dochter mij erg leuk vond, dat ze graag bij ons was, enthousiaste verhalen vertelde thuis; toen veranderde alles zo'n 180 graden.
Na een weekend die we gezamenlijk (mijn vriend, kinderen en ik) doorbrengen, komen er op maandag een sloot appjes binnen met beschuldigingen over eventuele mishandelingen (zo zou ik zijn dochter een paar flinke klappen op haar rug hebben gegeven, ze heeft foto's gemaakt van de "blauwe plekken" op haar rug) en nog meer gekkigheid. Telkens als je denkt; nu hebben we het dieptepunt gehad, komen er nog gekkere dingen naar voren waar je niet op voorbereid bent dat die komen. Het zijn vervelende verrassingen.
Mijn vriend en ik konden dit eerst samen dragen. Maar inmiddels zijn we op maandag super gespannen op wat er weer gaat komen. Gesprekken heeft geen zin, hebben we geprobeerd. Ze ontkent en ze ontkent zelfs dat ze dit soort dingen heeft gestuurd. Dit doet ze met heel veel overtuiging.
We maken ons ook veel zorgen over zijn dochter, die er soms vanuit haar midden in zit. Zo schreef ex afgelopen week dat dochter niet wilde komen omdat ze mij niet leuk vindt. Mijn vriend wilde dochter toch graag even zien en heeft haar mee uit eten genomen. TIjdens dat etentje bleek dat dochter wel heel graag wilde maar dat moeder haar had gezegd dat wij niet wilden dat ze kwam. Voor mijn vriend was de maat vol, hij gaat maandag hulp in schakelen.
Zelf denk ik steeds vaker dat als ik uit beeld ga, de rust in hun leven weer terug komt en dat de storm gaat liggen. Maar dan geef ik een enorme fijne relatie op en dat idee doet mij zoveel verdriet.
Ik weet het gewoon niet meer...
dinsdag 11 september 2018 om 16:42
Nee, het gaat over een kind wat tussen 2 vuren in zit.LouisaDurrell schreef: ↑11-09-2018 15:17Zeker!
Alles kan kapot.
Maar daar gaat dit topic niet over.
dinsdag 11 september 2018 om 17:44
Hoezo een machtsstrijd?
Laten we de boel wel blijven normaliseren!
Ik ben zeker bereid om een stap terug te doen maar t blijft Vd zotte dat moeder in een huwelijk zit eb mijn vriend geen relatie mag hebben.
Het is geen machtsstrijd maar een hele rationele vraag waar we goed aan doen. Ik bekijk t van alle kanten en pak hierin ook mijn verantwoordelijkheid. Ik ben zeker geen strijd aan t voeren, mijn vriend ook niet. Maar ik zie ook t meisje dat op zondag zegt mij te gaan missen. Daar zit ook een stukje emotie. Ik ben geen robot..dan was t vast een stuk makkelijker geweest.,
Laten we de boel wel blijven normaliseren!
Ik ben zeker bereid om een stap terug te doen maar t blijft Vd zotte dat moeder in een huwelijk zit eb mijn vriend geen relatie mag hebben.
Het is geen machtsstrijd maar een hele rationele vraag waar we goed aan doen. Ik bekijk t van alle kanten en pak hierin ook mijn verantwoordelijkheid. Ik ben zeker geen strijd aan t voeren, mijn vriend ook niet. Maar ik zie ook t meisje dat op zondag zegt mij te gaan missen. Daar zit ook een stukje emotie. Ik ben geen robot..dan was t vast een stuk makkelijker geweest.,
dinsdag 11 september 2018 om 18:38
Laat hem zien wat voor shit ze bij jullie neerlegt. Hij kan haar overtuigen om naar de huisarts/psycholoog te gaan voor hulp. Ze moet gaan inzien dat ze haar dochter schaadt op deze manier.jazzyjazz84 schreef: ↑11-09-2018 18:36Die is vaak wel redelijk ja. Heeft ook wel ingang en noemt t ook vaak moeilijk te vinden. Hij is daarentegen blij dat dochter het fijn heeft bij ons. Wat dat betreft een heel redelijke man en ook toegankelijk.
dinsdag 11 september 2018 om 18:42
Hij mag wel een relatie hebben.jazzyjazz84 schreef: ↑11-09-2018 17:44Hoezo een machtsstrijd?
Laten we de boel wel blijven normaliseren!
Ik ben zeker bereid om een stap terug te doen maar t blijft Vd zotte dat moeder in een huwelijk zit eb mijn vriend geen relatie mag hebben.
Het is geen machtsstrijd maar een hele rationele vraag waar we goed aan doen. Ik bekijk t van alle kanten en pak hierin ook mijn verantwoordelijkheid. Ik ben zeker geen strijd aan t voeren, mijn vriend ook niet. Maar ik zie ook t meisje dat op zondag zegt mij te gaan missen. Daar zit ook een stukje emotie. Ik ben geen robot..dan was t vast een stuk makkelijker geweest.,
En in een relatie hoef je de kinderen niet te betrekken.
Dat het emotie raakt lijkt me heek gezond, maar je relatie maar helemaal stoppen is ook weer wat overdone.
dinsdag 11 september 2018 om 19:10
Natuurlijk zie ik dat wel en natuurlijk is het allemaal niet eerlijk. Maar haar kan je niet veranderen, aan haar gedrag kan je niets veranderen.
Jullie kunnne het wel zo makkelijk mogelijk maken voor dat meisje. Het belangrijkste is dat ze haar vader in ontspannen omstandigheden kan zien.
Daar kunnen jullie wel voor zorgen.
Jullie kunnne het wel zo makkelijk mogelijk maken voor dat meisje. Het belangrijkste is dat ze haar vader in ontspannen omstandigheden kan zien.
Daar kunnen jullie wel voor zorgen.
dinsdag 11 september 2018 om 19:25
Sorry maar wat voor signaal geef je hiermee af aan kind en ex? Dat vriendin / levenspartner niet belangrijk genoeg is om (mede)deel uit te maken van het leven van vader? Dat vriendin maar moet oprotten als dochter er is? Dit soort reacties is typisch viva geleuter. Heb met de vader te doen.
Hoe hard het ook is, als moeder geen verantwoordelijkheid kan nemen, waarom verblijft dochter dan wel bij om de week bij moeder? Neem aan dat hier ook verantwoordelijkheid aan te pas komt. Dat zou dan wel mogelijk zijn? Gediagnosticeerd of niet, noem het meten met twee maten. Vader zou melding moeten doen bij veilig thuis als dochter onder de blauwe plekken zit.
In onze familie is er bij een familielid ook sprake van een persoonlijkheidsstoornis (met nog andere aandoeningen) en verblijft hierdoor op een gesloten afdeling. Ik weet wat het is en wens het niemand toe.
dinsdag 11 september 2018 om 19:30
dinsdag 11 september 2018 om 20:16
+ 100
Hoe unfair het ook is, maar kind gaat voor.
Ik zou kiezen voor het contact beperken totdat dochter wat weerbaarder is. Jullie wonen niet samen, dus dan zou het toch moeten lukken om een betekenisvolle relatie te hebben op de momenten dat dochter bij haar moeder is.
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
dinsdag 11 september 2018 om 20:26
Je hoeft het contact niet te verbreken. Wellicht is een aantal maanden een stapje terug doen wel voldoende. Jij slaat ook een beetje door.jazzyjazz84 schreef: ↑11-09-2018 18:53Maar nemain, zie je wat er niet gelijkwaardig is? Zij is vrijwel direct na hun huwelijk in een relatie gestopt. Mijn vriend bleef nog een tijd alleen. Inmiddels is ze getrouwd. Toen mijn vriend mij leerde kennen was zij de eerste die hem aanmoedigde om mij in het leven van hun dochter te laten komen. Daar hebben we anderhalf jaar nog mee gewacht. Vervolgens zijn we op t punt gekomen dat er toch een kennismaking kwam en werd ons al t geluk Vd toekomst gewenst. Want t was zo fijn voor dochter, een vrouw bij papa.
Nu is t omgeslagen.
Ik vind de stap om t contact te stoppen heel resoluut en soms maakt me dat ook wel een beetje boos. Als dat nodig is, doe ik het maar ik ben ook bang om bij dochter iets kapot te maken.
Tja, die relatie verbreken is na een nacht niet slapen door t piekeren. Ben jij dan nog realistisch
Ex is een intelligente vrouw. Goede baan in de psychiatrie (jaja). Dus we hebben t niet over een moeizaam functionerende vrouw met borderline problematiek. Dat maakt t ook ingewikkeld.
. Ben jij dan nog realistisch 
En niet eerlijk? Tja, het leven is niet eerlijk. Denk je dat dochter het allemaal eerlijk vindt? Het is wel haar moeder hè, haar thuisbasis, waar zij een flink deel van de week is. Als die thuisbasis uit balans raakt door jouw aanwezigheid (hoe unfair dat ook mag voelen), dan betaalt zij de hoogste prijs.
Dit is niet het moment om last te krijgen van je ego, maar het moment om over je eigen schaduw heen te stappen. Dus zorg dat vriend vooral veel ongecompliceerde tijd met zijn kind kan doorbrengen en plan jouw aanwezigheid daarbij heel bewust. En misschien de komende weken eens helemaal niet. Ze kan echt wel een paat weken zonder je. Misschien komt moeder dan wat tot rust.
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
dinsdag 11 september 2018 om 20:38
het gaat niet om jou of je vriend. Het gaat om het kind.jazzyjazz84 schreef: ↑11-09-2018 17:44Hoezo een machtsstrijd?
Laten we de boel wel blijven normaliseren!
Ik ben zeker bereid om een stap terug te doen maar t blijft Vd zotte dat moeder in een huwelijk zit eb mijn vriend geen relatie mag hebben.
Het is geen machtsstrijd maar een hele rationele vraag waar we goed aan doen. Ik bekijk t van alle kanten en pak hierin ook mijn verantwoordelijkheid. Ik ben zeker geen strijd aan t voeren, mijn vriend ook niet. Maar ik zie ook t meisje dat op zondag zegt mij te gaan missen. Daar zit ook een stukje emotie. Ik ben geen robot..dan was t vast een stuk makkelijker geweest.,
dinsdag 11 september 2018 om 20:48
Ja Meds, en misschien kijk ik daar ook gewoon naar. Ik heb t idee dat je pas toegeeft als ik zeg dat ik per direct t contact verbreek. Dat ligt niet zo gemakkelijk. We zijn anderhalf jaar onderweg en ik merk dat ze echt wel naar me toe trekt. Zo krijg ik elke ochtend een goedemorgen appje en met slapen gaan een welterusten appje.
Misschien gek, maar na anderhalf jaar kun je echt om een kind gaan geven.
In haar belang (en ik hoop dat we nu t juiste doen) kiezen we er nu voor om t contact voorlopig op een zeer laag pitje te zetten terwijl vriend aan de slag gaat met t vinden van hulp. Vriend gaat morgen praten met haar man en ex. Niet om met een vinger te wijzen maar om te vragen wat zij nu graag wil.
Misschien gek, maar na anderhalf jaar kun je echt om een kind gaan geven.
In haar belang (en ik hoop dat we nu t juiste doen) kiezen we er nu voor om t contact voorlopig op een zeer laag pitje te zetten terwijl vriend aan de slag gaat met t vinden van hulp. Vriend gaat morgen praten met haar man en ex. Niet om met een vinger te wijzen maar om te vragen wat zij nu graag wil.
dinsdag 11 september 2018 om 20:55
je hoeft voor mij het contact niet te verbreken. ik heb er niks mee te maken.jazzyjazz84 schreef: ↑11-09-2018 20:48Ja Meds, en misschien kijk ik daar ook gewoon naar. Ik heb t idee dat je pas toegeeft als ik zeg dat ik per direct t contact verbreek. Dat ligt niet zo gemakkelijk. We zijn anderhalf jaar onderweg en ik merk dat ze echt wel naar me toe trekt. Zo krijg ik elke ochtend een goedemorgen appje en met slapen gaan een welterusten appje.
Misschien gek, maar na anderhalf jaar kun je echt om een kind gaan geven.
In haar belang (en ik hoop dat we nu t juiste doen) kiezen we er nu voor om t contact voorlopig op een zeer laag pitje te zetten terwijl vriend aan de slag gaat met t vinden van hulp. Vriend gaat morgen praten met haar man en ex. Niet om met een vinger te wijzen maar om te vragen wat zij nu graag wil.
mijn advies is trek je terug uit je rol als stiefmama/ vriendin van papa. Je kan je vriend natuurlijk best blijven zien en af en toe het kind zien is ook geen punt. Maar zorg ervoor dat je die vrouw geen voeding geeft voor haar woede. Niet voor jezelf maar voor het kind.
dinsdag 11 september 2018 om 21:08
Ik snap dat je t zo bedoeld. Ik vind je toon alleen erg agressief aanvoelen maar misschien ligt dat meer bij mij en is t ook een stukje t verdriet dat t zo loopt.
Dit is niet de eerste relatie waarin ze deze koers zet. Met haar eerste ex-man dus ook.
Overigens denk ik niet dat t woede is maar angst. Angst dat kind mij leuker vindt, dat kind haar niet meer lief vindt. Ze is lichamelijker wat beperkt door wat (psycho) somatische klachten waardoor ze in t weekend veel op bed ligt en bijv niet vaak mee kan naar hockeywedstrijden etc. Ik ga nog weleens kijken nadat ik bij voetbal van zoon ben geweest. Ik ben een bedreiging schat ik en nu moet ik dat serieus nemen.
Dit is niet de eerste relatie waarin ze deze koers zet. Met haar eerste ex-man dus ook.
Overigens denk ik niet dat t woede is maar angst. Angst dat kind mij leuker vindt, dat kind haar niet meer lief vindt. Ze is lichamelijker wat beperkt door wat (psycho) somatische klachten waardoor ze in t weekend veel op bed ligt en bijv niet vaak mee kan naar hockeywedstrijden etc. Ik ga nog weleens kijken nadat ik bij voetbal van zoon ben geweest. Ik ben een bedreiging schat ik en nu moet ik dat serieus nemen.
dinsdag 11 september 2018 om 21:47
Vraag me wel af of het niet beter zou zijn als dochter bij haar vader gaat wonen.jazzyjazz84 schreef: ↑11-09-2018 14:54Het is niet zo dat dochter en ik elkaar pas een paar weken kennen. Daarom vind ik het een lastige om het contact te stoppen maar als dat het beste is dan is dat het overwegen waard. We kennen elkaar inmiddels anderhalf jaar. Ze geeft zelf aan dat ze het fijn vindt om bij mij thuis te komen omdat ik dingetjes met ze onderneem. Ze hangt ook wel ergens aan me. Knuffelt me vaak, wil graag bij me zitten op de bank. Moeder ligt veel op bed vanwege lichamelijke ongemakken, dochter moet zich vaak zelf vermaken. Ik ben zelf actief bezig met mijn zoon, ga er vaak op uit. We zijn gewoon allebei heel verschillend.
Mijn zoon is er ook bij betrokken; wat mij betreft blijft hij mijn vriend gewoon zien. Hij is dol op hem en vriend ook op hem. Zonder dat het een vaderfiguur is. Ik vind niet dat mijn zoon de dupe moet worden hiervan.
Ook vanuit school zijn er zorgen omtrent moeder. Zo zijn er vaak akkefietjes tussen de juf en moeder omdat moeder veel tegenwerkt en vaak boos of explosief zelfs reageert.
Het is heel ingewikkeld. Mijn vriend en ik gaan er vanavond over praten. Ik ga "het contact terug schroeven " op tafel leggen. Misschien moeten we het ook helemaal niet defintief terug draaien of meteen helemaal niets. Ik vind dat we moeder niet haar zin moeten laten krijgen (of eigenlijk haar angst, want ik ben volgens mij een grote bedreiging voor haar); Wellicht is een lagere frequentie al voldoende.
Ik vind het zonde dat het zo liep. In het begin was ze juist heel enthousiast, ze is zelf getrouwd kort na de scheiding en gunde mijn vriend een nieuwe fijne relatie nadat hij een poos alleen is geweest.
Tot zover, erg bedankt voor de reacites.
Alsof dat kind niet het meest lijdt onder de psychische mishandeling van moeder en haar man die blijkbaar niet tegen haar opkan en alles maar laat gebeuren.
Ik wens je heel veel sterkte en bedenk wel dat het voor dat meiske vreselijk moet zijn om met een borderliner en een zwijgende echtgenoot die alles best lijkt te vinden op te moeten groeien.
Alsof het gezond is dat dat kind moet zeggen dat ze niet wil komen en dan opbiecht dat ze dat MOEST zeggen van haar moeder. Waarvan iedereen 1 ding zeker weet: ze is alleen met zichzelf bezig, iedereen moet voor haar springen en doen wat ze eist, niemand spreekt haar aan op haar leugens. Ik heb te doen met dat kind dat dus ook leert dat ze niet op haar eigen gevoel kan en mag vertrouwen.
Mamma legt wel uit wie goed of slecht zijn en dat kan ook weer zomaar veranderen. Problemen op school..
Sommige kinderen zijn beter af bij hun vader. Dit meisje bijvoorbeeld.. het is toch bekend dat er diverse schroefjes loszitten bij moeder, bewijs genoeg en school kan alles bevestigen. Ik snap niet waarom dat meiske in die ellende moet blijven terwijl ze zelf zegt dat ze moet liegen.
Dat moet dan mogen omdat mams ernstig psychisch ziek is? Juist een reden te meer om haar weg te halen bij die vrouw en een voorbeeld krijgt hoe een relatie ook kan zijn.
Ongelooflijk dat iedereen zo meebuigt met haar grillen en ingevingen dat jij, TO, zelfs serieus overweegt je relatie gedag te zeggen.
Vraag me af wat dat met dochter doet: die lieve vriendin van pappa is dus een slecht mens, een borderliner gedraagt zich zoals een liefhebbende moeder zich hoort te gedragen
Heel veel sterkte en laat je niet opzij duwen door die vrouw, dat kind heeft je nodig en ook jullie mogen een fijne relatie hebben.
Uiteraard moet je man dat fixen maar toegeven aan haar grillen is imho de slechtste oplossing.
Dat kind kan niet weglopen of om hulp vragen, moeder kan weglopen wanneer ze wil..
Kind staat op nr.1 niet haar zieke moeder. Die moet eerst leren wat haar gedrag met haar dochter doet want dat kan of wil ze niet zien.
Hoog tijd dat ze dat gaat leren vóór ze dochter weer verbiedt uit te spreken wat ze zelf het liefst zou willen. Leuke dingen doen met jou en haar vader om maar iets te noemen
dinsdag 11 september 2018 om 22:02
ja dat kan, ik ben ook een agressieve vrouw.jazzyjazz84 schreef: ↑11-09-2018 21:08Ik snap dat je t zo bedoeld. Ik vind je toon alleen erg agressief aanvoelen maar misschien ligt dat meer bij mij en is t ook een stukje t verdriet dat t zo loopt.
Dit is niet de eerste relatie waarin ze deze koers zet. Met haar eerste ex-man dus ook.
Overigens denk ik niet dat t woede is maar angst. Angst dat kind mij leuker vindt, dat kind haar niet meer lief vindt. Ze is lichamelijker wat beperkt door wat (psycho) somatische klachten waardoor ze in t weekend veel op bed ligt en bijv niet vaak mee kan naar hockeywedstrijden etc. Ik ga nog weleens kijken nadat ik bij voetbal van zoon ben geweest. Ik ben een bedreiging schat ik en nu moet ik dat serieus nemen.
woensdag 12 september 2018 om 00:45
De vader moet eigenlijk gewoon voor volledige voogdij gaan.
Vast staat al dat ze borderline heeft en wat al niet meer,dus zou het voor zijn dochter beter en stabieler zijn als ze bij jullie komt wonen.
De angst van haar naar jou toe is misschien gegrond maar daar heb ze het dan ook zelf naar gemaakt!
Gaat je alleen wel wat kosten aan een advocaat en de rechtbank.
Vast staat al dat ze borderline heeft en wat al niet meer,dus zou het voor zijn dochter beter en stabieler zijn als ze bij jullie komt wonen.
De angst van haar naar jou toe is misschien gegrond maar daar heb ze het dan ook zelf naar gemaakt!
Gaat je alleen wel wat kosten aan een advocaat en de rechtbank.
woensdag 12 september 2018 om 08:48
Ik ben er over het algemeen ook voorstander van om kinderen niet (te snel) bij je nieuwe relatie te betrekken. Maar in dit geval ligt het anders: TO heeft het voorzichtig aangepakt, kind is blij, precies zoals het zou moeten gaan.
Als er bij de moeder daadwerkelijk sprake is van dit soort problematiek, zal het waarschijnlijk niet eens helpen om het contact dan maar stop te zetten.
In het geval van dit soort problematiek is het algemene advies om je neutraal te blijven, duidelijk te communiceren en grenzen te stellen. Waar die grenzen voor je partner liggen is dan de vraag.
Als het kind overigens al zo oud is, mag het ook gehoord worden door een rechter en wordt dat meegenomen in beslissingen over omgang/Hoofdwoonplaats, mocht het uiteindelijk tot een rechtszaak komen.
Verder zou het verstandig zijn om wat minder details op het forum te gooien, zoals in je post van gisteren van 14.54. ik zou die wissen.
Als er bij de moeder daadwerkelijk sprake is van dit soort problematiek, zal het waarschijnlijk niet eens helpen om het contact dan maar stop te zetten.
In het geval van dit soort problematiek is het algemene advies om je neutraal te blijven, duidelijk te communiceren en grenzen te stellen. Waar die grenzen voor je partner liggen is dan de vraag.
Als het kind overigens al zo oud is, mag het ook gehoord worden door een rechter en wordt dat meegenomen in beslissingen over omgang/Hoofdwoonplaats, mocht het uiteindelijk tot een rechtszaak komen.
Verder zou het verstandig zijn om wat minder details op het forum te gooien, zoals in je post van gisteren van 14.54. ik zou die wissen.
