Bird-nesting?

Bulbul schreef: ↑

13-12-2018 11:18

De laatste paar keren dat ik geprobeerd heb om rustig en vreedzaam met hem te praten, liep het op ruzie uit. Hij blijft benadrukken dat IK een probleem heb waar IK een oplossing voor moet vinden. Dus vragen als "hoe gaan we het met ons huis doen als jij die baan krijgt", "hoe zullen we met ons kind praten?" wil hij niet met mij bespreken. Hoe kan ik dit veranderen?

mediation lijkt me goed idee

en ik zou echt overwegen, als ik jou was, om weg te gaan uit huis. Dan wordt het duidelijk, dat het je menes is. Tot nu toe, dreig je alleen maar, en gelooft hij je niet.
Boek een hotel of bel een vriendin

Bulbul schreef: ↑

13-12-2018 13:06

Ik ben bang dat het "tegen mij gebruikt zal worden" als ik wegga. Mijn man heeft al heel vaak gezegd dat ik niet alleen hem, maar ons gezin in de steek laat. Dat voelt hij echt zo en dat zal hij dus ook, bewust of onbewust, op ons kind overbrengen. Daarom wil ik pas weg als ik een woning heb, dicht in de buurt van school, waar ons kind ook kan verblijven, een eigen plekje heeft en zich op den duur thuis kan gaan voelen. Snap je? Als ik nu (of direct na de Kerst) met een koffer naar een hotel of een vriendin aan de andere kant van de stad vertrek, voed ik alleen maar de opvatting dat ik óók ons kind verlaat. Of zit ik er helemaal naast?

Maar (en ik geloof echt, dat je man een lul is), jij bent ook degene die nu een bom onder het gezin legt

Bulbul schreef: ↑

13-12-2018 13:24

Ja, maar ik ga toch niet bij mijn kind weg.

Natuurlijk niet, maar uit elkaar gaan betekent wel dat je je kind minder vaak zult gaan zien als jullie eenmaal apart wonen. En de vader dus ook, terwijl híj daar niet voor gekozen heeft. Dus die is pissig. En dat kan ik wel invoelen.

Ik ben niet van het kamp 'bij elkaar blijven voor de kinderen' maar ben wel bang wat jouw man kan aanrichten aan schade bij jullie kind als hij zo boos op jou blijft en dat gaat uiten richting kind.

Toon begrip voor de gevoelens van je man. Maar probeer hem ook duidelijk te maken dat het feit (dat het voor jou) tussen jullie in de liefde niet werkt, niet wil zeggen dat het tussen jullie als ouders niet hoeft te werken.
Jullie kind zou jullie beider prioriteit moeten blijven en de boodschap zou moeten zijn dat het in principe niet uitmaakt hoe de vlag er tussen jullie twee bij hangt maar dat jullie gevoel voor kind onveranderd is en blijft.

Als hij niet bijdraait, schakel dan ajb mediaton in.

Man en ik hebben twee jaar 'gebridnest'. Eigenlijk zou elk scheidend ouderpaar dit moeten doen om te weten hoe het is om in twee huizen te wonen. Wat een kind dus vaak wel moet na een scheiding terwijl het niet zijn keuze is.

Hierna zijn we weer samen gaan wonen. Als ouders, niet als geliefden. Niet de makkelijkste weg naar de alternatieven zijn voor ons zwaarder.

Vooral het helft van de tijd niet bij mijn kind zijn brak me op. Bij ziekte bijvoorbeeld. Dat is me tegengevallen. Het steeds weer afscheid nemen voor een paar dagen.

Voor ons is dit de beste weg. We hebben het heel simpel en zo als het is aan kind uitgelegd. Kind vind het ook fijn dat we er beide voor haar zijn en dat we allemaal in 1 huis wonen. Ze ziet veel gescheiden situaties om zich heen en zegt dan dat ze blij is dat wij samen zijn en ze niet heen en weer hoeft.

Bij een scheiding krijg je een deel 'vrijheid terug' maar de prijs was mij te hoog. Heb nu echt voor mijn gezin gekozen. En daarmee ook voor mezelf. Ik kan niet gelukkig zijn in/met een nieuwe relatie als de prijs is de helft van het leven van mijn kind te missen. Ze zijn zo snel groot en ik kan het maar 1x goed doen.

Ik snap dat bij elkaar blijven moeilijk kan zijn. Maar het is denk ik echt te moeite waard dit te overwegen als er geen geweld of andere misstanden zijn. We hebben samen voor het ouderschap gekozen en nemen die taak serieus.

Een verliefdheid lijkt een goede reden om weg te gaan maar die vlinders gaan ook weg.

Bulbul schreef: ↑

14-12-2018 09:28

Eidde, bedankt voor het delen van je ervaring. Knap van je, is het eerste dat in me opkomt. Mag ik vragen hoe de relatie tussen jou en je man nu is? Zoals ik het begrijp heb je geen "liefdesrelatie" met je man? Hoe werkt dat concreet? Ik hoop dat je hierop zou willen antwoorden.

De relatie is eigenlijk hetzelfde behalve dat we niet meer samen slapen. Heel knuffelig waren we al nooit. Het is soms wel moeilijk, je moet wel een stukje ego opzij zetten. Maar voor mij (ons) is het alternatief moeilijker.

Nieuwe liefdes kunnen er zijn alleen niet in ons huis. En je kan in deze situatie niet iets serieus opbouwen met een ander. Dat is een keuze. Ik hoef dat ook niet want ik heb al een gezin.

Ik ben wel blij dat we het zo kunnen doen. Vorige week was ze jarig en waren we er beide om haar wakker te maken, te zingen, kado te geven en de reactie van de versierde kamer te zien. Gescheiden had 1 van ons dat gemist. Daar moet ik niet meer aan denken.

Eidde schreef: ↑

13-12-2018 18:32

Man en ik hebben twee jaar 'gebridnest'. Eigenlijk zou elk scheidend ouderpaar dit moeten doen om te weten hoe het is om in twee huizen te wonen. Wat een kind dus vaak wel moet na een scheiding terwijl het niet zijn keuze is.

Hierna zijn we weer samen gaan wonen. Als ouders, niet als geliefden. Niet de makkelijkste weg naar de alternatieven zijn voor ons zwaarder.

Vooral het helft van de tijd niet bij mijn kind zijn brak me op. Bij ziekte bijvoorbeeld. Dat is me tegengevallen. Het steeds weer afscheid nemen voor een paar dagen.

Voor ons is dit de beste weg. We hebben het heel simpel en zo als het is aan kind uitgelegd. Kind vind het ook fijn dat we er beide voor haar zijn en dat we allemaal in 1 huis wonen. Ze ziet veel gescheiden situaties om zich heen en zegt dan dat ze blij is dat wij samen zijn en ze niet heen en weer hoeft.

Bij een scheiding krijg je een deel 'vrijheid terug' maar de prijs was mij te hoog. Heb nu echt voor mijn gezin gekozen. En daarmee ook voor mezelf. Ik kan niet gelukkig zijn in/met een nieuwe relatie als de prijs is de helft van het leven van mijn kind te missen. Ze zijn zo snel groot en ik kan het maar 1x goed doen.

Ik snap dat bij elkaar blijven moeilijk kan zijn. Maar het is denk ik echt te moeite waard dit te overwegen als er geen geweld of andere misstanden zijn. We hebben samen voor het ouderschap gekozen en nemen die taak serieus.

Een verliefdheid lijkt een goede reden om weg te gaan maar die vlinders gaan ook weg.

Wauw, wat mooi dat jullie dit zo hebben gedaan en dat jullie tot dit inzicht zijn gekomen. Een lichtend voorbeeld voor velen, die massaal hun eigen belangen voorop zetten.

Ikigai schreef: ↑

15-12-2018 09:06

Wauw, wat mooi dat jullie dit zo hebben gedaan en dat jullie tot dit inzicht zijn gekomen. Een lichtend voorbeeld voor velen, die massaal hun eigen belangen voorop zetten.

Dankje. Maar het is ook mijn eigen belang dat ik voor mijn gezin heb gekozen

Van de gescheiden situatie werd ik zelf ook niet gelukkiger.

Maar dat is mijn verhaal, er zullen zeker ouders zijn die gelukkiger zijn gescheiden en waarbij het met de kinderen ook goed gaat.

Ik zie niet hoe jullie een goede, fijne verdeling gaan krijgen als jullie 4 uur van elkaar af gaan wonen...

Hoi TO,
Ik heb ervaring met bird-nesting en hoe je het ook went of keert: Een ideale scheiding bestaat niet. Welke optie je ook kiest, je bent nooit meer het gezin wat er ooit was. Er is verdriet en mettertijd zal de nieuwe situatie voor zowel ouders als kind(eren) beter moeten worden. Mooier kan ik het helaas niet voor je maken.

Ikzelf ben sinds deze zomer, op mijn initiatief, gescheiden na 24 jaar samen te zijn geweest en 3 kinderen in puberleeftijden. Het liep al jaren niet meer, ook relatietherapie heeft hier niet in geholpen en de koek was op. In beginsel stond mijn (ex-) man totaal niet open voor een scheiding maar gaandeweg, door heel veel samen te praten (een jaar lang) kwam ook bij hem het besef dat ook hij best veel miste in ons huwelijk. Hierdoor veranderde zijn volledige weerstand uiteindelijk in acceptatie.

Ik vertel dit, omdat ik dat stukje wat je schrijft over tegenwerking door je man, heel erg herken. Ook mijn ex was, zonder dit lange proces waarin open met elkaar werd gesproken en dingen geprobeerd om te verbeteren, in staat geweest om op alle fronten dwars te gaan liggen. Hier is nog steeds wel enigszins sprake van maar in veel mindere mate dan ik anders had mogen verwachten.

Wij hebben gekozen (althans, ik...) voor birdnesting. Het vergt veel van je. Wees je daarvan bewust. Het (ouderlijk) huis voelt niet meer als mijn huis. Dat is het namelijk ook niet meer, ik heb mijn eigen huis op nog geen 100 meter afstand. Ik kom dus dagelijks op visite in het huis van mijn ex en onze kinderen. Zo voelt dat echt. En dat is best lastig soms. Daar moet je overheen stappen en je draai in zien te vinden. Uiteindelijk stap ik altijd in mijn eigen huis een leeg huis binnen, ook dat is wennen. Verder is het van levensgroot belang dat jullie als ouders goed met elkaar kunnen praten en afspraken maken. Zelfs over de meest simpele dingen als de was, de boodschappen, schooltassen vullen en huishouden.

Birdnesting is naar mijn idee de meest veilige situatie na scheiding voor kinderen, zij hoeven niet te slepen met spullen, blijven altijd in hun vertrouwde leefomgeving. Maar zodra de communicatie tussen ouders ook maar enigszins moeizaam verloopt of lijkt te gaan verlopen, dan moet je er echt niet aan gaan beginnen.

Veel wijsheid gewenst en sterkte!

Oh ja, ik vergat nog iets:

Wanneer een scheiding wordt afgedwongen door 1 van de partijen, zoals door jou in dit geval, is de kans natuurlijk aanzienlijk dat de communicatie tussen jullie, zowel tijdens als na de scheiding, niet echt lekker zal lopen. Probeer dit echt te voorkomen.
Je hebt verder geen enkele invloed op hetgeen je toekomstige ex zal vertellen of andere uitlatingen over jou richting jullie kind.

Echt, ik wil je op het hart drukken: Zorg er voor dat bij scheiding, jij je altijd aan je woord houdt, dat je altijd netjes en beleefd communiceert, geen verwijten maakt. Wees er altijd voor je kind en praat ook naar anderen niet negatief over zijn/haar vader. Meer kun jij niet doen. Hou altijd de eer aan jezelf en doe dat voor je kind. Dat is het het waard. Uiteindelijk, hoeveel stront of onwaarheden je misschien ook onterecht over je heen krijgt, je kind zal je dankbaar zijn dat jij je daar verre van hebt gehouden.