Relaties
alle pijlers
Wat te doen?
dinsdag 11 december 2018 om 22:09
Hallo allemaal,
Ik weet niet precies waar ik moet beginnen, maar ik ga mn best doen om mijn verhaal zo duidelijk mogelijk te maken want ik ben zelf echt ten einde raad..
Ik ben een mama van 4 prachtige kids, waarvan de oudste 2 uit een eerdere relatie.
Ik heb 5 jaar geleden mijn huidige partner leren kennen, na een relatie van huiselijk geweld van mijn ex zijn kant.
Ik was Tot over mijn oren verliefd en hij ook.. er werd mij de wereld beloofd en hij ging mij en de kinderen gelukkiger maken dan ooit tevoren.. Dit was inderdaad ook zo, tot het moment dat ik zwanger bleek van hem, van ons eerste kindje, en ik de stap had gemaakt om samen met mijn partner en mijn 2 oudste in België te gaan wonen. Hij komt zelf ook van België. Ik zei mijn huis op, mijn werk, de scholen van de kinderen.. alles..
Toen begon eigenlijk de ellende.. mijn partner roept en tiert om de kleinste dingen, niet alleen tegen mij, maar ook tegen mijn 2 oudste kinderen. Er worden dingen gezegd door hem tegen mijn kinderen zoals, je bent echt zo dom als stront, je kunt helemaal niks, je bent echt achterlijk, en wat ik of mijn kinderen ook zeggen of doen.. alles is fout in zijn ogen. Tijdens mijn zwangerschap heeft hij een aantal bedreigingen gedaan zoals, als ik moest kunnen gooide ik deze tafel op je, als de kinderen er niet bij waren dan had ik je hier op de grond geslagen en zo nog een aantal dingen.
Ik heb al mijn vriendschappen, mannelijk, moeten opzeggen omdat hij die mannen niet vertrouwd.. Ik kende ze stuk voor stuk allemaal meer dan 10 jaar en hun hebben mij in de tijd met mijn ex overal doorheen gesleept, ik heb met deze vrienden ook nooit wat gedaan op seksueel gebied .. laat ik voorop stellen dat ik nooit stiekem heb gedaan over mijn vrienden en dat ik altijd heb gezegd dat hij ze gewoon mag leren kennen, maar dan waren zijn antwoorden altijd, hun deugen niet.. Dit zei hij al voordat hij ze überhaupt had leren kennen.
Toen ik dus in België kwam wonen, was ik dus 3 maanden zwanger van ons zoontje, waardoor wij verplicht wettelijk samen moesten gaan wonen omdat ik hier in België dus nog geen werk had en anders geen verblijf kon krijgen.
Ik ben dan tijdens mijn zwangerschap nog aan het werk gegaan en met 36 weken op zwangerschaps verlof, welke in totaal 14 weken heeft geduurd, wat verplicht is in België de 14 weken.
Na de 14 weken heb ik direct mijn werkzaamheden hervat.
Spijtig genoeg heb ik na ongeveer 2 maanden dat ik terug aan het werk was een heel zwaar auto ongeval gehad in de auto van mijn partner, welke veroorzaakt was door een andere partij.
De auto was total loss en zelf heb ik er een blijvende invaliditeit aan over gehouden.
Omdat ik nog geen jaar onafgebroken had kunnen werken in België had ik dus ook geen recht op een ziekte uitkering. En het kleine beetje waar ik wel recht op zou kunnen hebben, werd van de baan geveegd omdat mijn partner teveel verdiend.
Wat dus inhoudt dat alle kosten op hem terecht komen zolang ik nog geen betaling heb gekregen van de tegenpartij van het ongeluk.
Door het ongeluk heb ik een complexe breuk in mijn rug en heb ik iedere dag nog altijd heel veel pijn, waardoor ik soms dingen in huis moet laten liggen omdat ik het gewoonweg niet aankan.. hij doet dan bijv eens een keer dweilen, maar ik hoor hem dan tegen andere mensen (zijn vrienden) zeggen dat hij alles in huis doet, en ik lui ben en niks doe, wat dus echt geen waar is want alles wat ik wel kan doen dat doe ik ook gewoon, plus de gehele zorg van de 4 kinderen komen op mijn nek.
Op dat moment hou ik mijn mond omdat ik eerlijk gezegd bang ben geworden van zijn reacties.. Maar diep vanbinnen ga ik kapot van verdriet.. in een ruzie roept hij heel vaak, flikker maar op met je 2 oudste kut kinderen maar MIJN kinderen blijven bij mij en ik zal ervoor zorgen dat ze nooit bij jou zullen komen.
Hij is naar mijn 2 oudste ook nooit positief, als mijn dochter vrolijk staat te zingen tijdens de afwas, komt hij naar de keuken en zegt bijv, belachelijk kind doe toch eens normaal.
Ik merk aan mijn kinderen dat hun, net als ik, iedere dag op hun tenen lopen.. Als mijn kinderen iets willen doen, durf ik geen beslissing meer te nemen zonder zijn oordeel omdat ik heel bang ben voor de ruzies. Ik heb dagelijks pijn in mijn maag van de stress en iedere dag is er wel 1 van mijn 2 oudste die hij aan het huilen maakt.
Ik voel me op alle vlakken van hem afstoten en seks hebben we soms zelfs maanden niet.
Ook heb ik hem al betrapt op leugens en dat ontkent hij in alle aard, als ik hem confronteer word hij zelfs echt woest en bang voor wat er gaat komen houdt ik dan ook maar weer mijn mond.
Na het ongeval heeft hij de dagwaarde van zijn auto gehad en heb ik een voorschot gehad van 3000 euro welke ik volledig aan hem heb gegeven omdat ik immers ook zijn auto in elkaar had gereden. In totaal 5000 euro, dat had hij ook betaald voor zijn auto die ik in elkaar had gereden, hij heeft hier een andere auto voor gekocht en heeft zich in de zak laten zetten waar hij zelf bij stond. Ik mocht niet mee een andere auto gaan uitzoeken want zijn ouders wisten er veel meer van en de auto kwam immers toch op zijn naam.
Nu moet ik iedere dag aanhoren hoe slecht de auto is, hoe slecht het huis is, dat hij nooit geluk heeft in het leven, over echt alles is hij heel negatief.. vrolijk zijn kan hij in mijn ogen echt alleen maar naar zijn vrienden of als we eens een dagje weg gaan en het gaat zoals hij het wilt. Alhoewel ik dan ook al vaak heb mee gemaakt dat hij dan weer met een lang gezicht rond liep en mij als een klein kind negeert.
Nu afgelopen weekend waren we naar mijn oma, een mens van 90 jaar oud, en hij ging ineens heel kwaad op de bank zitten in de woonkamer terwijl wij allemaal in de keuken zaten. Ik vroeg hem wat er scheelde en kreeg als antwoord, niets. Ik zeg nog heel normaal van kom er gezellig bij zitten, zijn antwoord was : noem je dit gezellig? De gezellige sfeer die er hing had hij dus in 1 klap verpest. Ook mag mijn zus niet komen met haar kinderen want hij vind mijn zus haar kinderen ook kut kinderen en noemt ze vaak ook zwarte apen, zijn halfbloedjes.
Nu vandaag kreeg ik te horen van de rechts bijstand dat ik nog ruim 25.000 euro betaald ga krijgen vanwege mijn invaliditeit. Hij vind dat ik daar een andere auto voor moet kopen (omdat hij zelf een miskoop heeft gedaan en dat was ook mijn schuld want deze tijd van het jaar vind je geen deftige auto meer voor 5000 euro) ook heeft hij zijn ouders gezegd geld van ons te kunnen lenen als ik dat geld heb en wilt hij dat we er voor hem een computer van halen van 2000 euro! Toen ik hem zei dat ik ook een laptop voor mijn dochter wil halen omdat ze over een dik half jaar begint op het middelbaar was het huis te klein. Want hij moet dan besparen op zijn computer! Dit maakt mij allemaal zo woest.
Ook mijn kinderen zien erg af van dit alles want ze zien hoeveel liefde en affectie hij geeft aan zijn 2 kinderen zeg maar, mijn ex mag van onder andere jeugdzorg en dergelijke de kinderen niet zien vanwege dat hij gevaarlijk is voor de kinderen en mij.
Mijn partner neemt de tijd nog geen eens is om mijn 2 oudste kinderen te begroeten als hij thuis komt uit zijn werk.
Ons 2de kind samen was ook niet geplant en is verwekt tijdens de overstap van pil naar prikpil en daar kwam ik pas achter bij 16 weken. Toen we nog niet wisten hoe ver ik zwanger was, riep hij direct dat het weg gehaald ging worden.
Ik heb veel gehuild tijdens mijn zwangerschap maar heb me voor mijn kinderen sterk weten te houden.
Toen ik eenmaal bevallen was, kwam alles op mij neer.. de kleinste is nu 7 maanden en ik kan nog steeds op 1 hand tellen hoe vaak hij de nacht voedingen heeft gedaan. Hij heeft zelfs de kleinste nog nooit in bad gedaan. En als hij niet moet werken dan ligt hij zonder problemen tot 3 of 4 uur in zijn bed terwijl ik zorg voor de 4 kinderen. Meneer kon snachts niet slapen Door dat de kleine steeds snachts een fles moest hebben en de kleine het de eerste maand heel moeilijk had met een ziekenhuis opname als gevolg, en ik moest van hem met de kleine beneden op de bank gaan liggen want hij moest er weer vroeg uit.
Een kraamtijd heb ik ook helemaal niet gehad, kraamhulp wou hij niet nemen want hij moest dat immers betalen en dat vond hij zonde van het geld. Ook waren er geen versieringen of wat dan ook toen ik thuis kwam met de kleine en vond hij het belachelijk dat ik de kinderen liet trakteren op school met beschuit met muisjes.
2 dagen na mijn bevalling stond ik alweer aan de scholen van de kinderen, (de andere dagen deed mijn schoonvader, dat is zo een lieve man dat ik me wel eens heb afgevraagd hoe het kan dat mijn partner zijn kind is) maar iedereen hun mond viel open dat ik daar alweer stond, herstellende van een bevalling met nog meer pijn in mijn rug dan ooit tevoren, zo erg dat als ik ging zitten ik zonder hulp niet meer recht kon komen.
Na enkele weken, tijdens weer een ruzie, riep hij dat onze kleinste nooit geboren had moeten worden en dat hij daar heel veel spijt van heeft dat hij er is.
Later had hij toch spijt dat hij dat zei, maar die woorden hebben wel een diepe kras achter gelaten bij mij, net zoals vele andere dingen die hij roept..
Onlangs riep hij nog dat ik een vuil kut wijf ben en hij me helemaal kapot gaat maken.
Ik voel me als moeder echt heel erg tekort doen, vooral omdat ik me gevangen voel, ik heb tot nu toe financieel helemaal niks, een huis vinden in je eentje hier in België is heel moeilijk, en terug naar Nederland gaat ook niet omdat hij dan toestemming moet geven om de 2 jongste mee te nemen en dat zal hij nooit doen. Ook ben ik heel bang om weg te gaan dat hij de kinderen van me gaat proberen af te nemen.
En ik zie zelf ook in, nu ik dit verhaal na lees, dat de situatie echt niet gezond is maar ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen..
Na mijn ex was ik echt beschadigd en hebben mn vrienden en vriendinnen mij er bovenop geholpen en werd ik langzaam weer de oude goedlachse ik.. zelfs mijn buurvrouw van Nederland kwam toen aan de deur om te zeggen dat ze zo blij was om mij weer te horen lachen want dat had ze me in al die jaren nooit zo horen doen.. Ik kan me soms zo voor mn kop slaan dat ik alles heb opgegeven in Nederland en het doet me tegelijk ook zo een verdriet dat ik nu al weet dat deze relatie geen stand kan houden en dat er weer 2 kleine kinderen de dupe van gaan worden..
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen..
Ik heb hier helemaal niemand.. mijn zus woont 200 km verder in België en mijn vader woont niet veel dichter bij.. Als er iets gebeurd sta ik er echt alleen voor.. Ik ben in 3 jaar tijd 4x bij een vriendin geweest en met haar heb ik alles wel besproken ... Maar zij kan ook niet meer doen dan een luisterend oor bieden.. er is nog zoveel meer gebeurd maar doordat alles als een gek door mijn hoofd vliegt krijg ik niet alles nu op papier.. wie kan mij de goede weg op helpen? Wat ik zou kunnen doen.. Ik ben bang om te moeten blijven, maar ook voor de gevolgen om weg te gaan.. graag geen negatieve reacties want ik voel me al ellendig genoeg en vooral heel schuldig naar mijn kinderen toe.. de gehele tijd dat ik dit heb geschreven was ik aan het huilen.. Ik ben op.. kapot.. gesloopt.. voel me minderwaardig en de slechtste moeder ooit..
Liefs, een gebroken mama
Ik weet niet precies waar ik moet beginnen, maar ik ga mn best doen om mijn verhaal zo duidelijk mogelijk te maken want ik ben zelf echt ten einde raad..
Ik ben een mama van 4 prachtige kids, waarvan de oudste 2 uit een eerdere relatie.
Ik heb 5 jaar geleden mijn huidige partner leren kennen, na een relatie van huiselijk geweld van mijn ex zijn kant.
Ik was Tot over mijn oren verliefd en hij ook.. er werd mij de wereld beloofd en hij ging mij en de kinderen gelukkiger maken dan ooit tevoren.. Dit was inderdaad ook zo, tot het moment dat ik zwanger bleek van hem, van ons eerste kindje, en ik de stap had gemaakt om samen met mijn partner en mijn 2 oudste in België te gaan wonen. Hij komt zelf ook van België. Ik zei mijn huis op, mijn werk, de scholen van de kinderen.. alles..
Toen begon eigenlijk de ellende.. mijn partner roept en tiert om de kleinste dingen, niet alleen tegen mij, maar ook tegen mijn 2 oudste kinderen. Er worden dingen gezegd door hem tegen mijn kinderen zoals, je bent echt zo dom als stront, je kunt helemaal niks, je bent echt achterlijk, en wat ik of mijn kinderen ook zeggen of doen.. alles is fout in zijn ogen. Tijdens mijn zwangerschap heeft hij een aantal bedreigingen gedaan zoals, als ik moest kunnen gooide ik deze tafel op je, als de kinderen er niet bij waren dan had ik je hier op de grond geslagen en zo nog een aantal dingen.
Ik heb al mijn vriendschappen, mannelijk, moeten opzeggen omdat hij die mannen niet vertrouwd.. Ik kende ze stuk voor stuk allemaal meer dan 10 jaar en hun hebben mij in de tijd met mijn ex overal doorheen gesleept, ik heb met deze vrienden ook nooit wat gedaan op seksueel gebied .. laat ik voorop stellen dat ik nooit stiekem heb gedaan over mijn vrienden en dat ik altijd heb gezegd dat hij ze gewoon mag leren kennen, maar dan waren zijn antwoorden altijd, hun deugen niet.. Dit zei hij al voordat hij ze überhaupt had leren kennen.
Toen ik dus in België kwam wonen, was ik dus 3 maanden zwanger van ons zoontje, waardoor wij verplicht wettelijk samen moesten gaan wonen omdat ik hier in België dus nog geen werk had en anders geen verblijf kon krijgen.
Ik ben dan tijdens mijn zwangerschap nog aan het werk gegaan en met 36 weken op zwangerschaps verlof, welke in totaal 14 weken heeft geduurd, wat verplicht is in België de 14 weken.
Na de 14 weken heb ik direct mijn werkzaamheden hervat.
Spijtig genoeg heb ik na ongeveer 2 maanden dat ik terug aan het werk was een heel zwaar auto ongeval gehad in de auto van mijn partner, welke veroorzaakt was door een andere partij.
De auto was total loss en zelf heb ik er een blijvende invaliditeit aan over gehouden.
Omdat ik nog geen jaar onafgebroken had kunnen werken in België had ik dus ook geen recht op een ziekte uitkering. En het kleine beetje waar ik wel recht op zou kunnen hebben, werd van de baan geveegd omdat mijn partner teveel verdiend.
Wat dus inhoudt dat alle kosten op hem terecht komen zolang ik nog geen betaling heb gekregen van de tegenpartij van het ongeluk.
Door het ongeluk heb ik een complexe breuk in mijn rug en heb ik iedere dag nog altijd heel veel pijn, waardoor ik soms dingen in huis moet laten liggen omdat ik het gewoonweg niet aankan.. hij doet dan bijv eens een keer dweilen, maar ik hoor hem dan tegen andere mensen (zijn vrienden) zeggen dat hij alles in huis doet, en ik lui ben en niks doe, wat dus echt geen waar is want alles wat ik wel kan doen dat doe ik ook gewoon, plus de gehele zorg van de 4 kinderen komen op mijn nek.
Op dat moment hou ik mijn mond omdat ik eerlijk gezegd bang ben geworden van zijn reacties.. Maar diep vanbinnen ga ik kapot van verdriet.. in een ruzie roept hij heel vaak, flikker maar op met je 2 oudste kut kinderen maar MIJN kinderen blijven bij mij en ik zal ervoor zorgen dat ze nooit bij jou zullen komen.
Hij is naar mijn 2 oudste ook nooit positief, als mijn dochter vrolijk staat te zingen tijdens de afwas, komt hij naar de keuken en zegt bijv, belachelijk kind doe toch eens normaal.
Ik merk aan mijn kinderen dat hun, net als ik, iedere dag op hun tenen lopen.. Als mijn kinderen iets willen doen, durf ik geen beslissing meer te nemen zonder zijn oordeel omdat ik heel bang ben voor de ruzies. Ik heb dagelijks pijn in mijn maag van de stress en iedere dag is er wel 1 van mijn 2 oudste die hij aan het huilen maakt.
Ik voel me op alle vlakken van hem afstoten en seks hebben we soms zelfs maanden niet.
Ook heb ik hem al betrapt op leugens en dat ontkent hij in alle aard, als ik hem confronteer word hij zelfs echt woest en bang voor wat er gaat komen houdt ik dan ook maar weer mijn mond.
Na het ongeval heeft hij de dagwaarde van zijn auto gehad en heb ik een voorschot gehad van 3000 euro welke ik volledig aan hem heb gegeven omdat ik immers ook zijn auto in elkaar had gereden. In totaal 5000 euro, dat had hij ook betaald voor zijn auto die ik in elkaar had gereden, hij heeft hier een andere auto voor gekocht en heeft zich in de zak laten zetten waar hij zelf bij stond. Ik mocht niet mee een andere auto gaan uitzoeken want zijn ouders wisten er veel meer van en de auto kwam immers toch op zijn naam.
Nu moet ik iedere dag aanhoren hoe slecht de auto is, hoe slecht het huis is, dat hij nooit geluk heeft in het leven, over echt alles is hij heel negatief.. vrolijk zijn kan hij in mijn ogen echt alleen maar naar zijn vrienden of als we eens een dagje weg gaan en het gaat zoals hij het wilt. Alhoewel ik dan ook al vaak heb mee gemaakt dat hij dan weer met een lang gezicht rond liep en mij als een klein kind negeert.
Nu afgelopen weekend waren we naar mijn oma, een mens van 90 jaar oud, en hij ging ineens heel kwaad op de bank zitten in de woonkamer terwijl wij allemaal in de keuken zaten. Ik vroeg hem wat er scheelde en kreeg als antwoord, niets. Ik zeg nog heel normaal van kom er gezellig bij zitten, zijn antwoord was : noem je dit gezellig? De gezellige sfeer die er hing had hij dus in 1 klap verpest. Ook mag mijn zus niet komen met haar kinderen want hij vind mijn zus haar kinderen ook kut kinderen en noemt ze vaak ook zwarte apen, zijn halfbloedjes.
Nu vandaag kreeg ik te horen van de rechts bijstand dat ik nog ruim 25.000 euro betaald ga krijgen vanwege mijn invaliditeit. Hij vind dat ik daar een andere auto voor moet kopen (omdat hij zelf een miskoop heeft gedaan en dat was ook mijn schuld want deze tijd van het jaar vind je geen deftige auto meer voor 5000 euro) ook heeft hij zijn ouders gezegd geld van ons te kunnen lenen als ik dat geld heb en wilt hij dat we er voor hem een computer van halen van 2000 euro! Toen ik hem zei dat ik ook een laptop voor mijn dochter wil halen omdat ze over een dik half jaar begint op het middelbaar was het huis te klein. Want hij moet dan besparen op zijn computer! Dit maakt mij allemaal zo woest.
Ook mijn kinderen zien erg af van dit alles want ze zien hoeveel liefde en affectie hij geeft aan zijn 2 kinderen zeg maar, mijn ex mag van onder andere jeugdzorg en dergelijke de kinderen niet zien vanwege dat hij gevaarlijk is voor de kinderen en mij.
Mijn partner neemt de tijd nog geen eens is om mijn 2 oudste kinderen te begroeten als hij thuis komt uit zijn werk.
Ons 2de kind samen was ook niet geplant en is verwekt tijdens de overstap van pil naar prikpil en daar kwam ik pas achter bij 16 weken. Toen we nog niet wisten hoe ver ik zwanger was, riep hij direct dat het weg gehaald ging worden.
Ik heb veel gehuild tijdens mijn zwangerschap maar heb me voor mijn kinderen sterk weten te houden.
Toen ik eenmaal bevallen was, kwam alles op mij neer.. de kleinste is nu 7 maanden en ik kan nog steeds op 1 hand tellen hoe vaak hij de nacht voedingen heeft gedaan. Hij heeft zelfs de kleinste nog nooit in bad gedaan. En als hij niet moet werken dan ligt hij zonder problemen tot 3 of 4 uur in zijn bed terwijl ik zorg voor de 4 kinderen. Meneer kon snachts niet slapen Door dat de kleine steeds snachts een fles moest hebben en de kleine het de eerste maand heel moeilijk had met een ziekenhuis opname als gevolg, en ik moest van hem met de kleine beneden op de bank gaan liggen want hij moest er weer vroeg uit.
Een kraamtijd heb ik ook helemaal niet gehad, kraamhulp wou hij niet nemen want hij moest dat immers betalen en dat vond hij zonde van het geld. Ook waren er geen versieringen of wat dan ook toen ik thuis kwam met de kleine en vond hij het belachelijk dat ik de kinderen liet trakteren op school met beschuit met muisjes.
2 dagen na mijn bevalling stond ik alweer aan de scholen van de kinderen, (de andere dagen deed mijn schoonvader, dat is zo een lieve man dat ik me wel eens heb afgevraagd hoe het kan dat mijn partner zijn kind is) maar iedereen hun mond viel open dat ik daar alweer stond, herstellende van een bevalling met nog meer pijn in mijn rug dan ooit tevoren, zo erg dat als ik ging zitten ik zonder hulp niet meer recht kon komen.
Na enkele weken, tijdens weer een ruzie, riep hij dat onze kleinste nooit geboren had moeten worden en dat hij daar heel veel spijt van heeft dat hij er is.
Later had hij toch spijt dat hij dat zei, maar die woorden hebben wel een diepe kras achter gelaten bij mij, net zoals vele andere dingen die hij roept..
Onlangs riep hij nog dat ik een vuil kut wijf ben en hij me helemaal kapot gaat maken.
Ik voel me als moeder echt heel erg tekort doen, vooral omdat ik me gevangen voel, ik heb tot nu toe financieel helemaal niks, een huis vinden in je eentje hier in België is heel moeilijk, en terug naar Nederland gaat ook niet omdat hij dan toestemming moet geven om de 2 jongste mee te nemen en dat zal hij nooit doen. Ook ben ik heel bang om weg te gaan dat hij de kinderen van me gaat proberen af te nemen.
En ik zie zelf ook in, nu ik dit verhaal na lees, dat de situatie echt niet gezond is maar ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen..
Na mijn ex was ik echt beschadigd en hebben mn vrienden en vriendinnen mij er bovenop geholpen en werd ik langzaam weer de oude goedlachse ik.. zelfs mijn buurvrouw van Nederland kwam toen aan de deur om te zeggen dat ze zo blij was om mij weer te horen lachen want dat had ze me in al die jaren nooit zo horen doen.. Ik kan me soms zo voor mn kop slaan dat ik alles heb opgegeven in Nederland en het doet me tegelijk ook zo een verdriet dat ik nu al weet dat deze relatie geen stand kan houden en dat er weer 2 kleine kinderen de dupe van gaan worden..
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen..
Ik heb hier helemaal niemand.. mijn zus woont 200 km verder in België en mijn vader woont niet veel dichter bij.. Als er iets gebeurd sta ik er echt alleen voor.. Ik ben in 3 jaar tijd 4x bij een vriendin geweest en met haar heb ik alles wel besproken ... Maar zij kan ook niet meer doen dan een luisterend oor bieden.. er is nog zoveel meer gebeurd maar doordat alles als een gek door mijn hoofd vliegt krijg ik niet alles nu op papier.. wie kan mij de goede weg op helpen? Wat ik zou kunnen doen.. Ik ben bang om te moeten blijven, maar ook voor de gevolgen om weg te gaan.. graag geen negatieve reacties want ik voel me al ellendig genoeg en vooral heel schuldig naar mijn kinderen toe.. de gehele tijd dat ik dit heb geschreven was ik aan het huilen.. Ik ben op.. kapot.. gesloopt.. voel me minderwaardig en de slechtste moeder ooit..
Liefs, een gebroken mama
woensdag 12 december 2018 om 09:33
Je bent aan je kinderen verplicht om ze uit deze situatie te halen. De oudste twee kun je buiten België onderbrengen bij familie. Die zijn overal beter af dan in dit huishouden.
Dit geldt ook voor de jongste twee, maar daarvan zeg je dat hij geen toestemming gaat geven om weg te gaan. Dit gaat hij wel, want anders zit hij ermee. Dat ziet dit soort man echt zo. No way dat die de volledige zorg voor een baby en een peuter op zich gaat nemen. Brengt ie ze naar zijn schoonouders, ook goed. Zijn ze nog steeds beter af. Het is in hun belang, niet het jouwe, dit.
Tot zover de kinderen. Nu jij nog. Je hebt een aantal onzettend domme keuzes gemaakt, hebt daarnaast ontzettende pecht gekregen en nu zit jij in deze situatie die jij niet verdient en waar je zelf ook niet uitkomt. Ik weet niet hoe het zit in België om hulp te krijgen, maar er zijn andere mensen hier die dit wel weten.
De enige optie die jij niet hebt, is zo doorgaan. Je beschadigt je kinderen en jouzelf. En hoeveel beren je ook op de weg ziet, je kunt dit wel degelijk veranderen. Als je het niet voor jezelf kunt, doe het dan voor je kinderen.
Dit geldt ook voor de jongste twee, maar daarvan zeg je dat hij geen toestemming gaat geven om weg te gaan. Dit gaat hij wel, want anders zit hij ermee. Dat ziet dit soort man echt zo. No way dat die de volledige zorg voor een baby en een peuter op zich gaat nemen. Brengt ie ze naar zijn schoonouders, ook goed. Zijn ze nog steeds beter af. Het is in hun belang, niet het jouwe, dit.
Tot zover de kinderen. Nu jij nog. Je hebt een aantal onzettend domme keuzes gemaakt, hebt daarnaast ontzettende pecht gekregen en nu zit jij in deze situatie die jij niet verdient en waar je zelf ook niet uitkomt. Ik weet niet hoe het zit in België om hulp te krijgen, maar er zijn andere mensen hier die dit wel weten.
De enige optie die jij niet hebt, is zo doorgaan. Je beschadigt je kinderen en jouzelf. En hoeveel beren je ook op de weg ziet, je kunt dit wel degelijk veranderen. Als je het niet voor jezelf kunt, doe het dan voor je kinderen.
woensdag 12 december 2018 om 10:13
Alstjeblieft, ga weg!
Jij bent de moeder, en heel cru, jij moet je kinderen beschermen tegen dit!
Je kinderen moeten op hun jeugd terug kunnen kijken en liefde voelen, geen afkeer.
En als je echt niet weg kunt uit belgie ga je zo kort mogelijk bij he familie wonen.
Die schadevergoeding van €25000 lijkt heel veel.
Maar vergis je niet.
Dit is een afkoopsom voor al je klachten.
Je hebt je klachten laten afkopen en "mag" daar nu niet meer over zeuren.
Ofwel; je gaat gewoon werken, zeurt niet en besteed het geld aan weet ik veel.
Ofwel; jij kunt niet meer werken en je gebruikt dat grld als aanvulling op je uitkering, want dat is denk ik de bedoeling. Zodat je uitkering wordt aangevuld tot het bedrag van je loon.
Dan is 25000 voor de rest van je leven niet veel he?
Ga er zuinig mee om.
In dit geld zit waarschijnlijk ook al je pensioen e.d. meegenomen.
Ik zou me bedenken of ik het op deze manier liet afkopen.
Ga eens in overleg met iemand die hier verstand van geeft. En stel een financieel plan op.
Succes!
Jij bent de moeder, en heel cru, jij moet je kinderen beschermen tegen dit!
Je kinderen moeten op hun jeugd terug kunnen kijken en liefde voelen, geen afkeer.
En als je echt niet weg kunt uit belgie ga je zo kort mogelijk bij he familie wonen.
Die schadevergoeding van €25000 lijkt heel veel.
Maar vergis je niet.
Dit is een afkoopsom voor al je klachten.
Je hebt je klachten laten afkopen en "mag" daar nu niet meer over zeuren.
Ofwel; je gaat gewoon werken, zeurt niet en besteed het geld aan weet ik veel.
Ofwel; jij kunt niet meer werken en je gebruikt dat grld als aanvulling op je uitkering, want dat is denk ik de bedoeling. Zodat je uitkering wordt aangevuld tot het bedrag van je loon.
Dan is 25000 voor de rest van je leven niet veel he?
Ga er zuinig mee om.
In dit geld zit waarschijnlijk ook al je pensioen e.d. meegenomen.
Ik zou me bedenken of ik het op deze manier liet afkopen.
Ga eens in overleg met iemand die hier verstand van geeft. En stel een financieel plan op.
Succes!
de wereld wacht om ontdekt te worden
woensdag 12 december 2018 om 10:46
Het klopt idd dat je zonder zijn toestemming niet naar een ander land mag verhuizen. Ik zit in dezelfde situatie: Nederlandse in België met Belgische twee kinderen. Ook ik zou toestemming moeten krijgen van mijn ex om naar Nederland te kunnen verhuizen.
Dit is een zeer ongezonde situatie voor AL jouw kinderen. Hopelijk geef je die 25000 NIET aan hem!!!
Schrijf je zo snel mogelijk in voor een sociale huurwoning, met als tip in de kleine gemeentes in te schrijven want itt de grote steden zijn de wachtlijsten een stuk minder.
Ga naar het CAW!!! Ze hebben daar een crisisdienst en zeker bij (emotionele) beschadiging van kinderen zullen ze je steunen!
Doe iets (!!!!) alsjeblieft want ik kreeg buikpijn van het lezen over wat je kinderen moeten doorstaan
Ik heb na mijn scheiding gezworen om nooit te gaan samenwonen zolang mijn kinderen nog thuis wonen. Ons huis moet de meest veilige thuisbasis voor mijn kinderen zijn. De plaats waar ze zich veilig en beschermd moeten voelen. Altijd!
Ik lat nu al jaren en beheer mijn eigen financiën. Daardoor ben ik in staat om nooit financieel afhankelijk te worden van een man, die mij of mijn kinderen (geestelijk) zou kunnen mishandelen en waardoor ik dus, door financiële afhankelijkheid, niet weg zou kunnen.
Horror.
Heb ik het financieel breed? Nee ik ben zelfs gescheiden met duizenden euro's schuld. Jaren later door de verkoop van ons huis heb ik de schulden kunnen afbetalen, we spreken hier over tientallen duizenden euro's aan schuld. Maar hé ik kon in ieder geval schuldenvrij en met een klein spaarpotje opnieuw beginnen.
Intussen ben ik van twee koophuizen naar een piepklein huurappartement verhuisd, waarin ik zelfs mijn slaapkamer met mijn zoon moet delen!
Ideaal? Nee, maar wat voelen mijn kinderen zich toch veilig en thuis hier. Ons plekje, ons thuis en van niemand afhankelijk!
Zijn dreigementen kan hij niet waar maken, geen enkele rechter die zomaar de kinderen van hun biologische moeder wegrukt! Al helemaal niet als jij kan aantonen dat jij juist in het belang van AL jouw kinderen bent weggegaan.
Bovendien is hij verplicht kinderalimentatie te betalen. Daarnaast de kinderbijslag voor 4 kinderen is voor een alleenstaande moeder in België bijna 1000 euro per maand!
Tel alimentatie en kinderbijslag bij elkaar op en dan kom je zeker op zo een 1200-1300 euro per maand. Hiermee kan je zeker een klein appartementje huren voor een bepaalde periode. Je kunt die 25000 euro gebruiken voor de periode dat je dus weggaat, de maandelijkse kinderslag aanvraagt en heel snel voorlopige maatregelen via de rechter aanvraagt ivm kinderalimentatie.
Succes
Dit is een zeer ongezonde situatie voor AL jouw kinderen. Hopelijk geef je die 25000 NIET aan hem!!!
Schrijf je zo snel mogelijk in voor een sociale huurwoning, met als tip in de kleine gemeentes in te schrijven want itt de grote steden zijn de wachtlijsten een stuk minder.
Ga naar het CAW!!! Ze hebben daar een crisisdienst en zeker bij (emotionele) beschadiging van kinderen zullen ze je steunen!
Doe iets (!!!!) alsjeblieft want ik kreeg buikpijn van het lezen over wat je kinderen moeten doorstaan
Ik heb na mijn scheiding gezworen om nooit te gaan samenwonen zolang mijn kinderen nog thuis wonen. Ons huis moet de meest veilige thuisbasis voor mijn kinderen zijn. De plaats waar ze zich veilig en beschermd moeten voelen. Altijd!
Ik lat nu al jaren en beheer mijn eigen financiën. Daardoor ben ik in staat om nooit financieel afhankelijk te worden van een man, die mij of mijn kinderen (geestelijk) zou kunnen mishandelen en waardoor ik dus, door financiële afhankelijkheid, niet weg zou kunnen.
Horror.
Heb ik het financieel breed? Nee ik ben zelfs gescheiden met duizenden euro's schuld. Jaren later door de verkoop van ons huis heb ik de schulden kunnen afbetalen, we spreken hier over tientallen duizenden euro's aan schuld. Maar hé ik kon in ieder geval schuldenvrij en met een klein spaarpotje opnieuw beginnen.
Intussen ben ik van twee koophuizen naar een piepklein huurappartement verhuisd, waarin ik zelfs mijn slaapkamer met mijn zoon moet delen!
Ideaal? Nee, maar wat voelen mijn kinderen zich toch veilig en thuis hier. Ons plekje, ons thuis en van niemand afhankelijk!
Zijn dreigementen kan hij niet waar maken, geen enkele rechter die zomaar de kinderen van hun biologische moeder wegrukt! Al helemaal niet als jij kan aantonen dat jij juist in het belang van AL jouw kinderen bent weggegaan.
Bovendien is hij verplicht kinderalimentatie te betalen. Daarnaast de kinderbijslag voor 4 kinderen is voor een alleenstaande moeder in België bijna 1000 euro per maand!
Tel alimentatie en kinderbijslag bij elkaar op en dan kom je zeker op zo een 1200-1300 euro per maand. Hiermee kan je zeker een klein appartementje huren voor een bepaalde periode. Je kunt die 25000 euro gebruiken voor de periode dat je dus weggaat, de maandelijkse kinderslag aanvraagt en heel snel voorlopige maatregelen via de rechter aanvraagt ivm kinderalimentatie.
Succes
woensdag 12 december 2018 om 12:19
En de vorige ookLucifer2018 schreef: ↑12-12-2018 09:29Ik kan echt niet geloven dat je partner ineens zo was. Dat er niet voor dat zwanger worden en alles opzeggen niet al eerder signalen waren dat het een pannenkoek is. En dan nog een kind ermee maken.
Ik snap het echt niet.
woensdag 12 december 2018 om 13:15
Dit dus.
Een vent die mij verbied met mijn (mannelijke) vrienden om te gaan, kan onmiddelijk opzouten.
Hoe is het toch mogelijk dat zoveel vrouwen zich hun vrijheid laten inperken en bezit worden van de man onder het mom van ‘liefde’?
Ik denk dat je in therapie moet TO, om eens flink aan je eigenwaarde te werken.
woensdag 12 december 2018 om 13:22
Ga zo snel mogelijk weg. Je zus woont in België zeg je. Kan je daar terecht? Weet zij hoe ernstig de situatie is, kan en wil ze helpen? Als je het echt niet meer weet, ga naar je huisarts of een sociaal werker. Leg uit hoe ernstig de situatie is. Dat er emotioneel geweld bij komt kijken. Niet alleen tegen jou maar ook je kinderen. Ik kan me ze voorstellen dat zij advies hebben voor verdere stappen. Ik weet zelf niet waar je terecht kan in Belgie. Maar internet heeft vast advies.
Misschien heb je hier iets aan
http://www.vzwzijn.be/waar-kan-je-terecht/hulpverlening
Misschien heb je hier iets aan
http://www.vzwzijn.be/waar-kan-je-terecht/hulpverlening
woensdag 12 december 2018 om 14:10
Sorry maar dit is echt struisvogel politiek.Ikweetnietwie schreef: ↑11-12-2018 23:30Het is niet dat ik niet voor ze opkom.. Ik kan gewoon niet weg met mijn 2 jongste.. Ik kan de 2 jongste de grens niet mee over nemen omdat hij toestemming moet geven.. verder heb ik hier niemand.. moest ik nooit mijn auto ongeval hebben gehad en financieel zelfstandig zijn, dan was ik echt al weg.. Want dan kon ik een andere woonst krijgen in België.. ondertussen is mijn auto ongeval al meer dan 2 jaar geleden en heb ik nog geen geld gezien.. weet wel dat het komt.. Maar dat kan nog enkele maanden duren..
Je zegt dat het tijdens de zwangerschap van je derde kind mis ging, (lees is goed toch?) hoezo nog een vierde op de wereld zetten?
Als jij inziet dat elke dag langer in deze situatie geen optie is zijn er opties genoeg in deze verzorgingsmaatschappij om weg te komen. Ook in België.
Ga niet wachten op dat geld, dit kan namelijk ook betekenen dat je dit geld zo moet delen met de man die je het leven zuur maakt.
Het is geen tijd om te zwelgen in zelfmedelijden maar om wat ballen te kweken. Want je kan nog zo hard roepen dat je voor je kinderen opkomt. Zo lang je ze blootstelt aan een man die ze in elk geval mentaal zwaar mishandeld is precies het tegenovergestelde wat je doen.
Accepteer dat je niks anders kan doen dan bij wijze van vandaag je biezen nog te pakken.
woensdag 12 december 2018 om 14:44
Hi to, wat een verschrikkelijk verhaal.
Ik geef je de volgende tips:
-documenteer zoals ook bewijzen van (psychische) mishandeling en of huiselijk geweld.
-zoek een advocaat
-vraag de rechter om vervangende toestemming verhuizing naar Nederland en bereid deze zaak goed voor. Als je kunt aantonen dat zijn gedrag schadelijk is, maak je wel kans. Kinderen ouder dan 12 worden ook gehoord.
Zorg voor back up verblijfplaats terwijl dit alles loopt en laat je advocaat met hem communiceren
Vertel je familie en vrienden hiervan zodat ze je kunnen helpen en steunen
Ik geef je de volgende tips:
-documenteer zoals ook bewijzen van (psychische) mishandeling en of huiselijk geweld.
-zoek een advocaat
-vraag de rechter om vervangende toestemming verhuizing naar Nederland en bereid deze zaak goed voor. Als je kunt aantonen dat zijn gedrag schadelijk is, maak je wel kans. Kinderen ouder dan 12 worden ook gehoord.
Zorg voor back up verblijfplaats terwijl dit alles loopt en laat je advocaat met hem communiceren
Vertel je familie en vrienden hiervan zodat ze je kunnen helpen en steunen
woensdag 12 december 2018 om 15:12
Ik neem aan dat die 25000 dus het bedrag per jaar is voor de rest van jouw leven. Anders zou ik het nooit accepteren.
Ga weg bij die vent. En wanneer hij weer zeurt, gewoon zo droog mogelijk zeggen dat hij zelf zo dom was om zo'n wrak van een auto te kopen en verder zijn bek moet houden.
Laat je niet al die onzin wijsmaken. Je weet nu al dat jouw keuze in mannen beroerd is, dus deze is net zo'n fout type als jouw ex. En dan ben jij dus alleen beter af.
Ga weg bij die vent. En wanneer hij weer zeurt, gewoon zo droog mogelijk zeggen dat hij zelf zo dom was om zo'n wrak van een auto te kopen en verder zijn bek moet houden.
Laat je niet al die onzin wijsmaken. Je weet nu al dat jouw keuze in mannen beroerd is, dus deze is net zo'n fout type als jouw ex. En dan ben jij dus alleen beter af.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
woensdag 12 december 2018 om 15:29
Sorry, too much for me. Heb het vluchtig gelezen en deels wat zinnen overgeslagen. Voelde eigenlijk niet goed. Het is zo heftig, dat ik me bijna verplicht voelde het te lezen. Wat in me opkomt:
Wegwezen daar! Grenzen, paspoort, juridische obstakels enz. is nu onbelangrijk. Print dit verhaal uit en neem het mee. Neem al je kinderen mee. En ga er vanuit dat je zeker het eerste jaar 'n kuttijd gaat krijgen. Want verandering, eenzaam, je 'n slachtoffer voelen enz. Maar uiteindelijk kijk je in 2020 achterom en ben je blij dat je in december 2018 die beslissing hebt genomen. Pak je spullen en vertrek!
Wegwezen daar! Grenzen, paspoort, juridische obstakels enz. is nu onbelangrijk. Print dit verhaal uit en neem het mee. Neem al je kinderen mee. En ga er vanuit dat je zeker het eerste jaar 'n kuttijd gaat krijgen. Want verandering, eenzaam, je 'n slachtoffer voelen enz. Maar uiteindelijk kijk je in 2020 achterom en ben je blij dat je in december 2018 die beslissing hebt genomen. Pak je spullen en vertrek!
.
woensdag 12 december 2018 om 17:23
Wat een verhaal. Niet eens vanwege de veelheid aan details (jij gaat het serieus hebben over het gebrek aan seks terwijl je kinderen mishandeld worden?!) maar hoe ontzettend heftig dit is.
Je hebt nu vooral geschreven in onmogelijkheden, maar wat heb je wel al gedaan? Wat heb je ondernomen, geprobeerd of welke mogelijkheden heb je onderzocht?
Je hebt nu vooral geschreven in onmogelijkheden, maar wat heb je wel al gedaan? Wat heb je ondernomen, geprobeerd of welke mogelijkheden heb je onderzocht?
woensdag 12 december 2018 om 17:52
donderdag 13 december 2018 om 17:39
Ik heb in een gelijkaardige situatie gezeten. Enkel ben ik belg, en woon ik ook in be. Ik kan je als raad gewoon geven, ga naar een 'blijf-van-mijn-lijfhuis'! Dit geld voor fysieke maar ook mentale mishandeling. Ga lngs de huisarts, deze maakt melding bij het caw, met zo een dingen kan je meestal meteen terecht,. En die huizen zijn anoniem. Sterkte!
