Kinderen
alle pijlers
Draagmoederschap
zaterdag 2 maart 2019 om 20:46
In het ‘Vergoeding vruchtbaarheidbehandeling verdwijnt!!’ topic schreef ik dat ik draagmoeder ben en ondanks dat ik PCOS heb en dus verminderd vruchtbaar ben, niet geholpen werd want draagmoeder.
Daarop kreeg ik een aantal vragen, positieve opmerkingen, maar ook een paar kritische noten. Met name over de de ethische kant. Om dat draadje niet verder te vervuilen hier een afsplitsing.
zwanger/vergoeding-vruchtbaarheidsbehan ... ?start=350
Edit: mijn baby is inmiddels geboren, augustus 2019.
Daarop kreeg ik een aantal vragen, positieve opmerkingen, maar ook een paar kritische noten. Met name over de de ethische kant. Om dat draadje niet verder te vervuilen hier een afsplitsing.
zwanger/vergoeding-vruchtbaarheidsbehan ... ?start=350
Edit: mijn baby is inmiddels geboren, augustus 2019.
sanne_a wijzigde dit bericht op 22-09-2019 22:24
4.96% gewijzigd
zondag 3 maart 2019 om 09:02
Als jij nu zelf kindvrij was en dus niet de verantwoording over 'n minderjarige droeg, dan had ik dit weer 'n heel ander verhaal gevonden. Dan had je je eigen kindvrije leven verder kunnen zetten na herstel van zwangerschap/bevalling maar toch 'n mini-me gehad die je af en toe als suikertante kon opzoeken.Sanne_A schreef: ↑03-03-2019 08:57Bijzonder om te lezen hoe mensen zo begaan zijn met mijn niet-bestaande vriend. Overigens ken ik een aantal draagmoeders die wel een relatie hebben en ook het traject al afgerond hebben en daar spelen al dit soort dingen niet. De partner staat achter de keuze en er worden hooguit grappige situaties gedeeld ("Ja, ze is weer zwanger, nee het is niet van mij").
Zoals ik al eerder heb uitelegd heb ik voor mezelf de risico's afgewogen. De kans op overlijden is 0.029% dus die heb ik niet serieus mee laten wegen. Dat wil niet zeggen dat anderen daar een andere keuze in maken.
Zoals ik al zei weet ik heel goed dat niet iedereen dit begrijpt of mijn keuze steunt. Geen probleem. Wat ik me dan wel afvraag is waarom er voor veel mensen een oordeel aan zit? Het leest soms een beetje als "Ik zou een andere keuze maken en dus ben jij een slechte moeder", maar misschien is dat mijn interpretatie.
zondag 3 maart 2019 om 09:19
Dan krijg je weer de discussie die ook in het andere topic loopt, maar waar trek je hier de grens? Homoparen, lesbische paren, alleenstaanden zouden dan allemaal geen kinderen mogen krijgen. Terwijl kinderen die in deze situaties geboren worden vaak genoeg beter terecht komen dan bij heterostellen die er een potje van maken en jeugdzorg er vanaf het begin bij betrokken is. Monitoring op geboortes zou wel een goed idee zijn, hier en daar beperking opleggen, maar helaas kan dat niet.Whatsinaname1988 schreef: ↑03-03-2019 00:21Ik ben hier zo enorm op tegen. Allemaal zo lekker makkelijk kinderen op welke manier dan ook proberen te toveren zodat je eindelijk je zin hebt. Noem mij maar ouderwets maar als je geen kinderen kan krijgen dan kan dat gewoon niet. Wat iemand hier al zei over het reddersyndroom ben ik het echt helemaal mee eens. Tis een soort van kinderhandel maar ipv geld gaat het om schouderklopjes.
zondag 3 maart 2019 om 09:21
Fizz, na pagina 4 ben ik gestopt met het lezen van jouw posts. Wat een vooroordelen en wat ben jij moralistisch bezig.
TO: Knap dat je dit kunt en wat mooi dat jij met dit stel samenwerkt om hun wens te realiseren. Zelf zou ik dat emotioneel niet kunnen vrees ik. Ik heb wel een tijd nagedacht over eicel donatie en toen ik nog niet zwanger was dacht ik daar lichtvaardiger over dan nu ik eenmaal moeder ben. Ik zou ei-cel donatie wel kunnen overwegingen in bepaalde omstandigheden waarbij ik de regie zou hebben over de persoon van de ontvanger. Zo zou ik er moeite mee hebben wanneer het gaat om een tweede of meer kindje - omdat ik er altijd wel een beetje moeite mee heb gehad met mensen die een enorm verdriet hadden om het uitblijven van een zwangerschap voor een tweede, omdat zij naar mijn mening op dat moment het meest mooie hadden dat een mens zich maar kan wensen en dat echt anders is dan mensen die na de medische molen oid uitbehandeld zijn. Dat gezegd hebbende: ik erken wel dat de wens voor een tweede groot kan zijn, maar zie de noodzaak minder. Misschien ook omdat ik een dochter heb (na IVF waarbij de oorzaak van het niet kunnen krijgen van kinderen bij mijn man lag) en de kans nihil is dat daar nog gezinsuitbreiding bij komt. En verder zou ik ook wel inspraak willen hebben in de persoon van de ontvanger en hoe zij in het leven staat. Dus eicel donatie zou ik niet uitsluiten, maar onder bepaalde omstandigheden. In Engeland waar ik woon kan je bijna uitsluitend anoniem doneren en dat wil ik dus niet.
Een kindje dragen voor een ander vind ik mooi, maar ik ken mezelf erg goed denk ik en denk dat ik mij er emotioneel te veel aan zou hechten. Ik zou heel erg bang zijn dat ik het na de bevalling niet meer zou kunnen loslaten. Heb jij die angst (n)ooit gehad? En heb jij begeleiding in het traject om dit soort mogelijke hechtingsproblematiek te voorkomen? Nogmaals ik heb niet verder dan pagina 4 gelezen ivm met Fizz die maar blijft persisteren in zijn/haar standpunt op een vervelende manier.
TO: Knap dat je dit kunt en wat mooi dat jij met dit stel samenwerkt om hun wens te realiseren. Zelf zou ik dat emotioneel niet kunnen vrees ik. Ik heb wel een tijd nagedacht over eicel donatie en toen ik nog niet zwanger was dacht ik daar lichtvaardiger over dan nu ik eenmaal moeder ben. Ik zou ei-cel donatie wel kunnen overwegingen in bepaalde omstandigheden waarbij ik de regie zou hebben over de persoon van de ontvanger. Zo zou ik er moeite mee hebben wanneer het gaat om een tweede of meer kindje - omdat ik er altijd wel een beetje moeite mee heb gehad met mensen die een enorm verdriet hadden om het uitblijven van een zwangerschap voor een tweede, omdat zij naar mijn mening op dat moment het meest mooie hadden dat een mens zich maar kan wensen en dat echt anders is dan mensen die na de medische molen oid uitbehandeld zijn. Dat gezegd hebbende: ik erken wel dat de wens voor een tweede groot kan zijn, maar zie de noodzaak minder. Misschien ook omdat ik een dochter heb (na IVF waarbij de oorzaak van het niet kunnen krijgen van kinderen bij mijn man lag) en de kans nihil is dat daar nog gezinsuitbreiding bij komt. En verder zou ik ook wel inspraak willen hebben in de persoon van de ontvanger en hoe zij in het leven staat. Dus eicel donatie zou ik niet uitsluiten, maar onder bepaalde omstandigheden. In Engeland waar ik woon kan je bijna uitsluitend anoniem doneren en dat wil ik dus niet.
Een kindje dragen voor een ander vind ik mooi, maar ik ken mezelf erg goed denk ik en denk dat ik mij er emotioneel te veel aan zou hechten. Ik zou heel erg bang zijn dat ik het na de bevalling niet meer zou kunnen loslaten. Heb jij die angst (n)ooit gehad? En heb jij begeleiding in het traject om dit soort mogelijke hechtingsproblematiek te voorkomen? Nogmaals ik heb niet verder dan pagina 4 gelezen ivm met Fizz die maar blijft persisteren in zijn/haar standpunt op een vervelende manier.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 3 maart 2019 om 09:22
Eens!Snowpink schreef: ↑03-03-2019 09:19Dan krijg je weer de discussie die ook in het andere topic loopt, maar waar trek je hier de grens? Homoparen, lesbische paren, alleenstaanden zouden dan allemaal geen kinderen mogen krijgen. Terwijl kinderen die in deze situaties geboren worden vaak genoeg beter terecht komen dan bij heterostellen die er een potje van maken en jeugdzorg er vanaf het begin bij betrokken is. Monitoring op geboortes zou wel een goed idee zijn, hier en daar beperking opleggen, maar helaas kan dat niet.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 3 maart 2019 om 09:22
redbulletje schreef: ↑03-03-2019 09:02Als jij nu zelf kindvrij was en dus niet de verantwoording over 'n minderjarige droeg, dan had ik dit weer 'n heel ander verhaal gevonden. Dan had je je eigen kindvrije leven verder kunnen zetten na herstel van zwangerschap/bevalling maar toch 'n mini-me gehad die je af en toe als suikertante kon opzoeken.
Juist als kindvrije zou ik er nooit aan beginnen: zwanger worden en je lichaam verruineren voor een kind voor een ander. Straks zit je daar met een hangbuik vol striae, incontinentie, bekkeninstabiliteit... Iemand die al eerder zwanger is geweest, weet hoe haar lichaam daarop reageert en heeft misschien toch al een enigszins ‘verprutst’ lichaam, waardoor een zwangerschap meer of minder dan ook niet meer uitmaakt. Zelf zou ik als kindvrije er niet aan moeten denken om zwanger te moeten zijn en een kind te moeten werpen en wellicht ook nog met de lichamelijke gevolgen te zitten.
zondag 3 maart 2019 om 09:27
Ik ook niet, maar dat omdat ik net als jij echt bewust kindvrij ben. Maar er zijn vrouwen die wel kindvrij zijn, maar op zich wel hormonaal belast met rammelende eierstokken en de wens het zelf 'ns mee te maken. En als dat kan zonder dat ze er financieel en praktisch verantwoordelijk voor worden, zie ik dit wel als 'n oplossing. Maar dan zou ik wel 'n waterdicht contract willen hebben dat degene voor wie je het op de wereld zet, het verplicht is af te nemen en alle kosten te voldoen. Zodat je er niet mee blijft zitten als het toch iets mankeert en het wenskoppel ziet er vanaf. Ik zou ook voor betaald draagmoederschap gaan trouwens. Het moet je meer opleveren dan 'n jaar werken vanwege alles wat je er voor moet doorstaan.iets_perzik schreef: ↑03-03-2019 09:22Juist als kindvrije zou ik er nooit aan beginnen: zwanger worden en je lichaam verruineren voor een kind voor een ander. Straks zit je daar met een hangbuik vol striae, incontinentie, bekkeninstabiliteit... Iemand die al eerder zwanger is geweest, weet hoe haar lichaam daarop reageert en heeft misschien toch al een enigszins ‘verprutst’ lichaam, waardoor een zwangerschap meer of minder dan ook niet meer uitmaakt. Zelf zou ik als kindvrije er niet aan moeten denken om zwanger te moeten zijn en een kind te moeten werpen en wellicht ook nog met de lichamelijke gevolgen te zitten.
zondag 3 maart 2019 om 09:29
@redbulletje: met jouw argumentatie zou je eigenlijk je leven moeten stoppen zodra je een kind hebt. Zoals iemand anders al zei: de kans dat je overlijdt in het verkeer is vele malen groter.
Als ik had gezegd: ik ga onder de drugs en alcohol met een motor 200km/u op de snelweg rijden, gewoon voor de kick, dan zou ik je argument snappen. Dan weet je namelijk dat je een heel groot risico op tenminste een ongeluk of zelfs overlijden hebt.
Dat is hier niet het geval, de kans op overlijden bij de geboorte in Nederland is 0.029%.
Depressie is vreselijk, maar kan ook ontstaan zonder zwangerschap. Invalide raken ook. Tijdelijk minder goed voor je eigen kind zorgen ook (stel dat ik op ski vakantie ga en m'n benen breek, dan ben je ook zo een paar weken verder).
Iemand die een topic opent over skieen krijgt waarschijnlijk niet te horen dat er elk jaar zoveel mensen sterven door lawines of ongelukken en dat ze als moeder onverantwoord bezig is. Het lijkt dus met name zo te zijn dat deze emoties omhoog komen omdat het hier om draagmoederschap gaat. En die emoties zijn er bij een heleboel mensen want het is onbekend en dus eng. Dat is ook waarom het waarschijnlijk nog wel jaren kan duren voordat de wetgeving verandert. En waarom we adoptie als veel minder schadelijk zien (want bekend) terwijl dat niet zo is, vanuit het kind beredeneerd.
Als ik had gezegd: ik ga onder de drugs en alcohol met een motor 200km/u op de snelweg rijden, gewoon voor de kick, dan zou ik je argument snappen. Dan weet je namelijk dat je een heel groot risico op tenminste een ongeluk of zelfs overlijden hebt.
Dat is hier niet het geval, de kans op overlijden bij de geboorte in Nederland is 0.029%.
Depressie is vreselijk, maar kan ook ontstaan zonder zwangerschap. Invalide raken ook. Tijdelijk minder goed voor je eigen kind zorgen ook (stel dat ik op ski vakantie ga en m'n benen breek, dan ben je ook zo een paar weken verder).
Iemand die een topic opent over skieen krijgt waarschijnlijk niet te horen dat er elk jaar zoveel mensen sterven door lawines of ongelukken en dat ze als moeder onverantwoord bezig is. Het lijkt dus met name zo te zijn dat deze emoties omhoog komen omdat het hier om draagmoederschap gaat. En die emoties zijn er bij een heleboel mensen want het is onbekend en dus eng. Dat is ook waarom het waarschijnlijk nog wel jaren kan duren voordat de wetgeving verandert. En waarom we adoptie als veel minder schadelijk zien (want bekend) terwijl dat niet zo is, vanuit het kind beredeneerd.
zondag 3 maart 2019 om 09:37
@Baggal: ik heb die angst niet. Ik verwacht zeker wel verdriet en een zwart gat want je blijft ergens toch alleen achter. Waar het voor jou eindigt begint het pas voor de andere kant.
Er is een hechte groep van ervaren draagmoeders waar ik m'n verhaal kwijt kan. Mocht ik merken dat ik behoefte heb aan een professional dan kan ik daar, op kosten van de wensvaders, gebruik van maken.
Bij hoog technologisch draagmoederschap (dus ivf, in het ziekenhuis) is dit ook verplicht en ik vind het geen slechte zaak.
Er is een hechte groep van ervaren draagmoeders waar ik m'n verhaal kwijt kan. Mocht ik merken dat ik behoefte heb aan een professional dan kan ik daar, op kosten van de wensvaders, gebruik van maken.
Bij hoog technologisch draagmoederschap (dus ivf, in het ziekenhuis) is dit ook verplicht en ik vind het geen slechte zaak.
zondag 3 maart 2019 om 09:45
Ja als je toch al verlept bent kun je nog best een keer werpen. Alle domheid op een stokje zeg.iets_perzik schreef: ↑03-03-2019 09:22Juist als kindvrije zou ik er nooit aan beginnen: zwanger worden en je lichaam verruineren voor een kind voor een ander. Straks zit je daar met een hangbuik vol striae, incontinentie, bekkeninstabiliteit... Iemand die al eerder zwanger is geweest, weet hoe haar lichaam daarop reageert en heeft misschien toch al een enigszins ‘verprutst’ lichaam, waardoor een zwangerschap meer of minder dan ook niet meer uitmaakt. Zelf zou ik als kindvrije er niet aan moeten denken om zwanger te moeten zijn en een kind te moeten werpen en wellicht ook nog met de lichamelijke gevolgen te zitten.
zondag 3 maart 2019 om 09:46
Ik weet dat dat officieel niet mag in Nederland maar ik zou het wel zuur vinden als je dit zonder betaling zou doen. Neem aan dat men ook zwart en contant kan betalen als het onder de radar moet blijven hier.
En waarom is een contract niet mogelijk hier? Je moet je er toch van kunnen verzekeren dat jij niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor t kind?
Als je nu al jaren bff's was met 1 van de homo's en t uit vriendschap deed zou ik t nog steeds een grote opgave vinden maar al wel begrijpelijker.
zondag 3 maart 2019 om 09:57
Ik doe het zonder betaling. Er ligt een adviesrapport dat adviseert dat een draagmoeder €500 per maand zou moeten krijgen, maar die keuze heb ik niet gemaakt. Dan nog is het overigens lang geen jaarsalaris 
.
Ik vind het fijner om het op basis van vriendschap te doen. We hebben elkaar de afgelopen 2 jaar vrijwel dagelijks gesproken en sinds 1,5 jaar zien we elkaar 1-2x per maand (soms vaker). Als we dan ergens iets gaan eten of zo dan betalen zij meestal, maar niet altijd. Ik hecht niet zoveel waarde aan geld misschien, ik vond het fijner dat toen ik kotsmisselijk was en alleen maar in bed wilde liggen, zij mijn zoon een weekend hebben vermaakt. Zoon had leuke dagen, had daar gelogeerd en werd teruggebracht met bakjes eten zodat ik een paar dagen niet hoefde te koken.
Echt, veel liever dat dan dat ze me een bedrag hadden gegeven om eten te bestellen.
Ik heb overigens wel een pinpas van ze gekregen waarmee ik zelf dingen kan kopen. Dus praktische zaken als kleding, maar ik ga er ook een aantal massages van betalen, gewoon omdat dat lekker is
Wijziging: de wetgeving is in Nederland zo dat je een kind niet kunt weigeren als je de biologische moeder bent. Verander je niks aan.
Om het kind bij de mannen op te laten groeien is de procedure juist dat ik, op aanbevelen van de Raad, via de rechtbank het gezag opgeef. "Gewoon" je kind weggeven kan niet, andersom kan ik ook niet gedwongen worden om het af te staan.
. Ik vind het fijner om het op basis van vriendschap te doen. We hebben elkaar de afgelopen 2 jaar vrijwel dagelijks gesproken en sinds 1,5 jaar zien we elkaar 1-2x per maand (soms vaker). Als we dan ergens iets gaan eten of zo dan betalen zij meestal, maar niet altijd. Ik hecht niet zoveel waarde aan geld misschien, ik vond het fijner dat toen ik kotsmisselijk was en alleen maar in bed wilde liggen, zij mijn zoon een weekend hebben vermaakt. Zoon had leuke dagen, had daar gelogeerd en werd teruggebracht met bakjes eten zodat ik een paar dagen niet hoefde te koken.
Echt, veel liever dat dan dat ze me een bedrag hadden gegeven om eten te bestellen.
Ik heb overigens wel een pinpas van ze gekregen waarmee ik zelf dingen kan kopen. Dus praktische zaken als kleding, maar ik ga er ook een aantal massages van betalen, gewoon omdat dat lekker is
Wijziging: de wetgeving is in Nederland zo dat je een kind niet kunt weigeren als je de biologische moeder bent. Verander je niks aan.
Om het kind bij de mannen op te laten groeien is de procedure juist dat ik, op aanbevelen van de Raad, via de rechtbank het gezag opgeef. "Gewoon" je kind weggeven kan niet, andersom kan ik ook niet gedwongen worden om het af te staan.
zondag 3 maart 2019 om 10:07
Ik ben het helemaal eens met Fizz. Van mij zou het zelfs verboden mogen worden. Ik zou het zelf verschrikkelijk vinden als mij verteld werd dat mijn bloedeigen moeder mij na de geboorte weg gegeven heeft. Ik zou haar geen redder noemen maar wreed. Ik denk niet dat ik het haar zou kunnen vergeven en maakt niet uit hoe liefdevol de 2 vaders zijn.
zondag 3 maart 2019 om 10:11
Ik wil nogmaals vragen naar je beweegredenen om dit te doen. Ik zeg niet dat het verkeerd is, maar vind het wel bijzonder dat je dit bewust opgezocht hebt ipv dat de wensvaders vrienden of kennissen van je zijn.
Wilde je graag nog een keer zwanger zijn of was het alleen omdat je een stel mannen ook een kind gunt?
Wilde je graag nog een keer zwanger zijn of was het alleen omdat je een stel mannen ook een kind gunt?
anoniem_382756 wijzigde dit bericht op 03-03-2019 10:16
3.99% gewijzigd
zondag 3 maart 2019 om 10:15
Maar wat als de mannen afhaken door een defect wat na de geboorte pas aan t licht komt bijv? Zit jij er dan aan vast?Sanne_A schreef: ↑03-03-2019 09:57Ik doe het zonder betaling. Er ligt een adviesrapport dat adviseert dat een draagmoeder €500 per maand zou moeten krijgen, maar die keuze heb ik niet gemaakt. Dan nog is het overigens lang geen jaarsalaris
Ik vind het fijner om het op basis van vriendschap te doen. We hebben elkaar de afgelopen 2 jaar vrijwel dagelijks gesproken en sinds 1,5 jaar zien we elkaar 1-2x per maand (soms vaker). Als we dan ergens iets gaan eten of zo dan betalen zij meestal, maar niet altijd. Ik hecht niet zoveel waarde aan geld misschien, ik vond het fijner dat toen ik kotsmisselijk was en alleen maar in bed wilde liggen, zij mijn zoon een weekend hebben vermaakt. Zoon had leuke dagen, had daar gelogeerd en werd teruggebracht met bakjes eten zodat ik een paar dagen niet hoefde te koken.
Echt, veel liever dat dan dat ze me een bedrag hadden gegeven om eten te bestellen.
Ik heb overigens wel een pinpas van ze gekregen waarmee ik zelf dingen kan kopen. Dus praktische zaken als kleding, maar ik ga er ook een aantal massages van betalen, gewoon omdat dat lekker is
Wijziging: de wetgeving is in Nederland zo dat je een kind niet kunt weigeren als je de biologische moeder bent. Verander je niks aan.
Om het kind bij de mannen op te laten groeien is de procedure juist dat ik, op aanbevelen van de Raad, via de rechtbank het gezag opgeef. "Gewoon" je kind weggeven kan niet, andersom kan ik ook niet gedwongen worden om het af te staan.
zondag 3 maart 2019 om 10:23
Het was een combinatie van factoren denk ik. Ik wilde zeker weten niet nog zelf een kind, maar vond het zwanger zijn en de bevalling leuk.
Een goede kennis van mij was draagmoeder voor 2 mannen dus het was al iets dat ik, vanaf de zijlijn, kende.
Een bevriend hetero stel had een onvervulde kinderwens en ik heb wel eens gedacht om het voor hen te doen. Uiteindelijk hebben zij met behulp van een eicel en ivf in het buitenland een tweeling gekregen.
Ik heb me toen aangemeld bij een organisatie in Engeland (waar ik toen woonde) en ben me gaan verdiepen in de verschillende vormen en mogelijkheden.
Toen ik wist dat ik niet in Engeland zou blijven heb ik me aangemeld in Nederland bij de Facebook groep en daar heb ik de mannen leren kennen.
Het was dus een proces van jaren, niet dat ik op een dag opstond en dacht: weet je wat ik ga doen? Een kind baren voor een willekeurig homo stel!
Een goede kennis van mij was draagmoeder voor 2 mannen dus het was al iets dat ik, vanaf de zijlijn, kende.
Een bevriend hetero stel had een onvervulde kinderwens en ik heb wel eens gedacht om het voor hen te doen. Uiteindelijk hebben zij met behulp van een eicel en ivf in het buitenland een tweeling gekregen.
Ik heb me toen aangemeld bij een organisatie in Engeland (waar ik toen woonde) en ben me gaan verdiepen in de verschillende vormen en mogelijkheden.
Toen ik wist dat ik niet in Engeland zou blijven heb ik me aangemeld in Nederland bij de Facebook groep en daar heb ik de mannen leren kennen.
Het was dus een proces van jaren, niet dat ik op een dag opstond en dacht: weet je wat ik ga doen? Een kind baren voor een willekeurig homo stel!
zondag 3 maart 2019 om 10:27
Een zwangerschap meer of minder maakt dan juist wel iets uit. Al een keer eerder zwanger geweest zijn betekent ook niet dat je weet hoe je lichaam reageert. Ik had een makkelijke eerste zwangerschap, nagenoeg nergens last van. De tweede was totaal anders. Alleen maar misselijk, harde buiken, vanaf 20 weken bekkeninstabiliteit waardoor lopen zeer pijnlijk was. Normaal liggen en opstaan ging ook niet. En als cadeautje nog een traumatischere bevalling dan de eerste, en ik dacht toen dat het echt niet erger kon. Dus nee, dat je al een zwangerschap hebt meegemaakt is geen garantie.iets_perzik schreef: ↑03-03-2019 09:22Juist als kindvrije zou ik er nooit aan beginnen: zwanger worden en je lichaam verruineren voor een kind voor een ander. Straks zit je daar met een hangbuik vol striae, incontinentie, bekkeninstabiliteit... Iemand die al eerder zwanger is geweest, weet hoe haar lichaam daarop reageert en heeft misschien toch al een enigszins ‘verprutst’ lichaam, waardoor een zwangerschap meer of minder dan ook niet meer uitmaakt. Zelf zou ik als kindvrije er niet aan moeten denken om zwanger te moeten zijn en een kind te moeten werpen en wellicht ook nog met de lichamelijke gevolgen te zitten.
zondag 3 maart 2019 om 10:28
Andersom heb ik van jou ook niet enig bewijs gezien, dat uit het soort constructie als in dit topic gelukkige kinderen voort komen. Ik begrijp niet dat zoveel forummers hier het doodnormaal vinden en zelfs toejuichen dat een vrouw haar eigen kind dat zij bewust op de wereld zet om weg te geven, aan wildvreemden afstaat. Noem mij dan maar conservatief en ouderwets, maar ik vind dat mensen die dit soort constructies toejuichen hun morele kompas kwijt zijn.
zondag 3 maart 2019 om 10:30
Ik snap een hoop, maar een bevalling leuk vinden? Ik heb nog nooit gehoord dat iemand dat leuk vindt, eerder een noodzakelijk kwaad als je een kind wil.Sanne_A schreef: ↑03-03-2019 10:23Het was een combinatie van factoren denk ik. Ik wilde zeker weten niet nog zelf een kind, maar vond het zwanger zijn en de bevalling leuk.
Een goede kennis van mij was draagmoeder voor 2 mannen dus het was al iets dat ik, vanaf de zijlijn, kende.
Een bevriend hetero stel had een onvervulde kinderwens en ik heb wel eens gedacht om het voor hen te doen. Uiteindelijk hebben zij met behulp van een eicel en ivf in het buitenland een tweeling gekregen.
Ik heb me toen aangemeld bij een organisatie in Engeland (waar ik toen woonde) en ben me gaan verdiepen in de verschillende vormen en mogelijkheden.
Toen ik wist dat ik niet in Engeland zou blijven heb ik me aangemeld in Nederland bij de Facebook groep en daar heb ik de mannen leren kennen.
Het was dus een proces van jaren, niet dat ik op een dag opstond en dacht: weet je wat ik ga doen? Een kind baren voor een willekeurig homo stel!
zondag 3 maart 2019 om 10:30
Het is gebleken dat veel mensen nog niet zo ruimdenkend zijn hier in Nederland. Hier in de straat woont een lesbisch stel en hun dochtertje wordt verschrikkelijk gepest op school. Ik heb zo te doen met dat meisje. Ben jij niet bang dat jouw kind ook gepest gaat worden? Natuurlijk is het niet normaal dat een kind daarom gepest wordt maar jammer genoeg gebeurt het wel.
zondag 3 maart 2019 om 10:30
Dus omdat je zwanger zijn en bevallen leuk vindt, maar geen kind wil, ga je er een baren en weggeven. Dan vind ik je toch wel van het padje af.Sanne_A schreef: ↑03-03-2019 10:23Het was een combinatie van factoren denk ik. Ik wilde zeker weten niet nog zelf een kind, maar vond het zwanger zijn en de bevalling leuk.
Een goede kennis van mij was draagmoeder voor 2 mannen dus het was al iets dat ik, vanaf de zijlijn, kende.
Een bevriend hetero stel had een onvervulde kinderwens en ik heb wel eens gedacht om het voor hen te doen. Uiteindelijk hebben zij met behulp van een eicel en ivf in het buitenland een tweeling gekregen.
Ik heb me toen aangemeld bij een organisatie in Engeland (waar ik toen woonde) en ben me gaan verdiepen in de verschillende vormen en mogelijkheden.
Toen ik wist dat ik niet in Engeland zou blijven heb ik me aangemeld in Nederland bij de Facebook groep en daar heb ik de mannen leren kennen.
Het was dus een proces van jaren, niet dat ik op een dag opstond en dacht: weet je wat ik ga doen? Een kind baren voor een willekeurig homo stel!
zondag 3 maart 2019 om 10:33
Wel typisch dat mensen zoveel meer waarde hechten aan de rol van de moeder dan aan de rol van de vader, of aan de rol van liefhebbende en verzorgende ouders in het algemeen. Heel eerlijk gezegd vind ik het gros van de posts ook best wel heel achterhaald en ouderwets. Ik vraag me ook af of alle kritiek die TO nu over zich heen krijgt niet stiekem meer te maken heeft met dat veel mensen blijkbaar 2 mensen van hetzelfde geslacht ergens toch ongeschikt vinden om kinderen op te voeden. Of dat zij ergens toch 'minder ouder' zijn.
zondag 3 maart 2019 om 10:33
Pesten gebeurt toch wel, kinderen vinden altijd wel een reden om dat te doen. Tegenwoordig lijkt het wel of kinderen niet meer opgevoed worden. Bij ons werd vroeger op de basisschool echt niet gepest.Blondie456 schreef: ↑03-03-2019 10:30Het is gebleken dat veel mensen nog niet zo ruimdenkend zijn hier in Nederland. Hier in de straat woont een lesbisch stel en hun dochtertje wordt verschrikkelijk gepest op school. Ik heb zo te doen met dat meisje. Ben jij niet bang dat jouw kind ook gepest gaat worden? Natuurlijk is het niet normaal dat een kind daarom gepest wordt maar jammer genoeg gebeurt het wel.
zondag 3 maart 2019 om 10:35
Pesten is van alle tijden. Bij mij werd er op de basisschool echt wel gepest en bepaalde kinderen buiten gesloten.Suzan_1991 schreef: ↑03-03-2019 10:33Pesten gebeurt toch wel, kinderen vinden altijd wel een reden om dat te doen. Tegenwoordig lijkt het wel of kinderen niet meer opgevoed worden. Bij ons werd vroeger op de basisschool echt niet gepest.