Relaties
alle pijlers
Hoe moeten we nu verder
woensdag 27 maart 2019 om 22:25
Hoi allemaal,
Ik lees al enige tijd mee hier op het forum maar heb nu echt zelf hulp nodig.
Het gaat al een tijdje niet zo goed met mijn partner. Hij is niet blij met zijn job en zit met vlagen niet lekker in zijn vel. Jullie denken misschien met vlagen? Hoe dan. Soms lijkt het goed te gaan met hem. Is opgewekt, actief en positief. Maar het komt ook regelmatig voor dat hij loopt te mopperen op alles en iedereen. Op deze momenten lijkt hij niet voor uit te branden.
We hebben al meerdere keren gesprekken gehad over wat te doen. Opzoek naar een nieuwe baan of een studie volgen zodat hij kan omscholen, misschien eerst naar een jobcoach om te kijken wat hij wil. Of meer vrije tijd creëren door minder te gaan werken zodat de werk/prive balans beter is. Ik heb ook al een paar keer aangegeven dat hij misschien eens met een professional moet gaan praten om te kijken wat ze voor hem kunnen betekenen.
Vanavond was weer zo'n moment. We hebben beide gewerkt en een drukke dag achter de rug. Hij ploft op de bank en kijkt wat tv terwijl ik druk ben met koken, opruimen en ondertussen nog wat was draaien. Dit is helemaal geen probleem voor mij tot hij weer begint te mopperen en alles negatief bekijkt. We hebben er weer lang over gesproken en het hoge woord is er uit, hij denkt depressief te zijn.
Ik heb aangegeven dat we hier wat mee moeten doen. Eerste stap is naar de huisarts. Maar dit wil hij niet. Die kunnen niks voor hem betekenen. Dit is wat het is zegt hij. Hier ben ik het totaal niet mee eens. Ik zal nooit zeggen dat het makkelijk is, maar een depressie kan je zeker wat mee. Voor hem was het gesprek klaar en hij is naar bed gegaan.
Nu zit ik hier, voel me rot en eenzaam. Het gevoel dat hij er niet mee aan de slag wil om er boven op te komen doet me pijn. Ik twijfel wat ik hier mee moet. Hoe moeten we nu verder.
Heeft iemand soort gelijks meegemaakt? Tips zijn van harte welkom. Ik zie het even niet meer.
Ik lees al enige tijd mee hier op het forum maar heb nu echt zelf hulp nodig.
Het gaat al een tijdje niet zo goed met mijn partner. Hij is niet blij met zijn job en zit met vlagen niet lekker in zijn vel. Jullie denken misschien met vlagen? Hoe dan. Soms lijkt het goed te gaan met hem. Is opgewekt, actief en positief. Maar het komt ook regelmatig voor dat hij loopt te mopperen op alles en iedereen. Op deze momenten lijkt hij niet voor uit te branden.
We hebben al meerdere keren gesprekken gehad over wat te doen. Opzoek naar een nieuwe baan of een studie volgen zodat hij kan omscholen, misschien eerst naar een jobcoach om te kijken wat hij wil. Of meer vrije tijd creëren door minder te gaan werken zodat de werk/prive balans beter is. Ik heb ook al een paar keer aangegeven dat hij misschien eens met een professional moet gaan praten om te kijken wat ze voor hem kunnen betekenen.
Vanavond was weer zo'n moment. We hebben beide gewerkt en een drukke dag achter de rug. Hij ploft op de bank en kijkt wat tv terwijl ik druk ben met koken, opruimen en ondertussen nog wat was draaien. Dit is helemaal geen probleem voor mij tot hij weer begint te mopperen en alles negatief bekijkt. We hebben er weer lang over gesproken en het hoge woord is er uit, hij denkt depressief te zijn.
Ik heb aangegeven dat we hier wat mee moeten doen. Eerste stap is naar de huisarts. Maar dit wil hij niet. Die kunnen niks voor hem betekenen. Dit is wat het is zegt hij. Hier ben ik het totaal niet mee eens. Ik zal nooit zeggen dat het makkelijk is, maar een depressie kan je zeker wat mee. Voor hem was het gesprek klaar en hij is naar bed gegaan.
Nu zit ik hier, voel me rot en eenzaam. Het gevoel dat hij er niet mee aan de slag wil om er boven op te komen doet me pijn. Ik twijfel wat ik hier mee moet. Hoe moeten we nu verder.
Heeft iemand soort gelijks meegemaakt? Tips zijn van harte welkom. Ik zie het even niet meer.
woensdag 27 maart 2019 om 22:33
Och, wat rot, to. Dat lijkt me heel moeilijk.
Probeer om te beginnen het probleem echt bij hem te laten. Hij mag het aanpakken zoals bij hem past. Hij hoeft niet per se jouw manier te volgen, ook al vind jij die beter (dat voelt hij waarschijnlijk ook wel aan).
Kijk eens wat er gebeurt als je je een beetje op de achtergrond houdt. Wel steunen, niet sturen. Niet te veel meegaan in negativiteit. Wel kleine dingen verwachten op een neutrale manier. Dus geen ruzie maken over de puinhoop, maar bijvoorbeeld vragen : was jij even af, dan doe ik even (...vul in...)
Je lijkt hem nu teveel een kant op te duwen die hij niet op wil.
Probeer om te beginnen het probleem echt bij hem te laten. Hij mag het aanpakken zoals bij hem past. Hij hoeft niet per se jouw manier te volgen, ook al vind jij die beter (dat voelt hij waarschijnlijk ook wel aan).
Kijk eens wat er gebeurt als je je een beetje op de achtergrond houdt. Wel steunen, niet sturen. Niet te veel meegaan in negativiteit. Wel kleine dingen verwachten op een neutrale manier. Dus geen ruzie maken over de puinhoop, maar bijvoorbeeld vragen : was jij even af, dan doe ik even (...vul in...)
Je lijkt hem nu teveel een kant op te duwen die hij niet op wil.
woensdag 27 maart 2019 om 22:49
Jufjoke bedankt voor de tips! Het klopt dat ik misschien te graag wil dat hij er nu iets aan doet. Omdat het al een tijdje niet lekker loopt en ik bang ben dat het alleen maar slechter gaat als er niks gebeurd.
JollyRider hij denkt depressief te zijn en stelt dit dus niet zelf vast. En een luie zeur is hij zeker niet. Hij was juist altijd erg actief en positief gestemd. Helaas zijn er in de afgelopen 3 jaar een aantal gebeurtenissen geweest waardoor het lijkt alsof hij veranderd is. Misschien de opeenstapeling van deze gebeurtenissen die aan zijn huidige gemoedstoestand ten grondslag liggen.
JollyRider hij denkt depressief te zijn en stelt dit dus niet zelf vast. En een luie zeur is hij zeker niet. Hij was juist altijd erg actief en positief gestemd. Helaas zijn er in de afgelopen 3 jaar een aantal gebeurtenissen geweest waardoor het lijkt alsof hij veranderd is. Misschien de opeenstapeling van deze gebeurtenissen die aan zijn huidige gemoedstoestand ten grondslag liggen.
woensdag 27 maart 2019 om 23:17
woensdag 27 maart 2019 om 23:22
donderdag 28 maart 2019 om 00:50
Slaapt hij wel goed?
En heb je het idee dat de negativiteit echt gelinkt is aan zijn baan of dat het een groter probleem is?
Als je denkt dat het puur door zijn baan komt, en jullie kunnen het financieel bolwerken, zou hij daar eerst ruimte kunnen creëren. Ontslag nemen een optie?
Heel vervelend dat jullie niet kunnen praten hierover. Want hij is degene die de stappen zal moeten zetten.
Speelt dit al lang? Anders kan je hem de ruimte even geven en tegelijkertijd in gesprek proberen te blijven, want het proces bij hem gaat misschien wat langzamer als bij jou (als buitenstaander is het altijd makkelijker).
Maar als het al langer speelt ben ik het wel met je eens dat er op een gegeven moment wel wat moet gebeuren. Dit gaat ook op jullie relatie inspelen.
En heb je het idee dat de negativiteit echt gelinkt is aan zijn baan of dat het een groter probleem is?
Als je denkt dat het puur door zijn baan komt, en jullie kunnen het financieel bolwerken, zou hij daar eerst ruimte kunnen creëren. Ontslag nemen een optie?
Heel vervelend dat jullie niet kunnen praten hierover. Want hij is degene die de stappen zal moeten zetten.
Speelt dit al lang? Anders kan je hem de ruimte even geven en tegelijkertijd in gesprek proberen te blijven, want het proces bij hem gaat misschien wat langzamer als bij jou (als buitenstaander is het altijd makkelijker).
Maar als het al langer speelt ben ik het wel met je eens dat er op een gegeven moment wel wat moet gebeuren. Dit gaat ook op jullie relatie inspelen.
donderdag 28 maart 2019 om 01:01
Hij stelt of jullie stellen dit dus wel zelf vast! Heeft de huisarts of een professional dit dan vastgesteld als diagnose?Sjem schreef: ↑27-03-2019 22:49Jufjoke bedankt voor de tips! Het klopt dat ik misschien te graag wil dat hij er nu iets aan doet. Omdat het al een tijdje niet lekker loopt en ik bang ben dat het alleen maar slechter gaat als er niks gebeurd.
JollyRider hij denkt depressief te zijn en stelt dit dus niet zelf vast. En een luie zeur is hij zeker niet. Hij was juist altijd erg actief en positief gestemd. Helaas zijn er in de afgelopen 3 jaar een aantal gebeurtenissen geweest waardoor het lijkt alsof hij veranderd is. Misschien de opeenstapeling van deze gebeurtenissen die aan zijn huidige gemoedstoestand ten grondslag liggen.
Blijkbaar ook niet dus, maar hij wil er ook niks aan doen om het te veranderen/verbeteren?
donderdag 28 maart 2019 om 02:28
Ja kom op zeg. Een depressie of zware dip is natuurlijk niet het probleem hier. Zijn instelling en houding tegenover de situatie wel. Je roept ook niet dat een ambulance je niet kan helpen, wanneer je een botbreuk hebt. Nee die helpen je niet, die brengen je naar het ziekenhuis, waar ze vervolgens een diagnose stellen en een behandeling bepalen/in gang zetten. Zo werkt een huisarts ook, het is een doorverwijzing.
Hoe verwacht hij anders aan zichzelf te werken? Depressief zijnin dit soort situaties, is natuurlijk een potje aangeleerd negatief denken, en als je positieve gedachtes hebt, daar weer negatieve conclusies uit trekken. Blijkbaar past hij dat ook toe tegenover mogelijke hulp en instanties.
Daar zou ik hem maar eens mee confronteren. Of je zoekt hulp, of ik ben er klaar mee. Je kan hem niet op sleeptouw nemen, dat werkt gewoon niet. Hij moet aan zichzelf willen werken. Dat heeft weinig met een depressie te maken.
Hoe verwacht hij anders aan zichzelf te werken? Depressief zijnin dit soort situaties, is natuurlijk een potje aangeleerd negatief denken, en als je positieve gedachtes hebt, daar weer negatieve conclusies uit trekken. Blijkbaar past hij dat ook toe tegenover mogelijke hulp en instanties.
Daar zou ik hem maar eens mee confronteren. Of je zoekt hulp, of ik ben er klaar mee. Je kan hem niet op sleeptouw nemen, dat werkt gewoon niet. Hij moet aan zichzelf willen werken. Dat heeft weinig met een depressie te maken.
donderdag 28 maart 2019 om 03:25
Wat lastig voor je.
Ik denk dat je best tegen hem kan zeggen dat de manier zoals hij is in een mopperperiode helemaal geen leuke momenten zijn. Dat je daar best mee zit en dat het voor jou ook helemaal niet gezellig is.
Ik denk dat hij moet inzien dat er 2 personen bij gebaad zijn en dat het jou net zo goed veel doet.
Dat je samen bent en er beide dingen aan doet om aan jezelf te werken.
Dat is ook de verantwoordelijkheid die je hebt naar elkaar.
Ik denk dat je best tegen hem kan zeggen dat de manier zoals hij is in een mopperperiode helemaal geen leuke momenten zijn. Dat je daar best mee zit en dat het voor jou ook helemaal niet gezellig is.
Ik denk dat hij moet inzien dat er 2 personen bij gebaad zijn en dat het jou net zo goed veel doet.
Dat je samen bent en er beide dingen aan doet om aan jezelf te werken.
Dat is ook de verantwoordelijkheid die je hebt naar elkaar.
donderdag 28 maart 2019 om 04:57
Hij slaapt best lang maar is veel wakker en slaapt niet goed. Is nog altijd moe als hij opstaat.menta schreef: ↑28-03-2019 00:50Slaapt hij wel goed?
En heb je het idee dat de negativiteit echt gelinkt is aan zijn baan of dat het een groter probleem is?
Als je denkt dat het puur door zijn baan komt, en jullie kunnen het financieel bolwerken, zou hij daar eerst ruimte kunnen creëren. Ontslag nemen een optie?
Heel vervelend dat jullie niet kunnen praten hierover. Want hij is degene die de stappen zal moeten zetten.
Speelt dit al lang? Anders kan je hem de ruimte even geven en tegelijkertijd in gesprek proberen te blijven, want het proces bij hem gaat misschien wat langzamer als bij jou (als buitenstaander is het altijd makkelijker).
Maar als het al langer speelt ben ik het wel met je eens dat er op een gegeven moment wel wat moet gebeuren. Dit gaat ook op jullie relatie inspelen.
Ontslagnemen is zeker een optie, dit heb ik ook aangeboden. Maar dit ziet hij niet zitten. We kunnen van mijn salaris prima rondkomen maar zullen dan wel onze leefstijl moeten aanpassen. Dit voelt voor hem niet goed omdat hij wel graag wil bijdragen maar ook meerdere keren per jaar op vakantie wil. Dan komt hij tot rust.
Ik zal proberen hem wat meer de ruimte te geven al is dat best lastig. Het duurt nu denk ik ongeveer2 jaar, waarin het steeds wat erger is geworden
donderdag 28 maart 2019 om 05:02
Ergens wil hij het wel, maar weet niet hoe. Ik denk persoonlijk dat het ook een stukje schaamte is dat hij niet naar een psycholoog oid wil. Hij vindt het wel belangrijk wat de buitenwereld van hem denkt. Dat botst dan ook wel, want ik sta daar anders in. Het maakt mij niet uit wat anderen vinden, als het maar goed gaat met ons en op welke manier dat is maakt niet uit.Universeinmotion schreef: ↑28-03-2019 02:28Ja kom op zeg. Een depressie of zware dip is natuurlijk niet het probleem hier. Zijn instelling en houding tegenover de situatie wel. Je roept ook niet dat een ambulance je niet kan helpen, wanneer je een botbreuk hebt. Nee die helpen je niet, die brengen je naar het ziekenhuis, waar ze vervolgens een diagnose stellen en een behandeling bepalen/in gang zetten. Zo werkt een huisarts ook, het is een doorverwijzing.
Hoe verwacht hij anders aan zichzelf te werken? Depressief zijnin dit soort situaties, is natuurlijk een potje aangeleerd negatief denken, en als je positieve gedachtes hebt, daar weer negatieve conclusies uit trekken. Blijkbaar past hij dat ook toe tegenover mogelijke hulp en instanties.
Daar zou ik hem maar eens mee confronteren. Of je zoekt hulp, of ik ben er klaar mee. Je kan hem niet op sleeptouw nemen, dat werkt gewoon niet. Hij moet aan zichzelf willen werken. Dat heeft weinig met een depressie te maken.
donderdag 28 maart 2019 om 05:04
Dat is precies wat er in onze gesprekken naar boven komt. Hij begrijpt dit, en wil ook het beste voor mij. En het lijkt dan ook wel even wat beter te gaan. Maar echt de stap zetten om naar de huisarts oid te gaan zet hij niet.Verbinder schreef: ↑28-03-2019 03:25Wat lastig voor je.
Ik denk dat je best tegen hem kan zeggen dat de manier zoals hij is in een mopperperiode helemaal geen leuke momenten zijn. Dat je daar best mee zit en dat het voor jou ook helemaal niet gezellig is.
Ik denk dat hij moet inzien dat er 2 personen bij gebaad zijn en dat het jou net zo goed veel doet.
Dat je samen bent en er beide dingen aan doet om aan jezelf te werken.
Dat is ook de verantwoordelijkheid die je hebt naar elkaar.
donderdag 28 maart 2019 om 07:05
Ergo, hij wil helemaal niet het beste voor jou. Hij wil niet eens naar de huisarts. Hij wil een luxe leven, met veel vakanties, jou het huishouden laten doen, en jij mag nog medelijden hebben met zijn zelfbedachte depressie. Je wordt gebruikt dame
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
donderdag 28 maart 2019 om 08:00
Oh joh, ik vind 2 jaar wel lang hoor, dan heeft ruimte denk ik niet zoveel zin meer. Het is nu al lang tijd dat hij iets onderneemt, in zijn eigen belang maar ook in die van jou en jullie samen.
Ik zou weer zo'n gesprek aangaan en zeggen dat je niks hebt aan 'even wat beter' en dat het nu echt tijd is voor echte stappen. Ik zou ook rustig boos worden, misschien helpt het hem. Beetje proberen wat werkt, kijken of het je lukt hem in beweging te krijgen. Het is wel een lastig probleem omdat híj de stap moet zetten
Ik zou weer zo'n gesprek aangaan en zeggen dat je niks hebt aan 'even wat beter' en dat het nu echt tijd is voor echte stappen. Ik zou ook rustig boos worden, misschien helpt het hem. Beetje proberen wat werkt, kijken of het je lukt hem in beweging te krijgen. Het is wel een lastig probleem omdat híj de stap moet zetten
donderdag 28 maart 2019 om 09:07
Helemaal mee eens. Het is heel makkelijk om te roepen dat je vermoedelijk een depressie hebt zodat je een vrijbriefje hebt voor je gedrag. Maar hij wil dus alleen maar negatief doen en niets aanpakken voor jou. Ik zou hem voor de keuze stellen: of je zoekt hulp (in welke vorm dan ook) en je doet je best en ik zie verbetering, of ik kap met de relatie. Hij hoeft niets hè, maar dan hoef jij ook niet te blijven.JollyRider schreef: ↑28-03-2019 07:05Ergo, hij wil helemaal niet het beste voor jou. Hij wil niet eens naar de huisarts. Hij wil een luxe leven, met veel vakanties, jou het huishouden laten doen, en jij mag nog medelijden hebben met zijn zelfbedachte depressie. Je wordt gebruikt dame
donderdag 28 maart 2019 om 09:57
Heel erg eens.JollyRider schreef: ↑28-03-2019 07:05Ergo, hij wil helemaal niet het beste voor jou. Hij wil niet eens naar de huisarts. Hij wil een luxe leven, met veel vakanties, jou het huishouden laten doen, en jij mag nog medelijden hebben met zijn zelfbedachte depressie. Je wordt gebruikt dame
donderdag 28 maart 2019 om 10:00
Ik heb depressies. En zware ook soms.Lluvia schreef: ↑28-03-2019 09:07Helemaal mee eens. Het is heel makkelijk om te roepen dat je vermoedelijk een depressie hebt zodat je een vrijbriefje hebt voor je gedrag. Maar hij wil dus alleen maar negatief doen en niets aanpakken voor jou. Ik zou hem voor de keuze stellen: of je zoekt hulp (in welke vorm dan ook) en je doet je best en ik zie verbetering, of ik kap met de relatie. Hij hoeft niets hè, maar dan hoef jij ook niet te blijven.
Ik doe gewoon dingen omdat ze gedaan moeten worden. Ga naar de psych, neemt medicatie als het moet. Ga bewegen, goed eten en op tijd naar bed. Alles om goed voor mij maar ook mijn gezin te kunnen zorgen. Tuurlijk gaat dat niet zonder slag en stoot en was dat soms moeilijk. Zeker in het begin.
Maar ik ga niet niks doen en ook geen hulp willen zoeken en de andere afkafferen.
Dat is niet een depressie die dat soort kutgedrag veroorzaakt.. maar zijn karakter. Hij kiest daarvoor.
donderdag 28 maart 2019 om 10:12
Helemaal mee eens. Hier ook vroeger depressie gehad (wel een iets lichtere) en een paar jaar later een flinke burn-out. Los van een keer gewoon chagrijnig zoals iedereen dat heeft, heb ik ook altijd mijn uiterste best gedaan om mijn gezin er niet onder te laten lijden.Lucifer2018 schreef: ↑28-03-2019 10:00Ik heb depressies. En zware ook soms.
Ik doe gewoon dingen omdat ze gedaan moeten worden. Ga naar de psych, neemt medicatie als het moet. Ga bewegen, goed eten en op tijd naar bed. Alles om goed voor mij maar ook mijn gezin te kunnen zorgen. Tuurlijk gaat dat niet zonder slag en stoot en was dat soms moeilijk. Zeker in het begin.
Maar ik ga niet niks doen en ook geen hulp willen zoeken en de andere afkafferen.
Dat is niet een depressie die dat soort kutgedrag veroorzaakt.. maar zijn karakter. Hij kiest daarvoor.
Ik denk daarom ook dat je vriend helemaal geen hulp gaat zoeken TO. Hij heeft er gewoon geen zin in.
donderdag 28 maart 2019 om 10:17
Ik denk dat deze reactie de spijker wel op de kop slaat.JollyRider schreef: ↑28-03-2019 07:05Ergo, hij wil helemaal niet het beste voor jou. Hij wil niet eens naar de huisarts. Hij wil een luxe leven, met veel vakanties, jou het huishouden laten doen, en jij mag nog medelijden hebben met zijn zelfbedachte depressie. Je wordt gebruikt dame
We used to be friends...
donderdag 28 maart 2019 om 10:22
2 jaar TO, dat is nogal wat. En er zit dus ook geen verbetering in zolang hij geen stappen onderneemt. Pas op dat jij niet in de oplossing gaat zitten door het hem makkelijker te maken in de vorm van alles doen en telkens maar zijn verhaal aan te horen. Je bent zijn partner, niet zijn hulpverlener. Wat wil jijzelf?
donderdag 28 maart 2019 om 12:14
Klinkt zeer herkenbaar voor mij. Ik had ook een pesthumeur, kon om het minste de gordijnen invliegen en had amper energie om iets te doen. Na 1,5 jaar (!) een stevige schop onder men kont van mijn moeder en vriend richting huisarts. Resultaat: diagnose burn out en 1 jaar thuis, loopbaanbegeleiding en psych en ik ben erdoor gekomen. Huisarts is echt de eerste oplossing! Hij wil misschien niet, maar voor jou is het even erg om ermee samen te moeten leven! Probeer hem echt naar de huisarts te krijgen!
donderdag 28 maart 2019 om 14:01
Het is gelukkig niet al 2 jaar zo erg als nu. Maar toen is het achteraf gezien wel begonnen. Ik denk sinds zomer afgelopen jaar dat ik het zo ervaar als beschreven.
Jullie hebben ergens ook zeker gelijk en dat valt me zwaar om toe te geven. Ik doe veel voor hem, om hem maar een beetje uit de wind te houden. Wil graag dat hij zich goed voelt en cijfer mezelf misschien teveel weg. Dit zit in mijn karakter.
Ik zal morgenavond opnieuw het gesprek met hem aan gaan. Vanavond ben ik met vriendinnen weg dus lukt het niet.
Een ultimatum stellen is denk ik goed, maar vind ik ook eng. Wat als hij niks gaat doen?
Jullie hebben ergens ook zeker gelijk en dat valt me zwaar om toe te geven. Ik doe veel voor hem, om hem maar een beetje uit de wind te houden. Wil graag dat hij zich goed voelt en cijfer mezelf misschien teveel weg. Dit zit in mijn karakter.
Ik zal morgenavond opnieuw het gesprek met hem aan gaan. Vanavond ben ik met vriendinnen weg dus lukt het niet.
Een ultimatum stellen is denk ik goed, maar vind ik ook eng. Wat als hij niks gaat doen?
