Relaties
alle pijlers
Postuum bedrogen...
woensdag 3 april 2019 om 11:30
Ik heb lang geaarzeld om dit bericht op dit forum te plaatsen. Heb vorig jaar een account aangemaakt en nu plaats ik eindelijk dit bericht omdat ik er zelf niet meer uit kom.
Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.
Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.
Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.
Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.
Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!
En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!
Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!
Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.
Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?
Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!
Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?
Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)
Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.
Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.
Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.
Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.
Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!
En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!
Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!
Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.
Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?
Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!
Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?
Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)
woensdag 3 april 2019 om 16:13
Dat was ook erg treurig, daar heeft ons hele gezin veel verdriet van gehad, ik ook en het liet Hans ook niet koud. Hij heeft me in het begin meermalen gezegd dat ik misschien beter terug kon gaan als ik er zo veel verdriet van had.Artricks schreef: ↑03-04-2019 16:01Nee, je was niet op zoek en ja, het gebeurde - maar dan nog vind ik dit heel treurig voor je ex-man en kinderen. Dat was inderdaad niet jouw vraag, maar ik reageerde in dat stuk op posts die over de toenmalige situatie gingen. Het was geen reactie op jouw originele vraag, maar op andere berichten in je topic. Maar dat terzijde vind ik het ook wel moeilijk om daar helemaal niet naar te kijken, omdat het je huidige situatie vooraf is gegaan.
woensdag 3 april 2019 om 16:14
Ja, het is allemaal heel tegenstrijdig. Dankjewel_Monti_ schreef: ↑03-04-2019 16:11Hoe moeilijk ook probeer dat vooral te blijven zien. Dát was wel echt en dat blijft staan.
Fijn dat je kinderen er wel voor je zijn geweest in de tijd van ziek zijn en overlijden.
En je mag ook heel boos en verdrietig zijn om dit gebeuren. Dood is niet heilig hè. Praat er over, schrijf het van je af maar twijfel niet aan de afg 19 jaren, je was gelukkig en hij met jou.
woensdag 3 april 2019 om 16:16
Oke, dat is heel fijn. En zo te lezen steunen ze je nu wel weer. Koester je kinderen en de mooie herinneringen!Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 16:06Ik maak hen geen enkel verwijt, zij hebben niet voor die situatie gekozen en hun vader leed verschrikkelijk onder de scheiding in het begin. Het was een natuurlijke reactie om de getroffen ouder te steunen. Later hebben we de draad vrij snel weer opgepakt.
Het is natuurlijk extra moeilijk omdat je hem niks meer kan vragen over de situatie. Je kan simpelweg niet meer de gehele waarheid achterhalen, dus dan is het misschien ook beter om het los te laten. En dat je hier nu achter komt, betekent absoluut niet dat je 19 jaar geleden de verkeerde keuze hebt gemaakt. Iedereen maakt wel eens een beslissing die ze later niet meer zouden hebben gemaakt. Dat betekent niet dat je er automatisch ook spijt van moet hebben.
woensdag 3 april 2019 om 16:18
Lief, thanxxCandyxx schreef: ↑03-04-2019 16:16Oke, dat is heel fijn. En zo te lezen steunen ze je nu wel weer. Koester je kinderen en de mooie herinneringen!
Het is natuurlijk extra moeilijk omdat je hem niks meer kan vragen over de situatie. Je kan simpelweg niet meer de gehele waarheid achterhalen, dus dan is het misschien ook beter om het los te laten. En dat je hier nu achter komt, betekent absoluut niet dat je 19 jaar geleden de verkeerde keuze hebt gemaakt. Iedereen maakt wel eens een beslissing die ze later niet meer zouden hebben gemaakt. Dat betekent niet dat je er automatisch ook spijt van moet hebben.
woensdag 3 april 2019 om 16:30
Of ze heeft het gewoon moeilijk met het feit dat ze nu erachter komt dat hij nog altijd de behoefte had aan contact met zijn ex en haar miste? Dat ze nu met allerlei onbeantwoorde vragen zit en geen antwoorden meer kan krijgen van hem?
woensdag 3 april 2019 om 19:11
Lieve Tutti,
Gecondoleerd met het verlies van Hans. Wees zacht naar jezelf. Je hebt van hem gehouden en hij van jou. Dat is niet veranderd. Dat er nu een kant van hem blijjt te zijn die je niet kende is moeilijk, maar is jou niet aan te rekenen. Schaamte is echt niet nodig. Jouw liefde voor hem was puur en daar kan je trots op zijn. Veel mensen hebben een kant waar ze niet trots op zijn, niemand is perfect. Hans ook en daar kom je nu achter. Dat doet pijn. Maar hij was zo te lezen geen man die blijft bij een vrouw als hij dat niet wilde. Hij wilde jou en hij wilde jullie leven samen. Zn ex was blijkbaar wel speciaal voor hem maar het komt ook op mij over alsof het voor hem extra aantrekkelijk was omdat zij afwerend was.
Heb je geen goede vriendin met wie je dit kan delen? Als je zo in je eentje zit te piekeren lijken dingen soms groter te worden dan ze zijn.
Sterkte.
Gecondoleerd met het verlies van Hans. Wees zacht naar jezelf. Je hebt van hem gehouden en hij van jou. Dat is niet veranderd. Dat er nu een kant van hem blijjt te zijn die je niet kende is moeilijk, maar is jou niet aan te rekenen. Schaamte is echt niet nodig. Jouw liefde voor hem was puur en daar kan je trots op zijn. Veel mensen hebben een kant waar ze niet trots op zijn, niemand is perfect. Hans ook en daar kom je nu achter. Dat doet pijn. Maar hij was zo te lezen geen man die blijft bij een vrouw als hij dat niet wilde. Hij wilde jou en hij wilde jullie leven samen. Zn ex was blijkbaar wel speciaal voor hem maar het komt ook op mij over alsof het voor hem extra aantrekkelijk was omdat zij afwerend was.
Heb je geen goede vriendin met wie je dit kan delen? Als je zo in je eentje zit te piekeren lijken dingen soms groter te worden dan ze zijn.
Sterkte.
woensdag 3 april 2019 om 19:47
Waarom? Rouwverwerking kost tijd en ze weet dit pas net. Een psycholoog kan niet zorgen dat je verdriet sneller weg gaat of zo. Verdriet moet je zelf verwerken en dat kan je meestal ook gewoon.
Lieve TO, wat zal jij een machteloze woede voelen. Dat is naar en je zal het een plekje moeten geven om het los te kunnen laten. Neem de tijd die je daarvoor nodig hebt. Als je merkt dat je vastloopt kan je altijd nog hulp zoeken.
woensdag 3 april 2019 om 20:22
je zit er toch wel mee of je het toen goed hebt gedaan want je schrijft ook dat als je dit had geweten je je wel drie keer bedacht had. Als je geen twijfels zou hebben over je keuze, zou je er ook nu nog achter staan. Maar door die berichtjes aan die ex vind je het achteraf zelf niet meer waard.Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 14:29Artricks; ik was niet op zoek, het gebeurde gewoon, dat heb ik al omschreven. Maar daar gaat het toch niet om? Dat is toch niet de kern van mijn vraag? Ik vraag niet of ik het toen goed heb gedaan, ik vraag of iemand anders dit ook heeft meegemaakt en hoe hij of zij daarmee om is gegaan. Met "dit" bedoel ik erachter komen dat je partner nog steeds van zijn of haar ex houdt en jou wat anders vertelt.
Je zou ook kunnen denken, ik was gelukkig, ik hield van hem, aan mij lag het niet, ik heb mijn best gedaan. Is het niet vaak zo dat de een meer van de ander houdt dan andersom? Dan ben je beter af denk ik als jij diegene bent die het meest vd ander houdt.
woensdag 3 april 2019 om 20:30
Laat dat dan een antwoord op je vragen en twijfels zijn. Vertrouw op wat je toen voelde. Zijn gevoel voor jou zal oprecht geweest zijn, anders was hij niet al die jaren bij je gebleven.Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 16:00Ik dacht altijd dat wij de beste relatie van de hele wereld hadden...
woensdag 3 april 2019 om 20:33
Waarom ben je van je ex gescheiden? Als er geen Hans was geweest had je dat niet gedaan? Is dat het waar je wroeging over voelt?Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 12:46Het moeilijkste is dat ik er niet meer met hem over kan praten. Geen verhaal kan halen, geen uitleg kan vragen. Daarom lukt het me ook niet om het los te laten. En ik schaam me voor het hele verhaal. Ik weet niet precies waarom. Omdat het een nederlaag is? Een verkeerde inschatting?
woensdag 3 april 2019 om 20:40
Ik zou me verraden voelen.
Je hebt een goede daad gedaan: je hebt een stervende man liefdevol begeleid in zijn laatste periode op de wereld.
Daar heb je je man en kinderen voor opzij gezet en daar ben je je vrienden voor kwijtgeraakt.
Je hebt het uit liefde gedaan. Je hebt hem op nummer 1 gezet, terwijl hij jou niet op nummer 1 had. Dat doet niet af aan jouw rol, jouw kant, jouw liefde.
Vertel je kinderen en familie dat ze achteraf gezien allemaal gelijk blijken te hebben gehad. Vinden mensen meestal heel fijn om te horen.
Je hebt een goede daad gedaan: je hebt een stervende man liefdevol begeleid in zijn laatste periode op de wereld.
Daar heb je je man en kinderen voor opzij gezet en daar ben je je vrienden voor kwijtgeraakt.
Je hebt het uit liefde gedaan. Je hebt hem op nummer 1 gezet, terwijl hij jou niet op nummer 1 had. Dat doet niet af aan jouw rol, jouw kant, jouw liefde.
Vertel je kinderen en familie dat ze achteraf gezien allemaal gelijk blijken te hebben gehad. Vinden mensen meestal heel fijn om te horen.
woensdag 3 april 2019 om 20:43
Als je dit tijdens je huwelijk met Hans te weten was gekomen had je hem dan verlaten?Tuttifrutti2018 schreef: ↑03-04-2019 14:29Ik vraag niet of ik het toen goed heb gedaan, ik vraag of iemand anders dit ook heeft meegemaakt en hoe hij of zij daarmee om is gegaan. Met "dit" bedoel ik erachter komen dat je partner nog steeds van zijn of haar ex houdt en jou wat anders vertelt.
Feit is dat je hem er niet mee kunt confronteren eb dus nooit uitsluitsel zult krijgen. Ik zou dit in de omgeving waar je woont ( fam, vrienden, buren) stilhouden en niet delen met iemand. Houd het voor jezelf en probeer het een plekje te geven.
Jullie waren 19 jaar getrouwd dus er was liefde.
woensdag 3 april 2019 om 20:43
Wie zegt dat hij TO niet op 1 had staan? Ik denk eerder dat hij een soort fantasie had richting zijn ex maar dat neemt niet weg dat hij daarnaast TO lief had of dat hij van haar hield.-jolijn- schreef: ↑03-04-2019 20:40Ik zou me verraden voelen.
Je hebt een goede daad gedaan: je hebt een stervende man liefdevol begeleid in zijn laatste periode op de wereld.
Daar heb je je man en kinderen voor opzij gezet en daar ben je je vrienden voor kwijtgeraakt.
Je hebt het uit liefde gedaan. Je hebt hem op nummer 1 gezet, terwijl hij jou niet op nummer 1 had. Dat doet niet af aan jouw rol, jouw kant, jouw liefde.
Vertel je kinderen en familie dat ze achteraf gezien allemaal gelijk blijken te hebben gehad. Vinden mensen meestal heel fijn om te horen.
anoniem_384430 wijzigde dit bericht op 03-04-2019 21:04
0.62% gewijzigd
woensdag 3 april 2019 om 20:46
Lieve TO,
Ik hoop niet dat je van jezelf denkt dat je een slechte vrouw bent. Je hebt de keuze gemaakt om bij je man weg te gaan (niet bij je kinderen) en dat recht had je. En wie wil slaan, die vindt een stok.
Ik heb jouw verhaal gevolgd vanaf mijn middagpauze, maar op het werk ook nog reageren, dat gaat te ver natuurlijk.
Tijdens het naar huis rijden, dacht ik nog: wat moet het voor die vrouw een opluchting zijn, dat ze eindelijk haar verhaal heeft geplaatst. Je hebt vorig jaar al een account gemaakt, waarschijnlijk met het idee om rond dit gegeven, raad te vragen, je hart uit te storten, te delen. En je bent er toch nog zo lang mee blijven lopen.
Heeft het je een beetje deugd gedaan, om - al is het dan aan mensen 'zonder een gezicht' - te kunnen vertellen hoe rot, eenzaam, vertwijfeld, onzelfzeker, … je jezelf voelt? Heb je een beetje steun of inzicht aan de meningen die hier zijn geschreven?
Waar je toch ook nog blij over moet zijn is dat de ex van Hans een integere vrouw is, en gelukkig een vrouw die na jaren zich nog steeds goed voelde in haar nieuwe huwelijk. Voor hetzelfde geld had ze de boot niet afgehouden (zonder daarom opnieuw met Hans te gaan samenleven) en dan had je dat misschien na zijn dood ook nog ontdekt. Er is tenminste toch al 1 persoon met wie je er over hebt kunnen spreken ipv er over te schrijven. Want je moet hier iets mee doen, anders barst de etterbuil open.
Ik zou ook kapot zijn als ik in jouw situatie was, en mij een gebroken teen tegen het graf van mijn man stampen om af te reageren.
Ik zeg altijd: niks vreemder dan een menselijke geest, de mijne op kop!
Niemand gaat jou kunnen helpen, ook een therapeut niet, want dit zijn gedachten en gevoelens die je zelf moet verwerken. Maar ik wens je dat de storm in je hart gaat liggen en weet dat Hans jou heeft gelukkig gemaakt en jij hem ook.
Ik hoop niet dat je van jezelf denkt dat je een slechte vrouw bent. Je hebt de keuze gemaakt om bij je man weg te gaan (niet bij je kinderen) en dat recht had je. En wie wil slaan, die vindt een stok.
Ik heb jouw verhaal gevolgd vanaf mijn middagpauze, maar op het werk ook nog reageren, dat gaat te ver natuurlijk.
Tijdens het naar huis rijden, dacht ik nog: wat moet het voor die vrouw een opluchting zijn, dat ze eindelijk haar verhaal heeft geplaatst. Je hebt vorig jaar al een account gemaakt, waarschijnlijk met het idee om rond dit gegeven, raad te vragen, je hart uit te storten, te delen. En je bent er toch nog zo lang mee blijven lopen.
Heeft het je een beetje deugd gedaan, om - al is het dan aan mensen 'zonder een gezicht' - te kunnen vertellen hoe rot, eenzaam, vertwijfeld, onzelfzeker, … je jezelf voelt? Heb je een beetje steun of inzicht aan de meningen die hier zijn geschreven?
Waar je toch ook nog blij over moet zijn is dat de ex van Hans een integere vrouw is, en gelukkig een vrouw die na jaren zich nog steeds goed voelde in haar nieuwe huwelijk. Voor hetzelfde geld had ze de boot niet afgehouden (zonder daarom opnieuw met Hans te gaan samenleven) en dan had je dat misschien na zijn dood ook nog ontdekt. Er is tenminste toch al 1 persoon met wie je er over hebt kunnen spreken ipv er over te schrijven. Want je moet hier iets mee doen, anders barst de etterbuil open.
Ik zou ook kapot zijn als ik in jouw situatie was, en mij een gebroken teen tegen het graf van mijn man stampen om af te reageren.
Ik zeg altijd: niks vreemder dan een menselijke geest, de mijne op kop!
Niemand gaat jou kunnen helpen, ook een therapeut niet, want dit zijn gedachten en gevoelens die je zelf moet verwerken. Maar ik wens je dat de storm in je hart gaat liggen en weet dat Hans jou heeft gelukkig gemaakt en jij hem ook.
woensdag 3 april 2019 om 20:48
een “niet” teveel denk ik
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
woensdag 3 april 2019 om 20:51
Maar tuttifrutti, je hebt een welbewuste keuze gemaakt nav jouw gevoel voor Hans. Je bent al al die jaren een passionele relatie met hem gehad. Ik kan me je gevoel van bedrog voorstellen maar het is natuurlijk ook gewoon fijn en goed met hem geweest. Dit nieuws stelt één en ander in een ander daglicht voor je maar er was zeker liefde. Is dat niet hetgeen wat uiteindelijk telt? Waarom jezelf in zak en as laten zakken terwijl er niets meer aan te veranderen is en je naar Hans toe geen vragen meer kunt stellen?
Je haalt in je hoofd zo enorm veel overhoop....
Je haalt in je hoofd zo enorm veel overhoop....
woensdag 3 april 2019 om 20:51
Oeps ja klopt, ik ga het even veranderen
Sorry maar ik geloof dat ik het toch niet zie waar er een niet teveel staat.
anoniem_384430 wijzigde dit bericht op 03-04-2019 20:53
20.72% gewijzigd
woensdag 3 april 2019 om 20:53
Dat is volgens mij maar de vraag: was het wel echte liefde? Als ex Hans terug had gewild was hij gevlogen. Het is maar wat je onder houden van verstaat...
woensdag 3 april 2019 om 20:57
Kunnen we als vrouwen onderling niet afspreken dat als een expartner veelvuldig dit soort liefdesverklaringen verstuurd terwijl er een nieuwe partner in beeld is, we de partner daarover inlichten?
Ik hoef het niet zozeer te weten mocht mijn man eens buiten de deur iets willen doen, maar consequente liefdesverklaringen van deze aard had ik wel heel graag willen weten...
Ik hoef het niet zozeer te weten mocht mijn man eens buiten de deur iets willen doen, maar consequente liefdesverklaringen van deze aard had ik wel heel graag willen weten...
woensdag 3 april 2019 om 21:02
Als je die twee laat staan zeg je dat hij niet van haar hield. En dat lijk je niet te bedoelen
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
woensdag 3 april 2019 om 21:04
Nee dat bedoel ik idd niet, ga het alsnog weghalen. Ik bedoel dat hij wel van TO hield.JollyRider schreef: ↑03-04-2019 21:02Als je die twee laat staan zeg je dat hij niet van haar hield. En dat lijk je niet te bedoelen
woensdag 3 april 2019 om 21:45
Jeetje Tuttifrutti, wat een ingewikkelde situatie. Ik begrijp je gevoel van vernedering, je schaamte, en ook de verwarring over jullie gezamenlijke leven: was het dan allemaal wel écht?
Je vraagt ergens in dit topic of er dan niemand is die ook zoiets heeft meegemaakt. Nee, ik heb deze vorm van postuum bedrog gelukkig nooit meegemaakt, maar misschien heb je iets aan het verhaal van mijn ouders. Zij zijn ook gescheiden toen wij, hun kinderen, al studeerden en zelfstandig waren, omdat mijn vader een minnares had. Toen mijn moeder dit ontdekte, na ruim 40 jaar huwelijk, stelde mijn vader voor om een soort regeling te treffen, waarbij hij drie dagen per week bij zijn minnares zou zijn, en vier dagen bij mijn moeder.
Dat was mijn moeders eer te na, ze heeft de scheiding aangevraagd en is alleen gaan wonen. Ze was diep, diep verdrietig. Enorm verbitterd. Zó vernederd, echt tot op het bot, dat ze over niets anders kon praten. Mijn vader, intussen, had doorlopend ruzie met zijn minnares en in zijn eentje at hij 's avonds afhaalpizza's (met de dozen was zijn hele appartement bezaaid). Kortom: een tragische situatie.
Mijn moeder werd anderhalf jaar na de scheiding terminaal ziek en had nog 6 maanden te leven. Ze had zo'n spijt van haar verbittering, en van de kostbare tijd die ze had verspild aan woede en wrok; ze sloeg als een blad aan de boom om, vergaf (of vergat) mijn vader en heeft nog 6 gelukkige maanden gehad.
Achteraf denk ik dat het ontzettend zonde is dat mijn ouders zo snel zijn gescheiden. Ja, mijn vader had een minnares. En ja, hij hield nog steeds veel van mijn moeder. Maar na 40 jaar huwelijk is de spanning er wel een beetje vanaf, zeg maar. Dan lijkt zo'n jonge bewonderaarster die jou op handen draagt natuurlijk nét even iets aantrekkelijker. Totdat blijkt dat ze toch best wel jong is, en niet zo slim, en bovendien een geldwolf.
Het was een fantasie. Een opwindende vlucht uit het leven van alledag, maar met de realiteit had het niks te maken. Helaas heeft mijn vader zijn fantasie nagejaagd. Jouw man heeft het bij een fantasie gelaten. Ik denk dat jouw man haar een beetje idealiseerde omdat zij hem had verlaten - dat doet ook iets met je eergevoel, dat is ook een vernedering. Dat hij die fantasie had, hoeft helemaal niet te betekenen dat hij niet van jou hield; het hoeft zelfs niet te betekenen dat hij van haar hield. Het betekent volgens mij alleen dat hij een fantasie had, en dat mag. Een beetje mijmeren over wat had kunnen zijn... als zij een andere vrouw was geweest (die wel bij hem had gepast, en die wel bij hem was gebleven...), echt, dat staat los van zijn liefde voor jou.
En dat hij haar met Oud & Nieuw meteen sms-te, is gezien het moment niet zo vreemd: op zo'n avond denk je terug aan het verleden, aan waar je nu staat, aan dromen die verloren zijn gegaan en die nog in vervulling kunnen gaan, en daarbij dook zij ook op in zijn gedachten. Als fantasie. Want hij was 20 jaar samen met jou, en kennelijk was hij slim genoeg om te beseffen dat hij zijn geluk niet op het spel moest zetten voor een droombeeld.
De tip die ik mijn moeder destijds heb gegeven om een beetje in het reine te komen met haar gevoelens, was om een dagboek bij te houden. Ze heeft alles opgeschreven en de dagboeken (3 stuks, uiteindelijk!) aan mij nagelaten. Ik heb ze nooit gelezen. Ik denk dat dit soort dingen te privé zijn, en dat jij er dus ook beter over kunt schrijven dan praten met anderen. Dit is zo pijnlijk, daar kun je alleen zélf een antwoord op formuleren. En misschien helpt het, lucht het op, ga je uiteindelijk inzien dat bij een mooie liefde soms ook geheimen horen.
Je vraagt ergens in dit topic of er dan niemand is die ook zoiets heeft meegemaakt. Nee, ik heb deze vorm van postuum bedrog gelukkig nooit meegemaakt, maar misschien heb je iets aan het verhaal van mijn ouders. Zij zijn ook gescheiden toen wij, hun kinderen, al studeerden en zelfstandig waren, omdat mijn vader een minnares had. Toen mijn moeder dit ontdekte, na ruim 40 jaar huwelijk, stelde mijn vader voor om een soort regeling te treffen, waarbij hij drie dagen per week bij zijn minnares zou zijn, en vier dagen bij mijn moeder.
Dat was mijn moeders eer te na, ze heeft de scheiding aangevraagd en is alleen gaan wonen. Ze was diep, diep verdrietig. Enorm verbitterd. Zó vernederd, echt tot op het bot, dat ze over niets anders kon praten. Mijn vader, intussen, had doorlopend ruzie met zijn minnares en in zijn eentje at hij 's avonds afhaalpizza's (met de dozen was zijn hele appartement bezaaid). Kortom: een tragische situatie.
Mijn moeder werd anderhalf jaar na de scheiding terminaal ziek en had nog 6 maanden te leven. Ze had zo'n spijt van haar verbittering, en van de kostbare tijd die ze had verspild aan woede en wrok; ze sloeg als een blad aan de boom om, vergaf (of vergat) mijn vader en heeft nog 6 gelukkige maanden gehad.
Achteraf denk ik dat het ontzettend zonde is dat mijn ouders zo snel zijn gescheiden. Ja, mijn vader had een minnares. En ja, hij hield nog steeds veel van mijn moeder. Maar na 40 jaar huwelijk is de spanning er wel een beetje vanaf, zeg maar. Dan lijkt zo'n jonge bewonderaarster die jou op handen draagt natuurlijk nét even iets aantrekkelijker. Totdat blijkt dat ze toch best wel jong is, en niet zo slim, en bovendien een geldwolf.
Het was een fantasie. Een opwindende vlucht uit het leven van alledag, maar met de realiteit had het niks te maken. Helaas heeft mijn vader zijn fantasie nagejaagd. Jouw man heeft het bij een fantasie gelaten. Ik denk dat jouw man haar een beetje idealiseerde omdat zij hem had verlaten - dat doet ook iets met je eergevoel, dat is ook een vernedering. Dat hij die fantasie had, hoeft helemaal niet te betekenen dat hij niet van jou hield; het hoeft zelfs niet te betekenen dat hij van haar hield. Het betekent volgens mij alleen dat hij een fantasie had, en dat mag. Een beetje mijmeren over wat had kunnen zijn... als zij een andere vrouw was geweest (die wel bij hem had gepast, en die wel bij hem was gebleven...), echt, dat staat los van zijn liefde voor jou.
En dat hij haar met Oud & Nieuw meteen sms-te, is gezien het moment niet zo vreemd: op zo'n avond denk je terug aan het verleden, aan waar je nu staat, aan dromen die verloren zijn gegaan en die nog in vervulling kunnen gaan, en daarbij dook zij ook op in zijn gedachten. Als fantasie. Want hij was 20 jaar samen met jou, en kennelijk was hij slim genoeg om te beseffen dat hij zijn geluk niet op het spel moest zetten voor een droombeeld.
De tip die ik mijn moeder destijds heb gegeven om een beetje in het reine te komen met haar gevoelens, was om een dagboek bij te houden. Ze heeft alles opgeschreven en de dagboeken (3 stuks, uiteindelijk!) aan mij nagelaten. Ik heb ze nooit gelezen. Ik denk dat dit soort dingen te privé zijn, en dat jij er dus ook beter over kunt schrijven dan praten met anderen. Dit is zo pijnlijk, daar kun je alleen zélf een antwoord op formuleren. En misschien helpt het, lucht het op, ga je uiteindelijk inzien dat bij een mooie liefde soms ook geheimen horen.
