Relaties
alle pijlers
Postuum bedrogen...
woensdag 3 april 2019 om 11:30
Ik heb lang geaarzeld om dit bericht op dit forum te plaatsen. Heb vorig jaar een account aangemaakt en nu plaats ik eindelijk dit bericht omdat ik er zelf niet meer uit kom.
Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.
Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.
Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.
Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.
Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!
En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!
Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!
Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.
Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?
Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!
Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?
Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)
Mijn vriend, Hans, met wie ik 19 jaar samen ben geweest is eind 2017 overleden aan de gevolgen van nierkanker. Ik heb hem gedurende anderhalf jaar begeleid in zijn ziekte en de laatste weken van zijn ziekbed verzorgd. Hij is in ons huis overleden. Voor hem heb ik destijds mijn man in de steek gelaten en hem en mijn kinderen veel verdriet bezorgd, maar Hans was het helemaal waard. Het was geen liefde op het eerste gezicht, wij hebben elkaar ontmoet tijdens het golfen en na maanden sloeg ineens de vonk over en dat was wederzijds.
Hans was enkele jaren daarvoor in de steek gelaten door zijn 10 jaar jongere vrouw en ik was daar in het begin wel bezorgd over, wat jaloers ook, want zij bleven een goed contact onderhouden en zijn ex is een mooie vrouw. Hans stelde mij gerust en zei dat hij in het begin wel verdrietig was geweest, maar dat toen hij mij ontmoette dat helemaal over was. Ik was de liefde van zijn leven, zei hij. Hij en ik waren even oud.
Mijn familie en vrienden verklaarden mij voor gek dat ik mijn man voor hem verliet. Zij vertrouwden Hans niet, vonden zijn gedrag onnatuurlijk en gedurende een lange tijd keerden zelfs mijn kinderen zich van mij af. Het contact met mijn kinderen kwam gelukkig later weer goed, maar zij wilden Hans niet zien. Het was altijd schipperen als zij bij mij kwamen. Maar Hans was zo lief, die ging dan gewoon een dagje weg om mij de gelegenheid te geven met mijn kinderen en kleinkinderen te zijn.
Toen hij ziek werd was ik buiten mezelf van bezorgdheid en verdriet en toen hij dood ging was ik helemaal kapot. Een van mijn zussen, die ik al die jaren niet meer gezien had, kreeg medelijden met mij, nam weer contact op en aan haar heb ik nu veel steun.
Maar nu komt het; in het afgelopen jaar, maanden na zijn overlijden, heb ik ontdekt dat de door hem gekozen muziek tijdens de uitvaart, het liedje was waarop hij zijn ex had leren kennen. Hun liedje! Ik vond in zijn spullen een oude cd met een briefje van haar uit de tijd dat zij elkaar hadden leren kennen. Dat was een klap in mijn gezicht! En toen ben ik gaan zoeken en heb door een vriend van mijn zoon zijn telefoon laten "kraken". Daar vond ik heel veel smsjes op, gericht aan zijn ex, die niets aan de verbeelding over laten. Zijn ex had hem verlaten voor een andere man, is daarmee getrouwd en is nog steeds met die man getrouwd! En blijkbaar heel gelukkig! Haar antwoorden op zijn liefdesverklaringen waren duidelijk afwijzend, wel vriendelijk, maar afwijzend. Hans noemt haar zijn grote liefde, wilde eigenlijk dat zij bij hem terug kwam etc etc!
En dat, terwijl hij mij vertelde dat ZIJ degene was die zo'n spijt had en graag bij hem terug wilde komen! Het was volledig onwaar!
Ik heb haar een paar maanden geleden gebeld en om uitleg gevraagd, WANT IK KAN HET HEM NIET MEER VRAGEN! Zij was erg terughoudend, maar ik zei dat ik absoluut de waarheid moest weten en zij gaf toen toe dat Hans haar altijd is blijven vragen bij hem terug te komen. Hij stuurde soms maanden niets en dan ineens weer een liefdesverklaring. Zij was altijd de eerste aan wie hij een Nieuwjaarsberichtje stuurde, meteen binnen 5 minuten na 12! Kun je het je voorstellen? Dan stond ik de champagne in te schenken, stuurde hij even snel een berichtje aan zijn ex!
Ik kan hier met niemand over praten, heb geen echte vrienden meer want iedereen liet ons vallen nadat ik mijn man verlaten had. Hans zei altijd dat wij genoeg hadden aan elkaar. Ik durf mijn kinderen en mijn zus niet in vertrouwen te nemen, vind het zo'n afgang.
Hoe moet ik nou tegen mijn relatie aankijken? Was het allemaal een grote leugen? De ex van Hans zei me dat ik het anders moest zien. Zij is ervan overtuigd dat hij op zijn manier veel van mij gehouden heeft. Zij probeerde mij notabene te troosten in dat gesprek! Waarom ook heeft hij al die smsjes bewaard? Dacht hij dan niet aan het risico dat ik die kon vinden? Hij is zelfs een paar keer van mobiel veranderd en heeft blijkbaar die berichtjes steeds overgezet op zijn nieuwe telefoon. Idioot toch?
Ik weet niet hoe ik verder moet. Hij is nu al langer dan een jaar dood en ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Zeg niet dat ik hem gewoon moet vergeten, dat hij het niet waard was of zo. Hij was een erg goede man voor mij, erg lief en zorgzaam, maar ik ben kapot door zijn bedrog. Was ik maar nooit in zijn spullen gaan kijken, dan had ik het nooit geweten!!!
Heeft er iemand een soortgelijke ervaring? En hoe ga je daar dan mee om?
Tuttifrutti (zo noemde hij mij altijd...)
donderdag 4 april 2019 om 12:38
een 54 jarige bankier die nergens meer aan de bak komt is wel heel raar.Blankepit schreef: ↑04-04-2019 12:35Ja, echt.
Als een vrouw thuis de huisvrouw gaat uithangen kraait er geen haan naar en sterker nog vindt iedereen het prachtig. Nu is het omgekeerd en hangt Hans in kwestie de perfecte huisman uit tot grote tevredenheid van zijn vrouw nota bene! Hoe Hans en TO hun huishouden en financiën regelden was hun zaak en zij waren daar tevreden mee en dat is het enige dat telt. Dat hij niet kon beleggen is als ex-bankier wel ironisch natuurlijk
Alleen de buren, vriendinnen en volwassen kinderen vinden het maar niks en boycotten de hele boel. Moet je je voorstellen dat je in zo'n kleine gemeenschap woont en iedereen praat achter je rug en je wordt nergens meer uitgenodigd.
Ik vind het maar een zielige toestand en was allang verhuisd.
en met zijn zgn investeringen op de zak van zijn vrouw teren.
lekker hele dagen op de golfbaan rondhangen, terwijl de vrouwen aan zijn lippen hangen.
wij slapen nooit.
donderdag 4 april 2019 om 12:40
Jij begrijpt het goed en dat hij dat geld verkeerd had belegd heeft hem een flinke tijd behoorlijk depressief gemaakt. Ik vond dat vreselijk voor hem.Blankepit schreef: ↑04-04-2019 12:35Ja, echt.
Als een vrouw thuis de huisvrouw gaat uithangen kraait er geen haan naar en sterker nog vindt iedereen het prachtig. Nu is het omgekeerd en hangt Hans in kwestie de perfecte huisman uit tot grote tevredenheid van zijn vrouw nota bene! Hoe Hans en TO hun huishouden en financiën regelden was hun zaak en zij waren daar tevreden mee en dat is het enige dat telt. Dat hij niet kon beleggen is als ex-bankier wel ironisch natuurlijk
Alleen de buren, vriendinnen en volwassen kinderen vinden het maar niks en boycotten de hele boel. Moet je je voorstellen dat je in zo'n kleine gemeenschap woont en iedereen praat achter je rug en je wordt nergens meer uitgenodigd.
Ik vind het maar een zielige toestand en was allang verhuisd.
donderdag 4 april 2019 om 12:42
dus hij was bankier, had meerdere investeringen, maar allemaal foute.Tuttifrutti2018 schreef: ↑04-04-2019 12:40Jij begrijpt het goed en dat hij dat geld verkeerd had belegd heeft hem een flinke tijd behoorlijk depressief gemaakt. Ik vond dat vreselijk voor hem.
hoe bestaat het dat een bankier al zijn geld verkeerd belegd?
wij slapen nooit.
donderdag 4 april 2019 om 12:43
Die vrouwen, daar deed hij niks mee, dat was toen wij elkaar ontmoetten. En hij vond geen ander werk, was niet makkelijk voor hem. Ik schrijf er wel luchtig over, maar dat was een grote aanslag oo zijn zelfvertrouwen.valentinamaria schreef: ↑04-04-2019 12:38een 54 jarige bankier die nergens meer aan de bak komt is wel heel raar.
en met zijn zgn investeringen op de zak van zijn vrouw teren.
lekker hele dagen op de golfbaan rondhangen, terwijl de vrouwen aan zijn lippen hangen.
donderdag 4 april 2019 om 12:44
Jij zou goed passen in zo'n kleine gemeenschap met je mening als 'raar'. Dat mag je vinden maar dat verandert nog niks aan de zeggenschap van TO en wijlen Hans over hun eigen leven.valentinamaria schreef: ↑04-04-2019 12:38een 54 jarige bankier die nergens meer aan de bak komt is wel heel raar.
en met zijn zgn investeringen op de zak van zijn vrouw teren.
lekker hele dagen op de golfbaan rondhangen, terwijl de vrouwen aan zijn lippen hangen.
Leven en laten leven zeg ik altijd, als je er anderen tenminste geen kwaad mee doet. Je eigen mening opdringen aan een ander door kwaad over anderen te spreken achter hun rug om of anderen uit te sluiten is ronduit schadelijk.
Er zijn ook mensen die homo's 'raar' vinden om maar wat te noemen.
donderdag 4 april 2019 om 12:44
weet je zeker dat hij wel bankier was?Tuttifrutti2018 schreef: ↑04-04-2019 12:43Die vrouwen, daar deed hij niks mee, dat was toen wij elkaar ontmoetten. En hij vond geen ander werk, was niet makkelijk voor hem. Ik schrijf er wel luchtig over, maar dat was een grote aanslag oo zijn zelfvertrouwen.
wij slapen nooit.
donderdag 4 april 2019 om 12:45
Heel stom. Hij was de eerste om dat zelf toe te geven. Dacht een grote klapper te kunnen maken. Ging fout.valentinamaria schreef: ↑04-04-2019 12:42dus hij was bankier, had meerdere investeringen, maar allemaal foute.
hoe bestaat het dat een bankier al zijn geld verkeerd belegd?
donderdag 4 april 2019 om 12:48
weet jij wel wat het vak bankier inhoudt?Blankepit schreef: ↑04-04-2019 12:44Jij zou goed passen in zo'n kleine gemeenschap met je mening als 'raar'. Dat mag je vinden maar dat verandert nog niks aan de zeggenschap van TO en wijlen Hans over hun eigen leven.
Leven en laten leven zeg ik altijd, als je er anderen tenminste geen kwaad mee doet. Je eigen mening opdringen aan een ander door kwaad over anderen te spreken achter hun rug om of anderen uit te sluiten is ronduit schadelijk.
Er zijn ook mensen die homo's 'raar' vinden om maar wat te noemen.
je past op het geld van andere mensen en moet ervoor zorgen dat het kapitaal groeit.
je zit dus met je neus bovenop de finaciele markt.
hoe kun je dan al je geld verliezen?
waren er ook gedupeerde clienten to?
valentinamaria wijzigde dit bericht op 04-04-2019 12:50
0.43% gewijzigd
wij slapen nooit.
donderdag 4 april 2019 om 12:58
TO zei niet dat al zijn geld weg was. Wel dat wat er overbleef ook nog gedeeld moest worden met zijn eerste vrouw.valentinamaria schreef: ↑04-04-2019 12:48weet jij wel wat het vak bankier doet?
je past op het geld van andere mensen en moet ervoor zorgen dat het kapitaal groeit.
je zit dus met je neus bovenop de finaciele markt.
hoe kun je dan al je geld verliezen?
In de crisis (en ik vermoed zomaar dat dit tijdens de crisis speelde) kan het zomaar zijn dat je portefeuille in waarde halveert. Als je belegt is uitstappen daadwerkelijk verlies nemen (dan wordt het echt geld). Vooral particulieren die zenuwachtig worden omdat het om bijvoorbeeld hun pensioen gaat, kiezen daar toch voor en zien hun vermogen soms verdampen. Institutionele beleggers blijven veel langer zitten en weten dat bijna altijd de koers weer omhoog gaat en spreiden ook hun risico veel meer. Particulieren hebben doorgaans niet het vermogen om heel erg te spreiden. Hans had blijkbaar dollartekens in zijn ogen en heeft niet defensief gespreid. Ik ken genoeg mensen in mijn omgeving die in het najaar van 2017 over niets anders kon praten (en opscheppen) dan over hun bitcoin-belegging en een maand later waren ze tienduizenden euro's lichter.
donderdag 4 april 2019 om 13:03
Na je laatste verhaal zou ik er met niemand over praten, TO. Met 'niemand' bedoel ik dan, niemand uit jouw entourage. Wat jij zegt tegen een hulpverlener die je onder de arm neemt, dat blijft binnenskamers en die hulpverlener is getraind om 'te relativeren'. Jouw familie waarschijnlijk niet. Ik zou ze er niet mee belasten.
Je hebt je gezin laten staan (en dat mag, dat heb ik al eerder geschreven) voor:
een man die 'erg aanwezig' was (ik voel tot in België de intonatie van je vader zaliger);
een man die geen werk meer had en door foute beleggingen in zijn eigen vakgebied nota-bene ook op niks kon terugvallen;
een man die (terwijl je zooo goed voor hem was) toch achter jouw rug nog toenadering zocht tot zijn ex terwijl hij jou deed geloven dat hij ze 'voor alle geld ter wereld' niet zou terug willen, want dat jij de énige was.
Hij zal ongetwijfeld ook wel zijn goede kanten hebben gehad, anders had het niet 19 jaar zo goed tussen jullie gezeten. Alhoewel, ik wil je niet kwetsen, waar kon hij nog heen, wat moest hij nog doen? 19 jaar is het goed gegaan, maar was dat niet hoofdzakelijk van jouw kant uit? Ik hoop voor jou van niet.
Hans heeft er toch minstens op sommige punten een puinhoop van gemaakt. Ik begrijp je verdriet: je zou nu met een warme gedachte aan hem moeten kunnen verder leven, maar je moet verdomme uit goed hout gesneden zijn om dat na al die verhalen nog te kunnen.
Gelukkig zijn er afgesprongen relaties uit het verleden terug in orde gekomen. Maar ik zou het hen niet vertellen, al doe je het maar om jezelf te beschermen. Zoals ik je lees, verdien je niet wat je is overkomen. En ik hoop dat je alles van de persoonlijke spullen van Hans hebt vastgehad. Zodat er niet nog (onverwachte) dingen boven komen.
Je hebt je gezin laten staan (en dat mag, dat heb ik al eerder geschreven) voor:
een man die 'erg aanwezig' was (ik voel tot in België de intonatie van je vader zaliger);
een man die geen werk meer had en door foute beleggingen in zijn eigen vakgebied nota-bene ook op niks kon terugvallen;
een man die (terwijl je zooo goed voor hem was) toch achter jouw rug nog toenadering zocht tot zijn ex terwijl hij jou deed geloven dat hij ze 'voor alle geld ter wereld' niet zou terug willen, want dat jij de énige was.
Hij zal ongetwijfeld ook wel zijn goede kanten hebben gehad, anders had het niet 19 jaar zo goed tussen jullie gezeten. Alhoewel, ik wil je niet kwetsen, waar kon hij nog heen, wat moest hij nog doen? 19 jaar is het goed gegaan, maar was dat niet hoofdzakelijk van jouw kant uit? Ik hoop voor jou van niet.
Hans heeft er toch minstens op sommige punten een puinhoop van gemaakt. Ik begrijp je verdriet: je zou nu met een warme gedachte aan hem moeten kunnen verder leven, maar je moet verdomme uit goed hout gesneden zijn om dat na al die verhalen nog te kunnen.
Gelukkig zijn er afgesprongen relaties uit het verleden terug in orde gekomen. Maar ik zou het hen niet vertellen, al doe je het maar om jezelf te beschermen. Zoals ik je lees, verdien je niet wat je is overkomen. En ik hoop dat je alles van de persoonlijke spullen van Hans hebt vastgehad. Zodat er niet nog (onverwachte) dingen boven komen.
anoniem_653cd36ee8f8d wijzigde dit bericht op 04-04-2019 13:33
8.27% gewijzigd
donderdag 4 april 2019 om 13:04
en dan is daar ineens een vrouw met een rijke man en een erfenis.Blankepit schreef: ↑04-04-2019 12:58TO zei niet dat al zijn geld weg was. Wel dat wat er overbleef ook nog gedeeld moest worden met zijn eerste vrouw.
In de crisis (en ik vermoed zomaar dat dit tijdens de crisis speelde) kan het zomaar zijn dat je portefeuille in waarde halveert. Als je belegt is uitstappen daadwerkelijk verlies nemen (dan wordt het echt geld). Vooral particulieren die zenuwachtig worden omdat het om bijvoorbeeld hun pensioen gaat, kiezen daar toch voor en zien hun vermogen soms verdampen. Institutionele beleggers blijven veel langer zitten en weten dat bijna altijd de koers weer omhoog gaat en spreiden ook hun risico veel meer. Particulieren hebben doorgaans niet het vermogen om heel erg te spreiden. Hans had blijkbaar dollartekens in zijn ogen en heeft niet defensief gespreid. Ik ken genoeg mensen in mijn omgeving die in het najaar van 2017 over niets anders kon praten (en opscheppen) dan over hun bitcoin-belegging en een maand later waren ze tienduizenden euro's lichter.
wij slapen nooit.
donderdag 4 april 2019 om 13:18
Ik kan mij hier wel in vinden, het blijft inderdaad gissen, alleen vind ik Pandax theorie wel aannemelijk. 19 jaar is wel erg lang voor een scenario waarin Hans een schijnrelatie heeft met TO en blijft hopen op dat zijn ex bij hem terugkomt. Het is dan aannemelijker dat Hans van TO hielt en niet het gevoel had iets te missen. Fantasie zou het kunnen zijn, de herinnering van zijn ex werd steeds vager en steeds meer aangevuld door een ideaalbeeld, mogelijk vond hij de afwijzingen nog fijn ook, dan kon hij doorgaan met dromen en had het geen gevolgen voor zijn relatie met TO.Pandax schreef: ↑03-04-2019 12:55Ik kan me goed voorstellen dat jouw man een fantasiebeeld van zijn ex had: een geidealiseerde versie, een fantasiebeeld. Het najagen van een fantasiebeeld is leuk, maar zoiets kan nooit in het echt bestaan. Daarom denk ik dat je man twee parallelle werelden had: de echte wereld, waarin jij zijn grote liefde was, en een fantasiewereld met een fantasievrouw, waarop hij al zijn idealen projecteerde. Maar de vrouw waarop hij die idealen en fantasieen projecteerde was niet dat ideaalbeeld, dat was gewoon een excuus om te kunnen dromen.
Het blijft gissen. Maar ik zou een verklaring zoeken waar je mee kunt leven. En wat je ook kiest, 19 jaar liefde was echt.
donderdag 4 april 2019 om 13:32
Prachtig geschreven, schijf jij ook poezie? Ik ben serieus, ik vind het mooi, eerlijk en ontroerend, maar ook vrij verbeeldend, al ken ik de situatie niet, het is toch ineens heel helder.mimsey schreef: ↑03-04-2019 22:39Hey Tutti,
Allereerst een disclaimer, ik heb niet alle berichtjes gelezen. Me bad. Misschien heb je nu dus een zoveelste reactie van hetzelfde, sorry daarvoor.
Maar damn, wat is dit zwaar, hè.
Rouwen, keihard rouwen, en dan ook nog zoiets moeten verwerken. In je eentje. Je zou van minder toch al compleet gek draaien.
Van vreemdgaan heb ik geen idee. Van rouwen helaas wel. En ook van ontzettende boosheid tijdens rouwen.
Inmiddels 11 jaar geleden (pfieuw, wat een tijd) overleed mijn Hero. Mijn held. Mijn liefde. Mijn wijsheid. Mijn maatje. Mijn sparringspartner. Mijn alles. Mijn verdriet lag als een dikke laag taai pek om mijn hart. De eerste weken overleefde ik als een drenkeling in ijskoud water, happend naar adem.
Ik moest verhuizen. Zijn spullen in een doos stoppen. Ons oude huis ontmantelen. Ik liet mijn handen door zijn spullen glijden. Las brieven en gedichten. En dagboeken. Alles voor een teken van leven, voor bewijzen van zijn bestaan. Maar ja, dan lees je ook dingen die je niet had willen lezen, die ook niet bedoeld waren voor mij om te lezen. Schokkende dingen. Dingen die mijn vertrouwen in Hero lieten wankelen.
Had hij nog geleefd, dan hadden we daar ruzie over gemaakt. Had hij geschreeuwd dat ik van zijn spullen af moest blijven en had ik hysterisch met deuren gesmeten. Ofzo. En daarna waren we gekalmeerd, en hadden we het vast uitgepraat. Had hij alles uitgelegd, me in zijn sterke armen genomen en me in mijn oor gefluisterd dat hij fouten had gemaakt maar dat ik het licht in zijn bestaan was. We zouden zoenen, en ik zou uiteindelijk vergeten. Of in ieder geval vergeven.
Maar ja... dat ging dus niet. En daar werd ik dus ook weer boos over. Woedend, dat hij het niet goed kon maken en dat ik het dus alleen moest verwerken. Nóg iets moest verwerken. Iets wat hij mij wederom aandeed. Zijn schuld! En ik moest ermee dealen.
Ik ben denk ik wel een jaar zo boos geweest. Verdrietig, maar ook zo boos. Boos was een “veiligere” emotie dan verdriet, minder neerwaarts slurpend. Maar tegelijkertijd zo eenzaam en verloren. Ik wist me met mijzelf geen raad. Wilde ook niemand in vertrouwen nemen, omdat ik Hero, die zich niet kon verdedigen, niet af wilde vallen. Het was wel de liefde van mijn leven, hoe kon ik hem zwart maken achter zijn dode rug om?
Pas na een jaar ongeveer gleed de woede langzaam van mij af. Kon ik Hero weer zien als de fantastische, echt zeldzaam goede man die hij was. Kon ik onze relatie weer zien als hij was, echt en zo verdomd oprecht. Ik maakte me druk om dingen die wel een ruzie waard waren geweest bij leven, maar niet meer dan dat. Het was geen bom onder wat wij hadden, maar omdat Hero mij dat niet uit kon leggen moest ik die overtuiging binnen mijzelf zoeken. Een overtuiging terwijl mijn wereld uit scherven bestond, dat had tijd nodig.
Langzaam, heel langzaam, heelde ik. Mijn boosheid was een manier geweest om met mijn verdriet om te gaan. Om niet ten onder te gaan aan de rouw, hoe eenzaam ik mij mede door mijn boosheid ook voelde.
Hero is mijn Hero. Mijn Liefde. Hij was niet foutloos.
Jouw vent was dat ook niet. Hij deed dingen die niet netjes waren. En het is ongelooflijk hard dat hij zijn daden niet aan jou uit kan leggen. Dat jij de kans niet hebt gekregen hem bij leven te vergeven.
Maar dat maakt dat wat er tussen jullie was niet onecht. Er waren dingen die jij niet wist. Dat is helaas is veel relaties zo. Zelfs in de aller-, allerbeste. Alleen moet jij het nu in jouw eentje goedmaken tussen jullie allebei. En dat is een kloteklus, sorry dat ik het zo zeg. Maar alles valt of staat met geloven in wat jullie hadden. Je hebt ooit in volle overtuiging voor hem gekozen, en jouw hart zei jou dat het goed was. Nu ligt jouw hart in gruzelementen en zegt het even niets meer. Vertrouw dan op jouw herinneringen. De mooie. Die goeie. De fijne. Die gaan je verder helpen. Daar zitten jouw antwoorden, want meer dan die zul je niet krijgen.
Het is een heidens karwei. Maar je komt er doorheen. De boosheid gaat over. Zelfs de bittere nasmaak gaat uiteindelijk over. Misschien blijft er een rauw randje, net als bij het ergste verdriet. Een pijnlijke plek waar je met jouw vingers vanaf moet blijven want als je erop drukt doet het zeer. Maar daar valt prima mee te leven. En dat is het wrange. Je moet ermee leven. Jij wel. Omdat hij het, oh afschuwelijkheid, niet meer doet....
donderdag 4 april 2019 om 13:33
mammezel schreef: ↑04-04-2019 13:03Na je laatste verhaal zou ik er met niemand over praten, TO. Met 'niemand' bedoel ik dan, niemand uit jouw entourage.
Je hebt je gezin laten staan (en dat mag, dat heb ik al eerder geschreven) voor
een man die 'erg aanwezig' was (ik voel tot in België de intonatie van je vader zaliger);
een man die geen werk meer had en door foute beleggingen in zijn eigen vakgebied nota-bene ook op niks kon terugvallen;
een man die (terwijl je zooo goed voor hem was) toch achter jouw rug nog toenadering zocht tot zijn ex terwijl hij jou deed geloven dat hij ze 'voor alle geld ter wereld' niet zou terugwillen, want dat jij de énige was.
Hij zal ongetwijfeld ook wel zijn goede kanten hebben gehad, anders had het niet 19 jaar zo goed tussen jullie gezeten. Alhoewel, ik wil je niet kwetsen, waar kon hij nog heen, wat moest hij nog doen, terwijl ik dit schrijf vraag ik mezelf af: wat schrijf je nu zelf? 19 jaar is het goed gegaan, was dat niet hoofdzakelijk van jouw kant uit? Ik hoop voor jou van niet.
Hans heeft er toch minstens op sommige punten een puinhoop van gemaakt. Ik begrijp je verdriet: je zou nu met een warme gedachten aan hem moeten kunnen verder leven, maar je moet verdomme uit goed hout gesneden zijn om dat na al die verhalen nog te kunnen.
Eens. Gedane zaken nemen natuurlijk geen keer, maar bij het lezen van je verhaal heb ik het gevoel dat het geen goede keuze is geweest om voor Hans te gaan. Dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat jullie het niet leuk hadden samen - maar er zijn vreemde elementen die doen vermoeden dat Hans niet de geweldige man was die je voor ogen had, terwijl er veel is opgeofferd voor jullie relatie.
Antoine de Saint-Exupéry: "Toutes les grandes personnes ont d'abord été des enfants (mais peu d'entre elles s'en souviennent)."
donderdag 4 april 2019 om 13:44
Mocht dat zo zijn, dan is het zo dat ieder mens fouten maakt en de minst stomme fouten worden gemaakt door gevoel , vind ik dan.Artricks schreef: ↑04-04-2019 13:33Eens. Gedane zaken nemen natuurlijk geen keer, maar bij het lezen van je verhaal heb ik het gevoel dat het geen goede keuze is geweest om voor Hans te gaan. Dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat jullie het niet leuk hadden samen - maar er zijn vreemde elementen die doen vermoeden dat Hans niet de geweldige man was die je voor ogen had, terwijl er veel is opgeofferd voor jullie relatie.
donderdag 4 april 2019 om 13:54
OliebolmetKrenten schreef: ↑04-04-2019 13:44Mocht dat zo zijn, dan is het zo dat ieder mens fouten maakt en de minst stomme fouten worden gemaakt door gevoel , vind ik dan.
Mja, hangt van de gevolgen af.
Antoine de Saint-Exupéry: "Toutes les grandes personnes ont d'abord été des enfants (mais peu d'entre elles s'en souviennent)."
donderdag 4 april 2019 om 14:06
Echt niet me eens.OliebolmetKrenten schreef: ↑04-04-2019 13:44Mocht dat zo zijn, dan is het zo dat ieder mens fouten maakt en de minst stomme fouten worden gemaakt door gevoel , vind ik dan.
donderdag 4 april 2019 om 14:16
Nee, alleen zijn geld. Hij was toen al weg bij die bank en zette zijn geld (of het meeste daarvan) op één aandeel. Stom! Zou hij ieder ander hebben afgeraden, maar hij dacht dat aandeel na korte tijd weer te verkopen met winst. Een fout die hij in zijn werk nooit had kunnen of mogen maken. Waarom zeur je hier zo over door? Denk je dat hij er trots op was of zo? Mogen mensen geen fouten maken met hun eigen bezittingen, ook al hebben ze er verstand van? Heb jij nooit een verkeerde inschatting met grote gevolgen gemaakt?valentinamaria schreef: ↑04-04-2019 12:48weet jij wel wat het vak bankier inhoudt?
je past op het geld van andere mensen en moet ervoor zorgen dat het kapitaal groeit.
je zit dus met je neus bovenop de finaciele markt.
hoe kun je dan al je geld verliezen?
waren er ook gedupeerde clienten to?
donderdag 4 april 2019 om 14:19
Spijker op zijn kop! Helemaal waar!Blankepit schreef: ↑04-04-2019 12:58TO zei niet dat al zijn geld weg was. Wel dat wat er overbleef ook nog gedeeld moest worden met zijn eerste vrouw.
In de crisis (en ik vermoed zomaar dat dit tijdens de crisis speelde) kan het zomaar zijn dat je portefeuille in waarde halveert. Als je belegt is uitstappen daadwerkelijk verlies nemen (dan wordt het echt geld). Vooral particulieren die zenuwachtig worden omdat het om bijvoorbeeld hun pensioen gaat, kiezen daar toch voor en zien hun vermogen soms verdampen. Institutionele beleggers blijven veel langer zitten en weten dat bijna altijd de koers weer omhoog gaat en spreiden ook hun risico veel meer. Particulieren hebben doorgaans niet het vermogen om heel erg te spreiden. Hans had blijkbaar dollartekens in zijn ogen en heeft niet defensief gespreid. Ik ken genoeg mensen in mijn omgeving die in het najaar van 2017 over niets anders kon praten (en opscheppen) dan over hun bitcoin-belegging en een maand later waren ze tienduizenden euro's lichter.
donderdag 4 april 2019 om 14:22
zeuren? jij geloofde een leugenaar, en nu ga je aan hem twijfelen.Tuttifrutti2018 schreef: ↑04-04-2019 14:16Nee, alleen zijn geld. Hij was toen al weg bij die bank en zette zijn geld (of het meeste daarvan) op één aandeel. Stom! Zou hij ieder ander hebben afgeraden, maar hij dacht dat aandeel na korte tijd weer te verkopen met winst. Een fout die hij in zijn werk nooit had kunnen of mogen maken. Waarom zeur je hier zo over door? Denk je dat hij er trots op was of zo? Mogen mensen geen fouten maken met hun eigen bezittingen, ook al hebben ze er verstand van? Heb jij nooit een verkeerde inschatting met grote gevolgen gemaakt?
en gedoe met geldzaken is meestal wel een indicatie hoe iemand is nl.
wij slapen nooit.
donderdag 4 april 2019 om 14:25
Toen hij die verkeerde belegging deed waren wij al jaren bij elkaar. Hij werkte nog toen ik hem leerde kennen. Hans is niet uit een soort van financiële wanhoop een relatie met mij begonnen. Zo rijk ben ik niet. Als hij een rijke vrouw had gewild dan waren er volop andere gegadigden! Hij kon toen nog niet weten wat er zou gebeuren.mammezel schreef: ↑04-04-2019 13:03Na je laatste verhaal zou ik er met niemand over praten, TO. Met 'niemand' bedoel ik dan, niemand uit jouw entourage. Wat jij zegt tegen een hulpverlener die je onder de arm neemt, dat blijft binnenskamers en die hulpverlener is getraind om 'te relativeren'. Jouw familie waarschijnlijk niet. Ik zou ze er niet mee belasten.
Je hebt je gezin laten staan (en dat mag, dat heb ik al eerder geschreven) voor:
een man die 'erg aanwezig' was (ik voel tot in België de intonatie van je vader zaliger);
een man die geen werk meer had en door foute beleggingen in zijn eigen vakgebied nota-bene ook op niks kon terugvallen;
een man die (terwijl je zooo goed voor hem was) toch achter jouw rug nog toenadering zocht tot zijn ex terwijl hij jou deed geloven dat hij ze 'voor alle geld ter wereld' niet zou terug willen, want dat jij de énige was.
Hij zal ongetwijfeld ook wel zijn goede kanten hebben gehad, anders had het niet 19 jaar zo goed tussen jullie gezeten. Alhoewel, ik wil je niet kwetsen, waar kon hij nog heen, wat moest hij nog doen? 19 jaar is het goed gegaan, maar was dat niet hoofdzakelijk van jouw kant uit? Ik hoop voor jou van niet.
Hans heeft er toch minstens op sommige punten een puinhoop van gemaakt. Ik begrijp je verdriet: je zou nu met een warme gedachte aan hem moeten kunnen verder leven, maar je moet verdomme uit goed hout gesneden zijn om dat na al die verhalen nog te kunnen.
Gelukkig zijn er afgesprongen relaties uit het verleden terug in orde gekomen. Maar ik zou het hen niet vertellen, al doe je het maar om jezelf te beschermen. Zoals ik je lees, verdien je niet wat je is overkomen. En ik hoop dat je alles van de persoonlijke spullen van Hans hebt vastgehad. Zodat er niet nog (onverwachte) dingen boven komen.
Maar het blijft moeilijk allemaal.
donderdag 4 april 2019 om 14:27
Het klopt niet helemaal wat je zegt. Een vermogen laten groeien is het werk van een vermogensbeheerder.valentinamaria schreef: ↑04-04-2019 12:48weet jij wel wat het vak bankier inhoudt?
je past op het geld van andere mensen en moet ervoor zorgen dat het kapitaal groeit.
je zit dus met je neus bovenop de finaciele markt.
hoe kun je dan al je geld verliezen?
waren er ook gedupeerde clienten to?
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
donderdag 4 april 2019 om 14:28
Inderdaad ja...Artricks schreef: ↑04-04-2019 13:33Eens. Gedane zaken nemen natuurlijk geen keer, maar bij het lezen van je verhaal heb ik het gevoel dat het geen goede keuze is geweest om voor Hans te gaan. Dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat jullie het niet leuk hadden samen - maar er zijn vreemde elementen die doen vermoeden dat Hans niet de geweldige man was die je voor ogen had, terwijl er veel is opgeofferd voor jullie relatie.
