Relaties
alle pijlers
Radeloos
maandag 13 mei 2019 om 16:57
Beste VIVA-forumlezers
Na een tijdje verschillende topics mee gelezen te hebben voel ik me vertrouwd om advies in te winnen bij jullie over mijn specifieke situatie waar ik al een tijdje meer worstel.
4 jaar geleden leerde ik, via gemeenschappelijke vrienden, een toffe meid kennen. Zij studeerde aanvankelijk in Eindhoven en kwam in het weekend terug naar huis. Ondanks dat zij een lief had - creëerden we al snel een innige vriendschapsband! Het klikte onmiddellijk en ontdekten heel snel dat we qua levensvisie, ambities, etc... op dezelfde golflengte zaten. Regelmatig pushen we elkaar ook om onze limieten te verleggen op studievlak maar ook de kijk op de wereld - we stimuleerden elkaar om te durven dromen en verder te kijken dan onze eigen neus lang is. Nadat ze haar studies had afgemaakt in Eindhoven kwam ze definitief terug naar België en dan ging onze vriendschap pijlsnel opwaarts - we spraken meer en meer af. Omwille van de afstand en andere diverse redenen brak ze met haar lief en hierdoor begon onze 'vriendschapsgevoelens' sterker te worden maar we wilden beiden onze vriendschap niet op het spel zetten. Dit ging een tijdje door tot we na een avondje stappen in bed belanden. Dit was heel fout maar het voelde zo vertrouwd aan. Aanvankelijk veranderde er niks aan onze vriendschap integendeel het werd steeds beter. Er was altijd een leuke innige, seksueel indirecte spanning tussen ons beiden.
Na een tijdje kreeg ik de kans om mijn doctoraat in het eerste jaar in het buitenland te starten in plaats van hier in België wat een unieke kans was. Zij pushde mij hier wederom om daar vol voor te gaan. De voorwaarde was dat ik niet wou dat zij op mij wachtte - dit zou enorm egoïstisch zijn - en ze moest haar eigen leven ook voortzetten. Het afscheid viel ons allebei heel zwaar maar we voelden onze allebei wel gesterkt door het feit dat we achter elkaars keuzes stonden (maar achteraf niet achter onze eigen keuzes). Na 4 maanden in het buitenland voelde ik aan dat de omgeving niks voor mij was en keerde ik vervroegd terug.
We zochten elkaar onmiddellijk op en de innige gevoelens/spanningen kwamen direct terug. Maar ze moest mij iets bekennen en dat was dat ze in een ver gevorderde stadium aan het daten was met iemand en dat ze daar enorm goed bij voelde. Als haar beste vriend begreep ik haar keuze en liet ik haar met gerust - we hielden sporadisch contact per mail of chat en daaruit bleek dat ze een relatie was gestart en alles goed was. Af en toe stuurden we elkaar dat we elkaar misten maar we wisten dat we niet mochten afspreken anders zou dit te verwarrend zijn.
De afgelopen zomer stuurde zij een berichtje dat ze me wou zien omdat ze raad en advies nodig had omwille van haar studiekeuze. We spraken af en die avond was het vanaf de eerste seconde direct weer zoals al die jaren - we kwamen 'thuis' bij elkaar... Ze vertelde me die avond ook dat haar lief toch niet helemaal is zoals ze dacht - enorm jaloers, af en toe verbaal aggressief, controlefreak, etc... En ze mistte me, de babbels, raad en advies... Na die avond begonnen we frequenter contact te houden - we stuurden elkaar wekelijks een mailtje en/of smsjes. Het contact tussen ons werd terug inniger en dieper - als gevolg dat ze mij weer graag begon te zien. Ik begon steeds meer details te weten van haar relatie en ik maakte me steeds meer zorgen. Haar ouders, met wie ik een goeie band heb, bevestigden mijn bezorgdheid door te zeggen dat ze zelf bezorgd waren om het gedrag van de jongen. Hij heeft een enorm slechte jeugd gehad en kampt hierdoor met psychologische problemen (onzekerheid, extreme jaloersheid, 'depressie', verbale aggressie, etc...)
1,5 maand geleden gingen we net zoals vroeger op café samen met haar vrienden. Wederom een superleuke avond waarbij ze achteraf zei dat ze besefte dat ik haar ideale match ben. Haar gevoelens waar helemaal in de war en daarom vroeg ze om een maand geen contact te hebben zodat ze daar eens goed kon over nadenken. Na twee weken bevestigde ze nogmaals dat ik inderdaad haar perfecte match ben op papier en dat hij dat helemaal niet is. Maar ze vroeg nog wat tijd - wat ik die uiteraard gaf! Twee weken later is ze helemaal van gedacht veranderd want ze wilt hem nog een kans geven om te veranderen en de jongen te worden die ze heeft leren kennen in het begin - hij heeft gezegd dat hij inziet dat hij moet veranderen en gaat naar een psycholoog en ze wilt ook niet het meisje zijn dat haar lief in moeilijkheden laat vallen. Hierbij zei ze ook dat ze haar beslissing ook heeft gebaseerd op een waarzegster - ze hoopte dat de waarzegster mij naam ging zeggen maar toen dit niet zo was wist ze dat ze hem nog een kans moet geven.
Ik was natuurlijk helemaal in de war en boos - maar ook bezorgd! In al die jaren dat ik haar ken weet ik dat ze altijd haar beslissingen afweegt maar steeds de rationele beslissingen maakt. Haar ouders hebben mij dan ook gebeld om te zeggen dat ze haar ook niet begrijpen maar dat ze haar wel zullen steunen en het hopelijk ook wel goed zal uitdraaien. Ergens wil ik haar beslissingen ook respecteren - maar ik maak mij als haar beste vriend (die haar uiteraard enorm graag ziet) enorm veel zorgen. Momenteel hebben wij al een maand geen contact meer - ik heb haar het afgelopen weekend wel nog een kaartje gestuurd dat ik vind dat dit absurd is dat we al hele tijd doen alsof we niet bestaan maar dat ik haar wel enorm mis.
Ik weet gewoon niet wat te doen... Ik wil haar behoeden voor de fout die ze gaat maken want we zien met z'n allen (haar vrienden, ouders en ik) van mijlenver aankomen dat dit niet gaat lukken. Ze stelt het geluk van haar vriend voor dat van haar eigen. Maar langs de andere kant weet ik ook dat ik haar gewoon haar eigen fouten moet laten maken en dat we vroeg of laat misschien weer bij elkaar terecht komen. Want één ding is gewoon zeker dat ik haar enorm graag zie... Wat raden jullie mij aan?? Haar af en toe tonen dat ik haar graag zie en er voor haar ben of haar laten gaan - ze heeft haar keuze gemaakt?
Na een tijdje verschillende topics mee gelezen te hebben voel ik me vertrouwd om advies in te winnen bij jullie over mijn specifieke situatie waar ik al een tijdje meer worstel.
4 jaar geleden leerde ik, via gemeenschappelijke vrienden, een toffe meid kennen. Zij studeerde aanvankelijk in Eindhoven en kwam in het weekend terug naar huis. Ondanks dat zij een lief had - creëerden we al snel een innige vriendschapsband! Het klikte onmiddellijk en ontdekten heel snel dat we qua levensvisie, ambities, etc... op dezelfde golflengte zaten. Regelmatig pushen we elkaar ook om onze limieten te verleggen op studievlak maar ook de kijk op de wereld - we stimuleerden elkaar om te durven dromen en verder te kijken dan onze eigen neus lang is. Nadat ze haar studies had afgemaakt in Eindhoven kwam ze definitief terug naar België en dan ging onze vriendschap pijlsnel opwaarts - we spraken meer en meer af. Omwille van de afstand en andere diverse redenen brak ze met haar lief en hierdoor begon onze 'vriendschapsgevoelens' sterker te worden maar we wilden beiden onze vriendschap niet op het spel zetten. Dit ging een tijdje door tot we na een avondje stappen in bed belanden. Dit was heel fout maar het voelde zo vertrouwd aan. Aanvankelijk veranderde er niks aan onze vriendschap integendeel het werd steeds beter. Er was altijd een leuke innige, seksueel indirecte spanning tussen ons beiden.
Na een tijdje kreeg ik de kans om mijn doctoraat in het eerste jaar in het buitenland te starten in plaats van hier in België wat een unieke kans was. Zij pushde mij hier wederom om daar vol voor te gaan. De voorwaarde was dat ik niet wou dat zij op mij wachtte - dit zou enorm egoïstisch zijn - en ze moest haar eigen leven ook voortzetten. Het afscheid viel ons allebei heel zwaar maar we voelden onze allebei wel gesterkt door het feit dat we achter elkaars keuzes stonden (maar achteraf niet achter onze eigen keuzes). Na 4 maanden in het buitenland voelde ik aan dat de omgeving niks voor mij was en keerde ik vervroegd terug.
We zochten elkaar onmiddellijk op en de innige gevoelens/spanningen kwamen direct terug. Maar ze moest mij iets bekennen en dat was dat ze in een ver gevorderde stadium aan het daten was met iemand en dat ze daar enorm goed bij voelde. Als haar beste vriend begreep ik haar keuze en liet ik haar met gerust - we hielden sporadisch contact per mail of chat en daaruit bleek dat ze een relatie was gestart en alles goed was. Af en toe stuurden we elkaar dat we elkaar misten maar we wisten dat we niet mochten afspreken anders zou dit te verwarrend zijn.
De afgelopen zomer stuurde zij een berichtje dat ze me wou zien omdat ze raad en advies nodig had omwille van haar studiekeuze. We spraken af en die avond was het vanaf de eerste seconde direct weer zoals al die jaren - we kwamen 'thuis' bij elkaar... Ze vertelde me die avond ook dat haar lief toch niet helemaal is zoals ze dacht - enorm jaloers, af en toe verbaal aggressief, controlefreak, etc... En ze mistte me, de babbels, raad en advies... Na die avond begonnen we frequenter contact te houden - we stuurden elkaar wekelijks een mailtje en/of smsjes. Het contact tussen ons werd terug inniger en dieper - als gevolg dat ze mij weer graag begon te zien. Ik begon steeds meer details te weten van haar relatie en ik maakte me steeds meer zorgen. Haar ouders, met wie ik een goeie band heb, bevestigden mijn bezorgdheid door te zeggen dat ze zelf bezorgd waren om het gedrag van de jongen. Hij heeft een enorm slechte jeugd gehad en kampt hierdoor met psychologische problemen (onzekerheid, extreme jaloersheid, 'depressie', verbale aggressie, etc...)
1,5 maand geleden gingen we net zoals vroeger op café samen met haar vrienden. Wederom een superleuke avond waarbij ze achteraf zei dat ze besefte dat ik haar ideale match ben. Haar gevoelens waar helemaal in de war en daarom vroeg ze om een maand geen contact te hebben zodat ze daar eens goed kon over nadenken. Na twee weken bevestigde ze nogmaals dat ik inderdaad haar perfecte match ben op papier en dat hij dat helemaal niet is. Maar ze vroeg nog wat tijd - wat ik die uiteraard gaf! Twee weken later is ze helemaal van gedacht veranderd want ze wilt hem nog een kans geven om te veranderen en de jongen te worden die ze heeft leren kennen in het begin - hij heeft gezegd dat hij inziet dat hij moet veranderen en gaat naar een psycholoog en ze wilt ook niet het meisje zijn dat haar lief in moeilijkheden laat vallen. Hierbij zei ze ook dat ze haar beslissing ook heeft gebaseerd op een waarzegster - ze hoopte dat de waarzegster mij naam ging zeggen maar toen dit niet zo was wist ze dat ze hem nog een kans moet geven.
Ik was natuurlijk helemaal in de war en boos - maar ook bezorgd! In al die jaren dat ik haar ken weet ik dat ze altijd haar beslissingen afweegt maar steeds de rationele beslissingen maakt. Haar ouders hebben mij dan ook gebeld om te zeggen dat ze haar ook niet begrijpen maar dat ze haar wel zullen steunen en het hopelijk ook wel goed zal uitdraaien. Ergens wil ik haar beslissingen ook respecteren - maar ik maak mij als haar beste vriend (die haar uiteraard enorm graag ziet) enorm veel zorgen. Momenteel hebben wij al een maand geen contact meer - ik heb haar het afgelopen weekend wel nog een kaartje gestuurd dat ik vind dat dit absurd is dat we al hele tijd doen alsof we niet bestaan maar dat ik haar wel enorm mis.
Ik weet gewoon niet wat te doen... Ik wil haar behoeden voor de fout die ze gaat maken want we zien met z'n allen (haar vrienden, ouders en ik) van mijlenver aankomen dat dit niet gaat lukken. Ze stelt het geluk van haar vriend voor dat van haar eigen. Maar langs de andere kant weet ik ook dat ik haar gewoon haar eigen fouten moet laten maken en dat we vroeg of laat misschien weer bij elkaar terecht komen. Want één ding is gewoon zeker dat ik haar enorm graag zie... Wat raden jullie mij aan?? Haar af en toe tonen dat ik haar graag zie en er voor haar ben of haar laten gaan - ze heeft haar keuze gemaakt?
dinsdag 14 mei 2019 om 09:45
Inderdaad de afgelopen maanden gaf zij heel vaak wisselende signalen - maar ik was misschien inderdaad te naïef! Maar als je iemand doodgraag hebt dan kijk je daar snel over - liefde is blind zeker?!Phoebe-returns schreef: ↑14-05-2019 08:54Lekker makkelijk gezegd dit.
Had je dat ook gezegd als TO een meisje zou zijn?
TO is ook niet van ijzer, hij heeft ook gevoel he, ipv alleen een ratio.
Ik snap heel goed dat hij in de war is van de wisselende signalen die zij geeft.
dinsdag 14 mei 2019 om 09:47
Eh, ja. Volgens mij lopen er 2 miljoen van die topics hier en schrijft iedereen dan precies hetzelfde.Phoebe-returns schreef: ↑14-05-2019 08:54Lekker makkelijk gezegd dit.
Had je dat ook gezegd als TO een meisje zou zijn?
TO is ook niet van ijzer, hij heeft ook gevoel he, ipv alleen een ratio.
Ik snap heel goed dat hij in de war is van de wisselende signalen die zij geeft.
dinsdag 14 mei 2019 om 12:10
Ja ben bang van wel.Assistent1992 schreef: ↑14-05-2019 09:45Inderdaad de afgelopen maanden gaf zij heel vaak wisselende signalen - maar ik was misschien inderdaad te naïef! Maar als je iemand doodgraag hebt dan kijk je daar snel over - liefde is blind zeker?!
Ik heb die fouten ook gemaakt, idd is dat misschien naïef, mjah een mens heeft behalve een verstand ook gevoelens.
En we zijn nou eenmaal niet van ijzer.
Hou je taai, pb me gerust als je daar behoefte aan hebt.
