Relaties
alle pijlers
Breken met mijn vader
donderdag 23 mei 2019 om 10:30
Ik zit in een erg moeilijke situatie.
Al jarenlang heb ik een slechte relatie met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was. Mijn vader en moeder konden gewoon normaal met elkaar overweg en ik ben altijd om het weekend bij mijn vader geweest. Hij kon niet omgaan met puberende kinderen (ik heb een broertje) en schreeuwde de boel bij elkaar om zijn standpunt duidelijk te maken. Ook stapte hij in de slachtofferrol als ik hem tegensprak. De woorden 'ik hou van je' heb ik al jaren niet meer gehoord.
Toen ik ouder werd, heb ik hem eigenlijk steeds meer ontweken. Alleen met verjaardagen of de verplichte bezoekjes zag ik hem nog.
Vorig jaar ben ik in therapie geweest (ook vanwege andere redenen) en daar kwam boven dat doordat hij altijd schreeuwde, ik vond dat er geen plek was voor mijn gevoelens. Daarom durfde ik deze nooit te uiten. Ik heb tijdens die therapie ook een gesprek met hem gevoerd waarin ik hem vertelde over mijn gevoelens en alles op tafel legde. Ik vertelde dat ik graag een betere relatie met hem zou willen en hem vaker zou willen zien. Hij stond daarachter, we hebben meteen een afspraak gemaakt voor een dagje uit. Het is nu bijna een jaar geleden sinds die afspraak. Vanwege mijn broertje heeft mijn moeder soms nog weleens contact met mijn vader (ik heb met mijn moeder een hele goede band). Zij vroeg naar de afspraak en zei: 'goh, ik hoorde dat het goed is gegaan'. Zijn antwoord: 'Ja, ze snapt het eindelijk!' Mijn moeder vroeg wat hij daarmee bedoelde. 'Ze snapt eindelijk dat ze meer contact op moet nemen'! Mijn hart brak een beetje toen ik dat hoorde.
Afgelopen maart was hij jarig. Ik kon niet komen omdat ik me twee weken fysiek heel erg had ingespannen en heel hard had gewerkt. Ik lag doodziek op bed met 40 graden koorts. Toen ik belde en mijn excuses aanbood, zei ik: 'ik baal hier ook van, want ik wilde juist een betere relatie en dergelijke.' Zijn reactie: 'Ja INDERDAAD ja'. Hij kroop meteen weer in de slachtofferrol.
Sindsdien is het zo dat ik elke keer degene ben die contact op moet nemen als er een afspraak moet komen. Ik ben recent verhuisd. Hij heeft geholpen met de verhuizing, daarna heb ik niets meer van hem gehoord. Niet eens de vraag: zit je goed op je plek?
Al met al: deze relatie kost mij heel veel energie. Ik ben 27, volwassen, en ik ben er klaar mee om verantwoording af te moeten leggen aan een man die mij of mijn beweegredenen niet snapt, ook al heb ik dat meerdere malen geprobeerd (eigenlijk al sinds mijn twaalfde).
ik heb om hulp te vragen omtrent deze situatie nogmaals afgesproken met mijn therapeute. Dit is onze gezinstherapeute geweest met de scheiding, zij kent mijn vader en weet alles van onze familie. Ze heeft me verteld dat mijn vader eigenlijk een te laag IQ heeft om mij te kunnen geven wat ik wil; een relatie met gevoel en zonder verwijten als ik een keer niet kom. Omdat ik niet meteen met hem wilde breken, heb ik geprobeerd de relatie zo te maken dat ik hem nog kon blijven zien en hij mij, door bijvoorbeeld een uurtje op visite te komen (langer hou ik niet vol, want we kunnen het niet hebben over serieuze dingen zonder dat hij aggressief wordt in zijn spraak. Een praatje over politiek met verschillende standpunten mondigt uit in ruzie).
De druppel die de emmer deed overlopen was het volgende: mijn moeder kwam mijn vader vorige week tegen. Tegen haar zei hij: 'je doet alles voor die kinderen, maar ze kunnen het nog niet eens opbrengen om 5 minuten op je verjaardag te komen.' Dit twee maanden na dato, nadat ik hem nog gezien heb, nog op bezoek ben geweest met een kado, met hem erover heb gesproken en hij zei dat hij het goed vond.
Ik werd heel kalm toen ik dit hoorde. Dat was voor mij het breekpunt. Ik kan het niet opbrengen om er nog energie in te stoppen. Ik hou echt van mijn vader, maar dit is een relatie waarin het mij alleen maar energie kost.
Voordat mensen trouwens beginnen over: 'je hebt maar één vader'.. Mijn vriend heeft zijn beide ouders niet meer. Ik heb een nichtje zonder vader. Ik heb een vriendin zonder vader. Ik wéét hoe fijn het is dat ik mijn beide ouders nog heb. Maar ik heb voor mijn gevoel geen vader. Ik heb een man die emotioneel niet in staat is om deze relatie te onderhouden. Ik ben in deze relatie altijd de volwassene geweest, en dat begon al toen ik twaalf was. Het argument 'maar het is mijn vader' is niet genoeg om dit vol te blijven houden.
Ik heb de beslissing om met hem te breken al gemaakt. Ik wil hem dat in een persoonlijk gesprek vertellen want ja: het is mijn vader en hij verdiend dat. Nu ben ik alleen heel bang dat hij mijn beslissing niet accepteert of dat hij aggressief wordt.
Ik ben een brief aan het schrijven die hij na het gesprek mee kan nemen, zodat hij het na kan lezen en hopelijk een plek kan geven.
Nu is mijn vraag na dit hele lange verhaal: zijn er meer mensen die hier ervaring mee hebben? En hoe hebben jullie het 'breken' aangepakt?
Al jarenlang heb ik een slechte relatie met mijn vader. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was. Mijn vader en moeder konden gewoon normaal met elkaar overweg en ik ben altijd om het weekend bij mijn vader geweest. Hij kon niet omgaan met puberende kinderen (ik heb een broertje) en schreeuwde de boel bij elkaar om zijn standpunt duidelijk te maken. Ook stapte hij in de slachtofferrol als ik hem tegensprak. De woorden 'ik hou van je' heb ik al jaren niet meer gehoord.
Toen ik ouder werd, heb ik hem eigenlijk steeds meer ontweken. Alleen met verjaardagen of de verplichte bezoekjes zag ik hem nog.
Vorig jaar ben ik in therapie geweest (ook vanwege andere redenen) en daar kwam boven dat doordat hij altijd schreeuwde, ik vond dat er geen plek was voor mijn gevoelens. Daarom durfde ik deze nooit te uiten. Ik heb tijdens die therapie ook een gesprek met hem gevoerd waarin ik hem vertelde over mijn gevoelens en alles op tafel legde. Ik vertelde dat ik graag een betere relatie met hem zou willen en hem vaker zou willen zien. Hij stond daarachter, we hebben meteen een afspraak gemaakt voor een dagje uit. Het is nu bijna een jaar geleden sinds die afspraak. Vanwege mijn broertje heeft mijn moeder soms nog weleens contact met mijn vader (ik heb met mijn moeder een hele goede band). Zij vroeg naar de afspraak en zei: 'goh, ik hoorde dat het goed is gegaan'. Zijn antwoord: 'Ja, ze snapt het eindelijk!' Mijn moeder vroeg wat hij daarmee bedoelde. 'Ze snapt eindelijk dat ze meer contact op moet nemen'! Mijn hart brak een beetje toen ik dat hoorde.
Afgelopen maart was hij jarig. Ik kon niet komen omdat ik me twee weken fysiek heel erg had ingespannen en heel hard had gewerkt. Ik lag doodziek op bed met 40 graden koorts. Toen ik belde en mijn excuses aanbood, zei ik: 'ik baal hier ook van, want ik wilde juist een betere relatie en dergelijke.' Zijn reactie: 'Ja INDERDAAD ja'. Hij kroop meteen weer in de slachtofferrol.
Sindsdien is het zo dat ik elke keer degene ben die contact op moet nemen als er een afspraak moet komen. Ik ben recent verhuisd. Hij heeft geholpen met de verhuizing, daarna heb ik niets meer van hem gehoord. Niet eens de vraag: zit je goed op je plek?
Al met al: deze relatie kost mij heel veel energie. Ik ben 27, volwassen, en ik ben er klaar mee om verantwoording af te moeten leggen aan een man die mij of mijn beweegredenen niet snapt, ook al heb ik dat meerdere malen geprobeerd (eigenlijk al sinds mijn twaalfde).
ik heb om hulp te vragen omtrent deze situatie nogmaals afgesproken met mijn therapeute. Dit is onze gezinstherapeute geweest met de scheiding, zij kent mijn vader en weet alles van onze familie. Ze heeft me verteld dat mijn vader eigenlijk een te laag IQ heeft om mij te kunnen geven wat ik wil; een relatie met gevoel en zonder verwijten als ik een keer niet kom. Omdat ik niet meteen met hem wilde breken, heb ik geprobeerd de relatie zo te maken dat ik hem nog kon blijven zien en hij mij, door bijvoorbeeld een uurtje op visite te komen (langer hou ik niet vol, want we kunnen het niet hebben over serieuze dingen zonder dat hij aggressief wordt in zijn spraak. Een praatje over politiek met verschillende standpunten mondigt uit in ruzie).
De druppel die de emmer deed overlopen was het volgende: mijn moeder kwam mijn vader vorige week tegen. Tegen haar zei hij: 'je doet alles voor die kinderen, maar ze kunnen het nog niet eens opbrengen om 5 minuten op je verjaardag te komen.' Dit twee maanden na dato, nadat ik hem nog gezien heb, nog op bezoek ben geweest met een kado, met hem erover heb gesproken en hij zei dat hij het goed vond.
Ik werd heel kalm toen ik dit hoorde. Dat was voor mij het breekpunt. Ik kan het niet opbrengen om er nog energie in te stoppen. Ik hou echt van mijn vader, maar dit is een relatie waarin het mij alleen maar energie kost.
Voordat mensen trouwens beginnen over: 'je hebt maar één vader'.. Mijn vriend heeft zijn beide ouders niet meer. Ik heb een nichtje zonder vader. Ik heb een vriendin zonder vader. Ik wéét hoe fijn het is dat ik mijn beide ouders nog heb. Maar ik heb voor mijn gevoel geen vader. Ik heb een man die emotioneel niet in staat is om deze relatie te onderhouden. Ik ben in deze relatie altijd de volwassene geweest, en dat begon al toen ik twaalf was. Het argument 'maar het is mijn vader' is niet genoeg om dit vol te blijven houden.
Ik heb de beslissing om met hem te breken al gemaakt. Ik wil hem dat in een persoonlijk gesprek vertellen want ja: het is mijn vader en hij verdiend dat. Nu ben ik alleen heel bang dat hij mijn beslissing niet accepteert of dat hij aggressief wordt.
Ik ben een brief aan het schrijven die hij na het gesprek mee kan nemen, zodat hij het na kan lezen en hopelijk een plek kan geven.
Nu is mijn vraag na dit hele lange verhaal: zijn er meer mensen die hier ervaring mee hebben? En hoe hebben jullie het 'breken' aangepakt?
donderdag 23 mei 2019 om 12:45
Mijn vader kwam ook nog wel even helpen met verhuizen, als ik maar goed besefte hoe dankbaar ik hem hier voor moest zijn terwijl ik alleen maar bezig was om zijn huwelijk om zeep te helpen.
Mijn ouders hebben er minstens 15 jaar te lang over gedaan om te scheiden ( ik was de 30 al voorbij), er was altijd wel een reden waarom het weer beter ging. Beide zitten in een slachtofferrol. In mijn moeders geval is dat vooral zeer irritant. Bij mijn vader ging dat gepaard met veel leugens. Hij verzon van alles zodat ik maar ‘zijn handje kwam vasthouden’.
Daar ben ik mee gestopt. Ik heb wel geprobeerd om hem duidelijk te maken wat zijn gedrag door alle jaren heen (manipulatie, alcoholverslaving, gebrek aan oprechte interesse) met mij hebben gedaan. Ik ben er fysiek ziek van geworden en heb nog wel wat jaartjes therapie nodig. Echt beseffen doet hij het niet, ‘hij heeft het ook maar zijn hele leven zwaar gehad’.
Ik heb nu een aantal jaar geen contact meer met hem. Als ik hem toevallig tegenkom (is al lang niet meer gebeurt) zeg ik hem gedag, maar deeluit maken van mijn leven doet hij niet. Ik zou liegen als ik zeg dat dat geen pijn doet, maar de rust die het mij (en mijn gezin) oplevert maakt het voor mij nog altijd de goede keuze.
Er zijn altijd mensen die je egoïstisch en weet ik veel wat nog meer zullen vinden, maar doe waar jij je goed bij voelt. Dat kan een ander niet voor je invullen.
Mijn ouders hebben er minstens 15 jaar te lang over gedaan om te scheiden ( ik was de 30 al voorbij), er was altijd wel een reden waarom het weer beter ging. Beide zitten in een slachtofferrol. In mijn moeders geval is dat vooral zeer irritant. Bij mijn vader ging dat gepaard met veel leugens. Hij verzon van alles zodat ik maar ‘zijn handje kwam vasthouden’.
Daar ben ik mee gestopt. Ik heb wel geprobeerd om hem duidelijk te maken wat zijn gedrag door alle jaren heen (manipulatie, alcoholverslaving, gebrek aan oprechte interesse) met mij hebben gedaan. Ik ben er fysiek ziek van geworden en heb nog wel wat jaartjes therapie nodig. Echt beseffen doet hij het niet, ‘hij heeft het ook maar zijn hele leven zwaar gehad’.
Ik heb nu een aantal jaar geen contact meer met hem. Als ik hem toevallig tegenkom (is al lang niet meer gebeurt) zeg ik hem gedag, maar deeluit maken van mijn leven doet hij niet. Ik zou liegen als ik zeg dat dat geen pijn doet, maar de rust die het mij (en mijn gezin) oplevert maakt het voor mij nog altijd de goede keuze.
Er zijn altijd mensen die je egoïstisch en weet ik veel wat nog meer zullen vinden, maar doe waar jij je goed bij voelt. Dat kan een ander niet voor je invullen.
donderdag 23 mei 2019 om 13:10
Eens.
En AVA heeft ook een punt, ook al wil jij het niet horen/lezen. Van je moeder heb je dingen gehoord die je anders niet geweten had. En die toch een beeld geven. Vraag is dan inderdaad of het jou helpt.
donderdag 23 mei 2019 om 13:24
Je vader is dus een onhandige 'boer' die wat makkelijker zijn stem verheft.
Daarnaast zou hij een laag iq hebben.
Hmm vind het eerlijk gezegd nogal hard om met hem te breken.
Zeg niet dat jouw gevoel niet meetelt of er niet toe doet maar misschien kun je andere manieren vinden om de band toch te behouden.
Een stukje acceptatie en proberen het van een andere invalshoek te bekijken.
Je vader is dan geen ontwikkelde, belezen naar buiten sensitieve man waarmee je op bv politiek vlak de hoogwaardige gesprekken mee kunt voeren die je zou willen maar dat maakt hem nog geen 'slechte vader' waarmee je niet anders kunt dan breken?
Dat geschreeuw tja dat is een vervelende eigenschap.
Mijn vader is ook zo'n fanatiekeling als hij in een gesprek zijn gelijk niet haalt dan een tandje harder gaat bleren, hij heeft al een harde stem.
Maak me daar niet druk om verder want hou van hem of zeg iets als hallo pa hoor je wel hoor.
Ook vindt mijn vader het moeilijk om over emoties te praten bv, doet hij nooit.
Het is altijd niet zeiken en doorgaan.
Tja bot maar goed vind dat geen enkel probleem verder.
Zou de brief niet versturen en proberen het wat luchtiger te bekijken.
Daarnaast zou hij een laag iq hebben.
Hmm vind het eerlijk gezegd nogal hard om met hem te breken.
Zeg niet dat jouw gevoel niet meetelt of er niet toe doet maar misschien kun je andere manieren vinden om de band toch te behouden.
Een stukje acceptatie en proberen het van een andere invalshoek te bekijken.
Je vader is dan geen ontwikkelde, belezen naar buiten sensitieve man waarmee je op bv politiek vlak de hoogwaardige gesprekken mee kunt voeren die je zou willen maar dat maakt hem nog geen 'slechte vader' waarmee je niet anders kunt dan breken?
Dat geschreeuw tja dat is een vervelende eigenschap.
Mijn vader is ook zo'n fanatiekeling als hij in een gesprek zijn gelijk niet haalt dan een tandje harder gaat bleren, hij heeft al een harde stem.
Maak me daar niet druk om verder want hou van hem of zeg iets als hallo pa hoor je wel hoor.
Ook vindt mijn vader het moeilijk om over emoties te praten bv, doet hij nooit.
Het is altijd niet zeiken en doorgaan.
Tja bot maar goed vind dat geen enkel probleem verder.
Zou de brief niet versturen en proberen het wat luchtiger te bekijken.
anoniem_290325 wijzigde dit bericht op 23-05-2019 13:58
0.68% gewijzigd
donderdag 23 mei 2019 om 13:31
In mijn omgeving ken ik 1 soortgelijke situatie. Die persoon was advocaat geworden en vond/vindt zichzelf heel wat. Groot huis, dikke auto, luxe leven. Zijn vader was vrachtwagenchauffeur en is laten we zeggen een wat botte boer. Prima kerel maar lomp taalgebruik enzo. Die persoon schaamde zich voor zijn vader in zijn sociale omgeving en heeft er daarom mee gebroken. Volgens mij heeft hij er nu wel spijt van. Dat is een beetje een soortgelijke reden als breken omdat het IQ niet past. Ik zou toch proberen om daar doorheen te kijken want je hebt maar 1 vader.Peachesandpotatoes schreef: ↑23-05-2019 12:20Ik vroeg trouwens helemaal niet naar meningen over wat jullie van mijn besluit vinden, maar specifiek naar soortgelijke ervaringen en tips.
donderdag 23 mei 2019 om 14:02
Als puur van wegen IQ verschil gaat breken met je vader, dan is je eigen IQ op dat moment net zover gezakt.
De ene is gewoon slimmer dan de andere, maar IQ zegt niet altijd wat over iemands sociale vaardigheden, dit kan ook los van elkaar staan, genoeg voorbeelden meegemaakt overigens.
Onderwerpen waarover je niet kan praten kan je ook achterwegen laten, overigens oudere mensen hebben heel vaak haat richting politiek (Is al zolang in hun dat niks daar verandering in kan brengen.)
Maar je kunt ook snijdende onderwerpen links laten liggen, waarom moet je het daarover hebben? Heeft hij geen interesses, dingen wat hij wel leuk vind om over te praten zonder gebrul?
Sommige mensen hebben het eenmaal sociaal moeilijk, hun vaardigheden daarin lopen gewoon achter, of weten niet hoe ze deze moeten uiten...
De keuze moet je uiteindelijk zelf maken, alleen een brief schrijven met voorwaardes vind ik zo niet kunnen, de enige voorwaardes die tellen is dat jullie ergens in het midden elkaar kunnen ontmoeten, zodat jullie allebei een gevoel hebben van dit kan werken, mensen veranderen niet, je kan ze alleen ergens proberen in het midden te ontmoeten.
Veel sterkte overigens!
De ene is gewoon slimmer dan de andere, maar IQ zegt niet altijd wat over iemands sociale vaardigheden, dit kan ook los van elkaar staan, genoeg voorbeelden meegemaakt overigens.
Onderwerpen waarover je niet kan praten kan je ook achterwegen laten, overigens oudere mensen hebben heel vaak haat richting politiek (Is al zolang in hun dat niks daar verandering in kan brengen.)
Maar je kunt ook snijdende onderwerpen links laten liggen, waarom moet je het daarover hebben? Heeft hij geen interesses, dingen wat hij wel leuk vind om over te praten zonder gebrul?
Sommige mensen hebben het eenmaal sociaal moeilijk, hun vaardigheden daarin lopen gewoon achter, of weten niet hoe ze deze moeten uiten...
De keuze moet je uiteindelijk zelf maken, alleen een brief schrijven met voorwaardes vind ik zo niet kunnen, de enige voorwaardes die tellen is dat jullie ergens in het midden elkaar kunnen ontmoeten, zodat jullie allebei een gevoel hebben van dit kan werken, mensen veranderen niet, je kan ze alleen ergens proberen in het midden te ontmoeten.
Veel sterkte overigens!
donderdag 23 mei 2019 om 14:21
Wat jammer dat er zo geoordeeld wordt. Je weet nooit precies hoe het zit. Ik heb zelf heel goed contact met mijn ouders maar man dus niet met zijn vader zoals ik al zei. Ik kon dit ook moeilijk begrijpen eerder. Maar echt het brengt rust in ons leven. To heeft het volgens mij vaak genoeg geprobeerd en is keer op keer teleurgesteld. Het kan dan rust geven om afstand te nemen.
donderdag 23 mei 2019 om 14:27
Of je scheert even 2 situaties over een kam zeg.EHV1981 schreef: ↑23-05-2019 13:31In mijn omgeving ken ik 1 soortgelijke situatie. Die persoon was advocaat geworden en vond/vindt zichzelf heel wat. Groot huis, dikke auto, luxe leven. Zijn vader was vrachtwagenchauffeur en is laten we zeggen een wat botte boer. Prima kerel maar lomp taalgebruik enzo. Die persoon schaamde zich voor zijn vader in zijn sociale omgeving en heeft er daarom mee gebroken. Volgens mij heeft hij er nu wel spijt van. Dat is een beetje een soortgelijke reden als breken omdat het IQ niet past. Ik zou toch proberen om daar doorheen te kijken want je hebt maar 1 vader.
donderdag 23 mei 2019 om 15:24
Indien hij het niet kan vanwege een laag iq heb je hem dan eigenlijk wel zoveel te verwijten?
Iemand die niet om jou geeft die helpt niet met verhuizen.
Mogelijk heb je meer van hem meegekregen dan je denkt. Je vader is altijd het slachtoffer maar jij presenteer je al volwassen vrouw ook als een slachtoffer van haar vader en je wil hem een veeg uit de pan geven. De appel valt niet ver van de boom.
Iemand die niet om jou geeft die helpt niet met verhuizen.
Mogelijk heb je meer van hem meegekregen dan je denkt. Je vader is altijd het slachtoffer maar jij presenteer je al volwassen vrouw ook als een slachtoffer van haar vader en je wil hem een veeg uit de pan geven. De appel valt niet ver van de boom.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 23 mei 2019 om 15:47
Ja dat dacht ik ook. Ik kan me indenken dat je iets anders van je vader verwacht, alleen zit dat er heel pijnlijk genoeg zo te lezen niet in. Er zijn ook organisaties voor kinderen van ouders met een lager IQ /licht verstandelijke handicap. Wellicht kunnen ze je helpen hoe jullie toch een prettigere manier van omgang kunnen vinden?
donderdag 23 mei 2019 om 15:52
Hoi peaches,
Ik ben inmiddels veel ouder. Toch heb ik onlangs besloten het contact met mijn vader even on hold te zetten. Ook vanwege mijn eigen issues. Hij is er gewoon niet voor mij en ook nooit geweest. Ik heb een appje gestuurd hierover en ben later toch nog langsgegaan. Met dezelfde conclusie. Hij is er niet voor mij. Dus laat ik het even zo. Contact on hold. Maar niet definitief verbroken. Dit voelt goed in mijn geval. Sterkte
Ik ben inmiddels veel ouder. Toch heb ik onlangs besloten het contact met mijn vader even on hold te zetten. Ook vanwege mijn eigen issues. Hij is er gewoon niet voor mij en ook nooit geweest. Ik heb een appje gestuurd hierover en ben later toch nog langsgegaan. Met dezelfde conclusie. Hij is er niet voor mij. Dus laat ik het even zo. Contact on hold. Maar niet definitief verbroken. Dit voelt goed in mijn geval. Sterkte
donderdag 23 mei 2019 om 16:32
donderdag 23 mei 2019 om 16:41
Bah?! Wat verschrikkelijk aanmatigend zeg. Uit het verhaal van TO blijkt immers dat zij al lang, in verschillende situaties, als kind van haar vader juist die “kous op de kop” kreeg. Hij was de volwassene hè. Dat heeft haar ongetwijfeld pijn gedaan en dat negeer jij gemakshalve maar even?karin6789 schreef: ↑23-05-2019 16:32Je had ook anders kunnen reageren toen je vader, je hielp met je verhuizing, terwijl hij veel om carnaval geeft.
Och pa, wat fijn, dat je me toch komt helpen, want ik weet, dat je liever carnaval wilde vieren.
De beste man doet een opoffering en krijgt toch weer de kous op de kop.
Bah.
donderdag 23 mei 2019 om 16:46
tuurlijk mag je brekenPeachesandpotatoes schreef: ↑23-05-2019 12:19Dus hij mag omdat hij niet slim genoeg is mij wel verwijten geven, schreeuwen en dergelijke, maar ik mag omdat ik daar een kutgevoel door krijg toch niet breken?
jouw keus
er is ook een keus om er anders mee om te gaan
niet verwachten dat hij jou geeft wat jij nodig hebt
dat te accepteren
hij zal zijn best gedaan hebben en dat was niet goed genoeg voor jou
helaas
donderdag 23 mei 2019 om 16:47
Zij is nu ook al ruim 9 jaar een volwassene.xqsme schreef: ↑23-05-2019 16:41Bah?! Wat verschrikkelijk aanmatigend zeg. Uit het verhaal van TO blijkt immers dat zij al lang, in verschillende situaties, als kind van haar vader juist die “kous op de kop” kreeg. Hij was de volwassene hè. Dat heeft haar ongetwijfeld pijn gedaan en dat negeer jij gemakshalve maar even?
De pijn uit de puberjaren liggen al jaren achter haar (of zouden dat moeten liggen).
donderdag 23 mei 2019 om 16:47
Als het een IQ ding is volgens de therapeut wie weet zijn er veel meer problemen ook met opvoeden van kinderen.xqsme schreef: ↑23-05-2019 16:41Bah?! Wat verschrikkelijk aanmatigend zeg. Uit het verhaal van TO blijkt immers dat zij al lang, in verschillende situaties, als kind van haar vader juist die “kous op de kop” kreeg. Hij was de volwassene hè. Dat heeft haar ongetwijfeld pijn gedaan en dat negeer jij gemakshalve maar even?
Hij is de volwassene ja maar op wat voor manier?
To heeft blijkbaar een hoog IQ.
anoniem_380666 wijzigde dit bericht op 23-05-2019 16:49
2.95% gewijzigd
donderdag 23 mei 2019 om 16:48
dat is heel pijnlijkxqsme schreef: ↑23-05-2019 16:41Bah?! Wat verschrikkelijk aanmatigend zeg. Uit het verhaal van TO blijkt immers dat zij al lang, in verschillende situaties, als kind van haar vader juist die “kous op de kop” kreeg. Hij was de volwassene hè. Dat heeft haar ongetwijfeld pijn gedaan en dat negeer jij gemakshalve maar even?
maar het is gebeurd
keus is nu om te stoppen met contact of een manier te vinden die voor haar draaglijk is
donderdag 23 mei 2019 om 18:28
+1YellowLemon schreef: ↑23-05-2019 17:57Je complete basis over het leven krijg je in je jeugd mee. Maar als het ouders makkelijk uit komt dan moet je alles maar vergeten en jezelf heropvoeden en alles wegslikken als je sommige moet geloven.
En ik denk dat sommige posters zich aangesproken voelen doordat TO het lage IQ van haar vader als stoorzender vermeldt, kan ik wel snappen hoor.
