Gone Flying, Dubai

Welkom in mijn vervolgtopic!

Begin Januari verhuis ik naar Dubai om aan een spannend, nieuw hoofdstuk te beginnen. Ik deel hier graag met jullie hoe het mij vergaat in die hete, zanderige smeltkroes van culturen.

Maar eerst... inpakken en afscheid nemen.

Dit topic slechts heeft 1 regel: mijn werkgever mag niet worden genoemd.

yasmijn schreef: ↑

23-06-2019 19:57

Als jij dat bent heb ik je opmerking van 1 dag geleden geliked. Dan weet je ook wie ik ben

Die like heb ik gezien! je hebt me dus inderdaad gevonden!

Promethium schreef: ↑

23-06-2019 20:38

Ik denk dat ze met dat niet doormailen bedoelen dat jij dus uitgenodigd bent om het formulier in te vullen, maar dat het niet de bedoeling is dat jij het formulier aan anderen geeft om ook in te vullen.

Dat lijkt me inderdaad de meest logische verklaring.

Ik heb voor het eerst gehuild aan boord.

DXB-KUL is een vlucht van 7h met 2 services. Maar in realiteit voelt het als 1 service van 7h. Ik had 4 crew aan boord die meer junior waren als ik. Ik wist dus dat de service sowieso wat pittiger zou zijn dan gewoonlijk. Ik heb inderdaad subtiel moeten wijzen op foutjes. 1 x moest ik zelfs mijn trolley uit het gangpad halen om naar een collega te lopen die ik even aan iets moest herinneren. Had ik dat niet gedaan dan had me dat een hoop extra werk bezorgd en dat had ik sowieso al.

Mijn twijfelende collega's zorgden er namelijk voor dat ik hun werk bovenop dat van mij deed. Intussen zag de cabin eruit als een kerstboom met al die callbells. Als het een nachtvlucht was geweest had dat vast voor een gezellig effect gezorgd.

Ik liep dus als een malle door de cabin en de galley. Ik prepareerde in mijn eentje de trolleys, hielp een oudere passagier met pijn aan zijn heup, liep af en aan met drankjes, beet op mijn tong toen mijn junior collega tijdens de service er voortdurend vandoor ging met mijn trolley waardoor ik dus van mijn passagier naar de trolley moest lopen en terug. Er was geen communicatie waardoor ik niet wist welke rijen hij al bediend had en welke niet. Ik had nog zo geprobeerd om voor de service uit te leggen hoe ik het graag wilde doen omdat ik uit ervaring weet dat dat het beste en snelste werkt. Maar hij wuifde het weg want hij wist wel hoe het werkte. Nou, niet dus! Ik begreep achteraf dat hij hiervoor 3 jaar bij een andere airline gewerkt had. Maar dan zou je toch moeten snappen dat drankjes schenken behoorlijk lastig is als je collega al met de trolley (en dus ook de drankjes) verdwenen is naar de volgende cabin? Al dat gehannes kostte me behoorlijk wat tijd waardoor mijn tempo nog een versnelling hoger moest.

Eten deed ik terwijl ik de service voorbereidde. Ik liep dus kauwend door de galley. De interphone werd niet opgenomen door de nieuwe mensen (want dat is een beetje eng) dus dat moest ik ook doen. Mijn csv gaf mij alle extra opdrachten omdat ik wist wat te doen. Op een gegeven moment stond ik nog steeds haastig mijn broodje weg te kauwen toen we bericht kregen dat we de special meals moesten gaan uitdelen. Ik zuchtte en stuurde iedereen naar achter terwijl ik een plek zocht om mijn broodje even weg te leggen.

"No! You are gonna stay here and eat that sandwich first! Everyone has been sitting down to eat but you didn't.", zei mijn csv streng.

Na wat vertraging (door callbells) sloeg ik er toch in om dat kleine broodje op te eten en ging ik naar de achterste galley. Tenminste, dat was het plan. "Miss!" "Excuse me!" "Can I get some water?" "Excuse me!" Ik geraakte er simpelweg niet. Toen ik eindelijk iets of wat in de buurt kwam liet een collega me weten dat ze klaar waren. -zucht-

Zo ging dat de hele vlucht door. Op het einde van de vlucht en ook aan het eind van mijn Latijn, zag ik mijn csv bij een passagier staan. "Excuse me sir, I'm in the middle of something, but you can talk to Dolly!" Hoorde ik haar zeggen terwijl ik naderde.

Ik haalde mijn gekende stralende glimlach boven toen ik dingen te horen kreeg als "ik vloog het laatst van Dubai naar UK en die crew was veel competenter dan jullie! Jullie moeten allemaal terug naar training college! Ik heb een half uur geleden al op die callbell geduwd en geen kat die kwam kijken! Wat als dit een medisch noodgeval was!? Jullie zitten de hele vlucht te kletsen! Is het nu zo moeilijk om tussen het praten door even de callbells te checken!?"

PARDON!? Dat was hetgeen ik dacht maar hetgeen ik zei klonk eerder als:
"Yes, you are right sir. It has been a very busy flight but we should have made more effort te check up on you. What can I do for you?"

Terwijl ik nog meer verwijten naar mijn hoofd geslingerd kreeg stak ik zijn gsmlader in het stopcontact van zijn stoel. Hetgeen waarvoor hij op de callbell had geduwd.

"There you go sir," glimlachte ik, "problem solved." Toen ik in de galley kwam vulden mijn ogen zich met tranen. Ik voelde dat het niet meteen zou stoppen dus zocht ik tevergeefs naar een plek buiten het zicht van collega's en passagiers. Alle toiletten waren bezet dus ik verstopte me zo goed mogelijk bij de nooduitgang. Niet goed genoeg. Mijn csv kwam er al snel bij staan. Toen ik me niet onmiddellijk verstaanbaar kon maken, sloot ze het gordijn aan de nooduitgang en liet me even alleen. Uiteindelijk kon ik mijn uitleg doen. Gegeneerd dat ik zo had overgereageerd.

Ik werk al jaren in de klantenservice dus ik heb al zo vaak te maken gehad met klachten. Maar dit was even de druppel geloof ik.

Van mijn csv hoorde ik dat die passagier al sinds boarding lastig deed. Maar nu vond de csv hem te ver gaan. Ze informeerde de captain en stelde een rapport op. Dus als die passagier een klacht zou indienen dan is er al meteen een weerwoord. Daarnaast schreef ze een boodschap in die passagier zijn profiel om de volgende crew te waarschuwen.

Toen de passagiers uitstapten kwam de dochter van die oudere man met pijn aan zijn heup me nog even bedanken voor de goede zorgen. Ze had me tijdens de vlucht geïnformeerd dat haar vader wat in de war was. Ze vroeg of ik het spelletje mee wilde spelen om hem niet van streek te maken. Geen probleem! Ik vertelde hem dat ik zijn zoon al op de hoogte had gebracht van zijn komst. Hij probeerde steeds zelf te bellen maar dat ging uiteraard niet. Paniek alom. Ik nodigde hem vervolgens uit om even op mijn jumpseat te zitten zodat hij zijn pijnlijke been kon strekken. Via zijn dochter wist ik dat hij graag cognac dronk dus ik heb hem eentje gegeven (Nadat ik bij dochterlief geïnformeerd had of hij medicijnen nam die daar slecht op konden reageren) met wat zoute snacks. Ook de dochter kreeg natuurlijk wat te drinken. Toen hij de deur wilde open doen omdat hij frisse lucht wilde zei ik dat het veel te koud was buiten (klopt ook) dus dat hij beter nog even kon wachten.

Zijn dochter was me zo dankbaar dat ik regelmatig bij hen was komen checken en dat ik haar uit de nood had geholpen toen haar vader zo onrustig werd dat ze me nog even een knuffel kwam geven voor ze uitstapte.