Relaties
alle pijlers
Relatie over
donderdag 27 juni 2019 om 12:46
Beste lezers,
Vorige week is mijn relatie van 1 jaar tot zijn einde gekomen, wat altijd verdrietig is.
Hoewel ik heen en weer geslingerd wordt in emoties ben ik ook opgelucht.
Ik zal daarom ook zo helder mogelijk beschrijven waar het knelpunt zat, sorry als het wellicht verwarrend overkomt maar dat zijn de gedachten nu even in mijn hoofd.
Ik leerde hem 1 jaar geleden kennen na 9 maanden vrijgezel te zijn geweest, had daarvoor een relatie van 9 jaar achter de rug.
In het begin was het geweldig, werd op handen gedragen, er was geen mooiere connectie dan wat hij ooit eerder had meegemaakt, we waren verliefd, ik was de prinses de droomvrouw.
Alles kon en alles mocht, al mijn twijfels werden weggenomen.
Het is fijn dat iemand je op een voetstuk plaatst en ik was zo blij met hem en dat ik het zo getroffen had bij hem te mogen zijn wie ik wilde zijn.
Kortom alles wat je in hevige verliefdheid hoort te voelen.
Toen de relatie vorderde kwamen de 1e verwijten en kritiek.
Ik kreeg overal de schuld van ook al lag de schuldvraag niet bij mij.
Ook had hij enorm last van onverklaarbare stemmingswisselingen, ik kon werkelijk niks goeds meer doen.
Vervolgens kwam ik weer op een voetstuk te staan hoe mooi en geweldig ik was.
Daarna begon de hele riedel weer opnieuw.
Of ik een borstvergroting voor mijn verjaardag wilde hebben tot aan veranderen van baan.
Ik werd psychisch helemaal gek gemaakt.
En zag niet meer wat wel en niet normaal was.
Totdat ik er niet meer tegen kon en alleen maar dacht ik moet echt weg uit deze situatie en heb de relatie beëindigd.
Helaas wel telefonisch omdat ik geen andere uitweg zag.
Ook heb ik alle contact verbroken en stuur ik zijn spullen op.
Ik voelde mij een spijkertje dat steeds verder het hout ingeslagen werd.
Het was zo n absurde situatie als ik eraan terug denk en begrijp er nog steeds niks van..
Ik vind het erg fijn jullie reacties te lezen, voor mij een blijk van steun.
Vorige week is mijn relatie van 1 jaar tot zijn einde gekomen, wat altijd verdrietig is.
Hoewel ik heen en weer geslingerd wordt in emoties ben ik ook opgelucht.
Ik zal daarom ook zo helder mogelijk beschrijven waar het knelpunt zat, sorry als het wellicht verwarrend overkomt maar dat zijn de gedachten nu even in mijn hoofd.
Ik leerde hem 1 jaar geleden kennen na 9 maanden vrijgezel te zijn geweest, had daarvoor een relatie van 9 jaar achter de rug.
In het begin was het geweldig, werd op handen gedragen, er was geen mooiere connectie dan wat hij ooit eerder had meegemaakt, we waren verliefd, ik was de prinses de droomvrouw.
Alles kon en alles mocht, al mijn twijfels werden weggenomen.
Het is fijn dat iemand je op een voetstuk plaatst en ik was zo blij met hem en dat ik het zo getroffen had bij hem te mogen zijn wie ik wilde zijn.
Kortom alles wat je in hevige verliefdheid hoort te voelen.
Toen de relatie vorderde kwamen de 1e verwijten en kritiek.
Ik kreeg overal de schuld van ook al lag de schuldvraag niet bij mij.
Ook had hij enorm last van onverklaarbare stemmingswisselingen, ik kon werkelijk niks goeds meer doen.
Vervolgens kwam ik weer op een voetstuk te staan hoe mooi en geweldig ik was.
Daarna begon de hele riedel weer opnieuw.
Of ik een borstvergroting voor mijn verjaardag wilde hebben tot aan veranderen van baan.
Ik werd psychisch helemaal gek gemaakt.
En zag niet meer wat wel en niet normaal was.
Totdat ik er niet meer tegen kon en alleen maar dacht ik moet echt weg uit deze situatie en heb de relatie beëindigd.
Helaas wel telefonisch omdat ik geen andere uitweg zag.
Ook heb ik alle contact verbroken en stuur ik zijn spullen op.
Ik voelde mij een spijkertje dat steeds verder het hout ingeslagen werd.
Het was zo n absurde situatie als ik eraan terug denk en begrijp er nog steeds niks van..
Ik vind het erg fijn jullie reacties te lezen, voor mij een blijk van steun.
donderdag 27 juni 2019 om 13:20
donderdag 27 juni 2019 om 13:27
Te lezen aan wat je schrijft, begreep je het prima en heb je daar adequaat naar gehandeld. Good riddens, en bega niet de stommiteit je weer over te laten halen. Zet je zelf maar dagelijks op een voetstuk, dan heb je die overdreven aandacht niet nodig en leer je de nuchtere Harry's van de Hysterische Henkies te onderscheiden.Wolfseefje schreef: ↑27-06-2019 12:46
Het was zo n absurde situatie als ik eraan terug denk en begrijp er nog steeds niks van..
Veel plezier met een leven zonder hem!!
donderdag 27 juni 2019 om 13:49
Bij mij gaan alle alarmbellen al af bij 'op handen gedragen'. Dat moet je niet willen.Wolfseefje schreef: ↑27-06-2019 12:46In het begin was het geweldig, werd op handen gedragen, er was geen mooiere connectie dan wat hij ooit eerder had meegemaakt, we waren verliefd, ik was de prinses de droomvrouw.
Alles kon en alles mocht, al mijn twijfels werden weggenomen.
Het is fijn dat iemand je op een voetstuk plaatst
Of ik een borstvergroting voor mijn verjaardag wilde hebben tot aan veranderen van baan.
Je hebt de juiste beslissing genomen om deze relatie te verbreken. Verdrietig maar een heel wijs en moedig besluit, dus ook al ben je verdrietig, geef jezelf daar credit voor.
Zorg goed voor jezelf, spreek met vrienden af, onderneem leuke dingen zodat je afleiding hebt. Sterkte.
donderdag 27 juni 2019 om 13:59
Gelukkig stellen we hier geen DSM-IV diagnoses en plakken we geen labeltjes, toch? Ook niet ongevraagd.
donderdag 27 juni 2019 om 14:04
Klopt! Alleen kan TO het wel in perspectief plaatsen. Wees blij dat je er vanaf bent TO. Google eens op "karakter eigenschappen van een narcist" Die vent houdt alleen van zichzelf. Typisch het gedrag van een narcist, eerst je afbranden tot je sokken en dan weer je de hemel in prijzen.
donderdag 27 juni 2019 om 14:32
en dat binnen 8 posts
typisch gedrag van een forummer ?
Lorem Ipsum
donderdag 27 juni 2019 om 14:41
donderdag 27 juni 2019 om 14:44
Nou hee, laten we even een potje generaliseren en Google als onze therapeut gebruiken. Hoezo, confirmation bias.Mokum75 schreef: ↑27-06-2019 14:04Klopt! Alleen kan TO het wel in perspectief plaatsen. Wees blij dat je er vanaf bent TO. Google eens op "karakter eigenschappen van een narcist" Die vent houdt alleen van zichzelf. Typisch het gedrag van een narcist, eerst je afbranden tot je sokken en dan weer je de hemel in prijzen.
Het enige dat TO in perspectief moet plaatsen, is of ze liever zichzelf nodig heeft om zich waardevol en geliefd te voelen, of dat wil (blijven) externaliseren. Ja, dat is verrekte moeilijk, zeker als je vrouw bent last hebt van belemmerende overtuigingen aangaande jezelf. Maar daar heeft ze oneindig veel meer aan dan maar heel hard roepen 'dat het vast een narcist was' en dus de oorzaak buiten zichzelf te plaatsen. Al was hij narcist, borderliner én autist tegelijk, het gaat om haar gevoelens en haar coping gedrag.
End of rant.
donderdag 27 juni 2019 om 15:05
nou dan mag ik hopen dat je vaker zo'n klus krijgt... geintje natuurlijk
verder topadvies; de enige die iemand (af en toe) op een voetstuk plaatst ben je zelf
(zelfs je beste vriendinnen hoef/hoeven je niet te complimenteren alsof je een populariteitsprijs moet winnen)
omdat je zo sterk was om klaar te zijn met iemands wispelturigheid bijvoorbeeld
en omdat je het voortaan volkomen normaal vind om jezelf te zijn bij iemand
verder topadvies; de enige die iemand (af en toe) op een voetstuk plaatst ben je zelf
(zelfs je beste vriendinnen hoef/hoeven je niet te complimenteren alsof je een populariteitsprijs moet winnen)
omdat je zo sterk was om klaar te zijn met iemands wispelturigheid bijvoorbeeld
en omdat je het voortaan volkomen normaal vind om jezelf te zijn bij iemand
Lorem Ipsum
