Psyche
alle pijlers
Deze maatschappij
maandag 8 juli 2019 om 20:46
Ik loop enorm tegen deze maatschappij aan. De constructie ervan. En dan met name op het gebied van werk.
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
dinsdag 9 juli 2019 om 21:00
In reactie op to en niet op de discussie hierboven:
Wie dwingt jou om 40 uur of meer te werken. Als je zorgt voor lage lasten kun je echt met (een stuk) minder af. Het is natuurlijk onrealistisch om te willen hebben wat anderen hebben (ruim huis in de randstad e.d.) en dan ook nog precies te kunnen doen met je tijd wat je wil. Wie zou dat voor jou moeten betalen en waarom zou jij daar recht op hebben? Maar je kunt er zeker wel voor zorgen dat je meer tijd overhoudt voor wat jij wil doen ipv wat een baas van je wil.
Wie dwingt jou om 40 uur of meer te werken. Als je zorgt voor lage lasten kun je echt met (een stuk) minder af. Het is natuurlijk onrealistisch om te willen hebben wat anderen hebben (ruim huis in de randstad e.d.) en dan ook nog precies te kunnen doen met je tijd wat je wil. Wie zou dat voor jou moeten betalen en waarom zou jij daar recht op hebben? Maar je kunt er zeker wel voor zorgen dat je meer tijd overhoudt voor wat jij wil doen ipv wat een baas van je wil.
dinsdag 9 juli 2019 om 22:36
Grotendeels eens met jou en Nummerzoveel, maar volgens mij ga je hier wel kort door de bocht door de verantwoordelijkheid volledig bij de werknemer te leggen.GenieInABottle schreef: ↑09-07-2019 15:35En wat NummerZoveel en ik aangeven is dat je geen burn-out krijgt door je leidinggevende, maar door de manier waarop je op het gedrag van je leidinggevende reageert. Ja, er kunnen hele nare situaties op het werk spelen. Van slechte leidinggevenden tot pesten, van overvragen tot ondervragen, van vriendjespolitiek en bedrijfsongevallen. En ja, dat kan negatieve effecten hebben op de werkvloer. Maar een ander is niet verantwoordelijk voor iemands burn out. De eigen manier van daarmee omgaan wel. En wij geven aan dat je dan dus keuzes hebt. En dat is niet altijd makkelijk om te beseffen of om tot uitvoer te brengen.
Een goede leidinggevende heeft oog voor het welzijn van zijn team en draagt zorg voor hun rust zodat ze optimaal blijven functioneren; dat is eigenlijk één van de hoofdverantwoordelijkheden in die functie. Als leidinggevende moet je net goed coördineren zodat je niemand te zwaar belast, je moet goed beseffen dat je een deel van de verantwoordelijkheid van de werknemers overneemt en dat jij hen vertegenwoordigt tegenover oversten.
Niet iedereen is mondig genoeg om zijn grenzen aan te geven, maar dit inzien en daarop inspelen is nou net de functie van een leidinggevende.
Spijtig dat jullie discussie zo zwart/wit gevoerd wordt, want volgens mij is er de laatste decennia wel degelijk wat aan de hand op vlak van management door de recrutering van hogergeschoolden die totaal geen feeling hebben met de werkvloer.
dinsdag 9 juli 2019 om 22:54
Valdemar_II schreef: ↑09-07-2019 22:36Grotendeels eens met jou en Nummerzoveel, maar volgens mij ga je hier wel kort door de bocht door de verantwoordelijkheid volledig bij de werknemer te leggen.
Een goede leidinggevende heeft oog voor het welzijn van zijn team en draagt zorg voor hun rust zodat ze optimaal blijven functioneren; dat is eigenlijk één van de hoofdverantwoordelijkheden in die functie. Als leidinggevende moet je net goed coördineren zodat je niemand te zwaar belast, je moet goed beseffen dat je een deel van de verantwoordelijkheid van de werknemers overneemt en dat jij hen vertegenwoordigt tegenover oversten.
Niet iedereen is mondig genoeg om zijn grenzen aan te geven, maar dit inzien en daarop inspelen is nou net de functie van een leidinggevende.
Mijn ervaring is dat je iemand niet voor een burn-out kunt behoeden. Natuurlijk moet een manager de werkdruk in zijn/haar team managen, maar deze kan niet de druk die een medewerker zichzelf oplegt managen.
Spijtig dat jullie discussie zo zwart/wit gevoerd wordt, want volgens mij is er de laatste decennia wel degelijk wat aan de hand op vlak van management door de recrutering van hogergeschoolden die totaal geen feeling hebben met de werkvloer.
Waarom denk jij dat dit zo is? Ik heb behoorlijk wat bedrijven van binnen gezien, en ook uit verschillende sectoren, maar ik heb echt nog nooit gezien dat een hooggeschoolde zonder werkvloer-ervaring direct in een managementfunctie werd aangenomen.
Andersom heb ik trouwens wel gezien dat goede werknemers vanaf de werkvloer in een managementfunctie werden gepromoveerd. En dat kan goed gaan, maar meestal is er wel iets van managementtraining nodig om zo’n stap succesvol te maken.
dinsdag 9 juli 2019 om 23:10
(Er gaat iets fout met de quote functie.)
Waarom denk jij dat dit zo is? Ik heb behoorlijk wat bedrijven van binnen gezien, en ook uit verschillende sectoren, maar ik heb echt nog nooit gezien dat een hooggeschoolde zonder werkvloer-ervaring direct in een managementfunctie werd aangenomen.
Ik heb dit vorig jaar nog gezien bij mijn vrouw. Externe met goede papieren die teamleader werd zonder te weten wat het personeel eigenlijk doet: ondertussen de helft van zijn team kwijt door ziekte of jobwissel.
Dat interne promotie beter is, beweer ik niet. Wel dat je de juiste mensen moet hebben. Genoeg gezien hoe gewone werknemers in tirannen veranderden eens ze personeel onder zich kregen.
Waarom denk jij dat dit zo is? Ik heb behoorlijk wat bedrijven van binnen gezien, en ook uit verschillende sectoren, maar ik heb echt nog nooit gezien dat een hooggeschoolde zonder werkvloer-ervaring direct in een managementfunctie werd aangenomen.
Ik heb dit vorig jaar nog gezien bij mijn vrouw. Externe met goede papieren die teamleader werd zonder te weten wat het personeel eigenlijk doet: ondertussen de helft van zijn team kwijt door ziekte of jobwissel.
Dat interne promotie beter is, beweer ik niet. Wel dat je de juiste mensen moet hebben. Genoeg gezien hoe gewone werknemers in tirannen veranderden eens ze personeel onder zich kregen.
dinsdag 9 juli 2019 om 23:15
Mijn ervaring is dat je iemand niet voor een burn-out kunt behoeden. Natuurlijk moet een manager de werkdruk in zijn/haar team managen, maar deze kan niet de druk die een medewerker zichzelf oplegt managen.
Ik geloof dat dit wel mogelijk is maar dat je daarvoor moet afwijken van de meerdere/onderdaan positie en oog moet hebben voor de personen die zichzelf voorbij zullen lopen.
Ik geloof dat dit wel mogelijk is maar dat je daarvoor moet afwijken van de meerdere/onderdaan positie en oog moet hebben voor de personen die zichzelf voorbij zullen lopen.
dinsdag 9 juli 2019 om 23:30
Ik denk dat dit een uitzondering op de regel is geweest. En gelukkig ook maar!Valdemar_II schreef: ↑09-07-2019 23:10(Er gaat iets fout met de quote functie.)
Waarom denk jij dat dit zo is? Ik heb behoorlijk wat bedrijven van binnen gezien, en ook uit verschillende sectoren, maar ik heb echt nog nooit gezien dat een hooggeschoolde zonder werkvloer-ervaring direct in een managementfunctie werd aangenomen.
Ik heb dit vorig jaar nog gezien bij mijn vrouw. Externe met goede papieren die teamleader werd zonder te weten wat het personeel eigenlijk doet: ondertussen de helft van zijn team kwijt door ziekte of jobwissel.
Dat interne promotie beter is, beweer ik niet. Wel dat je de juiste mensen moet hebben. Genoeg gezien hoe gewone werknemers in tirannen veranderden eens ze personeel onder zich kregen.
dinsdag 9 juli 2019 om 23:34
Valdemar_II schreef: ↑09-07-2019 23:15Mijn ervaring is dat je iemand niet voor een burn-out kunt behoeden. Natuurlijk moet een manager de werkdruk in zijn/haar team managen, maar deze kan niet de druk die een medewerker zichzelf oplegt managen.
Ik geloof dat dit wel mogelijk is maar dat je daarvoor moet afwijken van de meerdere/onderdaan positie en oog moet hebben voor de personen die zichzelf voorbij zullen lopen.
Mijn ervaring is anders. Mensen die burn-out raken leggen zichzelf vaak heel veel op (vanuit perfectionisme, verantwoordelijkheidsgevoel, enz). En deels gebeurt dat op het werk, en daar kan een manager iets mee. Maar vaak gebeurt het ook deels buiten het zicht van de leidinggevende. Bijvoorbeeld door in de avond thuis nog extra door te werken, of door in het weekend niet te ontspannen maar in je hoofd de hele tijd met werk bezig te zijn, enz. Dat stukje is voor een manager behoorlijk ongrijpbaar, terwijl juist dat nu zo funest is.
dinsdag 9 juli 2019 om 23:34
Ik stel nergens dat de werknemer volledig verantwoordelijk is. En als ik heel zwart wit zou kijken, dan zou dit idd zo zijn. Iedereen is nl. in de eerste plaats verantwoordelijk voor zijn eigen welzijn. Dat omstandigheden (waaronder slecht management, roddelcultuur, structurele overbelasting enz.) van invloed zijn is zeker zo. Echter is het de werknemer die hierin meegaat. En dit is vaak geen bewust iets, dat heb ik ook al eerder aangegeven. Het is iets dat groeit.Valdemar_II schreef: ↑09-07-2019 22:36Grotendeels eens met jou en Nummerzoveel, maar volgens mij ga je hier wel kort door de bocht door de verantwoordelijkheid volledig bij de werknemer te leggen.
Een goede leidinggevende heeft oog voor het welzijn van zijn team en draagt zorg voor hun rust zodat ze optimaal blijven functioneren; dat is eigenlijk één van de hoofdverantwoordelijkheden in die functie. Als leidinggevende moet je net goed coördineren zodat je niemand te zwaar belast, je moet goed beseffen dat je een deel van de verantwoordelijkheid van de werknemers overneemt en dat jij hen vertegenwoordigt tegenover oversten.
Niet iedereen is mondig genoeg om zijn grenzen aan te geven, maar dit inzien en daarop inspelen is nou net de functie van een leidinggevende.
Spijtig dat jullie discussie zo zwart/wit gevoerd wordt, want volgens mij is er de laatste decennia wel degelijk wat aan de hand op vlak van management door de recrutering van hogergeschoolden die totaal geen feeling hebben met de werkvloer.
Zoals van de week een topic van iemand in de zorg. Door het gevoel verantwoordelijk te zijn voor de klant volledig over eigen grenzen heen gaan. Collega's die dat weten en dan toch nog een bericht sturen met 'jij bent mijn laatste optie', en die lopen zelf wss ook tegen hun grenzen aan.
Wat is er nodig om de verantwoordelijk terug te durven leggen daar waar deze hoort? Nl omhoog in plaats van omlaag? Als de eigen medewerkers dat niet doen, blijven rennen en springen, dan verandert er niets. Of jawel, dan krijgt directie het signaal dat het allemaal vast wel meevalt, want het is toch geregeld? Het is niet voor niets dat er steeds meer ZZP-ers in de zorg werken. Die zeggen simpelweg nee als ze geen zin / tijd hebben en krijgen behoorlijk meer betaald (al hebben veel van hen ook geen verzekeringen, spaarpotje voor later en zo nog meer).
Het is vergelijkbaar met een slecht huwelijk dat ooit geweldig begon. Je kunt wel gaan wijzen naar wat de ander allemaal fout doet en daar heel ellendig van zijn, maar uiteindelijk ben jezelf diegene die in dat slechte huwelijk blijft zitten. En vaak door angst. Angst voor de verandering, het wegvallen van zekerheden, het alleen komen te staan, niet weten waar naar toe etc.
En dat gezegd hebbende: ik vind het bizar dat mensen makkelijker scheiden dan voor werkgeluk kiezen en dus naar een andere werkgever die hen wel waard is op zoek gaan.
dinsdag 9 juli 2019 om 23:40
Nee hoor, je kon niet quoten omdat NZ in jouw quote had getypt ipv eronder
dinsdag 9 juli 2019 om 23:46
Zo jongens, pittige discussie 
Even ontopic:
Niemand zegt natuurlijk dat ik 40 uur moet werken. Alleen ik wil graag een dak boven mijn hoofd houden. Ik leef echt niet super deluxe, er wordt wel heel erg makkelijk vanuit gegaan dat je 'dan maar geen ruime eengezinswoning in de randstad moet hebben' of 'een auto' of 'abonnementen van tijdschriften'. Ik heb al die dingen niet eens. Dus mijn standaarden verlagen is er al niet eens bij. Er valt niet veel 'op te offeren'. Ik haal 1x in de week boodschapjes, heb een bescheiden appartementje en geen abonnementen (op een sim only en tv/internet na) en werk dus 40 uur om dit en vaste lasten te kunnen betalen. Check ieder jaar netjes wat ik kan besparen op tv/internet/mobiel/zorg etc. Moet wel zeggen dat ik een bedrag per maand opzij zet voor spaarrekening, voor het geval er iets stuk gaat in huis of andere onvoorziene kosten.
1 dag minder werken per week is echt een mega hap uit je salaris per maand.
Soms heb je gewoon geen keuze wat dit betreft als je alleenstaand bent.
Tuurlijk kan je altijd in een studentenkamer gaan wonen (wat trouwens ook peperduur is, duurder dan mijn appartementje), maar volgens mij gaat het om gelukkig zijn en vrij voelen en ik word daar echt heel ongelukkig van (been there, done that). Dus dan kies je toch maar weer voor die 40 uur om niet nog dieper in de weemoed te zakken. Tis een soort kiezen voor het minst slechte.
Ben ik depressief? Nah. Dat niet, zo klinkt het misschien, maar dat is het niet. Ik baal gewoon dat ik niet het ultieme vrijheidsgevoel kan hebben, mijn eigen tijd kan bepalen en inrichten. Net zoals dat ik geen hond kan nemen, ómdat mijn tijd voor mij wordt bepaald 8 uur per dag. Ik baal daar gewoon van.
Even ontopic:
Niemand zegt natuurlijk dat ik 40 uur moet werken. Alleen ik wil graag een dak boven mijn hoofd houden. Ik leef echt niet super deluxe, er wordt wel heel erg makkelijk vanuit gegaan dat je 'dan maar geen ruime eengezinswoning in de randstad moet hebben' of 'een auto' of 'abonnementen van tijdschriften'. Ik heb al die dingen niet eens. Dus mijn standaarden verlagen is er al niet eens bij. Er valt niet veel 'op te offeren'. Ik haal 1x in de week boodschapjes, heb een bescheiden appartementje en geen abonnementen (op een sim only en tv/internet na) en werk dus 40 uur om dit en vaste lasten te kunnen betalen. Check ieder jaar netjes wat ik kan besparen op tv/internet/mobiel/zorg etc. Moet wel zeggen dat ik een bedrag per maand opzij zet voor spaarrekening, voor het geval er iets stuk gaat in huis of andere onvoorziene kosten.
1 dag minder werken per week is echt een mega hap uit je salaris per maand.
Soms heb je gewoon geen keuze wat dit betreft als je alleenstaand bent.
Tuurlijk kan je altijd in een studentenkamer gaan wonen (wat trouwens ook peperduur is, duurder dan mijn appartementje), maar volgens mij gaat het om gelukkig zijn en vrij voelen en ik word daar echt heel ongelukkig van (been there, done that). Dus dan kies je toch maar weer voor die 40 uur om niet nog dieper in de weemoed te zakken. Tis een soort kiezen voor het minst slechte.
Ben ik depressief? Nah. Dat niet, zo klinkt het misschien, maar dat is het niet. Ik baal gewoon dat ik niet het ultieme vrijheidsgevoel kan hebben, mijn eigen tijd kan bepalen en inrichten. Net zoals dat ik geen hond kan nemen, ómdat mijn tijd voor mij wordt bepaald 8 uur per dag. Ik baal daar gewoon van.
dinsdag 9 juli 2019 om 23:59
Tja het leven kan niet 24 uur per dag leuk zijn héZomerinaantocht schreef: ↑09-07-2019 23:46Zo jongens, pittige discussie
Even ontopic:
Niemand zegt natuurlijk dat ik 40 uur moet werken. Alleen ik wil graag een dak boven mijn hoofd houden. Ik leef echt niet super deluxe, er wordt wel heel erg makkelijk vanuit gegaan dat je 'dan maar geen ruime eengezinswoning in de randstad moet hebben' of 'een auto' of 'abonnementen van tijdschriften'. Ik heb al die dingen niet eens. Dus mijn standaarden verlagen is er al niet eens bij. Er valt niet veel 'op te offeren'. Ik haal 1x in de week boodschapjes, heb een bescheiden appartementje en geen abonnementen (op een sim only en tv/internet na) en werk dus 40 uur om dit en vaste lasten te kunnen betalen. Check ieder jaar netjes wat ik kan besparen op tv/internet/mobiel/zorg etc. Moet wel zeggen dat ik een bedrag per maand opzij zet voor spaarrekening, voor het geval er iets stuk gaat in huis of andere onvoorziene kosten.
1 dag minder werken per week is echt een mega hap uit je salaris per maand.
Soms heb je gewoon geen keuze wat dit betreft als je alleenstaand bent.
Tuurlijk kan je altijd in een studentenkamer gaan wonen (wat trouwens ook peperduur is, duurder dan mijn appartementje), maar volgens mij gaat het om gelukkig zijn en vrij voelen en ik word daar echt heel ongelukkig van (been there, done that). Dus dan kies je toch maar weer voor die 40 uur om niet nog dieper in de weemoed te zakken. Tis een soort kiezen voor het minst slechte.
Ben ik depressief? Nah. Dat niet, zo klinkt het misschien, maar dat is het niet. Ik baal gewoon dat ik niet het ultieme vrijheidsgevoel kan hebben, mijn eigen tijd kan bepalen en inrichten. Net zoals dat ik geen hond kan nemen, ómdat mijn tijd voor mij wordt bepaald 8 uur per dag. Ik baal daar gewoon van.
Geldt voor iedereen.
Ik wil ook wel een hond, maar de energie ontbreekt me helaas.
woensdag 10 juli 2019 om 00:04
Wat maakt dat je denkt in bezuinigingen? Wat heb je bijvoorbeeld nodig om meer inkomsten te genereren? Of een baan met meer vrijheid qua indeling en werkplek?Zomerinaantocht schreef: ↑09-07-2019 23:46Zo jongens, pittige discussie
Even ontopic:
Niemand zegt natuurlijk dat ik 40 uur moet werken. Alleen ik wil graag een dak boven mijn hoofd houden. Ik leef echt niet super deluxe, er wordt wel heel erg makkelijk vanuit gegaan dat je 'dan maar geen ruime eengezinswoning in de randstad moet hebben' of 'een auto' of 'abonnementen van tijdschriften'. Ik heb al die dingen niet eens. Dus mijn standaarden verlagen is er al niet eens bij. Er valt niet veel 'op te offeren'. Ik haal 1x in de week boodschapjes, heb een bescheiden appartementje en geen abonnementen (op een sim only en tv/internet na) en werk dus 40 uur om dit en vaste lasten te kunnen betalen. Check ieder jaar netjes wat ik kan besparen op tv/internet/mobiel/zorg etc. Moet wel zeggen dat ik een bedrag per maand opzij zet voor spaarrekening, voor het geval er iets stuk gaat in huis of andere onvoorziene kosten.
1 dag minder werken per week is echt een mega hap uit je salaris per maand.
Soms heb je gewoon geen keuze wat dit betreft als je alleenstaand bent.
Tuurlijk kan je altijd in een studentenkamer gaan wonen (wat trouwens ook peperduur is, duurder dan mijn appartementje), maar volgens mij gaat het om gelukkig zijn en vrij voelen en ik word daar echt heel ongelukkig van (been there, done that). Dus dan kies je toch maar weer voor die 40 uur om niet nog dieper in de weemoed te zakken. Tis een soort kiezen voor het minst slechte.
Ben ik depressief? Nah. Dat niet, zo klinkt het misschien, maar dat is het niet. Ik baal gewoon dat ik niet het ultieme vrijheidsgevoel kan hebben, mijn eigen tijd kan bepalen en inrichten. Net zoals dat ik geen hond kan nemen, ómdat mijn tijd voor mij wordt bepaald 8 uur per dag. Ik baal daar gewoon van.
Ik denk echt dat het loslaten van "die 8 uur wordt voor mij bepaald" echt heel veel ruimte geeft. Het klinkt idd heel lullig, maar jij kiest wel voor deze baan met deze uren en deze voorwaarden.
En eerlijk? Mijn hond bepaald meer van mijn tijd dan wie of wat dan ook. Mijn hond beperkt me vele malen meer in mijn vrijheid dan een 60 urige werkweek. Elke dag minimaal 2 uur wandelen. Elke keer tussendoor naar huis of iemand regelen. Nooit spontaan een nacht kunnen doorhalen bij vrienden (en nu vraag ik me spontaan af waarom bijna al mijn vrienden katten hebben
). Of spontaan een hapje mee kunnen eten na een gezellige middag. En dat doe ik met plezier en liefde voor haar. De nadelen wegen niet op tegen de voordelen voor mij. Maar ultieme vrijheid, nop.
woensdag 10 juli 2019 om 00:22
Daar verschillen wij dus van mening.GenieInABottle schreef: ↑09-07-2019 23:34...
Zoals van de week een topic van iemand in de zorg. Door het gevoel verantwoordelijk te zijn voor de klant volledig over eigen grenzen heen gaan. Collega's die dat weten en dan toch nog een bericht sturen met 'jij bent mijn laatste optie', en die lopen zelf wss ook tegen hun grenzen aan.
Wat is er nodig om de verantwoordelijk terug te durven leggen daar waar deze hoort? Nl omhoog in plaats van omlaag? Als de eigen medewerkers dat niet doen, blijven rennen en springen, dan verandert er niets. Of jawel, dan krijgt directie het signaal dat het allemaal vast wel meevalt, want het is toch geregeld? Het is niet voor niets dat er steeds meer ZZP-ers in de zorg werken. Die zeggen simpelweg nee als ze geen zin / tijd hebben en krijgen behoorlijk meer betaald (al hebben veel van hen ook geen verzekeringen, spaarpotje voor later en zo nog meer).
...
Dat collega's er alles aan doen om het boeltje draaiende te houden verbaasd mij niets; zij voelen zich verantwoordelijk.
Daarom net dat je sterke leidinggevende nodig hebt om dit te detecteren en de werknemers tegen zichzelf te beschermen. Je mag niet verwachten dat elke werknemer dit individueel aankaart, daarom ben jij net de leidinggevende .
Als leidinggevende ben je verantwoordelijk voor je werknemers, dus kun je ook beslissen dat ze buiten de werkuren geen toegang meer hebben tot de servers van je bedrijf,
Jij verwacht dat elke werknemer individueel aankaart dat de werkdruk te groot is, maar dit is gewoon de taak van de ploegbaas.
woensdag 10 juli 2019 om 00:49
Helemaal geen uitzondering.Nummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 23:30Ik denk dat dit een uitzondering op de regel is geweest. En gelukkig ook maar!
woensdag 10 juli 2019 om 00:55
Dan kun je wel eens jaloers worden op mensen die een flink loterijbedrag winnen. Helaas voor weinig weggelegd.Zomerinaantocht schreef: ↑09-07-2019 23:46Zo jongens, pittige discussie
Even ontopic:
Niemand zegt natuurlijk dat ik 40 uur moet werken. Alleen ik wil graag een dak boven mijn hoofd houden. Ik leef echt niet super deluxe, er wordt wel heel erg makkelijk vanuit gegaan dat je 'dan maar geen ruime eengezinswoning in de randstad moet hebben' of 'een auto' of 'abonnementen van tijdschriften'. Ik heb al die dingen niet eens. Dus mijn standaarden verlagen is er al niet eens bij. Er valt niet veel 'op te offeren'. Ik haal 1x in de week boodschapjes, heb een bescheiden appartementje en geen abonnementen (op een sim only en tv/internet na) en werk dus 40 uur om dit en vaste lasten te kunnen betalen. Check ieder jaar netjes wat ik kan besparen op tv/internet/mobiel/zorg etc. Moet wel zeggen dat ik een bedrag per maand opzij zet voor spaarrekening, voor het geval er iets stuk gaat in huis of andere onvoorziene kosten.
1 dag minder werken per week is echt een mega hap uit je salaris per maand.
Soms heb je gewoon geen keuze wat dit betreft als je alleenstaand bent.
Tuurlijk kan je altijd in een studentenkamer gaan wonen (wat trouwens ook peperduur is, duurder dan mijn appartementje), maar volgens mij gaat het om gelukkig zijn en vrij voelen en ik word daar echt heel ongelukkig van (been there, done that). Dus dan kies je toch maar weer voor die 40 uur om niet nog dieper in de weemoed te zakken. Tis een soort kiezen voor het minst slechte.
Ben ik depressief? Nah. Dat niet, zo klinkt het misschien, maar dat is het niet. Ik baal gewoon dat ik niet het ultieme vrijheidsgevoel kan hebben, mijn eigen tijd kan bepalen en inrichten. Net zoals dat ik geen hond kan nemen, ómdat mijn tijd voor mij wordt bepaald 8 uur per dag. Ik baal daar gewoon van.
woensdag 10 juli 2019 om 05:51
Je zegt zelf dat je in een dure regio woont om bij je familie te wonen. Dat is toch echt niet iets waar de maatschappij je toe dwingt. Her is jouw keus die met zich meebrengt dat je 40 uur moet werken. Je zou ook een andere keus kunnen maken. Dus nee ik zie niet dat dit de schuld van de maatschappij of het instituut 'werk' zou zijn en denk dat het jou erg zou helpen om meer verantwoordelijkheid voor je eigen leven te nemen. Maar als jij naar abstracte krachten in de maatschappij wil blijven wijzen terwijl je ontevreden zit te zijn met waar je 40 uur van je tijd instopt moet je dat vooral doen.
woensdag 10 juli 2019 om 06:03
woensdag 10 juli 2019 om 06:06
Ik denk dat je best wel gevangen zit in je denkpatronen.
Je denkt ook vrij afgebakend, in termen van afscheiding. Jezelf tegenover deze maatschappij. Je ziet jezelf er niet zozeer als deel van.
Ik denk dat je een stukje verbondenheid mist en dat je die kan leren grijpen door ‘naar binnen te gaan’
Naar diep in jezelf te gaan en kontakt te leggen met je diepere wezen.
Misschien door te leren mediteren ( kan in groepsverband) of een cursus persoonlijke bewustwording.
Uiteindelijk komt daar toch de verdieping vandaan en de zingeving.
Je denkt ook vrij afgebakend, in termen van afscheiding. Jezelf tegenover deze maatschappij. Je ziet jezelf er niet zozeer als deel van.
Ik denk dat je een stukje verbondenheid mist en dat je die kan leren grijpen door ‘naar binnen te gaan’
Naar diep in jezelf te gaan en kontakt te leggen met je diepere wezen.
Misschien door te leren mediteren ( kan in groepsverband) of een cursus persoonlijke bewustwording.
Uiteindelijk komt daar toch de verdieping vandaan en de zingeving.
woensdag 10 juli 2019 om 07:22
Een ploegbaas heeft geen regelmogelijkheden op dit vlak, dat ligt bij de directie (en OR).Valdemar_II schreef: ↑10-07-2019 00:22Daar verschillen wij dus van mening.
Dat collega's er alles aan doen om het boeltje draaiende te houden verbaasd mij niets; zij voelen zich verantwoordelijk.
Daarom net dat je sterke leidinggevende nodig hebt om dit te detecteren en de werknemers tegen zichzelf te beschermen. Je mag niet verwachten dat elke werknemer dit individueel aankaart, daarom ben jij net de leidinggevende .
Als leidinggevende ben je verantwoordelijk voor je werknemers, dus kun je ook beslissen dat ze buiten de werkuren geen toegang meer hebben tot de servers van je bedrijf,
Jij verwacht dat elke werknemer individueel aankaart dat de werkdruk te groot is, maar dit is gewoon de taak van de ploegbaas.
Maar hoe wil je dat doen, bijvoorbeeld in een zorgomgeving waar 24/7 gewerkt wordt in wisseldiensten en levens soms afhankelijk kunnen zijn van de toegang tot informatie? Dat is natuurlijk niet echt realistisch. En ook in andere omgevingen is het vaak geen oplossing. Waar de ene persoon stress krijgt van mailtjes die na 5 uur nog binnen komen, vindt de andere collega het juist heel fijn om rond 3 uur thuis de kinderen op te vangen en dan na het eten de verloren werkuurtjes in te halen. Bij de laatste collega draagt die flexibiliteit dus juist bij aan een betere werk/privébalans. Het is niet voor niks dat dit soort regelingen regelmatig besproken maar vrijwel nooit doorgevoerd worden.
Waar je als organisatie wel op kunt sturen, is de cultuur mbt hoe er met mail buiten werktijd wordt omgegaan. Zo werkte ik ooit in een bedrijf waar men de gewoonte had om in de avond spoedmails naar elkaar te versturen en daar direct antwoord op te verwachten (zelfs boos te worden als iemand dan niet reageerde). Dat is natuurlijk onacceptabel, want dan verwacht je kennelijk dat iedereen 24/7 op de werkmail op jouw mailtjes zit te wachten. We maakten toen de afspraak dat spoed buiten kantooruren niet meer per mail mocht worden afgehandeld. Was er iets wat echt niet kon wachten, dan kon er gebeld worden (naar de werktelefoon, die overigens ook uit mocht staan), en dat soort incidenten moesten voortaan gerapporteerd worden met onderbouwing van nut en noodzaak, en werden in het MT besproken. Opeens bleek al die spoed toch reuze mee te vallen.
Maar je kunt niet alles dichttimmeren en de verantwoordelijkheid volledig bij de werkgever leggen (tenzij het gaat om beschermde werkplekken). Het is maar een heel klein percentage medewerkers dat uitvalt met een burn-out (zie arbo richtlijn voor cijfers), terwijl de rest van de medewerkers juist gedijt bij regelmogelijkheden en flexibiliteit in het werk.
woensdag 10 juli 2019 om 08:06
Nop, we verschillen niet van mening over de basis. Want ik ben het eens dat dat een taak van de leidinggevende is. Het gaat pas mis als je een leidinggevende hebt die dit niet kan. En daar loopt de zorg o.a. van over. Mensen die niet functioneren op de werkvloer worden weggepromoveerd en kunnen het daar meestal ook niet. Behalve dan het beslissen van geen toegang hebben, dat is bij veel bedrijven centraal geregeld en daar heb je weinig tot geen invloed op.Valdemar_II schreef: ↑10-07-2019 00:22Daar verschillen wij dus van mening.
Dat collega's er alles aan doen om het boeltje draaiende te houden verbaasd mij niets; zij voelen zich verantwoordelijk.
Daarom net dat je sterke leidinggevende nodig hebt om dit te detecteren en de werknemers tegen zichzelf te beschermen. Je mag niet verwachten dat elke werknemer dit individueel aankaart, daarom ben jij net de leidinggevende .
Als leidinggevende ben je verantwoordelijk voor je werknemers, dus kun je ook beslissen dat ze buiten de werkuren geen toegang meer hebben tot de servers van je bedrijf,
Jij verwacht dat elke werknemer individueel aankaart dat de werkdruk te groot is, maar dit is gewoon de taak van de ploegbaas.
Dan blijft verantwoordelijkheid nemen voor jezelf de enige optie, en dat ben je imho altijd. En dan heb je weer keuzes: blijf ik dit doen? Ga ik een trap of meer hoger? Ga ik voor een andere baan? Ga ik de zorg veranderen en word ik zelf teamleider en ga het dan beter doen?
En het enige waar we het oneens over zijn: ja ik verwacht dat iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid neemt. En acties onderneemt om zichzelf te beschermen als de werkdruk te hoog is. De uitdagingen die daardoor in het bedrijf ontstaan, dat mag de teamleider, manager of directie mooi oplossen. Die verantwoordelijkheid die ze voelen en nemen is toch echt uit eigen keuze. Al zullen velen dat niet zo ervaren.
Medewerkers hebben vaak geen idee hoe veel invloed ze kunnen hebben. En al helemaal als ze samen, echt als eenheid, keuzes maken en daarnaar handelen.
woensdag 10 juli 2019 om 08:39
Ik denk dat iedere fulltime werkende wel eens baalt van het gebrek van vrijheid. Volgens mij hoort dat er bij. Meestal gaat het vanzelf wel weer over. Stimuleert je werk je voldoende? Of het tegenovergestelde: is het te zwaar voor je? Twee uiteenlopende redenen om je "gevangen" te voelen.Zomerinaantocht schreef: ↑09-07-2019 23:46Zo jongens, pittige discussie
Even ontopic:
Niemand zegt natuurlijk dat ik 40 uur moet werken. Alleen ik wil graag een dak boven mijn hoofd houden. Ik leef echt niet super deluxe, er wordt wel heel erg makkelijk vanuit gegaan dat je 'dan maar geen ruime eengezinswoning in de randstad moet hebben' of 'een auto' of 'abonnementen van tijdschriften'. Ik heb al die dingen niet eens. Dus mijn standaarden verlagen is er al niet eens bij. Er valt niet veel 'op te offeren'. Ik haal 1x in de week boodschapjes, heb een bescheiden appartementje en geen abonnementen (op een sim only en tv/internet na) en werk dus 40 uur om dit en vaste lasten te kunnen betalen. Check ieder jaar netjes wat ik kan besparen op tv/internet/mobiel/zorg etc. Moet wel zeggen dat ik een bedrag per maand opzij zet voor spaarrekening, voor het geval er iets stuk gaat in huis of andere onvoorziene kosten.
1 dag minder werken per week is echt een mega hap uit je salaris per maand.
Soms heb je gewoon geen keuze wat dit betreft als je alleenstaand bent.
Tuurlijk kan je altijd in een studentenkamer gaan wonen (wat trouwens ook peperduur is, duurder dan mijn appartementje), maar volgens mij gaat het om gelukkig zijn en vrij voelen en ik word daar echt heel ongelukkig van (been there, done that). Dus dan kies je toch maar weer voor die 40 uur om niet nog dieper in de weemoed te zakken. Tis een soort kiezen voor het minst slechte.
Ben ik depressief? Nah. Dat niet, zo klinkt het misschien, maar dat is het niet. Ik baal gewoon dat ik niet het ultieme vrijheidsgevoel kan hebben, mijn eigen tijd kan bepalen en inrichten. Net zoals dat ik geen hond kan nemen, ómdat mijn tijd voor mij wordt bepaald 8 uur per dag. Ik baal daar gewoon van.
Mij helpt het om heel soms gewoon eens een ongeplande snipperdag te nemen. ''s Ochtends appen dat ik vrij neem, dat is zo heerlijk, zomaar een dagje tussendoor. Maar misschien kan dat in jouw branch niet.
woensdag 10 juli 2019 om 09:56
