Relaties
alle pijlers
Scheiden en twijfels
zondag 28 juli 2019 om 04:47
Hallo ,
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
Ik en mijn vrouw staan op het punt te scheiden , de scheidingsakte is al opgemaakt en de regeling in verband met de verdeling en ons zoontje staan op papier, we moeten enkel nog tekenen .
Na 11 jaar is wat mij betreft onze relatie op, we hebben een zoontje van 1 jaar nu .
Ik heb een enorm lieve vrouw en ze is een fantastische moeder en zeer zorgzaam , al wat je wil , al is ze dikwijls te overbezorgd , maar begrijpelijk . Het probleem is echter dat ik geen echte gevoelens meer voor haar heb , ik voel me intellectueel en fysiek niet meer tot haar aangetrokken en we leven gewoon als vrienden , of als broer en zus , met de uitzondering dat we zeer sporadisch nog wel eens met elkaar vrijen, maar zonder enige passie . Het is niet dat onze relatie slecht is, we maken geen ruzie maar zitten gewoon niet meer op dezelfde golflengte , het enige plezier dat we samen nog hebben is als we bezig zijn met ons zoontje, buiten dat is er niets meer .
De problemen slepen nu al maanden aan en het is stilaan onhoudbaar geworden en ze wilt dat ik uiteindelijk een beslissing neem , scheiden of blijven .
We hebben al eens op het punt gestaan uit elkaar te gaan een 8 tal maanden geleden omdat ik gevoelens kreeg voor iemand anders maar ik had toen beslist om onze relatie nog een kans te geven en het contact met die andere persoon te verbreken , we hebben relatietherapie geprobeerd maar slecht 1 of 2 sessies omdat mijn vrouw het onzin vond, de "therapeute lag haar niet" . Mijn vrouw vindt dat het aan mij ligt omdat ik me niet genoeg inzet om onze relatie te redden, en misschien is dat ook wel zo , ik kan het gewoon niet meer . We zijn samen op reis geweest, etentjes , maar alles voelde saai aan, geen enkele diepgang, ik heb spijt gehad van mijn beslissing toen om toch door te gaan maar we moesten het proberen .
Nu ben ik op het punt beland dat ik niet gelukkig wordt in deze relatie, het laat me compleet onverschillig maar toch zit ik met enorme twijfels , slapeloze nachten om haar te kwetsen , het appartement, gaat ze het financieel wel aankunnen , verdient ze dit wel , maar helaas kan ik mijn gevoelens niet veranderen , ergens zie ik haar nog wel graag, al denk ik dat dit vooral is door het vertrouwde .
Alles is geregeld, ik heb een andere woning gevonden waar ik terecht kan , maar toen ik gisterenavond de beslissing moest nemen kon ik het weer niet , vreselijk .
Iemand in dezelfde situatie ?
zondag 28 juli 2019 om 21:10
@ Barre: ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat je op dit forum je geweten komt sussen. In dat geval kan je niet gauw genoeg scheiden: je vrouw verdient beter.
Mocht je echt twijfelen: het gras is echt niet groener aan de overkant. Elke vrouw gaat wel eens door een moeilijke periode, de tropenjaren heet dat dan en niet voor niks. Je volgende crush zal dit ook doormaken als jullie voor kinderen kiezen. Wil jij geen kind meer, dan wordt ze nog lastiger en dat voor de tijd die jullie nog rest. Je zal dan inzien dat het leven vaak sleur is, ook bij die sprookjesprinses die ook boeren laat en zonder make-up minder aantrekkelijk is.
Voor kinderen kies je samen. In het begin is dit vaak zwaar en intensief maar dat betert gelukkig.
Ik heb zelf alles gedaan om mijn gezin samen te houden en ben nu best wel trots op wat ik heb verwezenlijkt. Ons huwelijk is weer leuk. Mijn man is helemaal niet dom maar vaak mis ik ook de intellectuele connectie of de diepgang. Die zoek ik nu in een boek of bij een vriendin. Ik hoef mijn man niet verantwoordelijk te stellen voor mijn persoonlijk geluk. Mijn man is vreemdgegaan, ik niet. Ook al vond ik voor mezelf veel meer redenen om het met een ander te doen. Maar ik doe mijn kinderen zoiets niet aan. Ik zou dat heen en weer gedoe vreselijk vinden. Een nieuw leuk lief neemt dat gemis niet weg.
Ik ging scheiden en had alles voorzien. Ik ben financieel onafhankelijk en heb een behoorlijk vangnet qua familie en vrienden. Ik heb mijn man serieus aangesproken en gezegd dat ik weg wilde tenzij wij aan ons huwelijk gingen werken. Allereerst elk concreet benoemen wat we wilden en wat niet. Af en toe bij de therapeut maar het meeste komt uit onszelf. Ik heb geen spijt van mijn beslissing en mijn man ook niet. We hebben weer een goede band. We houden van onze kinderen maar nu ze wat ouder zijn hoeven we ook niet meer alles te organiseren in functie van. We zoeken weer toenadering tot elkaar in elke zin. Als jouw OP meer is dan een gewetenssussertje, doe er dan wat aan en vandaag nog. Al vrees ik dat mijn eerste zinnen wel meer van toepassing zijn op jou.
Mocht je echt twijfelen: het gras is echt niet groener aan de overkant. Elke vrouw gaat wel eens door een moeilijke periode, de tropenjaren heet dat dan en niet voor niks. Je volgende crush zal dit ook doormaken als jullie voor kinderen kiezen. Wil jij geen kind meer, dan wordt ze nog lastiger en dat voor de tijd die jullie nog rest. Je zal dan inzien dat het leven vaak sleur is, ook bij die sprookjesprinses die ook boeren laat en zonder make-up minder aantrekkelijk is.
Voor kinderen kies je samen. In het begin is dit vaak zwaar en intensief maar dat betert gelukkig.
Ik heb zelf alles gedaan om mijn gezin samen te houden en ben nu best wel trots op wat ik heb verwezenlijkt. Ons huwelijk is weer leuk. Mijn man is helemaal niet dom maar vaak mis ik ook de intellectuele connectie of de diepgang. Die zoek ik nu in een boek of bij een vriendin. Ik hoef mijn man niet verantwoordelijk te stellen voor mijn persoonlijk geluk. Mijn man is vreemdgegaan, ik niet. Ook al vond ik voor mezelf veel meer redenen om het met een ander te doen. Maar ik doe mijn kinderen zoiets niet aan. Ik zou dat heen en weer gedoe vreselijk vinden. Een nieuw leuk lief neemt dat gemis niet weg.
Ik ging scheiden en had alles voorzien. Ik ben financieel onafhankelijk en heb een behoorlijk vangnet qua familie en vrienden. Ik heb mijn man serieus aangesproken en gezegd dat ik weg wilde tenzij wij aan ons huwelijk gingen werken. Allereerst elk concreet benoemen wat we wilden en wat niet. Af en toe bij de therapeut maar het meeste komt uit onszelf. Ik heb geen spijt van mijn beslissing en mijn man ook niet. We hebben weer een goede band. We houden van onze kinderen maar nu ze wat ouder zijn hoeven we ook niet meer alles te organiseren in functie van. We zoeken weer toenadering tot elkaar in elke zin. Als jouw OP meer is dan een gewetenssussertje, doe er dan wat aan en vandaag nog. Al vrees ik dat mijn eerste zinnen wel meer van toepassing zijn op jou.
zondag 28 juli 2019 om 21:12
zondag 28 juli 2019 om 21:16
Dat zal het zijnWateengedoezeg schreef: ↑28-07-2019 21:12Misschien moet je verder lezen. Niet gelijk conclusies trekken op basis van jouw aannames.
. Ik ben niet gestopt met lezen en deel deze mening. Maar dat was je ws al wel duidelijk...
zondag 28 juli 2019 om 21:19
Bijna alle vrouwen hebben het belang van hun kinderen voor ogen bij het maken van afspraken over de kinderen.AnnBritt79 schreef: ↑28-07-2019 18:04
De gescheiden mannen die ik ken staan daar 180 graden anders in (en hebben soms te maken met ex-vrouwen die er alles aan doen om het ze zo onmogelijk mogelijk te maken om een goede band met de vader te behouden. En nee, dat ligt er dan heus niet altijd aan dat ex-man een lul de behanger is).
Als ze daar niet toe in staat zijn en hun kinderen actief bij de vader proberen weg te houden komt dat bijna altijd omdat ze heel erg gekwetst zijn en vol wrok richting hun ex zitten.
Dat komt ergens vandaan.
Dus die man die volgens jou echt geen lul de behanger is zal zich op een bepaald moment toch echt niet zo netjes hebben gedragen tegen zijn ex vrouw.
zondag 28 juli 2019 om 21:31
Is je kinderen weghouden van hun vader, een vader die evenveel recht heeft om zijn kinderen te zien dan de moeder trouwens , vanwege je persoonlijke gevoelens van wrok en/of jaloezie en frustraties in het beste belang voor de kinderen ? Je mag jezelf dat best wijsmaken hoor maar de kinderen willen gewoon hun vader zien en geen slachtoffer worden van wat er dan wel of niet gebeurd is tijdens de breuk. Het is voor de kinderen dikwijls al moeilijk genoeg zonder al dat dramatisch gedoe .sugarmiss schreef: ↑28-07-2019 21:19Bijna alle vrouwen hebben het belang van hun kinderen voor ogen bij het maken van afspraken over de kinderen.
Als ze daar niet toe in staat zijn en hun kinderen actief bij de vader proberen weg te houden komt dat bijna altijd omdat ze heel erg gekwetst zijn en vol wrok richting hun ex zitten.
Dat komt ergens vandaan.
Dus die man die volgens jou echt geen lul de behanger is zal zich op een bepaald moment toch echt niet zo netjes hebben gedragen tegen zijn ex vrouw.
anoniem_378695 wijzigde dit bericht op 28-07-2019 21:38
0.92% gewijzigd
zondag 28 juli 2019 om 21:44
Wijze woorden, van een vader die het beste voor heeft met zijn kindBarre schreef: ↑28-07-2019 21:31Is je kinderen weghouden van hun vader, een vader die evenveel recht heeft om zijn kinderen te zien dan de moeder trouwens , vanwege je persoonlijke gevoelens van wrok en/of jaloezie en frustraties in het beste belang voor de kinderen ? Je mag jezelf dat best wijsmaken hoor maar de kinderen willen gewoon hun vader zien en geen slachtoffer worden van wat er dan wel of niet gebeurd is tijdens de breuk. Het is voor de kinderen dikwijls al moeilijk genoeg zonder al dat dramatisch gedoe .
zondag 28 juli 2019 om 21:50
Niet de wijsneus proberen uit te hangen, onze zoon zal niets te kort komen, daar moet jij je helemaal geen zorgen over maken, ik zie hem doodgraag . Mijn persoonlijke situatie heeft ook helemaal niets te maken met mijn argument maar goed.Marigold1986 schreef: ↑28-07-2019 21:44Wijze woorden, van een vader die het beste voor heeft met zijn kind
zondag 28 juli 2019 om 22:05
Niet noodzakelijk. Ik ken een vrouw die de kinderen tegen hun vader opstookt en ze bij hem weg houdt uit rancune.sugarmiss schreef: ↑28-07-2019 21:19Bijna alle vrouwen hebben het belang van hun kinderen voor ogen bij het maken van afspraken over de kinderen.
Als ze daar niet toe in staat zijn en hun kinderen actief bij de vader proberen weg te houden komt dat bijna altijd omdat ze heel erg gekwetst zijn en vol wrok richting hun ex zitten.
Dat komt ergens vandaan.
Dus die man die volgens jou echt geen lul de behanger is zal zich op een bepaald moment toch echt niet zo netjes hebben gedragen tegen zijn ex vrouw.
zondag 28 juli 2019 om 22:27
Niet om vervelend te doen, maar jouw kind gaat zeker wel tekort komen. Ook kinderen waarvan de ouders al voor of sinds de geboorte uit elkaar zijn, hebben het nooit makkelijk daarmee. Een kind weet heel goed dat ouders samen in een huis ‘horen’ te wonen en wil het liefst altijd zoveel mogelijk bij beide ouders zijn. En heen en weer tussen 2 huizen en allerlei nieuwe samengestelde gezinnen is altijd moeilijk, je hangt er als kind altijd een beetje buiten. Reken maar dat ze zich dat heel goed beseffen, al vanaf jonge leeftijd.
Geen wereldramp, het kind zal het zeker overleven natuurlijk en soms is het niet anders, hordes kinderen leven zo. Maar je doet je kind nu al tekort door niet eens te erkennen dat het wel zwaar is voor hem/haar. Begin daar maar eens mee.
Maar sus je geweten maar hoor, ik vind het prima.
zondag 28 juli 2019 om 23:06
Dat zeg ik. Vrouwen die kinderen bij hun vader weg houden doen dat uit wrok, rancune of hoe je dat ook noemen wil. En nee dat is niet in het belang van de kinderen. Dat zeg ik ook niet.
Ik zeg dat de vrouwen die dat doen bezeerd zijn door hun ex.
Dat zij niet wilden scheiden maar in de steek zijn gelaten door mannen zoals to.
Ik zou als ik to was er niet automatisch vanuit gaan dat de omgangsregeling soepel gaat verlopen.
zondag 28 juli 2019 om 23:10
Je blijft je best doen om je eigenste ik goed te praten. Als je het zo goed weet...doe wat je moet/wil doen.
zondag 28 juli 2019 om 23:44
Man man man over arrogantie gesproken
zondag 28 juli 2019 om 23:45
Hallo...
Paar overdenkingen:
- Je eerste zin begint met ‘ik’. Je zou in algemene goede omgangsvormen je vrouw (de andere persoon) eerst moeten plaatsen, dan pas jezelf. Dit zegt naar mijn idee al iets over je prioriteiten.
- Je vrouw heeft een jaar geleden een kind gekregen, is net ontzwangerd (Geeft ze nog borstvoeding?) en veel stellen hebben het eerste jaar na een kind krijgen maar weinig sex. (Zoek deze ontnuchterende cijfers maar eens op!...)
- ‘Plezier samen met je zoontje, buiten dat is er niets meer’... en zo is het ook voor velen. Dat is pas erg, als je verwacht dat je leven na een kind krijgen, hetzelfde of leuker wordt. Dat ervaren mannen en vrouwen absoluut niet zo: de meesten vinden het leven de eerste paar jaren minder leuk met kinderen. Pas na een jaar of zes wordt het weer wat leuker en hetzelfde ‘ leukheidsniveau’ als dat het was. (Cijfers op te zoeken.) Je verwachtingen hierin zijn niet zo realistisch.
- Jullie hebben mogelijk beide een slaaptekort (zoek deze cijfers maar eens op: schrikbarend!) wat maakt dat je een korter lontje hebt, minder zin hebt in genegenheid en sex en vaak meer behoefte hebt aan gewoon rust.
- De problemen slepen al maanden... welke problemen? Beide gezond, financiële problemen? De meeste mensen zouden in hun handen klappen. Lijkt er op, dat de enige die problemen maakt en heeft, jij bent.
- wanneer je een saai gesprek hebt, ligt dit voor de helft aan jou. Wat dacht je, na 11 jaar nog dezelfde spannende gesprekken als in de eerste paar jaar? Onrealistische verwachtingen.
- realiseer jij je, dat je nooit meer samen wakker wordt om zijn verjaardag te vieren? Of dat jouw vrouw jouw verjaardag voorbereid? Heb jij wel realistisch verwachtingen over scheiden?
- Hoe oud ben je? Midlifecrisis?
- je gedroeg je in je eerdere reactie als een slachtoffer. Naar mijn idee ben je dat ook. Van jouw eigen verwachtingen van je leven. Je gaat nog eens flink verlangen naar dat vertrouwde, en dan is het te laat. Zij verdiend naar mijn idee in ieder geval beter, dus je gaat of heel erg je best doen, en scheiden nooit meer noemen, of je gaat weg bij hen.
Ik wens je veel wijsheid.
Paar overdenkingen:
- Je eerste zin begint met ‘ik’. Je zou in algemene goede omgangsvormen je vrouw (de andere persoon) eerst moeten plaatsen, dan pas jezelf. Dit zegt naar mijn idee al iets over je prioriteiten.
- Je vrouw heeft een jaar geleden een kind gekregen, is net ontzwangerd (Geeft ze nog borstvoeding?) en veel stellen hebben het eerste jaar na een kind krijgen maar weinig sex. (Zoek deze ontnuchterende cijfers maar eens op!...)
- ‘Plezier samen met je zoontje, buiten dat is er niets meer’... en zo is het ook voor velen. Dat is pas erg, als je verwacht dat je leven na een kind krijgen, hetzelfde of leuker wordt. Dat ervaren mannen en vrouwen absoluut niet zo: de meesten vinden het leven de eerste paar jaren minder leuk met kinderen. Pas na een jaar of zes wordt het weer wat leuker en hetzelfde ‘ leukheidsniveau’ als dat het was. (Cijfers op te zoeken.) Je verwachtingen hierin zijn niet zo realistisch.
- Jullie hebben mogelijk beide een slaaptekort (zoek deze cijfers maar eens op: schrikbarend!) wat maakt dat je een korter lontje hebt, minder zin hebt in genegenheid en sex en vaak meer behoefte hebt aan gewoon rust.
- De problemen slepen al maanden... welke problemen? Beide gezond, financiële problemen? De meeste mensen zouden in hun handen klappen. Lijkt er op, dat de enige die problemen maakt en heeft, jij bent.
- wanneer je een saai gesprek hebt, ligt dit voor de helft aan jou. Wat dacht je, na 11 jaar nog dezelfde spannende gesprekken als in de eerste paar jaar? Onrealistische verwachtingen.
- realiseer jij je, dat je nooit meer samen wakker wordt om zijn verjaardag te vieren? Of dat jouw vrouw jouw verjaardag voorbereid? Heb jij wel realistisch verwachtingen over scheiden?
- Hoe oud ben je? Midlifecrisis?
- je gedroeg je in je eerdere reactie als een slachtoffer. Naar mijn idee ben je dat ook. Van jouw eigen verwachtingen van je leven. Je gaat nog eens flink verlangen naar dat vertrouwde, en dan is het te laat. Zij verdiend naar mijn idee in ieder geval beter, dus je gaat of heel erg je best doen, en scheiden nooit meer noemen, of je gaat weg bij hen.
Ik wens je veel wijsheid.
zondag 28 juli 2019 om 23:56
Het lijkt wel of ik het verhaal van mijn man lees... pff ja weet je begin dan niet aan een kind. Denk eerst eens na over de lange termijn. En als je dacht dat je 40 jaar ondersteboven aan de kroonluchter met je vrouw de kamasutra uit zou blijven voeren... dream on.
Ik zei het vorige week nog tegen mijn man of aanstaande ex (want die kan ook maar de knoop niet doorhakken!) de passie gaat als het goed is over in houden van, en soms denk je is dit het nou, dan moet je accepteren dat het op dat moment zo is en je best blijven doen voor elkaar en zul je niet altijd op hetzelfde moment op dezelfde golflengte zitten. In je leven en relatie heb je fases, soms is het een 9+ en dan weer een magere 6. That's f*cking life!
Ik zei het vorige week nog tegen mijn man of aanstaande ex (want die kan ook maar de knoop niet doorhakken!) de passie gaat als het goed is over in houden van, en soms denk je is dit het nou, dan moet je accepteren dat het op dat moment zo is en je best blijven doen voor elkaar en zul je niet altijd op hetzelfde moment op dezelfde golflengte zitten. In je leven en relatie heb je fases, soms is het een 9+ en dan weer een magere 6. That's f*cking life!
maandag 29 juli 2019 om 11:34
Barre schreef: ↑28-07-2019 21:31Is je kinderen weghouden van hun vader, een vader die evenveel recht heeft om zijn kinderen te zien dan de moeder trouwens , vanwege je persoonlijke gevoelens van wrok en/of jaloezie en frustraties in het beste belang voor de kinderen ? Je mag jezelf dat best wijsmaken hoor maar de kinderen willen gewoon hun vader zien en geen slachtoffer worden van wat er dan wel of niet gebeurd is tijdens de breuk. Het is voor de kinderen dikwijls al moeilijk genoeg zonder al dat dramatisch gedoe .
Maar je wil wel je kind in de steek laten, en nu opeens denk je in het belang van je kind?
Het belang van je kind is dat zijn vader volwassen gaat worden en zijn rol serieus op zich gaan nemen en stopt te denken met zijn penis!
anoniem_65201c43b20be wijzigde dit bericht op 29-07-2019 11:37
0.13% gewijzigd
maandag 29 juli 2019 om 13:29
Inderdaad dit. Er zijn meer dan genoeg vrouwen die er alles aan doen om het hun ex zo moeilijk mogelijk te maken mbt omgang kinderenAnnBritt79 schreef: ↑28-07-2019 18:04Wat een aannames, zeg! Alsof alle gescheiden mannen met kinderen primaten zijn die met hun lul zwaaien en net zo lief naar de volgende vertrekken.
De gescheiden mannen die ik ken staan daar 180 graden anders in (en hebben soms te maken met ex-vrouwen die er alles aan doen om het ze zo onmogelijk mogelijk te maken om een goede band met de vader te behouden. En nee, dat ligt er dan heus niet altijd aan dat ex-man een lul de behanger is).
maandag 29 juli 2019 om 13:44
Linkjes graag. Want als een vrouw dezelfde OP zou schrijven als jij nu hebt gedaan..is het advies echt hetzelfde.Barre schreef: ↑28-07-2019 08:51Wat me wel opvalt aan dit onderwerp is dat ik meerdere zeer gelijkaardige situaties van vrouwen heb gelezen , met kinderen van 1 jaar , al dan niet met een ander , en dat er dan plots veel meer begrip is , dan is het van sterkte met je beslissing, die dingen gebeuren etc . , maar een man kan blijkbaar niet worstelen met gevoelens en enkel met zijn "pik denken" .
maandag 29 juli 2019 om 14:10
Ik wil ook een reageren aangezien ik ook al in de situatie heb gezeten om ofwel niet te gaan, ofwel wel te gaan en hetgeen we met het meest tegenhoudt is gewoonweg onze dochter. Ik erger me veel, maar niet zodanig dat ik elke dag pissig rondloop, maar denk dan wel aan onze dochter.
Ook denk ik wel, stel als, gaat mijn vriendin het financieel aankunnen. Mentaal? er zijn nu al veel momenten dat ze er door zit, dat ik bijna alles op mij moet nemen.
Ofwel kan ik mezelf dan laf noemen, maar als je dan zou vertrekken ben je dan niet net een egoïst (in goede en slechte tijden). Als je zo'n beslissing hebt genomen, en je kan uiteen gaan zonder ruzie, moet niemand daar zich in bemoeien vind ik .
Indien je je zorgen maakt over het financiële, stel ik voor om een regeling te treffen.
Het is in geval van scheiding de vraag, wanneer is de limiet bereikt.
Ook denk ik wel, stel als, gaat mijn vriendin het financieel aankunnen. Mentaal? er zijn nu al veel momenten dat ze er door zit, dat ik bijna alles op mij moet nemen.
Ofwel kan ik mezelf dan laf noemen, maar als je dan zou vertrekken ben je dan niet net een egoïst (in goede en slechte tijden). Als je zo'n beslissing hebt genomen, en je kan uiteen gaan zonder ruzie, moet niemand daar zich in bemoeien vind ik .
Indien je je zorgen maakt over het financiële, stel ik voor om een regeling te treffen.
Het is in geval van scheiding de vraag, wanneer is de limiet bereikt.
maandag 29 juli 2019 om 14:54
Ja , het is en blijft een aartsmoeilijke keuze , het leven is nu eenmaal dynamisch en geen statisch gegeven , de meeste mensen uit mijn omgeving , zoals vrienden en familie zeggen om alles goed af te wegen en als het echt niet meer gaat of je ongelukkig bent met de huidige situatie het best dat je elkaar terug het geluk gunt , de helft van de koppels scheiden en die kinderen groeien gewoon op rot gelukkige mensen hoor . Hier misschien wat interessant leesvoer .Belg1979 schreef: ↑29-07-2019 14:10Ik wil ook een reageren aangezien ik ook al in de situatie heb gezeten om ofwel niet te gaan, ofwel wel te gaan en hetgeen we met het meest tegenhoudt is gewoonweg onze dochter. Ik erger me veel, maar niet zodanig dat ik elke dag pissig rondloop, maar denk dan wel aan onze dochter.
Ook denk ik wel, stel als, gaat mijn vriendin het financieel aankunnen. Mentaal? er zijn nu al veel momenten dat ze er door zit, dat ik bijna alles op mij moet nemen.
Ofwel kan ik mezelf dan laf noemen, maar als je dan zou vertrekken ben je dan niet net een egoïst (in goede en slechte tijden). Als je zo'n beslissing hebt genomen, en je kan uiteen gaan zonder ruzie, moet niemand daar zich in bemoeien vind ik .
Indien je je zorgen maakt over het financiële, stel ik voor om een regeling te treffen.
Het is in geval van scheiding de vraag, wanneer is de limiet bereikt.
https://www.duetrelatiebemiddeling.be/b ... -scheiding
https://www.charliemag.be/mensen/ester-perel/
maandag 29 juli 2019 om 15:01
Tsja,, met dat elkaar gunnen, ik vrees dat dat bij ons onbegonnen werk is.
Als ik zie hoe mijn vriendin nu op bepaalde zaken al reageert, dan vrees ik het ergste mocht ik nu komen aanzetten met het idee om uit elkaar te gaan, als dat er ooit effectief van komt. Het blijft tweeledig, je kan zeggen dat het laf is om niet te durven doorgaan en zo elkaar het geluk te misgunnen met iemand anders, en je kan ook zeggen dat je er gewoon voor blijft vechten.
Toekomst zal het uitwijzen.
Als ik zie hoe mijn vriendin nu op bepaalde zaken al reageert, dan vrees ik het ergste mocht ik nu komen aanzetten met het idee om uit elkaar te gaan, als dat er ooit effectief van komt. Het blijft tweeledig, je kan zeggen dat het laf is om niet te durven doorgaan en zo elkaar het geluk te misgunnen met iemand anders, en je kan ook zeggen dat je er gewoon voor blijft vechten.
Toekomst zal het uitwijzen.
maandag 29 juli 2019 om 15:12
Barre schreef: ↑29-07-2019 14:54Ja , het is en blijft een aartsmoeilijke keuze , het leven is nu eenmaal dynamisch en geen statisch gegeven , de meeste mensen uit mijn omgeving , zoals vrienden en familie zeggen om alles goed af te wegen en als het echt niet meer gaat of je ongelukkig bent met de huidige situatie het best dat je elkaar terug het geluk gunt , de helft van de koppels scheiden en die kinderen groeien gewoon op rot gelukkige mensen hoor . Hier misschien wat interessant leesvoer .
https://www.duetrelatiebemiddeling.be/b ... -scheiding
https://www.charliemag.be/mensen/ester-perel/
Hier wat interessant leesvoer voor jou: https://psychogoed.nl/is-scheiden-beter-kinderen/
maandag 29 juli 2019 om 15:18
Wie maakt er hier nou een drama van een normaal huwelijk met ups en downs? Waarom lukt het miljoenen mensen wel om er wat van t emaken en ben jij zo slap om te vluchten? Vergeet niet dat jij op een dag je zoon recht in zijn gezicht mag vertellen dat jij zijn moeder niet leuk, aantrekkelijk en intelligent genoeg vond om bij te blijven. Wat voor voorbeeld geef jij je kind?
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
maandag 29 juli 2019 om 15:38
Er voor vechten is communiceren en van beiden kanten water bij de wijn doen.Belg1979 schreef: ↑29-07-2019 15:01Tsja,, met dat elkaar gunnen, ik vrees dat dat bij ons onbegonnen werk is.
Als ik zie hoe mijn vriendin nu op bepaalde zaken al reageert, dan vrees ik het ergste mocht ik nu komen aanzetten met het idee om uit elkaar te gaan, als dat er ooit effectief van komt. Het blijft tweeledig, je kan zeggen dat het laf is om niet te durven doorgaan en zo elkaar het geluk te misgunnen met iemand anders, en je kan ook zeggen dat je er gewoon voor blijft vechten.
Toekomst zal het uitwijzen.
