Kinderen
alle pijlers
Geen 2de kindje
woensdag 28 augustus 2019 om 19:24
Hallo allemaal,
Ik ben moeder van een zoontje van 2 en we zouden graag een 2de kindje willen alleen heb ik bij de eerste hele zware bekkeninstabiliteit gekregen. Zo erg dat ik op een gegeven moment zelfs een rolstoel nodig had.
Nu heb ik er nog steeds veel last van en we willen daardoor geen 2e. Voornamelijk vanwege mijn gezondheid. Ik wil namelijk nog wel zoveel mogelijk pijnvrij kunnen leven en leuke dingen doen. Alleen de acceptatie vindt ik heel lastig. Het gezin voelt zo incompleet.
Ben benieuwd of er andere zijn die vanwege medische klachten geen kindje kunnen krijgen en hoe daar mee om te gaan.
Sowieso zijn we super blij en gelukkig met onze zoon dus het geluk komt wel, maar vindt het wel echt lastig merk ik.
Wellicht zijn er al meer topics maar wilde het ook even kwijt
Ik ben moeder van een zoontje van 2 en we zouden graag een 2de kindje willen alleen heb ik bij de eerste hele zware bekkeninstabiliteit gekregen. Zo erg dat ik op een gegeven moment zelfs een rolstoel nodig had.
Nu heb ik er nog steeds veel last van en we willen daardoor geen 2e. Voornamelijk vanwege mijn gezondheid. Ik wil namelijk nog wel zoveel mogelijk pijnvrij kunnen leven en leuke dingen doen. Alleen de acceptatie vindt ik heel lastig. Het gezin voelt zo incompleet.
Ben benieuwd of er andere zijn die vanwege medische klachten geen kindje kunnen krijgen en hoe daar mee om te gaan.
Sowieso zijn we super blij en gelukkig met onze zoon dus het geluk komt wel, maar vindt het wel echt lastig merk ik.
Wellicht zijn er al meer topics maar wilde het ook even kwijt
donderdag 29 augustus 2019 om 10:38
Helemaal mee eens. Voorafgaand aan onze IVF behandelingen stonden wij open voor adoptie met het idee: waarom een zelf bouwen als er zoveel kinderen wachten op een goed onderkomen? Wij meenden dat wij een kind een stabiele en liefdevol thuis konden bieden. Maar na enkele gesprekken met social service zagen wij daar toch vanaf. De eisen die gesteld werden waar best bizar en als we al in aanmerking zouden komen voor adoptie zou dit een ouder kind zijn die het nodige zou hebben meegemaak en/of special needs was. Liefde, stabiliteit en een warme omgeving kunnen veel goed maken, maar niet alles. In zo'n geval moet je je dus 200% inzetten en ook het nodige kunnen incasseren.nausicaa schreef: ↑28-08-2019 22:38Ik weet niet hoe oud jouw kinderen zijn, maar de wereld van adopties is de afgelopen 10-15 jaar flink verandert. Er worden veel meer kinderen in het land zelf opgevangen, dus de ‘selectie’ is een stuk lastiger, wachtlijsten ellenlang, kosten enorm. En er zijn bijna alleen nog special need kinderen. Dat kan allemaal geen probleem zijn, maar het maakt het wel nog veel minder dan vroeger iets wat je ‘zomaar’ even doet. En het is dus ook überhaupt niet voor iedereen een optie.
Mijn oom en tante hebben in de '80 naast eigen kinderen ook kinderen uit Colombia geadopteerd en dat is heel erg pittig geweest voor de kinderen die er al waren en voor de adoptief kinderen die in NL niet makkelijk konden aarden. En dat soort overwegingen moet je, denk ik wel in het achterhoofd houden. Sommige ouders zijn daar meer geschikt voor was mijn man's mening en ik kan mij dat ergens wel voorstellen. Bovendien is adoptie niet de verantwoordelijkheid van iemand die zelf geen of moeilijk kinderen kan krijgen. Wat voor de een goed werkt hoeft niet te werken voor de ander.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
donderdag 29 augustus 2019 om 10:41
Aan elke gezinsgrootte kleven voordelen en nadelen. Alleen denk ik dat bij TO, net als bij mezelf trouwens, de lichamelijke nadelen van een tweede krijgen dusdanig groot zijn dat het eigenlijk geen optie is. Althans persoonlijk zou ik dat risico niet willen lopen, zeker niet omdat dat ook heel veel negatieve invloed heeft op het kindje dat al rondloopt.
Voordeel van 1 kind vind ik dat ik hem altijd al mijn aandacht kan geven (uiteraard wel gedoseerd). En dat we altijd alles met zijn allen kunnen doen als we dat willen. We hoeven bijvoorbeeld niet te splitsen omdat het ene kind wel groot genoeg is voor een film en de ander niet. We kunnen altijd allebei zijn hand vasthouden tijdens het wandelen. Zulke kleine dingen vind ik heel fijn en geniet ik ook erg van.
Van ouders met meerdere kinderen hoor ik wel eens dat ze daar dus echt veel moeite voor moeten doen om de kids ook die één op één aandacht te geven, omdat er altijd wel wat tussendoor komt. En dat die kinderen daar toch wel heel erg behoefte aan hebben om ook eens mama's onverdeelde aandacht te hebben.
Daarentegen heeft ie niet altijd een speelmaatje, wat hij soms wel eens mist. Maar dit pakken we vaak aan door hem vaak de mogelijkheid te geven om vriendjes mee te nemen of af te spreken met vriendjes. Tijdens vakanties is dat wel eens een uitdaging, want kinderen met broertjes en zusjes trekken dan toch naar dat broertje of zusje toe. Als hij wat ouder wordt staan wij dus ook wel open om een keer een vriendje mee te nemen op vakantie. Onlies schijnen wel heel erg goed te zijn in heel hechte vriendschappen onderhouden
Voordeel van 1 kind vind ik dat ik hem altijd al mijn aandacht kan geven (uiteraard wel gedoseerd). En dat we altijd alles met zijn allen kunnen doen als we dat willen. We hoeven bijvoorbeeld niet te splitsen omdat het ene kind wel groot genoeg is voor een film en de ander niet. We kunnen altijd allebei zijn hand vasthouden tijdens het wandelen. Zulke kleine dingen vind ik heel fijn en geniet ik ook erg van.
Van ouders met meerdere kinderen hoor ik wel eens dat ze daar dus echt veel moeite voor moeten doen om de kids ook die één op één aandacht te geven, omdat er altijd wel wat tussendoor komt. En dat die kinderen daar toch wel heel erg behoefte aan hebben om ook eens mama's onverdeelde aandacht te hebben.
Daarentegen heeft ie niet altijd een speelmaatje, wat hij soms wel eens mist. Maar dit pakken we vaak aan door hem vaak de mogelijkheid te geven om vriendjes mee te nemen of af te spreken met vriendjes. Tijdens vakanties is dat wel eens een uitdaging, want kinderen met broertjes en zusjes trekken dan toch naar dat broertje of zusje toe. Als hij wat ouder wordt staan wij dus ook wel open om een keer een vriendje mee te nemen op vakantie. Onlies schijnen wel heel erg goed te zijn in heel hechte vriendschappen onderhouden
donderdag 29 augustus 2019 om 11:08
Baggal schreef: ↑29-08-2019 10:29En ja ik heb er heus ook wel eens van gebaald dat ik het niet zelf voor het zeggen heb en afgelopen Maart ervaarde ik heel even een gemis hoor, maar een paar weken later kwam ik weer vrij makkelijk in de acceptatie fase. Misschien in mijn geval ook omdat het bestaan van mijn dochter uberhaupt al geen vanzelfsprekendheid is/was gelet op het voortraject. Er is trouwens een 1 is genoeg topic van Snorrie hier op Viva - mocht je je willen aansluiten bij andere ouders van 'maar' een kind.
Dit is een goede tip! Ik ken het topic niet, maar ik weet uit ervaring dat het helpt om je in een groep (al is dat online) te begeven van mensen die er hetzelfde instaan als jij, of die erin staan op een manier zoals jij er graag in zou willen staan. Ik heb een poosje op een forum voor 'ongewenst kinderlozen' meegeschreven, maar daar werd ik alleen maar heel triest van. Veel mensen die heel verbitterd waren geworden of nog heel verdrietig. Zo wil ik absoluut niet zijn/worden. Ik wil mijn onvrijwillige kinderloosheid niet als een juk gaan zien, maar iets wat nou eenmaal zo is gebeurd. Of nou ja, niet gebeurd dus. En daar een heel mooi en rijk leven mee leiden.
Daarom lees ik nu vaak mee in het 'Kindvrij'-topic. En natuurlijk heb ik niet met iedereen daar een match (er zitten ook vrij veel mensen die echt een hekel aan kinderen hebben, dat herken ik niet), maar ik leer en lees daar wel hoe fijn het leven ook zonder kinderen is. Waardoor ik me makkelijker kan voegen naar mijn ongeplande levensstijl en die (uiteindelijk) ook kan omarmen.
Misschien helpt zo'n '1 is genoeg'-topic ook om vooral de voordelen te zien en te zien hoe fijn het leven voor ouders en kind is als er maar één is.
donderdag 29 augustus 2019 om 11:19
Voordelen zijn natuurlijk heel persoonlijk. Wat ik als voordeel zie hoeft een ander dat niet zo te zien.
Ik vindt het prettig dat het niet continu heel druk is in huis, dat ik mijn zoon genoeg aandacht kan geven, ik leer hem echt goed kennen en ik heb genoeg energie om hem 'op te voeden'. Want af en toe moet je toch even streng zijn bij kinderen. En ook genoeg energie om af en toe iets te doen met hem waar ik eigenlijk geen zin in heb (bepaalde spelletjes of zo).
Verder kan ik veel stress hebben als het financieel niet goed zit, dat is nu niet aan de orde maar in mijn studententijd wel, en wat heb ik mij druk gemaakt. Allemaal keuzes maken in wat je wel en niet kunt doen en kopen. Bah.
Het is niet zo dat we bulken van het geld, maar ik vind het heel prettig dat we niet te veel na hoeven te denken over of hij op een sport kan, over nieuwe kleren, bijdragen voor school, cadeautjes voor andere kinderen (en dat komt vaak voor!), vakanties, een wasmachine die stuk gaat, is vervelend maar we kunnen gewoon een nieuwe kopen, reparaties aan de auto die nodig zijn; het kan en ik lig er niet wakker van. Ik wil gewoon niet over al mijn aankopen en dingen die ik wil doen wat betreft sport en uitjes na hoeven te denken of het financieel wel kan. Ik hecht daar veel waarde aan. Dat zou anders zijn met meer kinderen. Maar ik snap ook wel dat als je minder zorgelijk bent dat je dit allemaal niet zo als een probleem ziet.
O ja, en geen getreiter van broers en zussen. Ik snap dat er ruzie wordt gemaakt tussen siblings (sorry voor dit woord, elke keer broers-en-zussen typen is ook geen doen) maar dat kan ook uitlopen op serieus geklier waar kinderen echt last van hebben.
Dan een nadeel: je moet meer zelf met je kind spelen, daar heb ik niet altijd zin in.
Een ander nadeel, wat ik echt het enige echte punt vind bij het hebben van 1 kind is, en ik heb dit al eens in het 1-is-genoeg-topic geschreven, is dat als je dan 1 kind verliest, je helemaal geen kind meer hebt. Gezinnen met meerdere kinderen kunnen er 1 verliezen maar praktisch gezien verandert er niet heel veel. Nog steeds is er een gezinsleven. En ik begrijp heel goed dat een kind niet te compenseren is door een ander kind. Het verlies is altijd groot, maar toch denk ik dat het een ander soort verlies is.
Maar dit is eigenlijk een heel naar onderwerp... Sorry.
Ik vindt het prettig dat het niet continu heel druk is in huis, dat ik mijn zoon genoeg aandacht kan geven, ik leer hem echt goed kennen en ik heb genoeg energie om hem 'op te voeden'. Want af en toe moet je toch even streng zijn bij kinderen. En ook genoeg energie om af en toe iets te doen met hem waar ik eigenlijk geen zin in heb (bepaalde spelletjes of zo).
Verder kan ik veel stress hebben als het financieel niet goed zit, dat is nu niet aan de orde maar in mijn studententijd wel, en wat heb ik mij druk gemaakt. Allemaal keuzes maken in wat je wel en niet kunt doen en kopen. Bah.
Het is niet zo dat we bulken van het geld, maar ik vind het heel prettig dat we niet te veel na hoeven te denken over of hij op een sport kan, over nieuwe kleren, bijdragen voor school, cadeautjes voor andere kinderen (en dat komt vaak voor!), vakanties, een wasmachine die stuk gaat, is vervelend maar we kunnen gewoon een nieuwe kopen, reparaties aan de auto die nodig zijn; het kan en ik lig er niet wakker van. Ik wil gewoon niet over al mijn aankopen en dingen die ik wil doen wat betreft sport en uitjes na hoeven te denken of het financieel wel kan. Ik hecht daar veel waarde aan. Dat zou anders zijn met meer kinderen. Maar ik snap ook wel dat als je minder zorgelijk bent dat je dit allemaal niet zo als een probleem ziet.
O ja, en geen getreiter van broers en zussen. Ik snap dat er ruzie wordt gemaakt tussen siblings (sorry voor dit woord, elke keer broers-en-zussen typen is ook geen doen) maar dat kan ook uitlopen op serieus geklier waar kinderen echt last van hebben.
Dan een nadeel: je moet meer zelf met je kind spelen, daar heb ik niet altijd zin in.
Een ander nadeel, wat ik echt het enige echte punt vind bij het hebben van 1 kind is, en ik heb dit al eens in het 1-is-genoeg-topic geschreven, is dat als je dan 1 kind verliest, je helemaal geen kind meer hebt. Gezinnen met meerdere kinderen kunnen er 1 verliezen maar praktisch gezien verandert er niet heel veel. Nog steeds is er een gezinsleven. En ik begrijp heel goed dat een kind niet te compenseren is door een ander kind. Het verlies is altijd groot, maar toch denk ik dat het een ander soort verlies is.
Maar dit is eigenlijk een heel naar onderwerp... Sorry.
donderdag 29 augustus 2019 om 11:22
Ik snap je hier hoor en die kwetsbaarheid ervaar ik ook zo. Soms heb ik de irrationele gedachte dat ze misschien heel erg ziek wordt oid. Is nergens op gebaseerd trouwens. En ik denk dat het ook iets is in mijn hoofd. Want ook al hebt je meer dan 1 kind als er 1 komt te overlijden is dat gemis eraltijd en is dat niet minder dan wanneer je geen kinderen meer hebt. Maar als je meer(dere) kinderen hebt, moet je misschien ook door blijven 'vechten' voor hen. Zoiets?!Beschuitmetjam schreef: ↑29-08-2019 11:19
Dan een nadeel: je moet meer zelf met je kind spelen, daar heb ik niet altijd zin in.
Een ander nadeel, wat ik echt het enige echte punt vind bij het hebben van 1 kind is, en ik heb dit al eens in het 1-is-genoeg-topic geschreven, is dat als je dan 1 kind verliest, je helemaal geen kind meer hebt. Gezinnen met meerdere kinderen kunnen er 1 verliezen maar praktisch gezien verandert er niet heel veel. Nog steeds is er een gezinsleven. En ik begrijp heel goed dat een kind niet te compenseren is door een ander kind. Het verlies is altijd groot, maar toch denk ik dat het een ander soort verlies is.
Maar dit is eigenlijk een heel naar onderwerp... Sorry.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
donderdag 29 augustus 2019 om 22:42
Dat is inderdaad wel een nare gedachte dat je een kind moet verliezen en gaan we maar niet vanuit, maar mijn man zegt dan altijd je blijft wel een vader en een moeder. Je weet wel hoe het is om vader en moeder te zijn.
Het kan ook zo maar zijn dat je 2 kinderen krijgt die allebei besluiten te emigreren. We hebben allemaal een ideaalbeeld, maar ik heb wel geleerd dat het maar zelden zo gaat. Hoe vaak is er ook niet een ruzie in de familie waarbij de een of ander nooit meer thuis komt.
Fijn ook om al die voordelen te lezen en ik denk dat je bij meerdere kinderen ook één of beide kinderen wel eens moet vermaken. Die gaan ook niet altijd lief samen spelen.
Het kan ook zo maar zijn dat je 2 kinderen krijgt die allebei besluiten te emigreren. We hebben allemaal een ideaalbeeld, maar ik heb wel geleerd dat het maar zelden zo gaat. Hoe vaak is er ook niet een ruzie in de familie waarbij de een of ander nooit meer thuis komt.
Fijn ook om al die voordelen te lezen en ik denk dat je bij meerdere kinderen ook één of beide kinderen wel eens moet vermaken. Die gaan ook niet altijd lief samen spelen.
donderdag 29 augustus 2019 om 22:49
Ja dat laatste lijkt me echt zo verschrikkelijk. Ik kan nu al zo vaak niet de dingen met mijn zoon doen die ik graag zou willen doen. Daarnaast kan ik hem vaak niet troosten, omdat ik hem gewoon niet lang kan vasthouden. Dit is allemaal nog te overzien en gelukkig doet mijn man veel, maar ik moet er idd niet aan denken dat het nog erger wordt.Janesnow schreef: ↑28-08-2019 21:31Ik denk dat een tweede dat inderdaad niet goed maakt, maar juist erger. Maar ik snap je wel heel goed, want ik heb die gedachten ook gehad. Ik heb door ernstige depressie (en lichamelijke klachten) niet voor mijn dochter kunnen zorgen en ook niet kunnen genieten. Ik zie nu baby foto's en filmpjes waarvan ik denk dat dit je gewoon niks deed. Maar ja ik was depessief.
TO ik zou een tweede zeker niet gokken, want fysiek niet voor je kind kunnen zorgen is echt hartverscheurend.
Een 2de zou echt een gok zijn en soms twijfel ik, moet ik mijn angst me tegen laten houden, maar vaak denk ik ook, ik kan echt niet nog meer pijn handelen.
vrijdag 30 augustus 2019 om 08:47
Ja, het is ook een gok. Maar ik neem aan dat een 2e zwangerschap de klachten sowieso niet minder zal gaan maken. En dan zou je dus die knuffels die je nu al niet al te vaak kan geven door jouw klachten ook nog eens moeten verdelen over 2 kinderen....
Overigens is het niet de bedoeling om je over te halen om het bij 1 te houden, maar puur de gedachtes die ik zelf allemaal heb moeten doorlopen om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat 1 toch beter was in ons geval.
Overigens is het niet de bedoeling om je over te halen om het bij 1 te houden, maar puur de gedachtes die ik zelf allemaal heb moeten doorlopen om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat 1 toch beter was in ons geval.
vrijdag 30 augustus 2019 om 10:49
snorriemorrie schreef: ↑30-08-2019 08:47Ja, het is ook een gok. Maar ik neem aan dat een 2e zwangerschap de klachten sowieso niet minder zal gaan maken. En dan zou je dus die knuffels die je nu al niet al te vaak kan geven door jouw klachten ook nog eens moeten verdelen over 2 kinderen....
Overigens is het niet de bedoeling om je over te halen om het bij 1 te houden, maar puur de gedachtes die ik zelf allemaal heb moeten doorlopen om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat 1 toch beter was in ons geval.
Ja het blijft of hetzelfde of het wordt erger. Nu ben ik nog steeds niet hersteld dus het zal wel erger worden vrees is. En inderdaad je moet dan de aandacht over 2 verdelen wat meer zorg en druk zet op mijn man.
Nee juist fijn dat je het deelt. Het is ook een moeilijk proces. Vraagt jouw kindje veel naar een broertje of zusje?
vrijdag 30 augustus 2019 om 11:01
En daarmee sla je volgens mij de spijker op z'n kop! Twee is niet per definitie beter. leuker, etc. Mijn broer en ik scheelden precies 2 jaar en 12 dagen en hoewel we ook lief konden spelen, konden we ook het huis op stelten zetten en goed ruzie maken toen we klein waren. Mijn moeder hebben we soms wel tot wanhoop gedreven, ha-ha-ha.sammy01 schreef: ↑29-08-2019 22:42
Het kan ook zo maar zijn dat je 2 kinderen krijgt die allebei besluiten te emigreren. We hebben allemaal een ideaalbeeld, maar ik heb wel geleerd dat het maar zelden zo gaat. Hoe vaak is er ook niet een ruzie in de familie waarbij de een of ander nooit meer thuis komt.
Ik denk dat veel mensen een toekomstbeeld in hun hoofd hebben met een wel of geen kinderen en aantallen, soms vergaand met voorkeuren mbt geslachten en soms zelfs hoe de eventueel kinderen later terechtkomen... Dat beeld moet vaak wel bijgesteld worden en dat je daar verdrietig over bent snap ik wel. Het leven is alleen niet maakbaar en het helpt mij echt om dankbaar te zijn (en dit vaak te herhalen) voor het feit dat ik moeder heb mogen worden.
baggal wijzigde dit bericht op 30-08-2019 11:03
0.22% gewijzigd
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
vrijdag 30 augustus 2019 om 11:03
En Zwangeres: echt respect hoe jij het aanpakt! Het zal best heel erg veel pijn hebben gedaan (en misschien soms nog steeds), maar die acceptatie en weigering om verbitterd te raken/zijn vind ik heel mooi!
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
vrijdag 30 augustus 2019 om 11:14
Mijn zoon vraagt niet naar een broertje of zusje. Heeft ie wel een keer gedaan, maar dan meer in de trant van: waarom hebben anderen dan wel en ik niet? Toen heb ik het ook gewoon op zijn niveau uitgelegd en dat snapt hij heel goed. We benadrukken ook heel vaak dat hij dan weliswaar geen broertjes of zusjes heeft, maar wél heel leuke neefjes.
Vorig schooljaar maakte ik me er nog een beetje zorgen over of hij ons een sociaal gewenst antwoord gaf, dus ik heb aan de juf gevraagd of zij het er eens met hem over wilde hebben en toen had ie geantwoord dat ie geen broertje of zusje wilde, hij vond het gewoon fijn zoals het was en hij had 3 leuke neefjes
Dus dat gaf ook wel veel rust.
Nu moet ik wel zeggen dat wij ook wel regelmatig voordelen naar hem benoemen. En zijn beste vriendje is ook enig kind. Dus het is voor hem geloof ik niet zo'n issue.
-
Vorig schooljaar maakte ik me er nog een beetje zorgen over of hij ons een sociaal gewenst antwoord gaf, dus ik heb aan de juf gevraagd of zij het er eens met hem over wilde hebben en toen had ie geantwoord dat ie geen broertje of zusje wilde, hij vond het gewoon fijn zoals het was en hij had 3 leuke neefjes
Dus dat gaf ook wel veel rust.Nu moet ik wel zeggen dat wij ook wel regelmatig voordelen naar hem benoemen. En zijn beste vriendje is ook enig kind. Dus het is voor hem geloof ik niet zo'n issue.
-
vrijdag 30 augustus 2019 om 12:31
Bedankt voor je reactie Baggal. Het voelt inderdaad nogal kwetsbaar, alsof ik het lot zit te tarten. Maar ik vind het prettig om te lezen hoe anderen hier mee omgaan, wat nuchterder. Zoals TO ook zegt, je blijft wel ouders.Baggal schreef: ↑29-08-2019 11:22Ik snap je hier hoor en die kwetsbaarheid ervaar ik ook zo. Soms heb ik de irrationele gedachte dat ze misschien heel erg ziek wordt oid. Is nergens op gebaseerd trouwens. En ik denk dat het ook iets is in mijn hoofd. Want ook al hebt je meer dan 1 kind als er 1 komt te overlijden is dat gemis eraltijd en is dat niet minder dan wanneer je geen kinderen meer hebt. Maar als je meer(dere) kinderen hebt, moet je misschien ook door blijven 'vechten' voor hen. Zoiets?!
En het is inderdaad het feit dat mensen vaak doorgaan voor hun andere kind. Dat houdt hen op de been. Aan de andere kant komen die ouders misschien helemaal niet toe aan verwerken.
Maar goed, beetje offtopic misschien.
vrijdag 30 augustus 2019 om 12:45
Wat ontzettend naar voor je dat je hem vaak niet kan troosten. Ik begrijp dit heel goed, want heb dit precies zo gehad. Kon bv ook moeilijk met haar lopen, want kon haar niet tegen houden als ze de straat op rende oid. Dus de oplossing voor mij was een tuigje en op de grond erbij zitten als ze niet verder wilde. Ik werd nagestaard, er werd over me gefluisterd en soms recht in mijn gezicht hoe zielig zo'n tuigje wel niet was. Dat laatste had ik het liefst, want dan kon ik het uitleggen en kreeg ik begrip.sammy01 schreef: ↑29-08-2019 22:49Ja dat laatste lijkt me echt zo verschrikkelijk. Ik kan nu al zo vaak niet de dingen met mijn zoon doen die ik graag zou willen doen. Daarnaast kan ik hem vaak niet troosten, omdat ik hem gewoon niet lang kan vasthouden. Dit is allemaal nog te overzien en gelukkig doet mijn man veel, maar ik moet er idd niet aan denken dat het nog erger wordt.
Een 2de zou echt een gok zijn en soms twijfel ik, moet ik mijn angst me tegen laten houden, maar vaak denk ik ook, ik kan echt niet nog meer pijn handelen.
Ik vond t ook erg moeilijk om haar amper de fles te kunnen geven, niet uit bedje kunnen tillen (oplossing was bed met een deurtje, waar ik haar zelf uit heb leren kruipen). Ik kon haar ook niet uit de box tillen (oplossing grondbox, waar een deurtje in zat en ik gewoon bij kon komen zitten). De nachten deed mijn man en nu nog steeds. En hoewel ik het liever anders had gezien, word je wel inventief. Wat ik echt heel.moeilijk vond is dat ze enorm naar mijn man trok, omdat hij vooral kon geven waar ze toen behoefte aan had, primaire zorg. Gelukkig is dat rond een jaar of 4/5 weggegaan. Ze weet nu wat ze aan wie heeft. En ze houdt van ons allebei op een andere manier. En ze vindt mij de liefste mama die er bestaat en ik kan alles volgens haar. Het is dus goed gekomen, maar het was een lange weg.
Ik moet er niet aan denken om al bovenstaande weer mee te hoeven maken.
vrijdag 30 augustus 2019 om 14:12
Inderdaad echt heel knap van jou om er op deze manier mee om te gaan. Respect hoor!
vrijdag 30 augustus 2019 om 14:34
Inderdaad hier ook enorm dankbaar dat het überhaupt is gelukt om ouders te worden van een super leuk, sociaal en gezond kind. Ik kan er ook zó ontzettend slecht tegen als mensen graag een jongen of meisje willen, dan denk ik echt, mens ben blij dat je überhaupt zwanger mag worden. Dus we zijn net als jou/ jullie ook ontzettend dankbaar en daar denken we ook vaak aan en hebben het ook vaak over de voordelen natuurlijk. Onverdeelde aandacht, mooie reizen kunnen maken en eventueel een vriendje mee nemen op vakantie.Baggal schreef: ↑30-08-2019 11:01En daarmee sla je volgens mij de spijker op z'n kop! Twee is niet per definitie beter. leuker, etc. Mijn broer en ik scheelden precies 2 jaar en 12 dagen en hoewel we ook lief konden spelen, konden we ook het huis op stelten zetten en goed ruzie maken toen we klein waren. Mijn moeder hebben we soms wel tot wanhoop gedreven, ha-ha-ha.
Ik denk dat veel mensen een toekomstbeeld in hun hoofd hebben met een wel of geen kinderen en aantallen, soms vergaand met voorkeuren mbt geslachten en soms zelfs hoe de eventueel kinderen later terechtkomen... Dat beeld moet vaak wel bijgesteld worden en dat je daar verdrietig over bent snap ik wel. Het leven is alleen niet maakbaar en het helpt mij echt om dankbaar te zijn (en dit vaak te herhalen) voor het feit dat ik moeder heb mogen worden.
Daarnaast zij wij wel eens bij vrienden op bezoek en na alle drukte en ruzies en zijn we weer blij dat we lekker terug kunnen naar huis waar het rustig is
Nog niet gehad over de stress en aantallen scheidingen die voortkomen door de drukte van een groot gezin. Al kan het natuurlijk ook allemaal goed gaan, maar die mensen hebben dan wel weer iets anders om zich druk over te maken
vrijdag 30 augustus 2019 om 15:02
Ook heel heftig wat jij hebt meegemaakt. Knap dat je ook nog uitleg geeft. Sommige mensen oordelen ook zo snel. Ze moesten eens weten/ voelen welke pijn wij elke dag hebben. Dan zouden ze niet zo snel oordelen.Janesnow schreef: ↑30-08-2019 12:45Wat ontzettend naar voor je dat je hem vaak niet kan troosten. Ik begrijp dit heel goed, want heb dit precies zo gehad. Kon bv ook moeilijk met haar lopen, want kon haar niet tegen houden als ze de straat op rende oid. Dus de oplossing voor mij was een tuigje en op de grond erbij zitten als ze niet verder wilde. Ik werd nagestaard, er werd over me gefluisterd en soms recht in mijn gezicht hoe zielig zo'n tuigje wel niet was. Dat laatste had ik het liefst, want dan kon ik het uitleggen en kreeg ik begrip.
Ik vond t ook erg moeilijk om haar amper de fles te kunnen geven, niet uit bedje kunnen tillen (oplossing was bed met een deurtje, waar ik haar zelf uit heb leren kruipen). Ik kon haar ook niet uit de box tillen (oplossing grondbox, waar een deurtje in zat en ik gewoon bij kon komen zitten). De nachten deed mijn man en nu nog steeds. En hoewel ik het liever anders had gezien, word je wel inventief. Wat ik echt heel.moeilijk vond is dat ze enorm naar mijn man trok, omdat hij vooral kon geven waar ze toen behoefte aan had, primaire zorg. Gelukkig is dat rond een jaar of 4/5 weggegaan. Ze weet nu wat ze aan wie heeft. En ze houdt van ons allebei op een andere manier. En ze vindt mij de liefste mama die er bestaat en ik kan alles volgens haar. Het is dus goed gekomen, maar het was een lange weg.
Ik moet er niet aan denken om al bovenstaande weer mee te hoeven maken.
Dat laatste herken ik enorm. Mijn zoontje wordt altijd getroost door zijn vader en bij mij wordt hij dus ook echt niet zo rustig als bij hem. Ik ben gewoon niet sterk genoeg om hem vast te houden en te wiegen. Heel blij dat wij geen huilbaby hebben gehad en hij goed slaapt anders was ik echt radeloos geweest. Ik moet er eerlijk gezegd ook niet aan denken om zo’n hele zwangerschap weer door te maken. Zou het mentaal waarschijnlijk ook echt niet trekken.
vrijdag 30 augustus 2019 om 15:17
Sami: Ik snap heus wel dat mensen ene lichte voorkeur hebben (zoals de zwaar gelovige buuf van mijn ouders die 6 (!!!) jongens kreeg), maar wanneer mensen zwaar teleurgesteld zijn in het geslacht denk ik wel: flikker toch op en krijg ik jeuk op nare plaatsen. Maar dat heeft wss ook alles te maken met mijn eigen ervaringen vermoed ik zo.
Het is gewoon jammer wanneer je zelf niet de vrije keus hebt en wanneer ik soms broertjes/zusjes samen leuk zie spelen word ik soms ook even overvallen door een gevoel van verdriet, maar meestal kan ik er wel gewoon mee dealen en heel tevreden zijn met wat ik wel heb.
Snorrie: ik ben dus wel heel benieuwd hoe mijn dochter het vindt dat ze straks geen jongere broertjes/zusjes heeft en of mijn man en ik misschien de vraag/verzoek krijgen om er 'een te maken'
. Ze trekt wel heel erg goed op met de dochter van haar grote half zus die zelf net een broertje heeft gekregen en roept dan heel enthousiast: Baba als ik haar de plaatjes van de nieuwbakken baby laat zien. Maar goed, daar deal ik dan wel weer mee als het uberhaupt zo ver komt. Kunnen we wellicht ook meteen vertellen hoe bijzonder haar ontstaan eigenlijk is, want daar willen we geen geheim van maken. 
Het is gewoon jammer wanneer je zelf niet de vrije keus hebt en wanneer ik soms broertjes/zusjes samen leuk zie spelen word ik soms ook even overvallen door een gevoel van verdriet, maar meestal kan ik er wel gewoon mee dealen en heel tevreden zijn met wat ik wel heb.
Snorrie: ik ben dus wel heel benieuwd hoe mijn dochter het vindt dat ze straks geen jongere broertjes/zusjes heeft en of mijn man en ik misschien de vraag/verzoek krijgen om er 'een te maken'
. Ze trekt wel heel erg goed op met de dochter van haar grote half zus die zelf net een broertje heeft gekregen en roept dan heel enthousiast: Baba als ik haar de plaatjes van de nieuwbakken baby laat zien. Maar goed, daar deal ik dan wel weer mee als het uberhaupt zo ver komt. Kunnen we wellicht ook meteen vertellen hoe bijzonder haar ontstaan eigenlijk is, want daar willen we geen geheim van maken.
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
maandag 2 september 2019 om 17:35
Hier na het laatste jaar wat twijfels te hebben gehad en blijdschap dat ik eventueel toch nog een keer zwanger zou mogen zijn en een tweede te krijgen.. neigen wij ook naar niet. Ik zou het nog wel een keer aandurven ondanks mijn stollingsafwijking en tromboseverleden.. maar mijn man is zeer huiverig.
Daarnaast wil hij een tweede kind puur en alleen voor mij overwegen.. ik vind dat nogal wat. Dat was bij de eerste eigenlijk ook zo, dus waarom zou ik daarin mijn zin nog een keer door moeten drukken. Zoon en man gaan heel goed samen.. dus dat is ontzettend fijn en dierbaar.
En ik ben ook gewoon wel happy eigenlijk besef ik me de laatste tijd. Waarom zou ik dat willen verstoren.. het blijft wel een beetje knagen, dat zoon alleen zou blijven en dat ik me dan wel heel kwetsbaar zal blijven voelen in het moederschap.. maar goed. Tevreden zijn en je zegeningen tellen is natuurlijk ook gewoon een keuze
Daarnaast wil hij een tweede kind puur en alleen voor mij overwegen.. ik vind dat nogal wat. Dat was bij de eerste eigenlijk ook zo, dus waarom zou ik daarin mijn zin nog een keer door moeten drukken. Zoon en man gaan heel goed samen.. dus dat is ontzettend fijn en dierbaar.
En ik ben ook gewoon wel happy eigenlijk besef ik me de laatste tijd. Waarom zou ik dat willen verstoren.. het blijft wel een beetje knagen, dat zoon alleen zou blijven en dat ik me dan wel heel kwetsbaar zal blijven voelen in het moederschap.. maar goed. Tevreden zijn en je zegeningen tellen is natuurlijk ook gewoon een keuze
maandag 2 september 2019 om 18:19
Is het heel belangrijk of/dat er voordelen zijn van 1 kind? Dat verandert toch eigenlijk niet zo heel veel?
Mijn ouders hebben (niet helemaal vrijwillig) maar 1 kind (dat ben ik dus). Zij hadden dat graag anders gezien, maar zo is het niet gegaan. Voor mij was het gewoon zoals het was. Op vakantie ging mijn vader even mee naar het zwembad, en na een uurtje had ik dan wel ergens een vriendinnetje gevonden.
Die acceptatie dat het anders gaat dan je voor ogen had is best lastig. Ik vind de vergelijking met rouw wel mooi. Je neemt afscheid van het beeld dat je had. En accepteert wat er wel is, en maakt er wat moois van.
maandag 2 september 2019 om 18:53
Lijkt mij van wel.
Dan is het geen ziekte met een lichamelijke oorzaak, maar SOLK.