Draagmoederschap

In het ‘Vergoeding vruchtbaarheidbehandeling verdwijnt!!’ topic schreef ik dat ik draagmoeder ben en ondanks dat ik PCOS heb en dus verminderd vruchtbaar ben, niet geholpen werd want draagmoeder.

Daarop kreeg ik een aantal vragen, positieve opmerkingen, maar ook een paar kritische noten. Met name over de de ethische kant. Om dat draadje niet verder te vervuilen hier een afsplitsing.

zwanger/vergoeding-vruchtbaarheidsbehan ... ?start=350

Edit: mijn baby is inmiddels geboren, augustus 2019.

Die links had ik een paar pagina's geleden al geplaatst, evenals een onderzoek naar het effect op de eigen kinderen (zoals mijn zoon).
Allemaal positief.

Vergeleken met adoptie is er inderdaad een heel stuk minder onderzoek gedaan en is het relatief jong. Of relatief jong op grote schaal want het gebeurt al wel heel lang, maar dan niet zo in het openbaar.

Ik ben zelf ook benieuwd naar de uitkomsten en als er onderzoek wordt gedaan in Nederland dan zou ik me direct aanmelden. Ik kwam wel een Nederlandstalig onderzoek tegen van de universiteit Gent, maar die gebruikten Engelse onderzoeken (wel dezelfde positieve resultaten overigens). Het VUMC heeft geen onderzoek lopen voor zover ik kan vinden, maar die hebben ook alleen ervaring met hoogtechnologisch.

De groep is relatief klein, zeker in Nederland. Misschien leest er wel een student psychologie mee die nog op zoek is naar een onderwerp voor een master thesis of promotie onderzoek:).

karin6789 schreef: ↑

10-03-2019 22:35

Hoezo "het gebeurt al heel lang"?
Getrouwde homo's die via een draagmoeder een kind adopteren??

Draagmoederschap. Dus een kind van een andere vrouw vanwege fertiliteitsproblemen. Gereguleerd is het pas sinds de jaren '80. En homo mannen en alleenstaande mannen nog recenter.

The first recorded reference to surrogacy comes from the Old Testament, in Genesis Chapter 16. It tells the story of Sarah, the wife of Abraham who was unable to bear children. As the story goes, in an attempt to give him a child, she offered him her servant Hagar as the future the mother of his children. In most cases of surrogacy, such as Sarah's, the intended mother is infertile or unable to bring a baby to term.

Surrogate motherhood is next described in the history of Sumerian Mesopotamia. The Hammurabi Code, King Hammurabi's codified laws of 18th century B.C., includes explicit references to surrogates. There are also accounts of surrogacy in ancient Egypt, with similar cases to Abraham and Sarah's where slaves and servants were used to bear the children of their masters.

Western history contains tales of surrogacy as well. The Spanish monarchy often relied on surrogate mothers to bring about an heir to the throne. As history tells it, the king would lie with several surrogate mothers until a son was born. After the birth, the mother would act as a nanny to the child, raising him to believe that the queen was his biological mother and leaving him to take over reign of the kingdom.

Leuk om positieve reacties te lezen .

Mij leek eicel donatie en hoog technologisch lichamelijk zwaar ivm de hormonen die je dan moet spuiten.
Grappig hoe dat voor iedereen anders voelt

Het gaat allemaal goed!
Uiteindelijk thuis bevallen met de vaders, mijn beste vriendin, een geboorte fotograaf en de VK erbij. Bevalling was snel, baby is direct bij mij op de borst gekomen en ook een paar keer aangelegd om te laten drinken. Pas toen het goed voelde heb ik hem aan de vaders gegeven, erg mooi en emotioneel moment.

De kraamweek hebben we bij de vaders thuis gedaan waar zij echt de verzorgende rol hadden en ik op de achtergrond bleef. Wel nog een paar keer aangelegd om de borstvoeding goed op gang te brengen, daarna begonnen met fulltime kolven en dat doe ik nu nog steeds. Na een weekje daar zijn oudste zoon en ik weer naar ons eigen huis gegaan. Momenteel zien we elkaar 2x per week, naast elke dag app contact. Het gaat super goed met de vaders en de kleine man. Hele tevreden baby, heel rustig. De frequentie waarmee we elkaar zien zal minder worden, ik verwacht naar uiteindelijk 1x per maand.
Ik heb 1 dag gigantische kraamtranen gehad, dat het opeens allemaal heel erg overweldigend was, maar verder vind ik het alleen maar heel mooi. Ik geniet ervan als ik hem zie, maar ook prima als ze weer gaan. Hij voelt als hun baby, maar ik heb wel een speciaal lijntje met hem; hij voelt specialer dan baby's van vriendinnen. Wel gek vond ik om vrij snel te merken dat omdat zij voor hem zorgen, zij hem ook veel beter kennen dan ik.
De juridische kant wordt nu in werking gezet want momenteel heb ik nog het eenhoofdig gezag en dat moet uiteindelijk naar de vaders gaan.

Mijn oudste vindt het erg leuk, een broertje erbij. Hij vertelt er vol trots over en vroeg vorige week bijvoorbeeld ook of we het melk ophalen moment zo konden plannen dat we hem met baby van school konden halen zodat hij zijn broertje aan zijn vrienden kon laten zien. Hij heeft ook getrakteerd op zoenen met muisjes op school. Tegelijkertijd als de baby er is, weet hij niet zo goed wat hij er mee moet. Logisch want de baby kan ook nog niet zo veel. Oudste kan met name niet wachten tot ze samen kunnen spelen. De vaders hebben hem voor zijn verjaardag een mooie print gegeven van een foto waarop hij zijn broertje de fles geeft en daar kijkt hij vaak naar.

Wat betreft de naam had ik veto recht. Zij hebben hem bedacht (3 voornamen zelfs), heb ik geen aandeel in gehad. Wel hadden we de afspraak dat als ik het echt helemaal niks zou vinden dat ik de naam dus kon veto-en. Gelukkig vond ik de naam direct super mooi dus was dat geen issue.

Met een aantal zaken heb ik me totaal niet bemoeid. De babyspullen die ze kochten bijvoorbeeld. Van de kinderwagen tot het bedje tot de kleur van de hydrofielluiers (want alles is gecoördineerd bij hen thuis, haha), heb ik me allemaal niet mee bemoeid. Zij hebben zich tijdens de zwangerschap niet bemoeid met dingen als dat ik met 37 weken nog een weekendje wilde kamperen. Gewoon vertrouwen dat we allemaal prima wisten wat we deden. Wel hebben ze dat weekend de tent voor me opgezet en afgebroken .

Het meeste hebben we echter gewoon samen gedaan. Ze zijn bij alle afspraken geweest. Niet alleen de langere afspraken zoals groei echo’s, maar ook de 10 minuten controles bij de VK. Vaak combineerden we dat met praktische dingen die ze voor me deden. Denk aan grasmaaien, de tuin doen, ramen lappen, enz. Ook hadden ze een schoonmaker voor me geregeld omdat ze wel op ruim een uur rijden afstand wonen dus het niet altijd praktisch haalbaar was om te komen helpen met kleine dingen. We hebben ook samen een bevallingsworkshop gedaan en we hielden elkaar dagelijks op de hoogte. Ik kon gelukkig af en toe ook gewoon even lekker zeiken dat die buik me in de weg zat en dat ik mijn leven weer terug wilde. Ze waren erbij op mijn alternatieve baby shower en hebben toen ook kennis gemaakt met mijn beste vrienden en zij met de mannen. Het voelde of ze er al jaren bij hoorden.

Ook het contact met de advocaat deden we samen, we hebben de afsprakenlijst nog een paar keer goed doorgelopen samen en nog wat dingen veranderd en toegevoegd. Juist ook de worst-case scenario’s doorgesproken zoals: stel dat het helemaal mis gaat tijdens de bevalling en er moet een keuze gemaakt worden wie er blijft leven: ik of de baby? Of: wat gebeurt er met de baby als het juridisch gezag nog bij mij is en zij komen allebei om in een auto ongeluk oid. Wat leggen we precies vast qua bezoekrecht? En is dat bezoekrecht alleen voor mij en oudste, of moeten we vastleggen dat de baby ook net zo goed bezoekrecht heeft?

Kortom: er komt een heleboel bij kijken wat er aan de ene kant voor zorgt dat het soms de glans van de zwangerschap een beetje afhaalt want het is gewoon niet leuk om zo zakelijk om tafel te zitten, tegelijkertijd is het wel goed dat we over zoveel dingen nagedacht hebben en naar elkaar uitgesproken hebben. Heb ik met mijn ex echt niet gedaan toen ik zwanger was.

Toen ik weg ging aan het einde van de kraamweek hadden zij daar best moeite mee. We waren/zijn echt een goed team met z’n drieën en opeens was ik er niet meer. Gelukkig hebben we hier ook weer een modus in gevonden. We zijn allemaal vrij actief en ik vind het super om te zien dat ze nog steeds een heleboel dingen doen die ze voor de komst van de baby ook deden. Ze gaan nog gewoon met vrienden wat drinken (om de beurt), maken lange wandelingen met de baby in de draagdoek en de laatste keer dat ik daar was zijn we uit eten geweest. Drie gangen menu met de baby naast ons in de kinderwagen.
Reacties zijn tot nu toe ook allemaal positief. Eigenlijk heb ik alleen in dit topic shit over me heen gekregen .
Wat ik me ook steeds meer besef is dat ik niet alleen 2 mannen blij heb gemaakt, maar dat het veel verder gaat. De ouders van 1 van de vaders zijn voor het eerst opa en oma geworden. Super speciaal. Sowieso zijn de opa’s en oma heel erg blij, net als de ooms en tantes. Ze voelen ook echt als schoonfamilie en dat gevoel is wederzijds. Ook hun vrienden en bekenden zijn heel erg blij en dat heb ik gemerkt aangezien ik ontzettend veel kaartjes heb gekregen. Bij het geboortekaartje hadden ze, zonder dat ik het wist, een apart kaartje gedaan waarin ze zeiden dat ze het erg leuk zouden vinden als ik overspoeld zou worden met kaartjes als ik weer thuis zou komen. En dat is gelukt. Ik heb er een heleboel gekregen, voornamelijk dus van mensen die ik helemaal niet ken en zij mij niet, maar die vaak hele mooie dingen hebben geschreven.

Gisteren hebben we meegewerkt aan een interview voor Naviva (kraamzorg organisatie), om ons verhaal te doen voor een soort van “dit is wat je kan tegenkomen als kraamverzorgende” artikel voor hun personeelsblad. We hoeven op zich niet groot in de krant, maar ik vind het wel leuk om mee te werken aan awareness. Ik vind het daarom ook leuk om hier vragen te beantwoorden of te vertellen over mijn traject. Ook zijn er, mede door de media aandacht de laatste tijd, steeds meer vrouwen met interesse in draagmoeder zijn die zich aanmelden op de Zwanger voor een Ander FB groep en ik vind het leuk om ook daar mijn ervaringen te delen. Ik weet zeker dat het over een tijdje allemaal wat normaler wordt, maar mijn leven zal nooit meer zo zijn als voor dit traject .