Relaties
alle pijlers
narcisme/gaslighting
dinsdag 10 maart 2020 om 11:44
Ik heb ook weleens gedacht, waarom nou net mij. Ik liet mijn angst niet zien en probeerde hem niet uit de weg te gaan. Misschien vond hij dat juist wel leuk of zo? Of het maakte het makkelijker voor hem. Als ik elke keer bang was gaan huilen had hij van omstanders rare blikken gekregen of iets, maar dat deed ik niet. Daardoor bleef het " spel" (ik krijg nog steeds een vies gevoel hiervan) te doen voor hem.
Ergens had hij prima door dat ik bang was, anders was het ook niet interessant geweest voor hem denk ik.
Maar ja, wie word dat niet? Ik kan wel wat mensen bedenken die zich er niks aan van zouden trekken, maar ik ben er daar dus niet een van.
Ik heb ook weleens gedacht, zo een oude man, wat wil hij van mij, een twintigjarige, en snapt hij nou echt niet dat ik nooit zou kunnen vallen/ geïnteresseerd zou kunnen zijn in een 70-jarige?
Dacht hij echt ooit dat hij een kans zou maken in het begin, voelde hij zich daarom zo op zijn pik getrapt dat hij dit maar deed, of wist hij zelf ook wel dat dat nooit een mogelijkheid zou zijn, en deed hij daarom dit maar, omdat hij anders nooit een rol van betekenis in mijn leven zou kunnen spelen?
Of toch dat hij al op zoek was naar een obsessie?
Of zijn oorlogsverleden?
Het is bijna twintig jaar geleden en ik zal het nooit weten. Hij is waarschijnlijk al dood.
Zit ik toch over hem 'n te denken, terwijl ik heel goed weet dat er nooit een pasklaar antwoord zal komen.
Ergens had hij prima door dat ik bang was, anders was het ook niet interessant geweest voor hem denk ik.
Maar ja, wie word dat niet? Ik kan wel wat mensen bedenken die zich er niks aan van zouden trekken, maar ik ben er daar dus niet een van.
Ik heb ook weleens gedacht, zo een oude man, wat wil hij van mij, een twintigjarige, en snapt hij nou echt niet dat ik nooit zou kunnen vallen/ geïnteresseerd zou kunnen zijn in een 70-jarige?
Dacht hij echt ooit dat hij een kans zou maken in het begin, voelde hij zich daarom zo op zijn pik getrapt dat hij dit maar deed, of wist hij zelf ook wel dat dat nooit een mogelijkheid zou zijn, en deed hij daarom dit maar, omdat hij anders nooit een rol van betekenis in mijn leven zou kunnen spelen?
Of toch dat hij al op zoek was naar een obsessie?
Of zijn oorlogsverleden?
Het is bijna twintig jaar geleden en ik zal het nooit weten. Hij is waarschijnlijk al dood.
Zit ik toch over hem 'n te denken, terwijl ik heel goed weet dat er nooit een pasklaar antwoord zal komen.
dinsdag 10 maart 2020 om 13:19
Ja, precies. Ik denk dat wij teveel vanuit onze eigen realiteit denken, en dan is het onvoorstelbaar om zoiets te doen, of om een kick te krijgen van stalking. Maar zij leven in een andere realiteit. Wij kunnen niet inschatten of er een 'climax' gaat volgen, en hoe die er dan uitziet. Wij kunnen alleen bedenken dat álles blijkbaar mogelijk is, als iemand bereid is om zo ver te gaan. En die onzekerheid is vreselijk. Ik word liever 'gewoon' achtervolgd (omdat ik dan tenminste weet dat hij zijn 'shot' heeft gehad) dan dat ik niks van hem hoor en me ga afvragen wat hij in zijn schild voert.Mariagalatea schreef: ↑10-03-2020 11:11En je weet niet wat hij gaat doen hé. Als iemand zoveel moeite doet, wat gaat hij dan nog meer doen?
Want het kan in je eigen optiek nooit bevredigend zijn om uren te posten en dat soort onzin, alleen om iemand van zijn stuk te brengen. Je gaat dus ook nog eens zitten wachten op een "climax".
dinsdag 10 maart 2020 om 13:56
Mijn theorie is dat stalkers/psychopaten/narcisten hun zelfhaat projecteren op hun slachtoffers. Kijk, ik weet het ook niet natuurlijk. Gelukkig maar! Toch is het wel nodig om over dit soort dingen na te denken, omdat je op die manier uiteindelijk gaat inzien dat jijzelf de enige bent die hier een eind aan kan maken. Of misschien ook niet, maar de stalker zal sowieso niet stoppen.Mariagalatea schreef: ↑10-03-2020 11:44Ik heb ook weleens gedacht, waarom nou net mij. Ik liet mijn angst niet zien en probeerde hem niet uit de weg te gaan. Misschien vond hij dat juist wel leuk of zo? Of het maakte het makkelijker voor hem. Als ik elke keer bang was gaan huilen had hij van omstanders rare blikken gekregen of iets, maar dat deed ik niet. Daardoor bleef het " spel" (ik krijg nog steeds een vies gevoel hiervan) te doen voor hem.
Ergens had hij prima door dat ik bang was, anders was het ook niet interessant geweest voor hem denk ik.
Maar ja, wie word dat niet? Ik kan wel wat mensen bedenken die zich er niks aan van zouden trekken, maar ik ben er daar dus niet een van.
Ik heb ook weleens gedacht, zo een oude man, wat wil hij van mij, een twintigjarige, en snapt hij nou echt niet dat ik nooit zou kunnen vallen/ geïnteresseerd zou kunnen zijn in een 70-jarige?
Dacht hij echt ooit dat hij een kans zou maken in het begin, voelde hij zich daarom zo op zijn pik getrapt dat hij dit maar deed, of wist hij zelf ook wel dat dat nooit een mogelijkheid zou zijn, en deed hij daarom dit maar, omdat hij anders nooit een rol van betekenis in mijn leven zou kunnen spelen?
Of toch dat hij al op zoek was naar een obsessie?
Of zijn oorlogsverleden?
In mijn geval denk ik dat deze man heel goed beseft dat een normale liefdesrelatie er voor hem niet inzit. Enerzijds heeft hij die ervaring opgedaan (meerdere verbroken relaties en veel drama), anderzijds vóelt hij geen liefde voor mensen. Maar hij ziet dat andere mensen wél liefdesrelaties hebben, en kunnen onderhouden, en dat is bijna een persoonlijke belediging voor hem, omdat het zou betekenen dat hij een probleem heeft (of zelfs een probleem IS). En dat kan niet. Dat weigert hij onder ogen te zien, al weet hij diep van binnen dat hij het maar beter kan accepteren. Maar nee. En dan ziet hij een vrouw (ik, of jij) met wie hij in een ideale wereld (waarin hij géén stoornis heeft) graag een relatie had willen hebben. Hij heeft alleen wél een stoornis. Hij kan niet liefhebben, niet communiceren, niet authentiek zijn, niet gelukkig zijn. Maar hij zal dat zelf nooit accepteren. Hij is namelijk perfect, in zijn eigen verwrongen beleving. Dat verknipte zelfbeeld is zijn manier om te kunnen leven met zijn onvermogen. Maar intussen kan hij nog steeds geen liefdesrelatie hebben. Wiens schuld is dat? Niet de zijne. Het is de schuld van de ánder - van mij, of van jou. Hij projecteert zijn zelfhaat op ons. Wij confronteren hem met zijn onvermogen. Wij drukken hem met zijn neus op het pijnlijke feit dat 'geluk' er voor hem niet inzit.
Het stalken heeft niks met verliefdheid, liefde of affectie te maken, wat erachter zit - en dat voel ik zelf ook heel duidelijk - is haat, woede, wrok, minachting en vergeldingsdrang. Hij straft mij voor zijn eigen onvermogen, zo voelt het. Een van de kenmerken van stalken is de afstand. Alles is op afstand, vanuit de verte, zonder direct contact. Dat is - bij mijn stalker - ook absolúút niet de bedoeling. Direct contact is bedreigend, omdat hij heel goed weet dat ik in bijna alle opzichten sterker ben: verbaal, intellectueel en emotioneel. Door mij op afstand te houden en mij te stalken, kan hij tóch de baas over mij zijn. Hij is sterker. Hij wint. En ik, ik ben de grote verliezer die het verdíent om angstig, onzeker en ongelukkig te zijn (zoals hij).
dinsdag 10 maart 2020 om 13:57
Ik voelde me nog schuldig over het kapen van dit topic, maar ik geloof dat TO na de openingspost (met open vraag) nooit meer is terug geweest, of wel?
dinsdag 10 maart 2020 om 16:38
Zoiets als Samarinde heeft meegemaakt is mij ook overkomen.
Ik werd gestalkt door een voor mij onbekende. Hij wist altijd waar ik was en liet mij dat weten door berichtjes te sturen.
Er werd bij mij thuis ingebroken en alleen de foto lijstjes met mijn foto’s erin waren weg.
Hij stuurde ook vreselijk smerige berichtjes met wat hij allemaal met mij wou gaan doen.
Ik werd er helemaal gek van dat ik niet wist wie het was. Het is gewoon een onveilig gevoel dat je weet dat je in de gaten wordt gehouden door een creep.
Ik heb het spel op een gegeven moment meegespeeld, gezegd dat ik hem graag wou ontmoeten.
Hij bleek toen de vader te zijn van de meid die mijn paard verzorgde. Hij had mij zien lopen op de manege en had mijn telefoonnummer van de lijst met eigenaren gehaald die er hing voor noodgevallen.
Je hoeft het zoals Samarinde zegt echt niet altijd bij jezelf te zoeken als je gestalkt wordt of slachtoffer van manipulatie. De stalker is gek en het is vaak ook niet goed te verklaren hoe ze hun slachtoffers uitzoeken en waarom.
Deze kerel had mij 1x zien lopen. Ik kende hem niet.
Ik zeg niet dat je niet bij jezelf te rade moet gaan maar hier wordt door sommigen gezegd dat het aan jezelf ligt dat je dit soort types aantrekt. Het is soms gewoon toeval of bepaalde voorkeuren voor uiterlijk enz wat de stalker/manipulator beweegt jou uit te kiezen.
Er was een tijd geleden ook een topic over een gast die zich voordeed als arts en met heel veel vrouwen tegelijkertijd aan het daten was. Gouden bergen beloofde hij en veel superslimme hoogopgeleide vrouwen trapten erin.
Zelfs zijn werkgevers wist hij er jarenlang van te overtuigen dat hij arts was terwijl dit niet zo was.
De ene vrouw betaalde zijn eten, de andere tankte voor hem, weer een ander gaf hem geld omdat hij zijn portemonnee was vergeten.
Ik heb ook ooit een date met hem gehad en had gelukkig wel gelijk door dat het niet klopte maar ik snap ook heel goed dat het makkelijk was om er in mee te gaan. Hij was echt super charismatisch en je dacht echt dat je een lot uit de loterij had met hem.
Ik zat alleen toen zelf in de medische wereld en had door dat sommige dingen niet klopten. Dat was gewoon geluk hebben.
Vaak heb je gewoon pech als zoiets je over komt.
Ik werd gestalkt door een voor mij onbekende. Hij wist altijd waar ik was en liet mij dat weten door berichtjes te sturen.
Er werd bij mij thuis ingebroken en alleen de foto lijstjes met mijn foto’s erin waren weg.
Hij stuurde ook vreselijk smerige berichtjes met wat hij allemaal met mij wou gaan doen.
Ik werd er helemaal gek van dat ik niet wist wie het was. Het is gewoon een onveilig gevoel dat je weet dat je in de gaten wordt gehouden door een creep.
Ik heb het spel op een gegeven moment meegespeeld, gezegd dat ik hem graag wou ontmoeten.
Hij bleek toen de vader te zijn van de meid die mijn paard verzorgde. Hij had mij zien lopen op de manege en had mijn telefoonnummer van de lijst met eigenaren gehaald die er hing voor noodgevallen.
Je hoeft het zoals Samarinde zegt echt niet altijd bij jezelf te zoeken als je gestalkt wordt of slachtoffer van manipulatie. De stalker is gek en het is vaak ook niet goed te verklaren hoe ze hun slachtoffers uitzoeken en waarom.
Deze kerel had mij 1x zien lopen. Ik kende hem niet.
Ik zeg niet dat je niet bij jezelf te rade moet gaan maar hier wordt door sommigen gezegd dat het aan jezelf ligt dat je dit soort types aantrekt. Het is soms gewoon toeval of bepaalde voorkeuren voor uiterlijk enz wat de stalker/manipulator beweegt jou uit te kiezen.
Er was een tijd geleden ook een topic over een gast die zich voordeed als arts en met heel veel vrouwen tegelijkertijd aan het daten was. Gouden bergen beloofde hij en veel superslimme hoogopgeleide vrouwen trapten erin.
Zelfs zijn werkgevers wist hij er jarenlang van te overtuigen dat hij arts was terwijl dit niet zo was.
De ene vrouw betaalde zijn eten, de andere tankte voor hem, weer een ander gaf hem geld omdat hij zijn portemonnee was vergeten.
Ik heb ook ooit een date met hem gehad en had gelukkig wel gelijk door dat het niet klopte maar ik snap ook heel goed dat het makkelijk was om er in mee te gaan. Hij was echt super charismatisch en je dacht echt dat je een lot uit de loterij had met hem.
Ik zat alleen toen zelf in de medische wereld en had door dat sommige dingen niet klopten. Dat was gewoon geluk hebben.
Vaak heb je gewoon pech als zoiets je over komt.
dinsdag 10 maart 2020 om 16:57
Felix_Fenix schreef: ↑10-03-2020 16:38Ik heb het spel op een gegeven moment meegespeeld, gezegd dat ik hem graag wou ontmoeten.
Hoe is dat afgelopen dan? Heb je hem kunnen stoppen?
dinsdag 10 maart 2020 om 17:15
Ik heb dus gezegd dat ik heel nieuwsgierig naar hem was en dat ik hem heel graag wou ontmoeten.
Het heeft nog best een tijd geduurd maar uiteindelijk heeft hij zijn identiteit onthuld. Toen was blijkbaar ook de lol eraf en is het gestopt. Wel melding gedaan bij de politie maar die deed er niets aan.
Hij heeft later zelfmoord gepleegd hoorde ik van zijn dochter. Dat zal wel niks met mij te maken hebben. Toch geeft dat maar eens extra aan dat hij ze niet allemaal op een rijtje had. Dochter hier niks over verteld overigens. Dat kon ik haar niet aandoen.
felix_fenix wijzigde dit bericht op 10-03-2020 17:17
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
4.12% gewijzigd
dinsdag 10 maart 2020 om 18:10
En ik probeer dus ook aan te geven dat gaslighters / narcisten dusdanig geraffineerd zijn dat je er ook niks aan kan doen als je daar intrapt om dat ze heel goed zijn in zich beter voordoen en mooi weer spelen. Tot je er tot je kruin aan toe middenin zit en als je het dan door krijgt en weggaat willen dit soort types regelmatig veranderen in stalkers of ze hebben een ander pressiemiddel zoals een kind met je waardoor ze hoe graag je ze ook op een dikke vuurpijl rechtstreeks de hel in wil laten vliegen toch nog macht over je hebben.
dinsdag 10 maart 2020 om 18:13
Misschien gebeurt het in relaties een keer maar daarna niet meer omdat je het leert herkennen, dat kan ook een manier zijn om ervan te leren
Fool me once shame on you, but teach a man to fool me and I'll be fooled the rest of my life
Fool me once shame on you, but teach a man to fool me and I'll be fooled the rest of my life
anoniem_294939 wijzigde dit bericht op 10-03-2020 18:14
Reden: Me o
Reden: Me o
29.28% gewijzigd
dinsdag 10 maart 2020 om 18:17
En juist dat op tijd herkennen is soms verdomd lastig.
Ik zie het zo. Stel dat iemand in huis dingen steeds verplaatst maar begint met de afstandbediening 1 cm naar links te leggen. Het valt niet op. En steeds verplaatsen dingen nét even verder. Heeel kleine stukjes. Dan ga je aan jezelf twijfelen. Terwijl als je thuis komt en de koelkast staat ineens midden in de kamer dan zie je het meteen. Dat is de tactiek. Stukje bij beetje soms zo subtiel dat je volledig vervreemd van jezelf en je omgeving. Het is maar even beeldspraak hoor.
Ik zie het zo. Stel dat iemand in huis dingen steeds verplaatst maar begint met de afstandbediening 1 cm naar links te leggen. Het valt niet op. En steeds verplaatsen dingen nét even verder. Heeel kleine stukjes. Dan ga je aan jezelf twijfelen. Terwijl als je thuis komt en de koelkast staat ineens midden in de kamer dan zie je het meteen. Dat is de tactiek. Stukje bij beetje soms zo subtiel dat je volledig vervreemd van jezelf en je omgeving. Het is maar even beeldspraak hoor.
dinsdag 10 maart 2020 om 18:26
Dat lijkt me zo klote. Dat je al een kind hebt met zo'n man en dan doet de volgende zich voor en dan ga je daar ook mee in zee. Ik vind het gewoon een fijne gedachte dat ik controle heb over mijn leven. Een figuur als mijn ex krijg ik niet want ik snap mezelf nu beter en weet wat mijn valkuilen zijn.
dinsdag 10 maart 2020 om 18:30
Het is idd moeilijk te herkennen de eerste keer. Omdat het zo geleidelijk gebeurd. Ik ben het wel met Murmurr eens dat je bij volgende partners toch veel meer op je hoede bent en je niet zo gauw meer om de tuin laat leiden.
When the missionaries came to Africa they had the Bible and we had the land. They said "Let us pray." We closed our eyes. When we opened them we had the Bible and they had the land.
Desmond Tutu
Desmond Tutu
dinsdag 10 maart 2020 om 18:45
Interessant topic! Veel herkenbare dingen gelezen.
Ik heb meerdere destructieve relaties gehad. En ik ben nu op een punt dat ik het (denk ik) niet meer aandurf, een man toelaten in m’n hart. Ergens wel jammer, maar heerlijk dat het leven verder nu zo rustig is.
Geen ruzies, geen pijn. Ik had steeds spanning nodig ofzo, is hij moeilijk, dan is het juist interessant. Verslavende relaties.
Aantrekken, afstoten.
Dominante, ijdele mannen. Vreemdgangers.
Ik weet niet of het allemaal narcisten waren. Ik weet wel dat ik te zacht ben, en te snel vergeef en m’n grenzen nogal eens moeilijk aangeef.
Daar wil ik in leren en heb ik ook hulp van gehad dmv een therapeut, maar het lijkt nu wel of ik mannen onbewust maar helemaal op afstand hou.
Ik heb meerdere destructieve relaties gehad. En ik ben nu op een punt dat ik het (denk ik) niet meer aandurf, een man toelaten in m’n hart. Ergens wel jammer, maar heerlijk dat het leven verder nu zo rustig is.
Geen ruzies, geen pijn. Ik had steeds spanning nodig ofzo, is hij moeilijk, dan is het juist interessant. Verslavende relaties.
Aantrekken, afstoten.
Dominante, ijdele mannen. Vreemdgangers.
Ik weet niet of het allemaal narcisten waren. Ik weet wel dat ik te zacht ben, en te snel vergeef en m’n grenzen nogal eens moeilijk aangeef.
Daar wil ik in leren en heb ik ook hulp van gehad dmv een therapeut, maar het lijkt nu wel of ik mannen onbewust maar helemaal op afstand hou.
Levensgenieter 
dinsdag 10 maart 2020 om 19:21
Dit vind ik dus ook en mij is dit ook zo uitgelegd.Eggo schreef: ↑10-03-2020 18:10En ik probeer dus ook aan te geven dat gaslighters / narcisten dusdanig geraffineerd zijn dat je er ook niks aan kan doen als je daar intrapt om dat ze heel goed zijn in zich beter voordoen en mooi weer spelen. Tot je er tot je kruin aan toe middenin zit en als je het dan door krijgt en weggaat willen dit soort types regelmatig veranderen in stalkers of ze hebben een ander pressiemiddel zoals een kind met je waardoor ze hoe graag je ze ook op een dikke vuurpijl rechtstreeks de hel in wil laten vliegen toch nog macht over je hebben.
Ik ben er nu met open ogen ingetrapt maar dat ga ik niet meer toe laten.
Maar om zeker te zijn dat ik zoiets niet meer toe laat heb ik alleen garantie om niet meer een relatie aan te gaan.
Blijf in jezelf geloven !
dinsdag 10 maart 2020 om 19:28
Nou je bent niet de enige hoor dan kan je mij de hand schudden.MissButterflyyy schreef: ↑10-03-2020 18:45Ik weet wel dat ik te zacht ben, en te snel vergeef en m’n grenzen nogal eens moeilijk aangeef.
Daar wil ik in leren en heb ik ook hulp van gehad dmv een therapeut, maar het lijkt nu wel of ik mannen onbewust maar helemaal op afstand hou.
Ik ben ook veel te lief en vergevingsgezind.
Ik wilde het altijd zo snel mogelijk weer "goed" hebben want ik kan er niet zo goed tegen als iemand boos op mij is.
Ik heb mijn grenzen veel te vaak verlegd.
En telkens als ik juist mijn grenzen aangaf dan werd het alleen maar heftiger.
Ik kreeg dan te horen oh je wil stoer tegen mij doen wacht maar......niet bij mij. En dan zat er weer een consequentie aan vast.
Het rare is dat ik wel heel direct ben en mijn grenzen aan geef bij andere mensen.
Maar in de "liefde" heb ik er blijkbaar wel moeite mee.
Wel ben ik heel makkelijk en geduldig. Als mensen zeggen zullen we dit doen of daar heen gaan ben ik al snel tevreden en vind het prima en volg dan wel. Het is niet dat ik niet voor me zelf op kom maar dat ik het allemaal wel prima vind.
Blijf in jezelf geloven !
dinsdag 10 maart 2020 om 19:36
Nog een voorbeeld hij had een bultje ergens op zijn lichaam ( ik hou even in het midden waar) dat heeft er zo'n jaar denk ik wel gezeten als het niet langer was.Eggo schreef: ↑10-03-2020 18:17En juist dat op tijd herkennen is soms verdomd lastig.
Ik zie het zo. Stel dat iemand in huis dingen steeds verplaatst maar begint met de afstandbediening 1 cm naar links te leggen. Het valt niet op. En steeds verplaatsen dingen nét even verder. Heeel kleine stukjes. Dan ga je aan jezelf twijfelen. Terwijl als je thuis komt en de koelkast staat ineens midden in de kamer dan zie je het meteen. Dat is de tactiek. Stukje bij beetje soms zo subtiel dat je volledig vervreemd van jezelf en je omgeving. Het is maar even beeldspraak hoor.
Op een dag was hij bij mij na elkaar 2 weken niet te hebben gezien en was bultje verdwenen.
Dus ik vroeg ernaar .....joh waar is dat bultje dan hij is ineens weg. Heb je hem weg laten halen?
Ik kreeg te horen welk bultje .......nou die wie daar altijd heeft gezeten. Nee hoor daar heeft nooit een bultje gezeten. Kom hier dan en laat mij eens kijken .......nee er heeft nooit een bultje gezeten. Ik weet niet waar je het over hebt. Jawel heeft er wel gezeten .... dan zei hij oh nou dan was dat vast bij een ander want ik heb nooit een bultje gehad. En dan zei hij ik weet niet wat je hebt gedaan want ik was er niet bij maar bij mij was er geen bultje.
Ik werd er moe van en dacht ja joh vast ik heb geen zin in dit welles nietes spelletje. Maar toch begon ik aan mezelf te twijfelen of ik het nu fout had.
Blijf in jezelf geloven !
ohja vergeten dan kan je mij de elleboog geven.
