Relaties
alle pijlers
Geestelijke mishandeling
woensdag 15 april 2020 om 23:28
Jongens dit is mijn eerste topic maar wel direct over iets wat me ontzettend dwars ligt en heel hoog zit. Ik zal situatie even schetsen:
Ben bijna 9 jaar samen met mijn partner en vorig jaar maart hebben wij een zoontje gekregen. Onze hele relatie door heeft mijn partner bij oplopende stress wel eens een paar weken tot maanden ‘Grillen’ gehad waarin hij extreem opvliegend kon reageren, soms uit frustratie met spullen smeet en lelijk deed. Dit ging altijd weer over en dan kwam er weer een ‘normale’ periode die vaak ook lang duurde. sinds ons zoontje echter is geboren lijkt t mis te zijn gegaan en voor mijn gevoel gaan we alleen down Hill. De eerste maand had hij vrij na de geboorte maar liep na 3 weken te mopperen en te zeuren dat hij ‘geen flikker deed’ en ‘nergens aan toe kwam’ en was daarin ook opvliegerig naar mij toe (met woorden) maar wel zodanig dat hij zelfs eens een schijnbeweging maakte ons zoontje richting mij te gooien omdat ie ergens kwaad over was. Of met een bord eten op de grond smeet. Het lijkt alsof hij zich vaak gekwetst voelt om dingen die ik zeg (vaak met betrekking tot de opvoeding/huishouding) die we in mijn ogen kunnen bespreken om tot een compromis te komen maar die hij interpreteert Als aanval en vervolgens boos wordt. Als die boosheid nu een beetje normaal verliep. Maar het word steeds erger. Hij vliegt momenteel om t minst of geringste uit de bocht. Vaak word er dan met spullen gesmeten, met stoelen gegooid. Hij heeft 2 weken geleden mijn telefoon stuk gegooid. En waarom? ik had reclamefolders gelezen met mijn zoontje en die had vervolgens 1 op de grond gegooid waar hij een paar minuten later op ging staan en daardoor uit gleed en achterover viel. Harde smak en schrikken en huilen maar wat mijn partner vervolgens doet is heel hard naar mij gillen dat t mijn schuld is en vervolgens met iets willen smijten wat dus mijn telefoon werd die in de buurt lag. Ik word hier dan vervolgens heel boos en vooral verdrietig over en dat wil ik eigenlijk niet want mijn zoontje is erbij. Ook zegt hij de meest lelijke dingen tegen mij. Op vakantie zwommen we in zee en dan zegt hij tegen ons zoontje kijk een walrus nou je kan me niet meer kleineren dan zoiets te zeggen. Vaak als ik er dan verdrietig van word dan is het ook nog ‘zit niet zo te janken’. Heb hiervoor al bij de Praktijkondersteuner van de huisarts gezeten en mijn man is er onder lichte dwang van mij ook alleen heen geweest zodat hij even neutraal kon praten maar hij kwam er weg met ‘wat een onzin ik ga Hier echt niet samen met jou heen. Nu met die Corona is t sowieso lastig om zoiets in te zetten maar we zitten wel veel meer op elkaars lip en dat maakt dat er veel meer uitbarstingen zijn. Net ook weer. Mijn zoontje begon in bed te huilen. Ik naar boven bv geven. Leg hem daarna altijd weer weg zo. Nu begon hij te huilen. Vaak laat ik m even 5 min huilen valt ie in slaap. Maar ik hoorde Mijn man al uit bed stappen die kant op lopen. Zei tegen m niet heen gaan ik laat m vaak even huilen. Dus ik beneden fles maken. Die gebruik ik altijd voor snachts (dus niet om 10 uur al, want dan is ie tegen 2 uur leeg) kom ik boven met die fles is mijn man EN bij Ons zoontje op de kamer EN zegt ie geef die fles maar anders gaat ie niet slapen. Dus ik zeg na die tijd tegen mijn man ik zei net onderaan de trap nog tegen je niet heen gaan ik doe t anders ook niet. Dan ga je alsnog. En Vervolgens pak je ook die fles nog en geeft m terwijl ik dat anders ook niet doe want dan drinkt ie veels te veel over de nacht gezien en moet ik ook tussendoor nog naar beneden nieuwe fles maken. Zegt ie: ‘JAa en nu heb ik t zeker allemaal fout gedaan en ik ben de slechterik en toen ik probeerde uitleggen waarom en dat ik er toch zeker snachts mee zit was t: dan tyf je toch lekker op naar beneden, en: ik hoop dat je er elke 5 minuten uit moet. Ik zei er valt met jou toch geen gesprek te voeren zo, doe eens even normaal zeg! Begint ie met m’n kussen te gooien. Ik heb even heel hard gegild dat ik zo kwaad op m ben dat ie nooit eens op een volwassen manier normaal kan bespreken hoe we dingen aanpakken en gaan doen. Was natuurlijk ook weer niet goed. Moest heel hard huilen omdat ik verdrietig werd van hoe hij me behandeld. Het enige wat hij dan zegt ‘jank niet zo’ en daarna: ‘er is iets heel erg mis met jou’ toen ben ik opnieuw kwaad geworden en heb ik gezegd nee er is iets heel erg mis met jou dat je niet in kan zien dat je mij niet zo mag en kan behandelen! Dit verdien ik niet! Dan antwoord ie doodleuk: ‘Dan ga je toch lekker weg’. Extra detail om erbij te vertellen is dat ik vandaag ook te horen heb gekregen dat mijn moeder naast de afgelopen maand gediagnosticeerde uitgezaaide borstkanker ook nog lymfeklierkanker heeft. Dus mijn dag was al mega beladen en verdrietig en dan kan ik er niet bij dat hij zo kinderachtig en denigrerend en lelijk doet ondanks dat ie weet dat ik al super verdrietig ben! Want wat hij ook nog deed was steeds t kussen uit bed gooien met de mededeling ga maar beneden slapen, waarop ik zei geen denken aan. En dat ik daarna even bij m’n zoontje moet kijken want die is weer wakker en dan kom ik terug heeft ie m’n kussen weer op de grond gegooid. Heb gezegd dat ik t echt mega kinderachtig van m vind dat ie zo doet en zich gedraagt. en toen is ie zelf naar beneden vertrokken om daar te gaan slapen. Pff jongens wat een verhaal. Als ik dit zelf terug lees gaan alle alarmbellen bij me rinkelen. Daar ga je toch bij weg denk je dan als je dit zo leest! Maar ik weet dat hij ook anders kan zijn hij is een goede vader en samen een kind bind voor altijd anders was ik zeker al weg geweest. Ik vind t alleen zo verrekte moeilijk dat hij geen hulp wil zoeken en ook totaal geen reflectievermogen lijkt te hebben op zijn eigen handelen en zijn aandeel in t verhaal maar wel voortdurend de slachtofferrol op zoekt en zich afgewezen voelt. Wat een drama zeg..
Ben bijna 9 jaar samen met mijn partner en vorig jaar maart hebben wij een zoontje gekregen. Onze hele relatie door heeft mijn partner bij oplopende stress wel eens een paar weken tot maanden ‘Grillen’ gehad waarin hij extreem opvliegend kon reageren, soms uit frustratie met spullen smeet en lelijk deed. Dit ging altijd weer over en dan kwam er weer een ‘normale’ periode die vaak ook lang duurde. sinds ons zoontje echter is geboren lijkt t mis te zijn gegaan en voor mijn gevoel gaan we alleen down Hill. De eerste maand had hij vrij na de geboorte maar liep na 3 weken te mopperen en te zeuren dat hij ‘geen flikker deed’ en ‘nergens aan toe kwam’ en was daarin ook opvliegerig naar mij toe (met woorden) maar wel zodanig dat hij zelfs eens een schijnbeweging maakte ons zoontje richting mij te gooien omdat ie ergens kwaad over was. Of met een bord eten op de grond smeet. Het lijkt alsof hij zich vaak gekwetst voelt om dingen die ik zeg (vaak met betrekking tot de opvoeding/huishouding) die we in mijn ogen kunnen bespreken om tot een compromis te komen maar die hij interpreteert Als aanval en vervolgens boos wordt. Als die boosheid nu een beetje normaal verliep. Maar het word steeds erger. Hij vliegt momenteel om t minst of geringste uit de bocht. Vaak word er dan met spullen gesmeten, met stoelen gegooid. Hij heeft 2 weken geleden mijn telefoon stuk gegooid. En waarom? ik had reclamefolders gelezen met mijn zoontje en die had vervolgens 1 op de grond gegooid waar hij een paar minuten later op ging staan en daardoor uit gleed en achterover viel. Harde smak en schrikken en huilen maar wat mijn partner vervolgens doet is heel hard naar mij gillen dat t mijn schuld is en vervolgens met iets willen smijten wat dus mijn telefoon werd die in de buurt lag. Ik word hier dan vervolgens heel boos en vooral verdrietig over en dat wil ik eigenlijk niet want mijn zoontje is erbij. Ook zegt hij de meest lelijke dingen tegen mij. Op vakantie zwommen we in zee en dan zegt hij tegen ons zoontje kijk een walrus nou je kan me niet meer kleineren dan zoiets te zeggen. Vaak als ik er dan verdrietig van word dan is het ook nog ‘zit niet zo te janken’. Heb hiervoor al bij de Praktijkondersteuner van de huisarts gezeten en mijn man is er onder lichte dwang van mij ook alleen heen geweest zodat hij even neutraal kon praten maar hij kwam er weg met ‘wat een onzin ik ga Hier echt niet samen met jou heen. Nu met die Corona is t sowieso lastig om zoiets in te zetten maar we zitten wel veel meer op elkaars lip en dat maakt dat er veel meer uitbarstingen zijn. Net ook weer. Mijn zoontje begon in bed te huilen. Ik naar boven bv geven. Leg hem daarna altijd weer weg zo. Nu begon hij te huilen. Vaak laat ik m even 5 min huilen valt ie in slaap. Maar ik hoorde Mijn man al uit bed stappen die kant op lopen. Zei tegen m niet heen gaan ik laat m vaak even huilen. Dus ik beneden fles maken. Die gebruik ik altijd voor snachts (dus niet om 10 uur al, want dan is ie tegen 2 uur leeg) kom ik boven met die fles is mijn man EN bij Ons zoontje op de kamer EN zegt ie geef die fles maar anders gaat ie niet slapen. Dus ik zeg na die tijd tegen mijn man ik zei net onderaan de trap nog tegen je niet heen gaan ik doe t anders ook niet. Dan ga je alsnog. En Vervolgens pak je ook die fles nog en geeft m terwijl ik dat anders ook niet doe want dan drinkt ie veels te veel over de nacht gezien en moet ik ook tussendoor nog naar beneden nieuwe fles maken. Zegt ie: ‘JAa en nu heb ik t zeker allemaal fout gedaan en ik ben de slechterik en toen ik probeerde uitleggen waarom en dat ik er toch zeker snachts mee zit was t: dan tyf je toch lekker op naar beneden, en: ik hoop dat je er elke 5 minuten uit moet. Ik zei er valt met jou toch geen gesprek te voeren zo, doe eens even normaal zeg! Begint ie met m’n kussen te gooien. Ik heb even heel hard gegild dat ik zo kwaad op m ben dat ie nooit eens op een volwassen manier normaal kan bespreken hoe we dingen aanpakken en gaan doen. Was natuurlijk ook weer niet goed. Moest heel hard huilen omdat ik verdrietig werd van hoe hij me behandeld. Het enige wat hij dan zegt ‘jank niet zo’ en daarna: ‘er is iets heel erg mis met jou’ toen ben ik opnieuw kwaad geworden en heb ik gezegd nee er is iets heel erg mis met jou dat je niet in kan zien dat je mij niet zo mag en kan behandelen! Dit verdien ik niet! Dan antwoord ie doodleuk: ‘Dan ga je toch lekker weg’. Extra detail om erbij te vertellen is dat ik vandaag ook te horen heb gekregen dat mijn moeder naast de afgelopen maand gediagnosticeerde uitgezaaide borstkanker ook nog lymfeklierkanker heeft. Dus mijn dag was al mega beladen en verdrietig en dan kan ik er niet bij dat hij zo kinderachtig en denigrerend en lelijk doet ondanks dat ie weet dat ik al super verdrietig ben! Want wat hij ook nog deed was steeds t kussen uit bed gooien met de mededeling ga maar beneden slapen, waarop ik zei geen denken aan. En dat ik daarna even bij m’n zoontje moet kijken want die is weer wakker en dan kom ik terug heeft ie m’n kussen weer op de grond gegooid. Heb gezegd dat ik t echt mega kinderachtig van m vind dat ie zo doet en zich gedraagt. en toen is ie zelf naar beneden vertrokken om daar te gaan slapen. Pff jongens wat een verhaal. Als ik dit zelf terug lees gaan alle alarmbellen bij me rinkelen. Daar ga je toch bij weg denk je dan als je dit zo leest! Maar ik weet dat hij ook anders kan zijn hij is een goede vader en samen een kind bind voor altijd anders was ik zeker al weg geweest. Ik vind t alleen zo verrekte moeilijk dat hij geen hulp wil zoeken en ook totaal geen reflectievermogen lijkt te hebben op zijn eigen handelen en zijn aandeel in t verhaal maar wel voortdurend de slachtofferrol op zoekt en zich afgewezen voelt. Wat een drama zeg..
donderdag 16 april 2020 om 07:38
donderdag 16 april 2020 om 07:49
Lieflefleven schreef: ↑16-04-2020 01:48Ik zorg snachts voor hem en niet mijn man omdat hij morgen overdag moet werken en ik toevallig vrij ben. Natuurlijk vind ik het fijn dat mijn man ook voor mijn zoon zorgt en om zijn behoeftes denkt maar aangezien ik vrijwel alle nachten doe en mijn zoon zijn gedrag daarin dus goed ken terwijl mijn man door slaapt vind ik het wel zo eerlijk dat als ik hem vraag iets te doen zodat ik er later weer mee verder kan, hij dat dan ook doet.
Dus jij ging een fles klaarmaken, maar als je man die vervolgens aan je kind wil geven was dat helemaal niet de bedoeling? Wat raar dat je dan wel die fles ging maken, als dat niet nodig was.
En verder: wat een vreselijk asociaal gezin zijn jullie zeg, met al dat gegil en geschreeuw en gekrijs. Arm kind...
donderdag 16 april 2020 om 08:02
Wat denk jij wel niet. Dat je kan oordelen en ons vreselijk asociaal kan noemen? Dit is niet perse een situatie waarvoor ik heb gekozen toen ik met mijn man een relatie kreeg en het is lekker makkelijk praten van achter je beeldscherm. Ik zoek opbouwende kritiek en steun, niet om nog verder de grond in geboord te worden. Wat jij benoemd dat dit geestelijke mishandeling van zowel mijn kind als mijzelf zijn weet ik ook wel, maar weggaan bij iemand is makkelijker gezegd dan gedaan! Daarom zoek ik ook steun in dit forum zodat ik mij gesterkt voel om een goede keuze te maken. Jouw reactie maakt me alleen voornamelijk heel kwaad!Trotter schreef: ↑16-04-2020 07:49Dus jij ging een fles klaarmaken, maar als je man die vervolgens aan je kind wil geven was dat helemaal niet de bedoeling? Wat raar dat je dan wel die fles ging maken, als dat niet nodig was.
En verder: wat een vreselijk asociaal gezin zijn jullie zeg, met al dat gegil en geschreeuw en gekrijs. Arm kind...
donderdag 16 april 2020 om 08:05
Dit klinkt inderdaad niet goed en je hebt hem jarenlang een hand boven zijn hoofd gehouden door te accepteren dat hij bepaalde grillen had.
Nu merk je dat de stress bij je man steeds hoger wordt en het lijkt erop dat hij steeds roekelozer wordt. Naast zijn gedrag zit er ook iets in de dynamiek tussen jullie waardoor het verergerd.
Zijn gedrag naar jullie zoontje is onacceptabel, zijn gedrag naar jou zeker ook. Alleen jij kan kiezen om je zoon te beschermen tegen zeer destructief gedrag. Heb je al contact gehad met veilig thuis? Weet iemand die je vertrouwd hoe het gaat met jou en je zoontje? Je bent namelijk niet alleen!
Nu merk je dat de stress bij je man steeds hoger wordt en het lijkt erop dat hij steeds roekelozer wordt. Naast zijn gedrag zit er ook iets in de dynamiek tussen jullie waardoor het verergerd.
Zijn gedrag naar jullie zoontje is onacceptabel, zijn gedrag naar jou zeker ook. Alleen jij kan kiezen om je zoon te beschermen tegen zeer destructief gedrag. Heb je al contact gehad met veilig thuis? Weet iemand die je vertrouwd hoe het gaat met jou en je zoontje? Je bent namelijk niet alleen!
donderdag 16 april 2020 om 08:06
Lieve meid, dit is toch geen leven zo? Hoe kun je al zo lang engelengeduld opbrengen? Je incasseert alsmaar, probeert steeds weer alles aan hem uit te leggen, probeert tot hem door te dringen, maar het is als tegen een muur! En ondertussen probeer je alles in zo goed mogelijke banen te leiden voor je zoontje, en ondertussen draag je ook nog verdriet en zorgen om je moeder: Dit is toch niet vol te houden zo?
Met die man van jou is het heel erg mis! Hij is non stop bezig met jou het leven zuur te maken. En daarmee dat van je zoontje. En hoeveel engelengeduld jij er ook tegenaan gooit, het wordt geen greintje beter. Sterker nog, zijn gedrag wordt steeds zieker. Die man gedraagt zich totaal verknipt, en wil geen hulp.
Stop alsjeblieft met hem te willen redden, je geduld moet nu echt een keer op zijn, deze verknipte kerel gaat nooit meer normaal worden! Jij en je zoontje gaan kapot aan zijn gedrag, en daarom is nu de tijd gekomen dat jij je verantwoordelijkheid als moeder en als vrouw moet nemen en bij deze zieke kerel weg moet gaan!
En ik voorspel je alvast: Dan gaat hij opeens aardig doen, beloven dat hij hulp gaat zoeken, zeggen dat hij veranderd is, zeggen dat hij jullie niet kwijt wil: Kortom alles wat jij al zo lang hoopt te horen. MAAR TRAP DAAR NIET IN. Deze man is alleen met zichzelf bezig, hij heeft helemaal niets voor je over, hij voelt zich alleen goed als jij het slecht hebt. Dus zodra je hem weer terugneemt in je leven, zul je weer zwaar de klos zijn. En je zoontje daarmee ook.
Dus kap deze "relatie" (ik noem het eerder "gevangenis") zo snel mogelijk en vooral DEFINITIEF af. Zoek hulp bij je gemeente, die hebben ongetwijfeld een loket voor hulp bij scheiding. Zeker als het zo'n giftig huwelijk is als bij jou, is er vaak hulp te vinden om hier uit te komen.
En nee, het zal geen pretje zijn om je droom op te geven, maar jij weet ook best dat het met deze verknipte kerel niet meer goed gaat komen en dat jij nu de leeuwin moet zijn die zorgt dat je zoontje en z'n moeder een beter leven tegemoet gaan.
Zet 'm op meid, ik kan lezen dat je een doorzetter bent. Gelukkig heb je je gezonde verstand nog niet verloren en zie je nog steeds dat er niets klopt van wat hij over jou en jullie situatie beweert! Zet vanaf nu al je doorzettingsvermogen en je engelengeduld en je scherpe blik alleen nog maar in voor jezelf en je zoontje, om zo ver mogelijk bij deze zieke kerel vandaan te komen.
Je kunt het meid, veel kracht gewenst!
Met die man van jou is het heel erg mis! Hij is non stop bezig met jou het leven zuur te maken. En daarmee dat van je zoontje. En hoeveel engelengeduld jij er ook tegenaan gooit, het wordt geen greintje beter. Sterker nog, zijn gedrag wordt steeds zieker. Die man gedraagt zich totaal verknipt, en wil geen hulp.
Stop alsjeblieft met hem te willen redden, je geduld moet nu echt een keer op zijn, deze verknipte kerel gaat nooit meer normaal worden! Jij en je zoontje gaan kapot aan zijn gedrag, en daarom is nu de tijd gekomen dat jij je verantwoordelijkheid als moeder en als vrouw moet nemen en bij deze zieke kerel weg moet gaan!
En ik voorspel je alvast: Dan gaat hij opeens aardig doen, beloven dat hij hulp gaat zoeken, zeggen dat hij veranderd is, zeggen dat hij jullie niet kwijt wil: Kortom alles wat jij al zo lang hoopt te horen. MAAR TRAP DAAR NIET IN. Deze man is alleen met zichzelf bezig, hij heeft helemaal niets voor je over, hij voelt zich alleen goed als jij het slecht hebt. Dus zodra je hem weer terugneemt in je leven, zul je weer zwaar de klos zijn. En je zoontje daarmee ook.
Dus kap deze "relatie" (ik noem het eerder "gevangenis") zo snel mogelijk en vooral DEFINITIEF af. Zoek hulp bij je gemeente, die hebben ongetwijfeld een loket voor hulp bij scheiding. Zeker als het zo'n giftig huwelijk is als bij jou, is er vaak hulp te vinden om hier uit te komen.
En nee, het zal geen pretje zijn om je droom op te geven, maar jij weet ook best dat het met deze verknipte kerel niet meer goed gaat komen en dat jij nu de leeuwin moet zijn die zorgt dat je zoontje en z'n moeder een beter leven tegemoet gaan.
Zet 'm op meid, ik kan lezen dat je een doorzetter bent. Gelukkig heb je je gezonde verstand nog niet verloren en zie je nog steeds dat er niets klopt van wat hij over jou en jullie situatie beweert! Zet vanaf nu al je doorzettingsvermogen en je engelengeduld en je scherpe blik alleen nog maar in voor jezelf en je zoontje, om zo ver mogelijk bij deze zieke kerel vandaan te komen.
Je kunt het meid, veel kracht gewenst!
java wijzigde dit bericht op 16-04-2020 08:10
0.12% gewijzigd
donderdag 16 april 2020 om 08:09
Jij wordt mishandelt door je man. Jij op jouw beurt mishandelt je kind.
Als je kind drinkt als je man de fles aanbiedt dan huilde hij blijk baar van de honger.
Dus hij heeft wel een punt en is terecht boos op jou maar dat hoort hij absoluut niet zo te uiten als hij nu doet.
Jullie maken er een puinzooi van met zijn tweeën.
Als je kind drinkt als je man de fles aanbiedt dan huilde hij blijk baar van de honger.
Dus hij heeft wel een punt en is terecht boos op jou maar dat hoort hij absoluut niet zo te uiten als hij nu doet.
Jullie maken er een puinzooi van met zijn tweeën.
donderdag 16 april 2020 om 08:11
To schrijft toch al dat ze met de poj ggz praat en dat haar man dat ook al heeft gedaan.Sportschoen schreef: ↑16-04-2020 08:07En neem contact op met je huisarts en/of pohggz of consultatiebureau . Zij kunnen je meer vertellen, je ondersteunen en begeleiden.
Doen hoor!
donderdag 16 april 2020 om 08:11
je hebt er wel voor gekozen, deze man is altijd zo geweest.Lieflefleven schreef: ↑16-04-2020 08:02Wat denk jij wel niet. Dat je kan oordelen en ons vreselijk asociaal kan noemen? Dit is niet perse een situatie waarvoor ik heb gekozen toen ik met mijn man een relatie kreeg en het is lekker makkelijk praten van achter je beeldscherm. Ik zoek opbouwende kritiek en steun, niet om nog verder de grond in geboord te worden. Wat jij benoemd dat dit geestelijke mishandeling van zowel mijn kind als mijzelf zijn weet ik ook wel, maar weggaan bij iemand is makkelijker gezegd dan gedaan! Daarom zoek ik ook steun in dit forum zodat ik mij gesterkt voel om een goede keuze te maken. Jouw reactie maakt me alleen voornamelijk heel kwaad!
Jij bent bij hem gebleven en kreeg een kind van hem.
Je bent zijn slachtoffer, maar richting jullie zoon ben je medeplichtig
donderdag 16 april 2020 om 08:12
Lieflefleven schreef: ↑16-04-2020 08:02Wat denk jij wel niet. Dat je kan oordelen en ons vreselijk asociaal kan noemen?
Ja, dat denk ik inderdaad. Ik vind het namelijk vreselijk asociaal hoe jullie tegen elkaar tekeer gaan. En het is nog asocialer dat jullie dat doen waar je kind bij is.
Dit is niet perse een situatie waarvoor ik heb gekozen toen ik met mijn man een relatie kreeg
Dat snap ik, daar kiest niemand voor. Maar het is wel een situatie waarvoor je koos toen je zwanger werd van een man met 'grillen', zoals je het zo eufemistisch noemt. Je wist namelijk al jaren dat hij niet stabiel was, en niet de kalme, liefhebbende man die je zou wensen als vader voor je kind.
weggaan bij iemand is makkelijker gezegd dan gedaan!
Tsja, het leven is niet altijd makkelijk. Ik hoop dat je ooit toch de veiligheid en de gemoedsrust van je kind belangrijker gaat vinden dan 'gemak'.
Ik denk dat je vooral heel, heel kwaad op jezelf moet zijn, dat je het zover hebt laten komen, in plaats van op de boodschapper...Jouw reactie maakt me alleen voornamelijk heel kwaad!
donderdag 16 april 2020 om 08:17
Goede tips worden hier gegeven om hulp te zoeken bij het ontsnappen uit deze giftige relatie: Veilig thuis, het consultatiebureau (CJG), je huisarts en je gemeente. Zorg dat alle instanties op de hoogte zijn van jouw rotsituatie, dan heb jij straks een streepje vóór als je man beseft dat jullie bij hem weg willen en hij woedend om zich heen begint te slaan.
donderdag 16 april 2020 om 08:17
Ja gezeten en dat met het corona lastiger is dus verleden tijd. Weet de poh ggz dit, dat de situatie verslechterd is?(tegenwoordige tijd)
Zo vreemd is mijn vraag niet omdat ik niet afga op aanname.
donderdag 16 april 2020 om 08:18
Jouw man klinkt absoluut niet liefdevol, en dat je het zelf geestelijke mishandeling noemt, zegt toch eigenlijk al genoeg? Waarom blijf je in deze situatie zitten?
Daarnaast is jouw eigen reactie met schreeuwen, keihard huilen en ruzie maken ook behoorlijk buiten-proportioneel. Dat zegt veel over jouw geestelijke gesteldheid, en het zegt mij dat jij deze situatie ook niet veel langer meer aan kunt. Natuurlijk zal het verschrikkelijke nieuws van jouw moeder daar op dit moment ook aan bijdragen, maar hoe is dat normaal gesproken?
Ik zou je willen adviseren om hulp voor jezelf te zoeken. Hem kun je niet veranderen, maar je kunt wel veranderen hoe jij zelf met jouw emoties en met deze relatie omgaat.
Daarnaast is jouw eigen reactie met schreeuwen, keihard huilen en ruzie maken ook behoorlijk buiten-proportioneel. Dat zegt veel over jouw geestelijke gesteldheid, en het zegt mij dat jij deze situatie ook niet veel langer meer aan kunt. Natuurlijk zal het verschrikkelijke nieuws van jouw moeder daar op dit moment ook aan bijdragen, maar hoe is dat normaal gesproken?
Ik zou je willen adviseren om hulp voor jezelf te zoeken. Hem kun je niet veranderen, maar je kunt wel veranderen hoe jij zelf met jouw emoties en met deze relatie omgaat.
donderdag 16 april 2020 om 08:18
Ik heb zelf jarenlang in een soortgelijke situatie gezeten en ik kan hem wel een eikel vinden en niet snappen waarom hij niet kon veranderen, want het was ook best vaak leuk. Maar uiteindelijk ben ik degene geweest die veel te lang bij hem is gebleven en mezelf zo heb laten behandelen door iemand. Het duurde een poos voordat ik inzag dat ik even schuldig was als hem.
Je hebt een keuze, jij bepaalt hoe je behandeld wil worden. En als dat niet is wat je wil, dan kun je een andere keuze maken. Je kan hem niet veranderen, maar de situatie wel. En een kind is geen reden om samen te blijven. In dit geval zou ik zeggen dat je kind juist een extra reden is om níet samen te blijven.
donderdag 16 april 2020 om 08:19
To, je reageert alleen heel fel op de reacties van mensen die jou ook verantwoordelijk houden. Ik vind dat typisch. Reageer je ook zo op je man als hij iets doet wat jij niet goed vindt? Waar twee vechten hebben twee schuld.
Als kind van een moeder die een zelfbenoemd willoos slachtoffer was kan ik er geen medelijden mee hebben en zeggen: och arme jij, wat errug!
Kijk naar je eigen aandeel. Alleen dat kan je veranderen.
Als kind van een moeder die een zelfbenoemd willoos slachtoffer was kan ik er geen medelijden mee hebben en zeggen: och arme jij, wat errug!
Kijk naar je eigen aandeel. Alleen dat kan je veranderen.
donderdag 16 april 2020 om 08:25
Aangezien je kindje van de fles dronk had die echt wel dorst/honger. Daar handelde de papa dus toch wel juist. Hij mag toch ook best ns de fles geven.
Hij raakt misschien gefrustreerd door het feit het gevoel te krijgen het niet goed te doen. Als kindje in groeispurt zit kan die extra voeding nodig hebben. Voor de rest kan je man moeilijk om met stress, er zijn andere manieren van reageren, dat kan hij leren. Misschien loopt hij op de puntjes van zijn tenen omdat hij bij jou ook dingen anders wil zien maar onbesproken blijven.
Hij raakt misschien gefrustreerd door het feit het gevoel te krijgen het niet goed te doen. Als kindje in groeispurt zit kan die extra voeding nodig hebben. Voor de rest kan je man moeilijk om met stress, er zijn andere manieren van reageren, dat kan hij leren. Misschien loopt hij op de puntjes van zijn tenen omdat hij bij jou ook dingen anders wil zien maar onbesproken blijven.
donderdag 16 april 2020 om 08:32
Alles is een keuze: met deze man een kind te krijgen was jouw (m.i. vrij egoïstische) keuze. Je hebt willens en wetens een kind gekregen in een onstabiele situatie, namelijk met een man met grillen.
Ik zie hoe je op andere kritische mensen reageert en wil dus vast aangeven: dit zeg ik niet om je de grond in te boren, maar om je hoop te geven. Het zijn namelijk je eigen keuzes. En je hebt dus altijd de mogelijkheid om andere keuzes te maken. Dat is hoopvol.
Nee, bij hem weg gaan is niet makkelijk. Maar bij hem blijven is ook een keuze die je zelf maakt, niets wat je ‘overkomt’. En persoonlijk denk ik dat weggaan uiteindelijk veel prettiger is. Op zijn zachtst gezegd halen jullie niet het beste in elkaar naar boven. Op zijn hardst gezegd maken jullie elkaar doodongelukkig en dat is bijzonder schadelijk voor je kind.
Je hebt de verantwoordelijkheid naar je kind om de juiste keuzes te maken. Doe dat dan nu ook.
Ik zie hoe je op andere kritische mensen reageert en wil dus vast aangeven: dit zeg ik niet om je de grond in te boren, maar om je hoop te geven. Het zijn namelijk je eigen keuzes. En je hebt dus altijd de mogelijkheid om andere keuzes te maken. Dat is hoopvol.
Nee, bij hem weg gaan is niet makkelijk. Maar bij hem blijven is ook een keuze die je zelf maakt, niets wat je ‘overkomt’. En persoonlijk denk ik dat weggaan uiteindelijk veel prettiger is. Op zijn zachtst gezegd halen jullie niet het beste in elkaar naar boven. Op zijn hardst gezegd maken jullie elkaar doodongelukkig en dat is bijzonder schadelijk voor je kind.
Je hebt de verantwoordelijkheid naar je kind om de juiste keuzes te maken. Doe dat dan nu ook.
donderdag 16 april 2020 om 08:33
Ben er absoluut niet naar op zoek om zielig gevonden te worden zoals jij dat benoemd. Ik geef alleen aan dat ik op zoek ben naar opbouwende feedback en niet naar: je bent een tuttebol of, je bent asociaal. daar zit naar mijn mening een hele ruimte tussen vandaar dat ik hier ook zo fel op reageer. Mijnsinziens niet nodig. Ik ben me er heel erg van bewust dat ook ik een aandeel heb in het verhaal en zoals je terug leest ook actie hier in ondernomen door hulp te zoeken om hier aan te werken. Mijn man was hier echter de stagnerende factor in. Zoals ik ergens hierboven benoemde heb ik dit bericht gepost om mij gesterkt te doen voelen in het feit dat het inderdaad niet goed zit en hopende op tips die me uit deze situatie kunnen helpen. Dan heb ik dus nogmaals niks aan reacties van mensen die met modder gooien met een reactie waardoor ik me alleen nog maar rotter ga voelen over de hele situatie.apestaartje30 schreef: ↑16-04-2020 08:19To, je reageert alleen heel fel op de reacties van mensen die jou ook verantwoordelijk houden. Ik vind dat typisch. Reageer je ook zo op je man als hij iets doet wat jij niet goed vindt? Waar twee vechten hebben twee schuld.
Als kind van een moeder die een zelfbenoemd willoos slachtoffer was kan ik er geen medelijden mee hebben en zeggen: och arme jij, wat errug!
Kijk naar je eigen aandeel. Alleen dat kan je veranderen.
donderdag 16 april 2020 om 08:34
Wat een fijne reactie Java, je beschrijft het heel treffendJava schreef: ↑16-04-2020 08:06Lieve meid, dit is toch geen leven zo? Hoe kun je al zo lang engelengeduld opbrengen? Je incasseert alsmaar, probeert steeds weer alles aan hem uit te leggen, probeert tot hem door te dringen, maar het is als tegen een muur! En ondertussen probeer je alles in zo goed mogelijke banen te leiden voor je zoontje, en ondertussen draag je ook nog verdriet en zorgen om je moeder: Dit is toch niet vol te houden zo?
Met die man van jou is het heel erg mis! Hij is non stop bezig met jou het leven zuur te maken. En daarmee dat van je zoontje. En hoeveel engelengeduld jij er ook tegenaan gooit, het wordt geen greintje beter. Sterker nog, zijn gedrag wordt steeds zieker. Die man gedraagt zich totaal verknipt, en wil geen hulp.
Stop alsjeblieft met hem te willen redden, je geduld moet nu echt een keer op zijn, deze verknipte kerel gaat nooit meer normaal worden! Jij en je zoontje gaan kapot aan zijn gedrag, en daarom is nu de tijd gekomen dat jij je verantwoordelijkheid als moeder en als vrouw moet nemen en bij deze zieke kerel weg moet gaan!
En ik voorspel je alvast: Dan gaat hij opeens aardig doen, beloven dat hij hulp gaat zoeken, zeggen dat hij veranderd is, zeggen dat hij jullie niet kwijt wil: Kortom alles wat jij al zo lang hoopt te horen. MAAR TRAP DAAR NIET IN. Deze man is alleen met zichzelf bezig, hij heeft helemaal niets voor je over, hij voelt zich alleen goed als jij het slecht hebt. Dus zodra je hem weer terugneemt in je leven, zul je weer zwaar de klos zijn. En je zoontje daarmee ook.
Dus kap deze "relatie" (ik noem het eerder "gevangenis") zo snel mogelijk en vooral DEFINITIEF af. Zoek hulp bij je gemeente, die hebben ongetwijfeld een loket voor hulp bij scheiding. Zeker als het zo'n giftig huwelijk is als bij jou, is er vaak hulp te vinden om hier uit te komen.
En nee, het zal geen pretje zijn om je droom op te geven, maar jij weet ook best dat het met deze verknipte kerel niet meer goed gaat komen en dat jij nu de leeuwin moet zijn die zorgt dat je zoontje en z'n moeder een beter leven tegemoet gaan.
Zet 'm op meid, ik kan lezen dat je een doorzetter bent. Gelukkig heb je je gezonde verstand nog niet verloren en zie je nog steeds dat er niets klopt van wat hij over jou en jullie situatie beweert! Zet vanaf nu al je doorzettingsvermogen en je engelengeduld en je scherpe blik alleen nog maar in voor jezelf en je zoontje, om zo ver mogelijk bij deze zieke kerel vandaan te komen.
Je kunt het meid, veel kracht gewenst!
ik ga contact zoeken met de instanties die je noemt.
donderdag 16 april 2020 om 08:53
Doe maar. Doorzetten. Het is moeilijk maar uiteindelijk zal je opgelucht zijn!Lieflefleven schreef: ↑16-04-2020 08:34Wat een fijne reactie Java, je beschrijft het heel treffendik ga contact zoeken met de instanties die je noemt.
Heb je een baan? Kan je andere woonruimte vinden ed?
