Geestelijke mishandeling

Jongens dit is mijn eerste topic maar wel direct over iets wat me ontzettend dwars ligt en heel hoog zit. Ik zal situatie even schetsen:

Ben bijna 9 jaar samen met mijn partner en vorig jaar maart hebben wij een zoontje gekregen. Onze hele relatie door heeft mijn partner bij oplopende stress wel eens een paar weken tot maanden ‘Grillen’ gehad waarin hij extreem opvliegend kon reageren, soms uit frustratie met spullen smeet en lelijk deed. Dit ging altijd weer over en dan kwam er weer een ‘normale’ periode die vaak ook lang duurde. sinds ons zoontje echter is geboren lijkt t mis te zijn gegaan en voor mijn gevoel gaan we alleen down Hill. De eerste maand had hij vrij na de geboorte maar liep na 3 weken te mopperen en te zeuren dat hij ‘geen flikker deed’ en ‘nergens aan toe kwam’ en was daarin ook opvliegerig naar mij toe (met woorden) maar wel zodanig dat hij zelfs eens een schijnbeweging maakte ons zoontje richting mij te gooien omdat ie ergens kwaad over was. Of met een bord eten op de grond smeet. Het lijkt alsof hij zich vaak gekwetst voelt om dingen die ik zeg (vaak met betrekking tot de opvoeding/huishouding) die we in mijn ogen kunnen bespreken om tot een compromis te komen maar die hij interpreteert Als aanval en vervolgens boos wordt. Als die boosheid nu een beetje normaal verliep. Maar het word steeds erger. Hij vliegt momenteel om t minst of geringste uit de bocht. Vaak word er dan met spullen gesmeten, met stoelen gegooid. Hij heeft 2 weken geleden mijn telefoon stuk gegooid. En waarom? ik had reclamefolders gelezen met mijn zoontje en die had vervolgens 1 op de grond gegooid waar hij een paar minuten later op ging staan en daardoor uit gleed en achterover viel. Harde smak en schrikken en huilen maar wat mijn partner vervolgens doet is heel hard naar mij gillen dat t mijn schuld is en vervolgens met iets willen smijten wat dus mijn telefoon werd die in de buurt lag. Ik word hier dan vervolgens heel boos en vooral verdrietig over en dat wil ik eigenlijk niet want mijn zoontje is erbij. Ook zegt hij de meest lelijke dingen tegen mij. Op vakantie zwommen we in zee en dan zegt hij tegen ons zoontje kijk een walrus nou je kan me niet meer kleineren dan zoiets te zeggen. Vaak als ik er dan verdrietig van word dan is het ook nog ‘zit niet zo te janken’. Heb hiervoor al bij de Praktijkondersteuner van de huisarts gezeten en mijn man is er onder lichte dwang van mij ook alleen heen geweest zodat hij even neutraal kon praten maar hij kwam er weg met ‘wat een onzin ik ga Hier echt niet samen met jou heen. Nu met die Corona is t sowieso lastig om zoiets in te zetten maar we zitten wel veel meer op elkaars lip en dat maakt dat er veel meer uitbarstingen zijn. Net ook weer. Mijn zoontje begon in bed te huilen. Ik naar boven bv geven. Leg hem daarna altijd weer weg zo. Nu begon hij te huilen. Vaak laat ik m even 5 min huilen valt ie in slaap. Maar ik hoorde Mijn man al uit bed stappen die kant op lopen. Zei tegen m niet heen gaan ik laat m vaak even huilen. Dus ik beneden fles maken. Die gebruik ik altijd voor snachts (dus niet om 10 uur al, want dan is ie tegen 2 uur leeg) kom ik boven met die fles is mijn man EN bij Ons zoontje op de kamer EN zegt ie geef die fles maar anders gaat ie niet slapen. Dus ik zeg na die tijd tegen mijn man ik zei net onderaan de trap nog tegen je niet heen gaan ik doe t anders ook niet. Dan ga je alsnog. En Vervolgens pak je ook die fles nog en geeft m terwijl ik dat anders ook niet doe want dan drinkt ie veels te veel over de nacht gezien en moet ik ook tussendoor nog naar beneden nieuwe fles maken. Zegt ie: ‘JAa en nu heb ik t zeker allemaal fout gedaan en ik ben de slechterik en toen ik probeerde uitleggen waarom en dat ik er toch zeker snachts mee zit was t: dan tyf je toch lekker op naar beneden, en: ik hoop dat je er elke 5 minuten uit moet. Ik zei er valt met jou toch geen gesprek te voeren zo, doe eens even normaal zeg! Begint ie met m’n kussen te gooien. Ik heb even heel hard gegild dat ik zo kwaad op m ben dat ie nooit eens op een volwassen manier normaal kan bespreken hoe we dingen aanpakken en gaan doen. Was natuurlijk ook weer niet goed. Moest heel hard huilen omdat ik verdrietig werd van hoe hij me behandeld. Het enige wat hij dan zegt ‘jank niet zo’ en daarna: ‘er is iets heel erg mis met jou’ toen ben ik opnieuw kwaad geworden en heb ik gezegd nee er is iets heel erg mis met jou dat je niet in kan zien dat je mij niet zo mag en kan behandelen! Dit verdien ik niet! Dan antwoord ie doodleuk: ‘Dan ga je toch lekker weg’. Extra detail om erbij te vertellen is dat ik vandaag ook te horen heb gekregen dat mijn moeder naast de afgelopen maand gediagnosticeerde uitgezaaide borstkanker ook nog lymfeklierkanker heeft. Dus mijn dag was al mega beladen en verdrietig en dan kan ik er niet bij dat hij zo kinderachtig en denigrerend en lelijk doet ondanks dat ie weet dat ik al super verdrietig ben! Want wat hij ook nog deed was steeds t kussen uit bed gooien met de mededeling ga maar beneden slapen, waarop ik zei geen denken aan. En dat ik daarna even bij m’n zoontje moet kijken want die is weer wakker en dan kom ik terug heeft ie m’n kussen weer op de grond gegooid. Heb gezegd dat ik t echt mega kinderachtig van m vind dat ie zo doet en zich gedraagt. en toen is ie zelf naar beneden vertrokken om daar te gaan slapen. Pff jongens wat een verhaal. Als ik dit zelf terug lees gaan alle alarmbellen bij me rinkelen. Daar ga je toch bij weg denk je dan als je dit zo leest! Maar ik weet dat hij ook anders kan zijn hij is een goede vader en samen een kind bind voor altijd anders was ik zeker al weg geweest. Ik vind t alleen zo verrekte moeilijk dat hij geen hulp wil zoeken en ook totaal geen reflectievermogen lijkt te hebben op zijn eigen handelen en zijn aandeel in t verhaal maar wel voortdurend de slachtofferrol op zoekt en zich afgewezen voelt. Wat een drama zeg..