Thuis
alle pijlers
Zoon allergie, kat moest weg
maandag 27 april 2020 om 01:20
Dag allemaal,
Vorige week moest ik mijn zeer geliefde kat uit huis plaatsen, omdat mn zoon een kattenallergie blijkt te hebben. Mijn kat was nog een paar maanden oud toen hij vorig jaar zomer bij ons kwam wonen. Hij is mooi, lief, slim en grappig. Wat houd ik van mijn kat. Hij stond op een lijn met mijn kinderen, maar vanwege de allergie van mijn zoon, die er al maanden vreselijk last van had, moest hij weg.
Ik voel me schuldig en ben helemaal kapot van verdriet. Maar de medicijnen van mijn zoon werkten niet. Wat kon ik anders? Ik moest een keuze maken tussen de gezondheid van mn zoon en mijn kat. Nu is hij weg voor altijd en ik voel zijn leegte en ga stuk van schuldgevoel. We hadden een speciaal band, hij was mijn kindje en ik zn moeder. Hoe ga ik dit een plekje geven
Nu is hij bij zn nieuwe baasje die mij elke dag appt met foto's en filmpje. Ik zie angst in zijn ogen, hij is van slag. Tuurlijk zomaar uitgerukt van zijn thuis, niet begrijpend waarom. Zou hij zich afvragen waar ik blijf, waarom ik hem heb verlaten, waarom hij opeens in een wildvreemd huis moet zijn. Zou hij nu verlangen naar mij net zoals ik verlang naar zijn zachte vacht en heerlijk lammetjesgeur. We hadden een band met elkaar. Hij volgde me overal in huis, kon een lange tijd naar me staren terwijl ik.aan het koken was bijvoorbeeld. Samen slapen, hij was overal in huis waar ik ook was. Zijn ogen straalden vertrouwen en liefde uit. Nu heb ik hem (moeten) verlaten want ik moest een keuze maken. Zo oneerlijk want hij was even belangrijk als mn kind. Ok ik houd op maar het voelt goed om dit van me af te schrijven.
Vorige week moest ik mijn zeer geliefde kat uit huis plaatsen, omdat mn zoon een kattenallergie blijkt te hebben. Mijn kat was nog een paar maanden oud toen hij vorig jaar zomer bij ons kwam wonen. Hij is mooi, lief, slim en grappig. Wat houd ik van mijn kat. Hij stond op een lijn met mijn kinderen, maar vanwege de allergie van mijn zoon, die er al maanden vreselijk last van had, moest hij weg.
Ik voel me schuldig en ben helemaal kapot van verdriet. Maar de medicijnen van mijn zoon werkten niet. Wat kon ik anders? Ik moest een keuze maken tussen de gezondheid van mn zoon en mijn kat. Nu is hij weg voor altijd en ik voel zijn leegte en ga stuk van schuldgevoel. We hadden een speciaal band, hij was mijn kindje en ik zn moeder. Hoe ga ik dit een plekje geven
Nu is hij bij zn nieuwe baasje die mij elke dag appt met foto's en filmpje. Ik zie angst in zijn ogen, hij is van slag. Tuurlijk zomaar uitgerukt van zijn thuis, niet begrijpend waarom. Zou hij zich afvragen waar ik blijf, waarom ik hem heb verlaten, waarom hij opeens in een wildvreemd huis moet zijn. Zou hij nu verlangen naar mij net zoals ik verlang naar zijn zachte vacht en heerlijk lammetjesgeur. We hadden een band met elkaar. Hij volgde me overal in huis, kon een lange tijd naar me staren terwijl ik.aan het koken was bijvoorbeeld. Samen slapen, hij was overal in huis waar ik ook was. Zijn ogen straalden vertrouwen en liefde uit. Nu heb ik hem (moeten) verlaten want ik moest een keuze maken. Zo oneerlijk want hij was even belangrijk als mn kind. Ok ik houd op maar het voelt goed om dit van me af te schrijven.
maandag 27 april 2020 om 09:55
Het laatsteBetty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 09:41Mwah.
Echt TO, ik hoop dat je kind hier niets van merkt of dat dit allemaal niet echt is. Met je lammetjespoes.
maandag 27 april 2020 om 09:56
Dan mag ze er toch wel verdriet van hebben en het kut vinden, en hier van haar afschrijven? Het empathie gehalte is in dit topic ook ver te zoekenpoldervrouw schreef: ↑27-04-2020 09:53Doe niet zo dramatisch zeg. Even belangrijk als je kind?? Echt ? Ik heb zelf honden en katten, ja ik hou van ze en ze zijn zeker deel va gezin maar komop zeg. Het is in belang van je kind. Je hebt een nieuw baasje gevonden en door ..
anoniem_63cc40bea39de wijzigde dit bericht op 27-04-2020 10:04
0.11% gewijzigd
maandag 27 april 2020 om 09:57
Jaja.apestaartje30 schreef: ↑27-04-2020 07:38Voorop gesteld, mijn katten komen eerst, dan mijn kind...
En dan bedoel ik dat mijn kind zich moest aanpassen aan kat en niet andersom. Dus als de twee een aanvaring hebben, kies ik altijd kant kat.
Ik moet er niet aan denken dat mijn katten weg moeten omdat mijn kind allergisch blijkt. Tot zover deel ik je mening to.
Maar een kat die de schrik in de ogen heeft....nee. Het is een kat. Die is bij baas 2 net zo tevree als bij baas 1. Even wennen voor kat en door.
Sterkte
maandag 27 april 2020 om 09:57
Dan heb je niet echt een band met je eigen huisdiren als je TO als dramatisch ziet. Anders had je haar wel begrepen.poldervrouw schreef: ↑27-04-2020 09:53Doe niet zo dramatisch zeg. Even belangrijk als je kind?? Echt ? Ik heb zelf honden en katten, ja ik hou van ze en ze zijn zeker deel va gezin maar komop zeg. Het is in belang van je kind. Je hebt een nieuw baasje gevonden en door ..
maandag 27 april 2020 om 09:58
Dat wordt hier altijd gebagatelliseerd en je slikt maar een pilletje etc .
Ik ben ook allergisch voor katten maar kan wel tegen onze eigen kat dat soort praat bla bla
Nou je allergie kan flink opbouwen en je kan ook andere allergieën ontwikkelen .
maandag 27 april 2020 om 10:00
O zeer zeker wel, tranen uit mijn kop gejankt als er weer eens eentje dood ging. Maar nooit, echt helemaal geen nanoseconde, zijn ze net zo belangrijk geweest als mijn kinderen.
maandag 27 april 2020 om 10:00
Echt niet heb namelijk voor exact dezelfde keus gestaan ja ik vond het vreselijk maar gezondheid gaat voor de kat . Ik heb ook een goed huis gevonden en poes heeft daar nog jaren een fijn leven gehad.
maandag 27 april 2020 om 10:02
Als ik jou goed begrijp zie jij jezelf dus als dramatisch op het moment dat het afscheid er is. Oke.
maandag 27 april 2020 om 10:03
Ik reageerde op jouw stukje dat ik dan 'dus' geen band met die beesten gehad zou hebben.
Dat vind ik namelijk het dramatische aan TO; dat het beest net zo belangrijk is haar kinderen, niet het feit dat ze verdrietig is, dat snap ik heel goed.
maandag 27 april 2020 om 10:13
Precies. Als ze een OP had gepost met "ik ben best verdrietig dat de kat weg is, en ik snap wel dat het de beste beslissing is, maar ik vind het toch heel naar" dan waren de reacties ongetwijfeld niet zo "naargeestig" geweest. Iedereen begrijpt wel dat je een band opbouwt met een huisdier. Maar je kunt het mensen niet kwalijk nemen dat ze het merkwaardig vinden wanneer je je kinderen net zo belangrijk vindt als je huisdier.
maandag 27 april 2020 om 10:18
Het is ook nog eens niet waar, want ik vermoed toch sterk dat de overweging ‘zoon uit huis’ niet langsgekomen is. Dus dan is dat gekweel over ‘even belangrijk’ gewoon dramatiek.Betty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 10:13Precies. Als ze een OP had gepost met "ik ben best verdrietig dat de kat weg is, en ik snap wel dat het de beste beslissing is, maar ik vind het toch heel naar" dan waren de reacties ongetwijfeld niet zo "naargeestig" geweest. Iedereen begrijpt wel dat je een band opbouwt met een huisdier. Maar je kunt het mensen niet kwalijk nemen dat ze het merkwaardig vinden wanneer je je kinderen net zo belangrijk vindt als je huisdier.
Dat je verdrietige bent, snap ik. Dat je diertje mist, snap ik ook. Maar inderdaad hele ideeën over angst in de ogen van de kat etc gaat echt een beetje ver. Natuurlijk kunnen katten angstig zijn, met name als ze heel slecht behandeld zijn. Dan ontstaat er een wantrouwen/schichtigheid. Maar een kat die altijd heppie de peppie en vol vertrouwen is geweest, went echt in no time aan aan nieuwe omgeving als daar ook goed voor hem gezorgd wordt.
maandag 27 april 2020 om 10:46
Tuurlijk.Betty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 10:13Precies. Als ze een OP had gepost met "ik ben best verdrietig dat de kat weg is, en ik snap wel dat het de beste beslissing is, maar ik vind het toch heel naar" dan waren de reacties ongetwijfeld niet zo "naargeestig" geweest. Iedereen begrijpt wel dat je een band opbouwt met een huisdier. Maar je kunt het mensen niet kwalijk nemen dat ze het merkwaardig vinden wanneer je je kinderen net zo belangrijk vindt als je huisdier.
maandag 27 april 2020 om 11:04
Zelfs dan zou ik het raar vinden als een moeder zo begaan is met zichzelf in plaats van met haar kind. Die jongen is al maandenlang beroerd. Hij kan zelfs de deur niet uit om even op adem te komen. Je zal maar opgesloten zitten in een ruimte waar je ziek van wordt. Arm kind.Betty_Slocombe schreef: ↑27-04-2020 10:13Precies. Als ze een OP had gepost met "ik ben best verdrietig dat de kat weg is, en ik snap wel dat het de beste beslissing is, maar ik vind het toch heel naar" dan waren de reacties ongetwijfeld niet zo "naargeestig" geweest. Iedereen begrijpt wel dat je een band opbouwt met een huisdier. Maar je kunt het mensen niet kwalijk nemen dat ze het merkwaardig vinden wanneer je je kinderen net zo belangrijk vindt als je huisdier.
maandag 27 april 2020 om 11:11
Doe even normaal zeg,gaat het wel goed met je?Pinarcik schreef: ↑27-04-2020 01:20Dag allemaal,
Nu is hij bij zn nieuwe baasje die mij elke dag appt met foto's en filmpje. Ik zie angst in zijn ogen, hij is van slag. Tuurlijk zomaar uitgerukt van zijn thuis, niet begrijpend waarom. Zou hij zich afvragen waar ik blijf, waarom ik hem heb verlaten, waarom hij opeens in een wildvreemd huis moet zijn. Zou hij nu verlangen naar mij net zoals ik verlang naar zijn zachte vacht en heerlijk lammetjesgeur. We hadden een band met elkaar. Hij volgde me overal in huis, kon een lange tijd naar me staren terwijl ik.aan het koken was bijvoorbeeld. Samen slapen, hij was overal in huis waar ik ook was. Zijn ogen straalden vertrouwen en liefde uit. Nu heb ik hem (moeten) verlaten want ik moest een keuze maken. Zo oneerlijk want hij was even belangrijk als mn kind. Ok ik houd op maar het voelt goed om dit van me af te schrijven.
Ik had jou op negeer maar door de quotes las ik het. Op aktueel ben jij simpelweg een full blown racist. Doe niet alsof wij hier gek zijn.
maandag 27 april 2020 om 11:14
maandag 27 april 2020 om 11:21
Ach houdt toch op! Ik ben stapelgek op mijn kat en ik snap heel goed dat TO verdrietig is, maar de manier waarop ze nu schrijft.....
ik zou voor mezelf echt alle medicatie nemen om er voor te zorgen dat ze hier kan blijven, maar dit nooit opleggen aan een ander
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
maandag 27 april 2020 om 11:26
Je zwelgt in schuldgevoel TO, ik snap best dat je verdrietig bent maar een kat heeft het goed zolang hij goed wordt verzorgd.
Je gaat voor een huisdier met de intentie dat het dan levenslang (voor het dier) is, als dat op één of andere manier niet lukt dan doe je je uiterste best om een goed of nog liever beter huis voor hem te vinden en dat heb je gedaan.
Loslaten doet pijn, sterkte.
Je gaat voor een huisdier met de intentie dat het dan levenslang (voor het dier) is, als dat op één of andere manier niet lukt dan doe je je uiterste best om een goed of nog liever beter huis voor hem te vinden en dat heb je gedaan.
Loslaten doet pijn, sterkte.
maandag 27 april 2020 om 11:32
Ja dus ? Waarom maakt het jou zo kwaad dat anderen blijkbaar wel evenveel liefde hebben voor hun huisdier ? Triest als je je kwaad kunt maken vanwege de liefde die men kan voelen voor een dier.
maandag 27 april 2020 om 11:45
Omdat het niet waar is in TO's geval. Heel veel liefde is er zeker wel maar een heel ander soort liefde dan je voor je kinderen hebt mag ik hopen. Anders had TO serieus met de optie geworsteld of ze kat of kind moest afstaan en ik denk zo dat dat geen seconde gespeeld heeft.Feetjeviva schreef: ↑27-04-2020 11:32Ja dus ? Waarom maakt het jou zo kwaad dat anderen blijkbaar wel evenveel liefde hebben voor hun huisdier ? Triest als je je kwaad kunt maken vanwege de liefde die men kan voelen voor een dier.
maandag 27 april 2020 om 11:46
Ik ben blij toch nog iets van begripvolle reacties te lezen naar TO toe zeg, natuurlijk kunnen uitdrukkingen anders overkomen op anderen. Maar TO mag toch gewoon verdriet hebben om haar kat? Ook al is een kat geen mens, ik snap dat TO zich schuldig voelt.
Mijn kat ruikt ook wel eens naar lammetjes omdat hij door het weiland loopt, dus zo raar is dat niet..
TO sterkte. Ik hoop dat je zoon zich snel beter voelt. Je kat heeft gelukkig wel een fijn plekje gevonden
Mijn kat ruikt ook wel eens naar lammetjes omdat hij door het weiland loopt, dus zo raar is dat niet..
TO sterkte. Ik hoop dat je zoon zich snel beter voelt. Je kat heeft gelukkig wel een fijn plekje gevonden