Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 11:16
Ik ben het met je eens hoor, ze is echt veel te afwachtend en nooit dat ik het zo aangepakt zou hebben maar hij is echt zo flexibel als een loden deur momenteel. Ook stom.lilalinda schreef: ↑04-05-2020 11:13Maar ze heeft helemaal nog geen plan
ze vertelt wat ze allemaal niet wil, en hoe haar van alles overkomen is
Ik snap best, dat hij op basis van dit soort 'gevoelens' niet het leven om gooit
Vandaar, dat ik opper, dat ze zelf de veranderingen in gang zet: ze zoekt zelf een baan, gaat forensen of in een B&B wonen
Dan heb je daarna een basis om samen te kijken waar je toekomst ligt
Chocolade, altijd goed!
maandag 4 mei 2020 om 11:16
Dit klinkt als het legenestsyndroom. Kinderen zij (bijna) het huis uit en nu wil jij iets om dat op te vullen. Je hebt duidelijke wensen, maar wist je man dat ook? Of heb je hem hiermee overvallen?
Ik vind zijn standpunt niet gek, de jouwe ook niet. Samen over praten eventueel met een relatietherapeut. Om op een rij te zetten hoe jullie de toekomst zien.
Ik vind zijn standpunt niet gek, de jouwe ook niet. Samen over praten eventueel met een relatietherapeut. Om op een rij te zetten hoe jullie de toekomst zien.
maandag 4 mei 2020 om 11:19
Man en ik hebben werk&zorg altijd netjes verdeeld. Dat hebben we zo afgesproken.TheeMetChocolade schreef: ↑04-05-2020 11:16Ik ben het met je eens hoor, ze is echt veel te afwachtend en nooit dat ik het zo aangepakt zou hebben maar hij is echt zo flexibel als een loden deur momenteel. Ook stom.
Als hij nu zou komen met: ik wil vanaf nu thuisblijven en professioneel kantklosser worden, zoek jij een baan die meer verdiend?
zou ik ook de loden-deur-tactiek voorstaan
maandag 4 mei 2020 om 11:19
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 08:53Ik wil mijn eigen leven in de hand nemen maar het is nogal wat om daarmee een relatie van 27 jaar op het spel te zetten.
Je zet niet 27 jaar relatie op het spel. Je hebt die al gehad, die waren heel goed en vol.
En het kan heel goed dat je ieder op een gegeven moment wat andere focus krijgt in je leven. Latten lijkt een goed idee
maandag 4 mei 2020 om 11:31
Als haar man niet wil latten dan zet ze misschien wel haar relatie op het spel.
maandag 4 mei 2020 om 11:34
Ik denk dat Whatif-whatif inderdaad een concessie gedaan heeft.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 08:53Bedankt voor jullie reacties!
Inderdaad voor de kinderen bij elkaar blijven hoeft niet meer en ik zou zo een baan hebben en woonruimte kunnen zoeken en mijn eigen pad kunnen gaan.
Alleen is dat in essentie het probleem niet.
Als ik nu mijn eigen pad zou gaan is dat denk ik het einde van mijn huwelijk.
Ik weet dat niet zeker maar ik denk uiteindelijk wel.
We zijn altijd samen geweest en hebben ook altijd samen beslissingen genomen.
Het voelt ook als een daad van egoïsme om mijn ‘zin’ door te drijven.
Het voelt heel dubbel: soms als verwend, egocentrisch gedrag en voel ik angst en zegt een stemmetje: zo erg is het allemaal toch niet.
Maar aan de andere kant voelt het als slap afhankelijk gedrag.
Maar ergens diep van binnen weet ik dat als ik nu niet een keuze ‘ voor mijzelf’ maak ik later spijt krijg en mijn man van alles ga verwijten en dat wil ik niet. Ik wil geen slachtoffer worden! Ik wil mijn eigen leven in de hand nemen maar het is nogal wat om daarmee een relatie van 27 jaar op het spel te zetten.
Maar het is net als een loonsverhoging: na een jaar vergeten mensen dat ze een extra beloning krijgen en dat daar iets tegenover moet staan.
(dat ze stopte met werken toen de kinderen allang uit de luiers en van de basisschool waren, verbaast mij. Behalve als ze heeeel veel bijles nodig hadden).
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
maandag 4 mei 2020 om 11:37
Ik vind dat Whatif een redelijk voorstel gedaan heeft:vrijenblij20220 schreef: ↑04-05-2020 11:31Als haar man niet wil latten dan zet ze misschien wel haar relatie op het spel.
Het is best ingrijpend (twee verhuizingen) maar bij een scheiding/latten kom je op hetzelfde uit.ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen
Al zou het ook kunnen dat Whatif van een baan dichterbij gelukkiger wordt.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
maandag 4 mei 2020 om 11:45
We weten niets van de kinderen van TO. Normale pubers hebben misschien minder begeleiding nodig, maar pubers kunnen ook helemaal vastlopen.
Ze zeggen niet voor niets “ kleine kinderen kleine problemen, grote kinderen, grote problemen?
Ik ken genoeg ouders van pubers die echt wel extra begeleiding en controle nodig hadden. ( drugsgebruik, slachtoffer van loverboys, maar ook depressie, ziekte etc....
Los daarvan ben ik het wel met de reacties eens dat je het verleden niet kunt veranderen. Vraag is of TO destijds heeft aangegeven dat zij weer terug wilde naar de stad en of man idd afspraken negeert of dat TO nooit duidelijk heeft uitgesproken dat zij dit zo zag.
TO, neem die baan in de stad 30 km verderop, en ga lekker forenzen. Na een jaar kun je dan altijd weer het gesprek met je man aan gaan.
Ze zeggen niet voor niets “ kleine kinderen kleine problemen, grote kinderen, grote problemen?
Ik ken genoeg ouders van pubers die echt wel extra begeleiding en controle nodig hadden. ( drugsgebruik, slachtoffer van loverboys, maar ook depressie, ziekte etc....
Los daarvan ben ik het wel met de reacties eens dat je het verleden niet kunt veranderen. Vraag is of TO destijds heeft aangegeven dat zij weer terug wilde naar de stad en of man idd afspraken negeert of dat TO nooit duidelijk heeft uitgesproken dat zij dit zo zag.
TO, neem die baan in de stad 30 km verderop, en ga lekker forenzen. Na een jaar kun je dan altijd weer het gesprek met je man aan gaan.
maandag 4 mei 2020 om 11:52
je bent nu 50, je bent nu op de helft van je levenWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 08:53Bedankt voor jullie reacties!
Inderdaad voor de kinderen bij elkaar blijven hoeft niet meer en ik zou zo een baan hebben en woonruimte kunnen zoeken en mijn eigen pad kunnen gaan.
Alleen is dat in essentie het probleem niet.
Als ik nu mijn eigen pad zou gaan is dat denk ik het einde van mijn huwelijk.
Ik weet dat niet zeker maar ik denk uiteindelijk wel.
We zijn altijd samen geweest en hebben ook altijd samen beslissingen genomen.
Het voelt ook als een daad van egoïsme om mijn ‘zin’ door te drijven.
Het voelt heel dubbel: soms als verwend, egocentrisch gedrag en voel ik angst en zegt een stemmetje: zo erg is het allemaal toch niet.
Maar aan de andere kant voelt het als slap afhankelijk gedrag.
Maar ergens diep van binnen weet ik dat als ik nu niet een keuze ‘ voor mijzelf’ maak ik later spijt krijg en mijn man van alles ga verwijten en dat wil ik niet. Ik wil geen slachtoffer worden! Ik wil mijn eigen leven in de hand nemen maar het is nogal wat om daarmee een relatie van 27 jaar op het spel te zetten.
(veel mensen beseffen zich niet, dat de generatie (die geboren is in ongeveer 1970) massaal de 100 gaat halen)
Je "moet" dus nog 50 jaar met deze man
Er is echt niks mis met nu je eigen plan gaan trekken, een baan zoeken, gaan Latten en zien hoe je de rest van je leven gelukkig(er) gaat worden
Maar doe het zelf, hij mag volmaakt gelukkig zijn in het durp waar jullie nu wonen
maandag 4 mei 2020 om 12:05
Ik denk inderdaad niet dat je van je man kan eisen dat hij zijn fijne huis en fijne baan en alles wat hij heeft opgebouwd opzegt voor een onzekere toekomst. Je hebt nog niet eens een baan daar. Ik zou dat ook niet zomaar doen.
Praat met hem en maak duidelijk dat je echt ongelukkig bent en vraag hem om mee te denken aan een oplossing. Dat jij ongelukkig bent moet hem toch ook pijn doen. Als hij het 100% bij jou blijft neerleggen en niet meedenkt zou ik mijn conclusies trekken.
En ik vraag me ook af: wat zoek je precies in de stad? Heb je daar nog vrienden? Wat mis je nu precies?
Praat met hem en maak duidelijk dat je echt ongelukkig bent en vraag hem om mee te denken aan een oplossing. Dat jij ongelukkig bent moet hem toch ook pijn doen. Als hij het 100% bij jou blijft neerleggen en niet meedenkt zou ik mijn conclusies trekken.
En ik vraag me ook af: wat zoek je precies in de stad? Heb je daar nog vrienden? Wat mis je nu precies?
maandag 4 mei 2020 om 12:23
Als dit niet speelde, zou je dan bij je man blijven?
Houd je genoeg van hem?
Hebben jullie het leuk samen?
Willen jullie weer wat meer samen zijn nu de kinderen bijna het huis uit zijn?
Wil je samen zomeravonden in de tuin doorbrengen?
Spontaan een wandeling maken of naar een winkel of bij iemand langsgaan?
Samen eten en koken?
Dit geef je allemaal op als je alleen in een studio oid in een stad zou zitten. Is dat het je echt waard? Lijkt me ook eenzaam, gedoe en gerede kans uit elkaar te groeien.
Houd je genoeg van hem?
Hebben jullie het leuk samen?
Willen jullie weer wat meer samen zijn nu de kinderen bijna het huis uit zijn?
Wil je samen zomeravonden in de tuin doorbrengen?
Spontaan een wandeling maken of naar een winkel of bij iemand langsgaan?
Samen eten en koken?
Dit geef je allemaal op als je alleen in een studio oid in een stad zou zitten. Is dat het je echt waard? Lijkt me ook eenzaam, gedoe en gerede kans uit elkaar te groeien.
maandag 4 mei 2020 om 12:24
maandag 4 mei 2020 om 12:36
TO, waarom niet gewoon eerst eens die baan zoeken en de reistijd op de koop toe nemen? Misschien baalt je man na verloop van tijd wel enorm omdat je het grootste deel van de dag niet aanwezig bent en hij ineens moet gaan koken enzo. Daar wordt ie vast wat meegaander van denk ik.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 12:38
Maar volgens mij heb je hier ook de kern.
Whatif vindt dat ze altijd al hebben afgesproken dat ze als de kinderen uit huis gaan weer terug zouden verhuizen of op zijn minst andere opties verkennen. Man kennelijk niet.
Dan heb je dus allebei het gevoel dat de ander ineens afwijkt van het plan.
maandag 4 mei 2020 om 12:57
Bedankt voor je uitgebreide reactie. Ik wil inderdaad weer gaan werken maar daar zit hem het pijnpunt niet. Het vinden van werk is geen probleem. Het probleem zit hem voor mij in het feit dat we altijd beslissingen hebben genomen die voor ons beide aanvaardbaar en bevredigend waren . De verhuizing destijds was in het belang van het gezin, niet op basis van een persoonlijk belang van een van ons beide. Ook het stoppen met werken was 5 jaar geleden een gezamenlijk besluit in het belang van het gezin.Maar dat gezin als zodanig is er niet meer dus gaan nu de individuele belangen weer spelen.Het-groepje schreef: ↑04-05-2020 08:44Kunnen jullie niet een studio voor hem kopen in de buurt van zijn werk en een huis in de stad waar hij dan door de week woont?
Komt hij in de weekenden gezellig naar je toe, kun je ergens gaan eten etc.
En hoe ver is het reizen? Is zijn werk in de buurt van een treinstation?
Ik ken andersom veel mensen die gewoon een uur of meer reistijd voor lief nemen voor hun baan in de randstad en dan ergens een mooi huis hebben.
Andersom kan zoiets ook.
Als het zulk bijzonder werk is kan hij misschien zijn werktijden aanpassen, van 8 tot 4 werken heb je vaak geen file.
En weet je al of je ook weer wil gaan werken? Moet je je bijscholen?
Als je zelf inkomen ergegenover kunt stellen kan hij misschien minder gaan werken en is het gesprek gelijkwaardiger.
Ik zou ook niet voor de leukere vrije tijd van mijn niet werkende partner enorm veel meer reistijd willen bijvoorbeeld.
Dan zou ik diegene een treinabonnement geven en zeggen: veel plezier, en Groningen is ook een stad, neem wat lekkere take out mee op de weg terug.
Alle voorstellen die ik hem doe, waarvan jij er ook een paar noem, die veegt hij van tafel omdat hij dat niet wil, hij vindt het prima zo. Zijn werk was altijd zijn grootste troef maar nu er een vacature in het westen is wil hij niet overwegen om daarop te solliciteren. En dat neem ik hem kwalijk omdat alle andere opties ook niet bespreekbaar zijn. Een eigen woonruimte zoeken en gaan latten zou kunnen maar eerlijk gezegd denk ik dat dat het einde van ons huwelijk betekend.
maandag 4 mei 2020 om 13:00
Dat zeggen mensen die in dorpen wonen altijd. Het is echt totaal niet met elkaar te vergelijken. Het soort indrukken dat je op doet, de mensen met wie je in contact komt, allemaal verrijking van je dagelijks bestaan maar ontzettend moeilijk uit te leggen aan iemand die heel tevreden is in de vinex.MarvelousMrsMaisel schreef: ↑04-05-2020 12:24Volgens mij kun je in elk dorp een leuk en actief sociaal leven hebben. Daar heb je geen stad voor nodig.
Voor stadse dingen kun je dan met regelmaat wél uitwijken naar die stad. Schouwburg, theater, etc.
Het klinkt meer alsof je je leven saai vindt, ipv de plek waar je woont.
maandag 4 mei 2020 om 13:00
en hoe erg is dat??Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 12:57Een eigen woonruimte zoeken en gaan latten zou kunnen maar eerlijk gezegd denk ik dat dat het einde van ons huwelijk betekend.
misschien is het daar wel de tijd voor
maandag 4 mei 2020 om 13:02
Ja dat is inderdaad een uitkomst: dat we beide een andere weg inslaan en dat voelt zuur. Ik hou van mijn man en mijn kinderen maar ook van mijzelf. Ik heb keuzes gemaakt in het belang van ons gezin samen met hem en ik heb nu het gevoel dat ik klem gezet ben. Hij kijkt nu niet meer naar 'ons' belang maar naar zijn belang en doet al mijn wensen af als: verwend, gezeur, onrealistisch
maandag 4 mei 2020 om 13:03
Ik zeg het niet vaak want meestal vind ik relatietherapie totale onzin. Maar in dit geval zou ik dat serieus overwegen omdat ik zou willen begrijpen hoe die loden deur in elkaar zit zonder in ordinaire machtsspelletjes te verzanden.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 12:57Bedankt voor je uitgebreide reactie. Ik wil inderdaad weer gaan werken maar daar zit hem het pijnpunt niet. Het vinden van werk is geen probleem. Het probleem zit hem voor mij in het feit dat we altijd beslissingen hebben genomen die voor ons beide aanvaardbaar en bevredigend waren . De verhuizing destijds was in het belang van het gezin, niet op basis van een persoonlijk belang van een van ons beide. Ook het stoppen met werken was 5 jaar geleden een gezamenlijk besluit in het belang van het gezin.Maar dat gezin als zodanig is er niet meer dus gaan nu de individuele belangen weer spelen.
Alle voorstellen die ik hem doe, waarvan jij er ook een paar noem, die veegt hij van tafel omdat hij dat niet wil, hij vindt het prima zo. Zijn werk was altijd zijn grootste troef maar nu er een vacature in het westen is wil hij niet overwegen om daarop te solliciteren. En dat neem ik hem kwalijk omdat alle andere opties ook niet bespreekbaar zijn. Een eigen woonruimte zoeken en gaan latten zou kunnen maar eerlijk gezegd denk ik dat dat het einde van ons huwelijk betekend.
maandag 4 mei 2020 om 13:06
zijn keuzes waren ook in het belang van het gezin he?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:02Ja dat is inderdaad een uitkomst: dat we beide een andere weg inslaan en dat voelt zuur. Ik hou van mijn man en mijn kinderen maar ook van mijzelf. Ik heb keuzes gemaakt in het belang van ons gezin samen met hem en ik heb nu het gevoel dat ik klem gezet ben. Hij kijkt nu niet meer naar 'ons' belang maar naar zijn belang en doet al mijn wensen af als: verwend, gezeur, onrealistisch
Hij moest het hele gezin financieel draaiend houden
maandag 4 mei 2020 om 13:08
Hij kon dat wel doen in de door hem gewenste setting, omdat TO hierin mee ging.
Nu zij hem herinnert aan wat ze toen hebben afgesproken geeft hij niet thuis.
Het is toch geven én nemen, beide kanten op...?!
maandag 4 mei 2020 om 13:09
Lief! Wat een leuke oplossingen. Maar weet je Viva- amber het gaat er niet om dat ik mij verveel. Ik ben goed opgeleid en wil graag weer het werk doen waar ik goed in ben en waar ik blij van word. Ik wil niet meer in een vergrijsd dorp wonen waar ik eerst een 1/2 uur moet rijden voordat ik naar een fatsoenlijk restaurant kan of naar de film. Toen de kinderen klein waren maakten we niet, in die zin, meer gebruik van de stad maar nu mis ik het. Ik hou van de stad en dat is een voorkeur en mijn man houdt van een dorp. We hoeven in de stad niet drie hoog achter te wonen.viva-amber schreef: ↑04-05-2020 08:46Kun je daar in de buurt niet een eenvoudige baan vinden of vrijwilligerswerk doen?
Kun je wat vaker vrienden uitnodigen om te komen eten en slapen?
Begin een B&B na de crisis?
Neem een pool met een poolboy.
Doe vrijwilligerswerk...
Begin een moestuin, theetuin, weet ik veel wat.
Je kunt er overal iets van maken naar mijn mening.
Verhuizen is niet de enige optie om iets van je leven te maken.
