Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 17:35
Ik zou teleurgesteld zijn over een moeder die blijkbaar jarenlang tegen haar zin 'zoveel opgeofferd heeft' voor het gezin.
Je hele beeld van het gelukkige gezin dat je dacht te zijn spat dan toch als 'n luchtbel uit elkaar?
maandag 4 mei 2020 om 17:36
TO gaf haar baan op om haar kinderen "naar de zelfstandigheid te begeleiden". Op dat moment was haar man degene die het enige inkomen binnen bracht. Ik weet niet of hij daar zo om stond te springen. IN eerste instantie zegt TO ook dat zij een vak heeft, dat ze overal kan uitoefenen. Waarom dan je baan opzeggen en nu klagen dat je je verveeld? TO heeft dit voor een groot gedeelte dus ook laten gebeuren.LaFolie schreef: ↑04-05-2020 09:01Ik vind je man eigenlijk egoïstisch. Het is heel duidelijk dat jij steeds alles hebt opgegeven en dat hij z'n zin altijd heeft doorgedreven. Hij had 16 jaar terug ook rekening met jou kunnen houden en die baan in de stad kunnen nemen.
Hij heeft er voor gekozen voor zichzelf te kiezen toen, dat recht heb jij nu zeker ook.
Het heeft geen zin om hem nu allemaal verwijten van 16 jaar terug te gaan maken natuurlijk, maar je kan wel zeggen dat jij hier al jaren op wacht en dat jij in ieder geval gaat. Wat hij doet is dan aan hem.
En als dat het einde van je huwelijk betekent... Dat is kut, maar daar kom je overheen. Ik denk dat als je blijft je de kans loopt erg bitter te worden en je man de schuld gaat geven van je ongelukkigheid.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 17:38
Wat had ze dan moeten doen?redbulletje schreef: ↑04-05-2020 17:35Ik zou teleurgesteld zijn over een moeder die blijkbaar jarenlang tegen haar zin 'zoveel opgeofferd heeft' voor het gezin.
Je hele beeld van het gelukkige gezin dat je dacht te zijn spat dan toch als 'n luchtbel uit elkaar?
16 jaar geleden moeten scheiden en de kinderen over en weer sturen?
Dat is ook weer drama volgens sommigen hier.
Zeker als er 2 uur reistijd tussen beide ouders zit.
Ik zou dus ergens net blij zijn dat mijn moeder 16 jaar heeft volgehouden.
En perfect snappen dat ze het nu zat is en ook haar eigen leven wil.
Op een moment dat ze daar nog "jong genoeg" voor is en nog kansen heeft.
Op haar 55ste of 60ste moet ze daar niet meer aan beginnen.
anoniem_387728 wijzigde dit bericht op 04-05-2020 17:39
9.44% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 17:38
Ik snap je ook helemaal. Hier ook man met goede baan, voor verhuisd etc. Alles draait om de kinderen en je man. Ik wil dus ook ooit ( binnen korte termijn) naar de grote stad. Weer gaan werken etc.
In jouw geval zou ik het doen. Ga solliciteren. Eerst maar ff reizen idd als je de baan hebt. En als het je nog goed bevalt of met hem verhuizen of hij blikft daar en jij neemt een leuk appartement in de stad.
Doen doen doen.
Je leeft maar een keer. Nu kies je een keer voor jezelf.
Veel geluk alvast!
In jouw geval zou ik het doen. Ga solliciteren. Eerst maar ff reizen idd als je de baan hebt. En als het je nog goed bevalt of met hem verhuizen of hij blikft daar en jij neemt een leuk appartement in de stad.
Doen doen doen.
Je leeft maar een keer. Nu kies je een keer voor jezelf.
Veel geluk alvast!
maandag 4 mei 2020 om 17:38
maandag 4 mei 2020 om 17:40
Waarschijnlijk ben jij iemand die het niet uitmaakt wat voor werk ze doet, als het maar betaald. Maar als je jarenlang gestudeerd hebt voor een vak, dan wil je daar ook graag in werken. Het lijkt mij bijzonder zuur als je gestudeerd om bijvoorbeeld leraar Engels te worden en je vent zegt dat de kindertjes van de plaatselijke peuterspeelzaal ook leuk zijn en dat je daar maar les moet gaan geven. Daar heb je niet jarenlang voor op school gezeten, dat is niet hetzelfde.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 17:25Zij kan toch in de buurt een baan zoeken? Zij zet de boel op scherp door naar een onaantrekkelijke stad te willen om te werken en wonen.
Hij is thuis waar ze nu wonen. Het is niet zijn schuld dat TO niet eerder (als in binnen 1-2 jaar) aan de bel heeft getrokken dat ze het een kutdorp vindt en er niet kan aarden. Hij is er wel thuis, je gooit geen 16 jaar woongenot weg voor iets zonder zekerheden. Behalve dat hij zeker weet dat hij die stad niets vindt waarschijnlijk.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 17:41
Ze had nog niet aan kinderen moeten beginnen als ze nog niet op haar gewenste woonplek kon wonen. Eerst een thuis opbouwen en daarna een gezin stichten lijkt mij een logischere volgorde. En als dat niet met deze man zou zijn geweest omdat hij andere woonwensen had dan zij, dan had ze verder kunnen kijken naar iemand met dezelfde wensen.Marnamai schreef: ↑04-05-2020 17:38Wat had ze dan moeten doen?
16 jaar geleden moeten scheiden en de kinderen over en weer sturen?
Dat is ook weer drama volgens sommigen hier.
Zeker als er 2 uur reistijd tussen beide ouders zit.
Ik zou dus ergens net blij zijn dat mijn moeder 16 jaar heeft volgehouden.
En perfect snappen dat ze het nu zat is en ook haar eigen leven wil.
Op een moment dat ze daar nog "jong genoeg" voor is en nog kansen heeft.
Op haar 55ste of 60ste moet ze daar niet meer aan beginnen.
maandag 4 mei 2020 om 17:44
Als het beroep alleen maar daar kan worden uitgeoefend had TO andere prioriteiten moeten stellen, dus niet aan kinderen beginnen of pas als zij ook daadwerkelijk kon wonen en werken in de door haar gewenste regio.Kirby schreef: ↑04-05-2020 17:40Waarschijnlijk ben jij iemand die het niet uitmaakt wat voor werk ze doet, als het maar betaald. Maar als je jarenlang gestudeerd hebt voor een vak, dan wil je daar ook graag in werken. Het lijkt mij bijzonder zuur als je gestudeerd om bijvoorbeeld leraar Engels te worden en je vent zegt dat de kindertjes van de plaatselijke peuterspeelzaal ook leuk zijn en dat je daar maar les moet gaan geven. Daar heb je niet jarenlang voor op school gezeten, dat is niet hetzelfde.
Ik ben inmiddels erg nieuwsgierig naar het soort beroep wat je alleen maar in de randstad kunt uitoefenen.
anoniem_109047 wijzigde dit bericht op 04-05-2020 17:44
6.66% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 17:44
Ik zou er niet van schrikken als de man van opstartster arts / specialist is.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 17:41Ze had nog niet aan kinderen moeten beginnen als ze nog niet op haar gewenste woonplek kon wonen. Eerst een thuis opbouwen en daarna een gezin stichten lijkt mij een logischere volgorde.
Ook ivm dat ie maar op een aantal plekken kan werken.
Zo iemand studeert 100 jaar
(lees: vaak tot zijn 35ste).En wacht over 't algemeen geen 100 jaar met kinderen.
Op een gegeven moment moet je dan wel - als je graag samen kinderen wil - eens beginnen aan kinderen.
Als je er meerdere hebt dus liefst voor je 35ste.
maandag 4 mei 2020 om 17:49
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 13:02Ja dat is inderdaad een uitkomst: dat we beide een andere weg inslaan en dat voelt zuur. Ik hou van mijn man en mijn kinderen maar ook van mijzelf. Ik heb keuzes gemaakt in het belang van ons gezin samen met hem en ik heb nu het gevoel dat ik klem gezet ben. Hij kijkt nu niet meer naar 'ons' belang maar naar zijn belang en doet al mijn wensen af als: verwend, gezeur, onrealistisch
Zoals ik het lees kijk jij ook naar jouw belang. Kijken jullie dus allebei 'egoïstisch" Als consessies volgens jou niet gaan werken (die baan op 30 km) dan ga je dus andere keuzes maken.
Ik denk ook dat weer een nieuw leven opbouwen op jouw leeftijd wel even wat anders is, dan toen je jonger was. De meeste mensen zitten in hun eigen kring en stramien.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 17:50
Zet ik je vervelend weg of zeg ik dingen die je niet leuk vindt om te horen? Dat zijn twee verschillende dingen, natuurlijk.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:59Ik lees en waardeer je bijdrages echt, net zoals van alle anderen hier; maar ik ontkom ook niet aan het gevoel dat je mij op een vervelende manier wegzet en dat vind ik jammer. Maar goed ergens hou je mij ook wel scherp, ik zou het alleen wel fijn vinden als het respectvol blijft.
Om op je laatste vraag die ik heb gelezen antwoordt te geven: het is een corporate recruiter en de gesprekken zijn op 28 mei en daarom is dit onderwerp nu voor mij zo actueel
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 17:53
redbulletje schreef: ↑04-05-2020 17:44Als het beroep alleen maar daar kan worden uitgeoefend had TO andere prioriteiten moeten stellen, dus niet aan kinderen beginnen of pas als zij ook daadwerkelijk kon wonen en werken in de door haar gewenste regio.
Ik ben inmiddels erg nieuwsgierig naar het soort beroep wat je alleen maar in de randstad kunt uitoefenen.
Dat had je 16 jaar geleden natuurlijk ook tegen haar man kunnen zeggen. Beetje raar dat dit wel geldt voor TO maar dan weer niet voor haar man.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 17:53
Waarom loop je zo ver op de zaken vooruit? Weet je hoe vaak ik mails of verzoeken voor gesprekken van recruiters heb? Nu door de corona is het wat opgedroogd maar ik heb periodes gehad dat ik wekelijks meerdere verzoeken kreeg.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:04Ik denk dat het daar uiteindelijk wel op uit zal draaien. Ik hoop dat we het samen redden. Ik wil er alleen alles aan gedaan hebben om tot een gezamenlijk besluit te komen. Ik ben van de compromissen en misschien is dat wel een zwaktebod en moet ik strijdvaardig mijn eigen plan trekken
Ga nu eerst eens gewoon concreet kijken waar jij jullie hele leven voor overhoop wil gooien. Voor de goede orde; ik mag hopen dat het om banen gaat die van hetzelfde salarisniveau zijn als van je man?
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 17:54
Ik zou super trots zijn.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 17:35Ik zou teleurgesteld zijn over een moeder die blijkbaar jarenlang tegen haar zin 'zoveel opgeofferd heeft' voor het gezin.
Je hele beeld van het gelukkige gezin dat je dacht te zijn spat dan toch als 'n luchtbel uit elkaar?
maandag 4 mei 2020 om 17:57
Maar man woont toch waar hij wil wonen? TO is blijkbaar zeer tegen haar zin mee gegaan en heeft de verhuizing niet teruggedraaid voordat die man zich er volledig gesetteld had.
maandag 4 mei 2020 om 17:57
Maar er is toch ook nog niks? Sorry, maar ik zou ook never nooit een toezegging doen dat we gaan verhuizen zonder dat er een concreet plan is. En ik zou al helemaal niet beloven dat ik de baan die ons hele leven bekostigt wel even aan de wilgen hang.Kirby schreef: ↑04-05-2020 17:05En dus zou haar man kunnen zeggen, zodra jij een baan hebt gaan we kijken op welke manier we het gaan regelen. Maar nee, hij wil niks regelen, hij wil niet halverwege wonen, hij wil niet in de stad wonen, hij wil geen andere baan, hij wil niet dat zij dan doordeweeks in haar eentje in de stad woont. Hij zegt overal nee op.
Ik zou zelf gewoon die baan zoeken en een woonruimte huren in de stad waar ik werk. Jammer dan van mijn huwelijk maar een man die uitsluitend zijn eigen belangen voorop stelt zonder ook maar een millimeter toe te geven aan mijn wensen ben je beter kwijt dan rijk.
Dat zijn dingen waar ik eventueel pas over zou willen praten als hetgeen wat daar tegenover staat ook serieus is.
Dt bedoel ik met dat frivole van mensen die kennelijk niet gewend zijn om kostwinner te zijn: hoe zouden jullie het vinden als jullie man zonder dat hij iets anders heeft thuis kwam met de mededeling "oh, trouwens, ik heb mijn baan opgezegd want ik had bedacht dat we wel in Maastricht zouden kunnen gaan wonen". Dan flip je toch de pan uit, van boosheid maar ook van de stress waar je in godsnaam van moet gaan leven?
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 17:58
Wie zegt dat hij haar dat niet gunt?
Hij gunt haar ongetwijfeld best een carriere, maar hij gunt zichzelf en hun kinderen ook een dak boven hun hoofd en zekerheid dat ze dat volgend jaar ook nog hebben.
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 18:00
Grote kans dat man pas luistert en ziet, wanneer TO laat zien hoe erg ze het eigenlijk meent. Door wél die baan te nemen in die grotere stad. Door wél te zorgen voor woonruimte voor zichzelf, in die grote stad. Tot nu toe denkt man dat ze een verwende prinses is, die gaat stampvoeten, omdat ze haar zin niet krijgt. Wanneer ze zelf al stappen gaat nemen, dan ziet hij dat ze het echt meent. Hoe ze het echt beleeft.
Nu zijn het, voor mijn gevoel, alleen roze dromen, die ze achterna jaagt.
Later is nu
maandag 4 mei 2020 om 18:01
Maar hoe zie je het dan voor je? Toets je plannen eens aan ons?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:23Nee, want hij vind dat ik egocentrisch ben door maar te overwegen om een van deze banen te nemen want dan moet er dus een beslissing geforceerd worden en hij vind dat ik daarmee ons huwelijk op scherp zet. Hij snapt niet waarom ik dit wil en waarom alles niet zo kan blijven als het is want zo gaat het al 16 jaar goed. En aan de reactie van sommige hier is dat geen egocentrische reactie maar heel logisch
Heb je überhaupt genoeg geld om in de Randstad te gaan wonen, of moet je man dat opbrengen? Je weet wat je voor een rijtjeshuis in Amsterdam of Utrecht betaalt?
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 18:01
Hij kan gewoon zijn job houden, hé.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 17:58Wie zegt dat hij haar dat niet gunt?
Hij gunt haar ongetwijfeld best een carriere, maar hij gunt zichzelf en hun kinderen ook een dak boven hun hoofd en zekerheid dat ze dat volgend jaar ook nog hebben.
Of verkassen naar een andere job die vrijkomt in de regio waar zij wil gaan zoeken.
Ze leven blijkbaar al een aantal jaar op 1 loon en dan is dat dak blijkbaar ook te betalen.
Hij moet er alleen mee akkoord gaan dat zij ook terug gaat werken en dat ze daar mogelijk een half uur of een uur verder voor moeten verhuizen en dat ze beiden pendelen. Of dat zij bijvoorbeeld 2 dagen in de week elders slaapt.
Alles weigert hij.
Zij moet maar vrijwilligerswerk gaan doen of een B&B beginnen thuis.
En vooral vrouw aan de haard blijven die - nu de kinderen het huis uit zijn - alleen zijn was doet en kookt voor hem.
En die vooral niet laat merken dat ze dat leven zat is, net zoals de plaats waardat ze voor zijn job naartoe verhuisd zijn.
maandag 4 mei 2020 om 18:04
Ik heb niet alles gelezen, maar ik mis een beetje het tijdsvak in deze kwestie. Hoe lang speelt dit? Hoe lang weet je man dat je elders wilt werken en wonen?
Je hebt dus ooit je goede baan opgegeven om te verhuizen naar Oost Nederland. Wat zijn de afspraken toen geweest? Heb je daarna een gelijkwaardige baan kunnen vinden?
Is er een mogelijkheid dat je man overvallen is door je vraag? Ik weet van mijzelf (en voor vriend geldt dit ook) dat deze soort dingen altijd een tijdje moeten sudderen en dat we tijd nodig hebben om de consequenties te overdenken.
Mochten jullie hier echt niet uitkomen, dan lijkt mij relatietherapie bij uitstek geschikt voor dit soort kwesties. Ik denk ook dat het enorm kan meehelpen als een neutraal persoon meekijkt naar wat er speelt. TO, er lijkt bij jou sprake te zijn van wrok/teleurstelling, ik denk dat je eerst van dat gevoel af moet om constructief te kunnen overleggen. Staat je man open voor een gesprek bij een relatietherapeut?
Je hebt dus ooit je goede baan opgegeven om te verhuizen naar Oost Nederland. Wat zijn de afspraken toen geweest? Heb je daarna een gelijkwaardige baan kunnen vinden?
Is er een mogelijkheid dat je man overvallen is door je vraag? Ik weet van mijzelf (en voor vriend geldt dit ook) dat deze soort dingen altijd een tijdje moeten sudderen en dat we tijd nodig hebben om de consequenties te overdenken.
Mochten jullie hier echt niet uitkomen, dan lijkt mij relatietherapie bij uitstek geschikt voor dit soort kwesties. Ik denk ook dat het enorm kan meehelpen als een neutraal persoon meekijkt naar wat er speelt. TO, er lijkt bij jou sprake te zijn van wrok/teleurstelling, ik denk dat je eerst van dat gevoel af moet om constructief te kunnen overleggen. Staat je man open voor een gesprek bij een relatietherapeut?
maandag 4 mei 2020 om 18:04
fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 14:14Overigens, TO, ik woon in de Randstad, mijn hele leven al, maar werk ook mijn hele werkzame leven al op banen tussen de 15 en 65 km afstand van mijn huis. Dus ik snap ook het probleem van die 30km in je OP niet helemaal.
Edit: oh verkeerd gelezen, het gaat om minuten. 30 minuten vind ik persoonlijk gewoon een standaardreistijd, die heb ik elke dag en dat vind ik weinig, ik heb ook jaren en jaren op een uur tot zelfs een uur en drie kwartier reistijd enkele reis gewerkt.
Zelfs binnen een (grote) stad heb je al snel 30 minuten reistijd, volgens mij.
Later is nu
