Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 16:45
Je gooit sowieso met dit hele onderwerp alleen maar de knuppel in het hoenderhok.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:37Ja, misschien moet ik de knuppel aar in het hoenderhok gooien en die stap nemen en dan maar zien waar het schip strand. ik vind het alleen zo jammer dat het op deze manier moet
Je verveelt je en daarom moet je man, niet jij, alle zekerheden van jullie hele gezin door de plee spoelen. Als het nu was omdat jij een droombaan aangeboden had gekregen in Nepal ofzo, ja, dan had je een punt. Maar je hébt nog niet eens een baan, je hebt alleen een fantasiebeeld van jezelf in een flitsende carrière in de Randstad. Terwijl je al minstens 16 jaar niet op dat niveau gewerkt hebt en de kans dus helemaal niet eens reeel is dat je dat ook echt kunt en gaat volhouden.
Echt, probeer nu eens serieus te beargumenteren waarom jij denkt dat jij even zo fluitend in de Randstad waar je dus ook al minstens 16 jaar niet woont en geen netwerk hebt, wel eventjes een nieuw leven uit de grond gaat stampen waarmee je je hele gezin kan steunen, draaiend houden, gelukkig kan maken en kan onderhouden?
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:47
En dan verwacht jij dat hij zich moet aarden in een drukke stad met veel meer ruis, veel meer mensen, veel minder ruimte/groen?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 16:44Mijn ouders en familie wonen in de stad waar ik vandaan kom ook op 2 uur rijden hier vandaan. Ik heb een aantal 'basis' vrienden die allemaal verspreid over het land en in het buitenland wonen. Drie goede vriendinnen ook verspreid over het land en hier in het dorp een aantal kennissen en een vriendin. Mijn man heeft zijn collega'stwee goede vrienden die elders in het land wonen en hier een paar kennissen van zijn sportclub. Hij is een einzelgänger.
maandag 4 mei 2020 om 16:48
Mijn reacties zijn geenszins bedoeld om haar belachelijk te maken. Ik reageer echt erg serieus en hoop ook dat ze over mijn bijdrages nadenkt.starbright schreef: ↑04-05-2020 16:45Ja joh, maak haar nog even extra belachelijk. Thuis wordt ze ook al niet seieus genomen dus waarom zouden jullie het wel doen?
Am Yisrael Chai!
maandag 4 mei 2020 om 16:51
Hier team vrouw!
Ik heb 10 jr geleden dezelfde keuze gemaakt en er wordt nu gezegd; nee hoor dat heb ik nooit zo gezegd en dit is het!
Als je getrouwd bent en samen een gezin hebt, stel je het gezin boven alles; wat heb je daarvoor nodig een financiele zelfstandigheid, leuk huis, kindvriendelijke omgeving en we zien wel wat er na komt.
Hier zijn de kinderen in puberleeftijdtijd maar er is idd nu een tijd dat ik weer ik mag zijn, niet constant vrouw van en moeder van maar ook gewoon Zeepdoos!
Ik kan je geen advies geven, wel door het bespreekbaar te maken en ga eens die plaatsen bezoeken waar je dat zou willen wonen, misschien is het wel heel erg veranderd of vind je je man eigenlijk ook wel fijn en ziet hij dat het helemaal niet zo erg hoeft te zijn etc
Ik heb 10 jr geleden dezelfde keuze gemaakt en er wordt nu gezegd; nee hoor dat heb ik nooit zo gezegd en dit is het!
Als je getrouwd bent en samen een gezin hebt, stel je het gezin boven alles; wat heb je daarvoor nodig een financiele zelfstandigheid, leuk huis, kindvriendelijke omgeving en we zien wel wat er na komt.
Hier zijn de kinderen in puberleeftijdtijd maar er is idd nu een tijd dat ik weer ik mag zijn, niet constant vrouw van en moeder van maar ook gewoon Zeepdoos!
Ik kan je geen advies geven, wel door het bespreekbaar te maken en ga eens die plaatsen bezoeken waar je dat zou willen wonen, misschien is het wel heel erg veranderd of vind je je man eigenlijk ook wel fijn en ziet hij dat het helemaal niet zo erg hoeft te zijn etc
maandag 4 mei 2020 om 16:53
Kirby schreef: ↑04-05-2020 16:44Waarom wordt er zo op TO gehakt? Het enige wat ze wil is SAMEN tot een besluit te komen waar ze SAMEN mee kunnen leven en vervolgens wordt ze hier weggezet als een dom prinsesje die niet snapt dat ze heus geen baan kan vinden en die gewoon naar haar eigenaar man moet luisteren want hij is de kostwinner dus zijn wil is wet. Ze heeft diverse voorstellen gedaan maar het enige wat er uit die vent komt is nee. Hij denkt niet mee, hij komt niet zelf met voorstellen, niks.
TO heeft alleen maar voorstellen gedaan waarbij zij in ieder geval verhuist. Of met z'n allen verhuizen of zij een huis in de stad waar zij doordeweeks verblijft. Ik kan me goed voorstellen dat haar man niet staat te springen, zeker als er nog helemaal geen baan is.
maandag 4 mei 2020 om 16:54
Dat is het. Samen komen jullie er niet uit. Jij kunt niet voor hem beslissen wat hij wil, kan of moet. Maar jij kunt wel jouw leven zo invullen als je zelf wilt. En dan kijken hoe zijn leven en jouw nieuwe leven in elkaar kunnen vallen.
maandag 4 mei 2020 om 16:55
Fashionvictim is misschien erg hard in hoe ze zichzelf uitspreekt maar als je het mij vraagt zit er een kern van waarheid in.
TO heeft nu een bepaalde zekerheid in haar bestaan en wil dat zij en manlief dat opgeven voor een fantasie, want er is nog niks concreet.
Daarom, nogmaals, begin eens met een baan en ga gewoon rijden.
TO heeft nu een bepaalde zekerheid in haar bestaan en wil dat zij en manlief dat opgeven voor een fantasie, want er is nog niks concreet.
Daarom, nogmaals, begin eens met een baan en ga gewoon rijden.
maandag 4 mei 2020 om 16:59
Ik lees en waardeer je bijdrages echt, net zoals van alle anderen hier; maar ik ontkom ook niet aan het gevoel dat je mij op een vervelende manier wegzet en dat vind ik jammer. Maar goed ergens hou je mij ook wel scherp, ik zou het alleen wel fijn vinden als het respectvol blijft.fashionvictim schreef: ↑04-05-2020 16:48Mijn reacties zijn geenszins bedoeld om haar belachelijk te maken. Ik reageer echt erg serieus en hoop ook dat ze over mijn bijdrages nadenkt.
Om op je laatste vraag die ik heb gelezen antwoordt te geven: het is een corporate recruiter en de gesprekken zijn op 28 mei en daarom is dit onderwerp nu voor mij zo actueel
maandag 4 mei 2020 om 17:00
Vind juist TO star dat ze het over verhuizen heeft terwijl ze uberhaupt nog geen baan heeft, laat staan een vast contract!parbleumondieu schreef: ↑04-05-2020 16:58Neem vooral de baan aan die je het liefst wil doen. Dan heb je de basis van wat je wil gelegd. De rest volgt vanuit die keuze.
En ik vind je man star in zijn opstelling en niet communicatief vaardig.
maandag 4 mei 2020 om 17:01
maandag 4 mei 2020 om 17:04
Ik denk dat het daar uiteindelijk wel op uit zal draaien. Ik hoop dat we het samen redden. Ik wil er alleen alles aan gedaan hebben om tot een gezamenlijk besluit te komen. Ik ben van de compromissen en misschien is dat wel een zwaktebod en moet ik strijdvaardig mijn eigen plan trekken
maandag 4 mei 2020 om 17:04
Ik zou klaar zijn met een kerel die al 16 jaar zijn eigen geluk voorop stelt.
En niet 1 toegeving wil doen.
Solliciteren dus en kijken waar je beland. En sneuvelt je huwelijk daarop ... so be it.
Misschien heeft hij het ook nodig om te zien dat het je deze keer toch écht menens is. En dat hij dus kan kiezen: Meedenken over "iets in 't midden" of je kwijt zijn.
En niet 1 toegeving wil doen.
Solliciteren dus en kijken waar je beland. En sneuvelt je huwelijk daarop ... so be it.
Misschien heeft hij het ook nodig om te zien dat het je deze keer toch écht menens is. En dat hij dus kan kiezen: Meedenken over "iets in 't midden" of je kwijt zijn.
maandag 4 mei 2020 om 17:05
En dus zou haar man kunnen zeggen, zodra jij een baan hebt gaan we kijken op welke manier we het gaan regelen. Maar nee, hij wil niks regelen, hij wil niet halverwege wonen, hij wil niet in de stad wonen, hij wil geen andere baan, hij wil niet dat zij dan doordeweeks in haar eentje in de stad woont. Hij zegt overal nee op.nerdopviva schreef: ↑04-05-2020 16:53TO heeft alleen maar voorstellen gedaan waarbij zij in ieder geval verhuist. Of met z'n allen verhuizen of zij een huis in de stad waar zij doordeweeks verblijft. Ik kan me goed voorstellen dat haar man niet staat te springen, zeker als er nog helemaal geen baan is.
Ik zou zelf gewoon die baan zoeken en een woonruimte huren in de stad waar ik werk. Jammer dan van mijn huwelijk maar een man die uitsluitend zijn eigen belangen voorop stelt zonder ook maar een millimeter toe te geven aan mijn wensen ben je beter kwijt dan rijk.
Creativity is intelligence having fun
maandag 4 mei 2020 om 17:05
Hij hoeft ook niet meteen te verhuizen en zelfs helemaal niet te verhuizen als hij niet wil. Hij wil alleen ook niet dat ik door de week elders woonnerdopviva schreef: ↑04-05-2020 16:55Ik ken trouwens diverse mensen die een baan elders hadden gevonden en hun gezin hebben meegenomen. Maar die hebben stuk voor stuk eerst geforenst (soms zelfs de halve wereld over) en zijn daarna pas verhuisd.
maandag 4 mei 2020 om 17:09
Ik denk dat ik dat ga doen. Dat zelfstandig wonen gaat wel lukken. In de fantasiewereld waarin ik leef, volgens sommige hier, had ik dat zo graag in overeenstemming met hem gedaan
maandag 4 mei 2020 om 17:09
Eigenlijk wil hij dus dat jij de komende 30 jaar vrouw aan de haard blijft?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:05Hij hoeft ook niet meteen te verhuizen en zelfs helemaal niet te verhuizen als hij niet wil. Hij wil alleen ook niet dat ik door de week elders woon
In een buurt die je niet ligt.
maandag 4 mei 2020 om 17:09
Omdat jullie geen 20 meer zijn en je uit elkaar groeit als je nu van plan bent om nog 10 jaar uit elkaar te wonen. Wanneer ben je dan van plan elkaar te zien? Elk weekend naar huis moeten of hij naar de stad? Nooit gewoon lekker kunnen afschakelen van werk en samen lekker thuis zijn.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:05Hij hoeft ook niet meteen te verhuizen en zelfs helemaal niet te verhuizen als hij niet wil. Hij wil alleen ook niet dat ik door de week elders woon
Je kunt niet alles hebben in het leven. Jij hebt gekozen voor een gezinsleven. Beetje zonde om een jarenlange goede relatie weg te gooien omdat je je alsnog even wil proberen te bewijzen op carrieregebied. Wat als die baan flopt? Hoe realistisch is het dat jij op jouw leeftijd en met jouw CV nog een baan op niveau krijgt met 'n hoog salaris? Overal wordt nu de broekriem aangespannen tijdens de crisis. Cao's gaan op de schop. Terwijl jouw man waarschijnlijk een heel degelijk pakket arbeidsvoorwaarden heeft met 'n goede vaste baan die jarenlang het inkomen voor een 5-persoonshuishouden heeft opgebracht.
anoniem_109047 wijzigde dit bericht op 04-05-2020 17:11
20.32% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 17:11
Je trekt het nog steeds naar iets negatiefs. Zoals ik al eerder zei, op dit moment kun je niet tot een gezamenlijk besluit komen, omdat dat een besluit zou zijn gebouwd op drijfzand. Er moet eerst iets concreets zijn (een baan) voor je het kunt gaan hebben over compromissen of een eigen plan trekken.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:04Ik denk dat het daar uiteindelijk wel op uit zal draaien. Ik hoop dat we het samen redden. Ik wil er alleen alles aan gedaan hebben om tot een gezamenlijk besluit te komen. Ik ben van de compromissen en misschien is dat wel een zwaktebod en moet ik strijdvaardig mijn eigen plan trekken
