Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
maandag 4 mei 2020 om 17:12
Eventueel met vrijwilligerswerk of een B&B
maandag 4 mei 2020 om 17:12
Met zo'n man die je geen eigen carrière op een eigen plek gunt zou ik dus klaar zijn.
Zeker nu de kinderen uitgevlogen zijn.
Je hebt lang genoeg alles aan de kant geschoven.
maandag 4 mei 2020 om 17:15
Ik vind het niet negatief. Zijn opstelling is echt star en niet empathisch. Hij zegt gewoon: het is slikken of stikken en daar moet TO het dan maar mee doen.
Eigenlijk het bekende verhaal waarbij de ene partner dan maar alles op scherp zet zodat de andere partner geen keus meer heeft dan zijn/haar eigen weg te volgen. Om dan nog een trap na te krijgen als veroorzaker van de breuk.
Eigenlijk het bekende verhaal waarbij de ene partner dan maar alles op scherp zet zodat de andere partner geen keus meer heeft dan zijn/haar eigen weg te volgen. Om dan nog een trap na te krijgen als veroorzaker van de breuk.
maandag 4 mei 2020 om 17:16
Uiteindelijk gaat ook dit je de kop kosten.
Het gaat hem irriteren dat je afhankelijk bent. Dat hij degene moet zijn die altijd (in zijn ogen) de sterkste is.
Let maar op: dan is hij degene die de midlifecrisis krijgt
En dan is iedereen boos op hem.
Nu ben jij degene die niet wordt begrepen.
Het is linksom of rechtsom
maandag 4 mei 2020 om 17:17
Ja ik heb twee concrete voorstellen van corporate recruiters en heb 28 mei het eerste gesprek
maandag 4 mei 2020 om 17:18
Hij is gewoon realistisch. Het gaat gewoon niet werken als TO een carriere wil starten op grote afstand. Dan groeien ze uit elkaar.starbright schreef: ↑04-05-2020 17:15Ik vind het niet negatief. Zijn opstelling is echt star en niet empathisch. Hij zegt gewoon: het is slikken of stikken en daar moet TO het dan maar mee doen.
Eigenlijk het bekende verhaal waarbij de ene partner dan maar alles op scherp zet zodat de andere partner geen keus meer heeft dan zijn/haar eigen weg te volgen. Om dan nog een trap na te krijgen als veroorzaker van de breuk.
Waarom neemt TO geen baan in de regio? In het oosten heb je ook steden en dan zit je minder met files. TO wil gewoon kost wat 't kost naar de randstad en haar man heeft daar geen trek in. En gelijk heeft ie! Daar ga je alleen maar op achteruit qua alles.
maandag 4 mei 2020 om 17:18
En dan is hij de narcist straksstarbright schreef: ↑04-05-2020 17:15Ik vind het niet negatief. Zijn opstelling is echt star en niet empathisch. Hij zegt gewoon: het is slikken of stikken en daar moet TO het dan maar mee doen.
Eigenlijk het bekende verhaal waarbij de ene partner dan maar alles op scherp zet zodat de andere partner geen keus meer heeft dan zijn/haar eigen weg te volgen. Om dan nog een trap na te krijgen als veroorzaker van de breuk.
maandag 4 mei 2020 om 17:18
Hoe reageerde je man daar op? Is hij enthousiast voor je?Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:17Ja ik heb twee concrete voorstellen van corporate recruiters en heb 28 mei het eerste gesprek
maandag 4 mei 2020 om 17:19
Dit is juist de periode om aan je relatie te werken, als de gezinsstructuur verandert door het vertrekken van de kids. TO zet de relatie juist op scherp.Halo schreef: ↑04-05-2020 17:16Uiteindelijk gaat ook dit je de kop kosten.
Het gaat hem irriteren dat je afhankelijk bent. Dat hij degene moet zijn die altijd (in zijn ogen) de sterkste is.
Let maar op: dan is hij degene die de midlifecrisis krijgt
En dan is iedereen boos op hem.
Nu ben jij degene die niet wordt begrepen.
Het is linksom of rechtsom
maandag 4 mei 2020 om 17:19
Nou ja, je kan in elk geval ergens mee beginnen, probeer gewoon die baan te krijgen. Waarschijnlijk krijg je niet direct een vast contract en daarnaast weet je zelf niet hoe je het gaar bevallen, je hebt toch best een tijd niet gewerkt.
Ga gewoon de eerste tijd heen en weer reizen, dan kan je het uit proberen.
Niet om lullig te doen, maar ik begrijp dat je in Amsterdam wil gaan wonen, tenzij je een groooot pak contant geld hebt liggen vind je daar echt geen woning op korte termijn. Dus daar moet je toch uitgebreid tijd voor nemen.
Ik begrijp dat je je toekomst graag wil uitstippelen maar dit zijn veel onzekere dingen bij elkaar, ik ging voor één stap tegelijk.
Ga gewoon de eerste tijd heen en weer reizen, dan kan je het uit proberen.
Niet om lullig te doen, maar ik begrijp dat je in Amsterdam wil gaan wonen, tenzij je een groooot pak contant geld hebt liggen vind je daar echt geen woning op korte termijn. Dus daar moet je toch uitgebreid tijd voor nemen.
Ik begrijp dat je je toekomst graag wil uitstippelen maar dit zijn veel onzekere dingen bij elkaar, ik ging voor één stap tegelijk.
maandag 4 mei 2020 om 17:20
Dat gevoel heb ik er ook bij: slikken of stikken en dat hij alles op scherp zet. En hij vind dat ik alles op scherp zet.starbright schreef: ↑04-05-2020 17:15Ik vind het niet negatief. Zijn opstelling is echt star en niet empathisch. Hij zegt gewoon: het is slikken of stikken en daar moet TO het dan maar mee doen.
Eigenlijk het bekende verhaal waarbij de ene partner dan maar alles op scherp zet zodat de andere partner geen keus meer heeft dan zijn/haar eigen weg te volgen. Om dan nog een trap na te krijgen als veroorzaker van de breuk.
maandag 4 mei 2020 om 17:21
Ook dat is werken aan een relatie.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 17:19Dit is juist de periode om aan je relatie te werken, als de gezinsstructuur verandert door het vertrekken van de kids. TO zet de relatie juist op scherp.
TO groeit in het worden van onafhankelijk.
Als man star blijft reageren, wat hem goed recht is dan werkt het niet meer.
Als zij meegaat in zijn starheid raakt de relatie uit balans.
Overigens kies ik zeker geen partij.
Ik zie alleen wat er gebeurt en waar de wrictie zit. De consequenties daarvan en de keuzes die er zijn met daarbij behorende gevolgen.
Man heeft gelijk.
Vrouw heeft gelijk.
Beiden kiezen voor eigen geluk.
Nu een weg vinden
Mijn doemdenkende, op ervaring gebaseerde voorspellingen zijn dat het uitstel van executie is.
Het gaat namelijk niet om het verhuizen.
Dit is enkel een uitvergroting/ machtsspelletje op iets wat jarenlang ingeslopen is.
anoniem_243683 wijzigde dit bericht op 04-05-2020 17:25
35.02% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 17:23
Nee, want hij vind dat ik egocentrisch ben door maar te overwegen om een van deze banen te nemen want dan moet er dus een beslissing geforceerd worden en hij vind dat ik daarmee ons huwelijk op scherp zet. Hij snapt niet waarom ik dit wil en waarom alles niet zo kan blijven als het is want zo gaat het al 16 jaar goed. En aan de reactie van sommige hier is dat geen egocentrische reactie maar heel logisch
maandag 4 mei 2020 om 17:25
Zij kan toch in de buurt een baan zoeken? Zij zet de boel op scherp door naar een onaantrekkelijke stad te willen om te werken en wonen.
Hij is thuis waar ze nu wonen. Het is niet zijn schuld dat TO niet eerder (als in binnen 1-2 jaar) aan de bel heeft getrokken dat ze het een kutdorp vindt en er niet kan aarden. Hij is er wel thuis, je gooit geen 16 jaar woongenot weg voor iets zonder zekerheden. Behalve dat hij zeker weet dat hij die stad niets vindt waarschijnlijk.
maandag 4 mei 2020 om 17:26
Tijd om hem de ogen te openen dat het dus al 16 jaar NIET goed gaat.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:23Nee, want hij vind dat ik egocentrisch ben door maar te overwegen om een van deze banen te nemen want dan moet er dus een beslissing geforceerd worden en hij vind dat ik daarmee ons huwelijk op scherp zet. Hij snapt niet waarom ik dit wil en waarom alles niet zo kan blijven als het is want zo gaat het al 16 jaar goed. En aan de reactie van sommige hier is dat geen egocentrische reactie maar heel logisch
Het gaat vooral al 16 jaar hoe hij wil dat het gaat.
Waarbij jij je al 16 jaar in bochten wringt en er zelfs je job voor hebt opgegeven.
maandag 4 mei 2020 om 17:27
Ik heb het ook zeker niet over gelijk hebben of niet. Je legt precies de vinger op de zere plek en dat doet pijn omdat mijn huwelijk mij dierbaar is. Ik vind het zo jammer dat we er samen niet uit komenHalo schreef: ↑04-05-2020 17:21Ook dat is werken aan een relatie.
TO groeit in het worden van onafhankelijk.
Als man star blijft reageren, wat hem goed recht is dan werkt het niet meer.
Als zij meegaat in zijn starheid raakt de relatie uit balans.
Overigens kies ik zeker geen partij.
Ik zie alleen wat er gebeurt en waar de wrictie zit. De consequenties daarvan en de keuzes die er zijn met daarbij behorende gevolgen.
Man heeft gelijk.
Vrouw heeft gelijk.
Beiden kiezen voor eigen geluk.
Nu een weg vinden
maandag 4 mei 2020 om 17:27
Gaan ze een concessie doen dan zal er straks iets anders zijn waarin beiden ‘gelijk’ willen halen.redbulletje schreef: ↑04-05-2020 17:25Zij kan toch in de buurt een baan zoeken? Zij zet de boel op scherp door naar een onaantrekkelijke stad te willen om te werken en wonen.
Hij is thuis waar ze nu wonen. Het is niet zijn schuld dat TO niet eerder (als in binnen 1-2 jaar) aan de bel heeft getrokken dat ze het een kutdorp vindt en er niet kan aarden. Hij is er wel thuis, je gooit geen 16 jaar woongenot weg voor iets zonder zekerheden. Behalve dat hij zeker weet dat hij die stad niets vindt waarschijnlijk.
Op wat voor een manier dan ook
maandag 4 mei 2020 om 17:28
Nee.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:27Ik heb het ook zeker niet over gelijk hebben of niet. Je legt precies de vinger op de zere plek en dat doet pijn omdat mijn huwelijk mij dierbaar is. Ik vind het zo jammer dat we er samen niet uit komen
Je vind het jammer dat jij je zin niet krijgt en dat je nu moet doen waar je bang voor bent: voor jezelf kiezen
Alleen staan.
‘Springen’
Keuzes maken waarin de kans is dat je een ‘vrijheid’ ervaart die angstig is.
anoniem_243683 wijzigde dit bericht op 04-05-2020 17:31
12.18% gewijzigd
maandag 4 mei 2020 om 17:28
Ik vind dat idd heel logisch dat hij zo denkt.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:23Nee, want hij vind dat ik egocentrisch ben door maar te overwegen om een van deze banen te nemen want dan moet er dus een beslissing geforceerd worden en hij vind dat ik daarmee ons huwelijk op scherp zet. Hij snapt niet waarom ik dit wil en waarom alles niet zo kan blijven als het is want zo gaat het al 16 jaar goed. En aan de reactie van sommige hier is dat geen egocentrische reactie maar heel logisch
Waarom moet jij persé naar de randstad om te werken? Je kunt toch binnen 1 uur rijden wel een baan vinden in je eigen omgeving als je ondanks je leeftijd en CV nog gevraagd wordt?
maandag 4 mei 2020 om 17:30
Dat wordt een scheiding dus.
En hoe kijken de kinderen er dan naar? Hechten zij wel aan hun ouderlijk huis wat hun moeder zo bij het grofvuil wil zetten voor haar midlifecrisis?
maandag 4 mei 2020 om 17:31
Neem nou eens eerst de eerste stapWhatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 17:27Ik heb het ook zeker niet over gelijk hebben of niet. Je legt precies de vinger op de zere plek en dat doet pijn omdat mijn huwelijk mij dierbaar is. Ik vind het zo jammer dat we er samen niet uit komen
Ga met meerdere recruiters praten, zoek een baan op max een uur.
En als dat Bevalt kijk je over een jaar verder
maandag 4 mei 2020 om 17:31
TO, ik denk dat het een "teken van boven" is dat deze baanmogelijkheden nu op je pad komen en je nu "dwingen" actief over je toekomst en jullie toekomst na te denken. Deze wrijving tussen jullie gaat niet weg als je nu toegeeft. Ik vind de reacties met de strekking "midlifecrisis" een beetje naar. Het maakt niet uit hoe je het noemt: jij wilt een andere richting aan je leven geven nu je die vrijheid hebt doordat je kinderen groter zijn. Dat is je goed recht. Verlies dat niet uit het oog. Het is alleen niet constructief om het over de boeg te gooien van "jij mocht 16 jaar dit, nu mag ik ook". Dat valt duidelijk verkeerd bij je man. Het is beter om alleen van je eigen wensen uit te gaan: ik wil me graag professioneel verder ontwikkelen en de rest van mijn werkende leven op een zinvolle manier doorbrengen. Dat is natuurlijk alleen geloofwaardig als je daadwerkelijk die baan krijgt die je wilt. Dus nog even afwachten en dan ervoor gaan. Of je twee nachten in een B&B moet, is nog niet zeker. Dat kun je met je man bespreken als het zover is. En niet bespreken in de zin van: "Vind je het goed als ik..." Maar: Ik zit vanaf nu dinsdag en woensdag in de stad voor mijn nieuwe baan. Zoals fashionvictim (geloof ik) al zei: de soep wordt niet zo heet gegeten. Jullie "gesprekken" lijken nu een machtsstrijd te worden en daar moet je uit stappen.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
maandag 4 mei 2020 om 17:32
Of zijn ze blij dat hun moeder voor zichzelf durft te kiezen?redbulletje schreef: ↑04-05-2020 17:30Dat wordt een scheiding dus.
En hoe kijken de kinderen er dan naar? Hechten zij wel aan hun ouderlijk huis wat hun moeder zo bij het grofvuil wil zetten voor haar midlifecrisis?
Een sterke, onafhankelijke vrouw is?
Om moet zij omwille van het ‘geluk’ van de kinderen wegkwijnen?
maandag 4 mei 2020 om 17:32
Eens!Bulbul schreef: ↑04-05-2020 17:31TO, ik denk dat het een "teken van boven" is dat deze baanmogelijkheden nu op je pad komen en je nu "dwingen" actief over je toekomst en jullie toekomst na te denken. Deze wrijving tussen jullie gaat niet weg als je nu toegeeft. Ik vind de reacties met de strekking "midlifecrisis" een beetje naar. Het maakt niet uit hoe je het noemt: jij wilt een andere richting aan je leven geven nu je die vrijheid hebt doordat je kinderen groter zijn. Dat is je goed recht. Verlies dat niet uit het oog. Het is alleen niet constructief om het over de boeg te gooien van "jij mocht 16 jaar dit, nu mag ik ook". Dat valt duidelijk verkeerd bij je man. Het is beter om alleen van je eigen wensen uit te gaan: ik wil me graag professioneel verder ontwikkelen en de rest van mijn werkende leven op een zinvolle manier doorbrengen. Dat is natuurlijk alleen geloofwaardig als je daadwerkelijk die baan krijgt die je wilt. Dus nog even afwachten en dan ervoor gaan. Of je twee nachten in een B&B moet, is nog niet zeker. Dat kun je met je man bespreken als het zover is. En niet bespreken in de zin van: "Vind je het goed als ik..." Maar: Ik zit vanaf nu dinsdag en woensdag in de stad voor mijn nieuwe baan. Zoals fashionvictim (geloof ik) al zei: de soep wordt niet zo heet gegeten. Jullie "gesprekken" lijken nu een machtsstrijd te worden en daar moet je uit stappen.
