Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:11
Nee dat klopt. Dat bedoelde ik ook niet te suggereren. Alleen dat jij erg op het pad van de huidige locatie zit en wat minder op "neem die baan in de randstad aan".redbulletje schreef: ↑05-05-2020 16:07Ik heb nergens geschreven dat TO thuis moet blijven. Als ze wil werken kan dat ook op rijafstand van thuis ipv man zijn werk en woongenot op te laten geven.
Nou ja, letterlijk niemand vindt dus dat TO tegen haar zin in thuis moet blijven.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:13
Niemand zegt dat ze theekransjes moet gaan houden. Er wordt herhaaldelijk gezegd dat ze voor die baan moet gaan en gaan forenzen. Waar men niet in mee gaat is dat haar man dan ook maar zijn baan moet gaan opzeggen en het huis verkopen, terwijl zij nog op sollicitatie moet.parbleumondieu schreef: ↑05-05-2020 15:55Het is misschien ook heel moeilijk voor te stellen dat een getrouwde vrouw, met kinderen, zodanige kennis en kunde heeft dat ze een fantastische functie kan vervullen. En misschien is dat een zodanig specialistische functie dat deze ook niet in ieder dorp nodig is.
Treurig dat vrouwen een sexegenote willen wegzetten in een theekransenleven, omdat ze ooit eens voorrang heeft gegeven aan de belangen van haar gezinsleven.
En zij wil haar carrière en huwelijk combineren nu het kan. Maar echtgenoot wil niet. Dat einde van het huwelijk wordt aangekondigd door hem.
TO wordt aangepakt omdat ze niet blijft waar ze zat. En dan ook nog door vrouwen die zelf wel hun carrière uitbouwen. Maar die gelukkig nooit per ongeluk voorrang hebben gegeven aan hun gezinsgenoten. Want eens een stapje terug, mag je nooit meer wat opstarten blijkbaar. En man mocht keuzes maken, maar is toch degene die beklaagd moet worden, want gut, hij werd dik betaald voor wat hij deed.
Het lijkt hier de Libelle wel.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:14
Hoe kom je hier nou bij. Dat is helemaal niet moeilijk voor te stellen. Ik ben een moeder met een zeer specialistische functie en ik ken enorm veel van zulke vrouwen. Er hebben hier ook veel meer mensen gereageerd juist vanuit dat perspectief.parbleumondieu schreef: ↑05-05-2020 15:55Het is misschien ook heel moeilijk voor te stellen dat een getrouwde vrouw, met kinderen, zodanige kennis en kunde heeft dat ze een fantastische functie kan vervullen. En misschien is dat een zodanig specialistische functie dat deze ook niet in ieder dorp nodig is.
Treurig dat vrouwen een sexegenote willen wegzetten in een theekransenleven, omdat ze ooit eens voorrang heeft gegeven aan de belangen van haar gezinsleven.
En zij wil haar carrière en huwelijk combineren nu het kan. Maar echtgenoot wil niet. Dat einde van het huwelijk wordt aangekondigd door hem.
TO wordt aangepakt omdat ze niet blijft waar ze zat. En dan ook nog door vrouwen die zelf wel hun carrière uitbouwen. Maar die gelukkig nooit per ongeluk voorrang hebben gegeven aan hun gezinsgenoten. Want eens een stapje terug, mag je nooit meer wat opstarten blijkbaar. En man mocht keuzes maken, maar is toch degene die beklaagd moet worden, want gut, hij werd dik betaald voor wat hij deed.
Het lijkt hier de Libelle wel.
En wederom, niemand zegt dat TO moet gaan theekransen maar juist dat ze lekker moet gaan werken. De enige discussie gaat over of je wel of niet mag verwachten dat man dus ook acuut zijn werk en huis moet opgeven. Maar op relevante vragen geeft TO geen antwoord.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:16
TO is hoog opgeleid en kan een specialistisch beroep uitoefenen. Niet in de regio waar ze nu woont. Ook niet op een uurtje afstand.Positivevibes schreef: ↑05-05-2020 16:02Ik lees echt een heel ander topic.
Iedereen spoort TO aan om vooral wel te gaan werken.
Ok behalve RB misschien maar verder volgens mij letterlijk iedereen. Wat dat betreft is dit echt een zeldzaam eensgezind topic hoor.
In de jaren dat de plek waar ze nu woonden belangrijk was voor welzijn van de kinderen en carrière van man, werkte ze dus in een andere, lagere functie.
Nu is dat niet meer van belang voor de kinderen. Ook niet per se voor carrière van man, want zijn superspecialisme kan op twee plekken ingevuld worden. Daar in het buitengebied. En in de buurt van de Randstad.
TO wil de kans grijpen om weer haar eigen beroep op te pakken. Niet iets minder moeilijks, of zomaar wat. Gewoon haar eigen specialiteit. En blijkbaar zijn er kansen om dat te doen. In de buurt van de Randstad.
Viva roept nu dat die arme man niet hoeft te bewegen, TO moet gewoon maar een baantje zoeken in de buurt.
Maar dat is toch helemaal naast de essentie? TO kan iets heel goed en wil dat doen en er zijn bedrijven die plek voor haar hebben.
In 2020 moet zij dat kunnen doen hoor. En als ze dan tussen werkdagen in daar ter plekke moet overnachten, kan de echtgenoot wel dreigen met scheiding als ze dat zou doen, maar komop zeg, dat pik je toch niet?
dinsdag 5 mei 2020 om 16:21
Haar voorstel is om in een stad op 30 minuten rijden te gaan wonen. Haar man kan dan gewoon zijn huidige baan blijven uitoefenen. Wat is nou 30 km? Voor haar is het belangrijk om eindelijk in een stad te wonen, maar hij wil blijkbaar doodgaan in dat dorp? Terwijl het vanaf het begin duidelijk was dat ze daar gingen wonen omwille van de kinderen? Dat is toch vreemd.
Je hoeft toch niet als je eenmaal ergens woont daar voor eeuwig te blijven zitten? Hij wil geen enkele concessie doen, dat zou mij heel erg tegenstaan.
En nee, hij hoeft zijn baan niet op te zeggen, dat zegt TO ook niet. Het was een idee, omdat er een mogelijkheid is nu. Niks meer, niks minder. Een beetje met elkaar meedenken en meebewegen mag echt wel in een lang huwelijk. TO vraagt niks te veel, ze heeft eerder heel lang te weinig voor zichzelf gevraagd, daar is haar man gewend aan geraakt en nu wil hij niet meer terug.
Je hoeft toch niet als je eenmaal ergens woont daar voor eeuwig te blijven zitten? Hij wil geen enkele concessie doen, dat zou mij heel erg tegenstaan.
En nee, hij hoeft zijn baan niet op te zeggen, dat zegt TO ook niet. Het was een idee, omdat er een mogelijkheid is nu. Niks meer, niks minder. Een beetje met elkaar meedenken en meebewegen mag echt wel in een lang huwelijk. TO vraagt niks te veel, ze heeft eerder heel lang te weinig voor zichzelf gevraagd, daar is haar man gewend aan geraakt en nu wil hij niet meer terug.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:27
Tuurlijk moet ze dat doen.parbleumondieu schreef: ↑05-05-2020 16:16TO is hoog opgeleid en kan een specialistisch beroep uitoefenen. Niet in de regio waar ze nu woont. Ook niet op een uurtje afstand.
In de jaren dat de plek waar ze nu woonden belangrijk was voor welzijn van de kinderen en carrière van man, werkte ze dus in een andere, lagere functie.
Nu is dat niet meer van belang voor de kinderen. Ook niet per se voor carrière van man, want zijn superspecialisme kan op twee plekken ingevuld worden. Daar in het buitengebied. En in de buurt van de Randstad.
TO wil de kans grijpen om weer haar eigen beroep op te pakken. Niet iets minder moeilijks, of zomaar wat. Gewoon haar eigen specialiteit. En blijkbaar zijn er kansen om dat te doen. In de buurt van de Randstad.
Viva roept nu dat die arme man niet hoeft te bewegen, TO moet gewoon maar een baantje zoeken in de buurt.
Maar dat is toch helemaal naast de essentie? TO kan iets heel goed en wil dat doen en er zijn bedrijven die plek voor haar hebben.
In 2020 moet zij dat kunnen doen hoor. En als ze dan tussen werkdagen in daar ter plekke moet overnachten, kan de echtgenoot wel dreigen met scheiding als ze dat zou doen, maar komop zeg, dat pik je toch niet?
Ze moet doen wat ze wil.
Ze kan alleen niet beslissen wat haar man wil. Dat is alles.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:27
Misschien moet je toch even het begin van dit topic lezen. Daar wordt volop geadviseerd om het te doen, maar wel onder 'geen woorden maar daden!' TO zegt nu wel dat ze zomaar een goed betaalde baan kan krijgen, echter heeft ze maar van 2 recruiters een uitnodiging voor een gesprek. Kortom, dat zegt dus echt nog helemaal niets.parbleumondieu schreef: ↑05-05-2020 16:16....
Maar dat is toch helemaal naast de essentie? TO kan iets heel goed en wil dat doen en er zijn bedrijven die plek voor haar hebben.
In 2020 moet zij dat kunnen doen hoor. En als ze dan tussen werkdagen in daar ter plekke moet overnachten, kan de echtgenoot wel dreigen met scheiding als ze dat zou doen, maar komop zeg, dat pik je toch niet?
En wat 'pik je niet'...dat manlief gewoon een grens trekt? Wat kan ze daar tegen doen?, ...niets. Dan is het evt. einde huwelijk ja, maar dat is dan ook gewoon een keus. (zowel van TO als van haar man)
dinsdag 5 mei 2020 om 16:27
Sorry, ik heb niet alles gelezen dus wellicht is dit al eerder geopperd.
Misschien is een oplossing een baan te zoeken in de randstad waarbij je 2 keer een overnachting daar doet.
Dus maandag en dinsdag werk en donderdag en vrijdag, waarbij je twee nachten daar verblijft, naar het theater gaat, terrasje doet grote stad opsnuift. Misschien haal je daar genoeg uit om ook de natuur en de rust in je kleine dorp voor de rest van de week te waarderen. Of in een andere verhouding. 3 Randstad, 4 dorp.
Het is lastig en beide standpunten zijn te begrijpen.
Misschien is een oplossing een baan te zoeken in de randstad waarbij je 2 keer een overnachting daar doet.
Dus maandag en dinsdag werk en donderdag en vrijdag, waarbij je twee nachten daar verblijft, naar het theater gaat, terrasje doet grote stad opsnuift. Misschien haal je daar genoeg uit om ook de natuur en de rust in je kleine dorp voor de rest van de week te waarderen. Of in een andere verhouding. 3 Randstad, 4 dorp.
Het is lastig en beide standpunten zijn te begrijpen.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:28
dinsdag 5 mei 2020 om 16:30
Maar waarom gaf ze die flitsende carrière en door haar geliefde woonplek toen op ondanks dat man toen kon kiezen uit 2 banen waarvan 1 in de randstad?parbleumondieu schreef: ↑05-05-2020 16:16TO is hoog opgeleid en kan een specialistisch beroep uitoefenen. Niet in de regio waar ze nu woont. Ook niet op een uurtje afstand.
In de jaren dat de plek waar ze nu woonden belangrijk was voor welzijn van de kinderen en carrière van man, werkte ze dus in een andere, lagere functie.
Nu is dat niet meer van belang voor de kinderen. Ook niet per se voor carrière van man, want zijn superspecialisme kan op twee plekken ingevuld worden. Daar in het buitengebied. En in de buurt van de Randstad.
TO wil de kans grijpen om weer haar eigen beroep op te pakken. Niet iets minder moeilijks, of zomaar wat. Gewoon haar eigen specialiteit. En blijkbaar zijn er kansen om dat te doen. In de buurt van de Randstad.
Viva roept nu dat die arme man niet hoeft te bewegen, TO moet gewoon maar een baantje zoeken in de buurt.
Maar dat is toch helemaal naast de essentie? TO kan iets heel goed en wil dat doen en er zijn bedrijven die plek voor haar hebben.
In 2020 moet zij dat kunnen doen hoor. En als ze dan tussen werkdagen in daar ter plekke moet overnachten, kan de echtgenoot wel dreigen met scheiding als ze dat zou doen, maar komop zeg, dat pik je toch niet?
Alleen maar omdat man het oosten leuker leek?
Dat is nogal wat om je hele leven voor op te willen geven en dat TO dat voor man heeft gedaan wil niet zeggen dat hij nu maar hetzelfde moet doen. Bovendien waren ze toen starters, nu hebben ze iets opgebouwd. Dat TO dat niet zo voelt is triest voor haar maar geen reden om haar man nu te willen ontwortelen. Blijkbaar waren haar randstadroots 16 jaar geleden niet zo sterk.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:31
Dat roept Viva helemaal niet. Al vanaf pagina 2 ofzo wordt gezegd dat ze vooral moet gaan werken en forenzen/overnachten/dag thuiswerken/etc. En vanaf daar, als die baan concreet is, verder kijken.parbleumondieu schreef: ↑05-05-2020 16:16TO is hoog opgeleid en kan een specialistisch beroep uitoefenen. Niet in de regio waar ze nu woont. Ook niet op een uurtje afstand.
In de jaren dat de plek waar ze nu woonden belangrijk was voor welzijn van de kinderen en carrière van man, werkte ze dus in een andere, lagere functie.
Nu is dat niet meer van belang voor de kinderen. Ook niet per se voor carrière van man, want zijn superspecialisme kan op twee plekken ingevuld worden. Daar in het buitengebied. En in de buurt van de Randstad.
TO wil de kans grijpen om weer haar eigen beroep op te pakken. Niet iets minder moeilijks, of zomaar wat. Gewoon haar eigen specialiteit. En blijkbaar zijn er kansen om dat te doen. In de buurt van de Randstad.
Viva roept nu dat die arme man niet hoeft te bewegen, TO moet gewoon maar een baantje zoeken in de buurt.
Maar dat is toch helemaal naast de essentie? TO kan iets heel goed en wil dat doen en er zijn bedrijven die plek voor haar hebben.
In 2020 moet zij dat kunnen doen hoor. En als ze dan tussen werkdagen in daar ter plekke moet overnachten, kan de echtgenoot wel dreigen met scheiding als ze dat zou doen, maar komop zeg, dat pik je toch niet?
dinsdag 5 mei 2020 om 16:33
Ik zie nog steeds niet voor me welk bedrijf er op een vrouw van 50 zit te wachten met een gat in dr cv en geen recente werkervaring.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:37
Maar dan nog gaat die man echt niet bewegen en daarover wordt gedaan alsof dat volledig legitiem is. Alleen maar omdat hij een leuke baan heeft (die TO zelf straks ook weer heeft), dat is toch geen legitieme reden om maar te verwachten dat de rest zich wel aanpast tot aan de dood? TO mag nog een jaar of 18 werken, dat zijn behoorlijk wat jaren en daarna leeft ze waarschijnlijk nog wel een jaar of 20. Hoogste tijd om lekker te gaan wonen waar ze wil en te werken waar ze wil.Positivevibes schreef: ↑05-05-2020 16:31Dat roept Viva helemaal niet. Al vanaf pagina 2 ofzo wordt gezegd dat ze vooral moet gaan werken en forenzen/overnachten/dag thuiswerken/etc. En vanaf daar, als die baan concreet is, verder kijken.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:43
Als je gestudeerd hebt in een richting waar veel werkgelegenheid is, dan zitten ze om je te springen. 50 is echt zo oud nog niet, dan mag je nog 18-20 jaar werken tegenwoordig.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 16:33Ik zie nog steeds niet voor me welk bedrijf er op een vrouw van 50 zit te wachten met een gat in dr cv en geen recente werkervaring.
En dat gat is jammer, maar in mijn vakgebied bijvoorbeeld is dat niet een heel groot probleem. Werkgevers zijn bereid in je te investeren. Dus volg je de eerste paar jaren wat extra cursussen op kosten van de baas en je wordt bijgepraat en ingewerkt en dan komt het echt wel goed.
Ik vind dat er ongelooflijk negatief wordt gedaan over TO. Wat moet ze dan doen? In dat dorp blijven wonen de komende 50 jaar en verder haar mond houden, want ze heeft 5 jaar niet gewerkt, dus ze heeft al haar rechten op een eigen leven en op eigen werk verspeeld?
dinsdag 5 mei 2020 om 16:45
Dat zegt toch helemaal niemand?parbleumondieu schreef: ↑05-05-2020 15:55Het is misschien ook heel moeilijk voor te stellen dat een getrouwde vrouw, met kinderen, zodanige kennis en kunde heeft dat ze een fantastische functie kan vervullen. En misschien is dat een zodanig specialistische functie dat deze ook niet in ieder dorp nodig is.
Treurig dat vrouwen een sexegenote willen wegzetten in een theekransenleven, omdat ze ooit eens voorrang heeft gegeven aan de belangen van haar gezinsleven.
En zij wil haar carrière en huwelijk combineren nu het kan. Maar echtgenoot wil niet. Dat einde van het huwelijk wordt aangekondigd door hem.
TO wordt aangepakt omdat ze niet blijft waar ze zat. En dan ook nog door vrouwen die zelf wel hun carrière uitbouwen. Maar die gelukkig nooit per ongeluk voorrang hebben gegeven aan hun gezinsgenoten. Want eens een stapje terug, mag je nooit meer wat opstarten blijkbaar. En man mocht keuzes maken, maar is toch degene die beklaagd moet worden, want gut, hij werd dik betaald voor wat hij deed.
Het lijkt hier de Libelle wel.
Mijn vriendin heeft ook een topfunctie (vrij letterlijk zelfs, ze is CEO). Dus ik kan mij heel prima voorstellen dat vrouwen topfuncties kunnen bekleden. Maar als zij tzt voor een mooie functie zou willen verhuizen, dan neem ik aan dat we daar gewoon samen eens voor gaan zitten.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:46
Dan hebben ze dus andere verwachtingen van de relatie. De kinderen uit huis geeft kans op meer qualitytime als koppel maar TO wil liever werken terwijl er blijkbaar genoeg geld is om lekker van te kunnen leven. Snap best dat die man bang is dat ze binnen no time uit elkaar groeien als TO haar grootse carriereplannen gaat najagen. Want een normale baan is niet goed genoeg en ze wil vooral ergens anders wonen. Je krijgt toch 2 eilandjes als man lekker in de natuur wil relaxen op z'n vrije dagen en TO juist het stadse uitgaansleven in wil duiken.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 16:37Maar dan nog gaat die man echt niet bewegen en daarover wordt gedaan alsof dat volledig legitiem is. Alleen maar omdat hij een leuke baan heeft (die TO zelf straks ook weer heeft), dat is toch geen legitieme reden om maar te verwachten dat de rest zich wel aanpast tot aan de dood? TO mag nog een jaar of 18 werken, dat zijn behoorlijk wat jaren en daarna leeft ze waarschijnlijk nog wel een jaar of 20. Hoogste tijd om lekker te gaan wonen waar ze wil en te werken waar ze wil.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:51
Hij is toch ook de hele dag aan het werk? Wat heeft hij er nou voor last van dat zij gaat werken?redbulletje schreef: ↑05-05-2020 16:46Dan hebben ze dus andere verwachtingen van de relatie. De kinderen uit huis geeft kans op meer qualitytime als koppel maar TO wil liever werken terwijl er blijkbaar genoeg geld is om lekker van te kunnen leven. Snap best dat die man bang is dat ze binnen no time uit elkaar groeien als TO haar grootse carriereplannen gaat najagen. Want een normale baan is niet goed genoeg en ze wil vooral ergens anders wonen. Je krijgt toch 2 eilandjes als man lekker in de natuur wil relaxen op z'n vrije dagen en TO juist het stadse uitgaansleven in wil duiken.
En dan zit je eens niet hutje mutje op elkaar 7 dagen in de week. Is dat echt zo erg? Ze zal echt nog wel een paar dagen bij hem willen zijn, dan gaan ze dan leuke dingen doen en in de natuur wandelen, dat hoeft toch geen 7 dagen in de week? Hij heeft daar zelf ook geen tijd voor, met zijn topfunctie.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:51
Op dit moment is het toch volledig legitiem om nog niet te willen verhuizen of zijn baan opgeven? Er is nu nog geen baan van TO en geen enkel concreet plan en we zitten middenin een crisis.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 16:37Maar dan nog gaat die man echt niet bewegen en daarover wordt gedaan alsof dat volledig legitiem is. Alleen maar omdat hij een leuke baan heeft (die TO zelf straks ook weer heeft), dat is toch geen legitieme reden om maar te verwachten dat de rest zich wel aanpast tot aan de dood? TO mag nog een jaar of 18 werken, dat zijn behoorlijk wat jaren en daarna leeft ze waarschijnlijk nog wel een jaar of 20. Hoogste tijd om lekker te gaan wonen waar ze wil en te werken waar ze wil.
Volgens mij hebben heel veel mensen, inclusief ikzelf, ook al honderd keer ofzo gezegd dat als TO straks haar droombaan heeft met concrete perspectieven het gesprek best heel anders kan liggen.
dinsdag 5 mei 2020 om 16:51
Niet vanwege die 5 recente jaren maar vanwege haar keus om naar het oosten te verhuizen op een moment dat haar man óók een baan in de randstad kon krijgen. Dat vind ik onbegrijpelijk als je zegt zo aan die stad en aan de carrière te hangen. Man hangt inmiddels wél aan zijn huidige woonplaats na 16 jaar.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 16:43Als je gestudeerd hebt in een richting waar veel werkgelegenheid is, dan zitten ze om je te springen. 50 is echt zo oud nog niet, dan mag je nog 18-20 jaar werken tegenwoordig.
En dat gat is jammer, maar in mijn vakgebied bijvoorbeeld is dat niet een heel groot probleem. Werkgevers zijn bereid in je te investeren. Dus volg je de eerste paar jaren wat extra cursussen op kosten van de baas en je wordt bijgepraat en ingewerkt en dan komt het echt wel goed.
Ik vind dat er ongelooflijk negatief wordt gedaan over TO. Wat moet ze dan doen? In dat dorp blijven wonen de komende 50 jaar en verder haar mond houden, want ze heeft 5 jaar niet gewerkt, dus ze heeft al haar rechten op een eigen leven en op eigen werk verspeeld?
dinsdag 5 mei 2020 om 16:58
Omdat je met 2 topcarrieres langs elkaar heen leeft, zeker als je ook nog 2 uur rijden uit elkaar gaat wonen. Hoe lang zou het duren voor ze geen puf meer hebben om in het weekend op en neer te rijden? En hoe snel zal er gezelschap gezocht worden van een wél bereikbaar iemand die wél samen dingen wil ondernemen?TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 16:51Hij is toch ook de hele dag aan het werk? Wat heeft hij er nou voor last van dat zij gaat werken?
En dan zit je eens niet hutje mutje op elkaar 7 dagen in de week. Is dat echt zo erg? Ze zal echt nog wel een paar dagen bij hem willen zijn, dan gaan ze dan leuke dingen doen en in de natuur wandelen, dat hoeft toch geen 7 dagen in de week? Hij heeft daar zelf ook geen tijd voor, met zijn topfunctie.
dinsdag 5 mei 2020 om 17:05
Serieus? Zou jij, als je haar man zou zijn, je huis en je baan à la minuten opgeven omdat je vrouw van plan is om ook weer een baan te zoeken? Daar is het dan toch nog veel te vroeg voor? Lekker realistisch ook, dat hij zijn vaste contract en fijne huis moet opgeven voor... ja, voor wat eigenlijk? Voor een hersenspinsel van TO. Als ze die superbaan met vast contract heeft lijkt het me vroeg genoeg om de rest van hun leven overhoop te gooien.
dinsdag 5 mei 2020 om 17:07
Ach kom, geloof je het echt?parbleumondieu schreef: ↑05-05-2020 16:16TO is hoog opgeleid en kan een specialistisch beroep uitoefenen. Niet in de regio waar ze nu woont. Ook niet op een uurtje afstand.
In de jaren dat de plek waar ze nu woonden belangrijk was voor welzijn van de kinderen en carrière van man, werkte ze dus in een andere, lagere functie.
Nu is dat niet meer van belang voor de kinderen. Ook niet per se voor carrière van man, want zijn superspecialisme kan op twee plekken ingevuld worden. Daar in het buitengebied. En in de buurt van de Randstad.
TO wil de kans grijpen om weer haar eigen beroep op te pakken. Niet iets minder moeilijks, of zomaar wat. Gewoon haar eigen specialiteit. En blijkbaar zijn er kansen om dat te doen. In de buurt van de Randstad.
Viva roept nu dat die arme man niet hoeft te bewegen, TO moet gewoon maar een baantje zoeken in de buurt.
Maar dat is toch helemaal naast de essentie? TO kan iets heel goed en wil dat doen en er zijn bedrijven die plek voor haar hebben.
In 2020 moet zij dat kunnen doen hoor. En als ze dan tussen werkdagen in daar ter plekke moet overnachten, kan de echtgenoot wel dreigen met scheiding als ze dat zou doen, maar komop zeg, dat pik je toch niet?
Volgens mij zei ik op pagina 1 of 2 al dat ze vooral die baan moest nemen en niet zo moest piepen omdat er in heel Nederland wegen liggen en treinen rijden. Haal een bak sushi, stap in de auto, rij naar huis en dan zit je om half 8, 8 uur aan de sushi ipv om vijf uur achter de piepers.
Dat wilde TO echter helemaal niet horen want ze wil helemaal niet werken, joh, ze wil dat haar man werkt en een nieuw huis voor haar regelt.
Am Yisrael Chai!
