Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
donderdag 7 mei 2020 om 12:19
Hmm het ligt er ook aan hoeveel waarde je vanuit nature perspectief zogenaamd typische 'vrouwelijke eigenschappen' toekent.samarinde schreef: ↑07-05-2020 12:11Ja, ik bedoel dat vrouwen vaker toegeven. En ja, ik bedoel ook dat ze daar zelf bij zijn. Niet álle vrouwen zijn toegeeflijker, meer invoelend of empathisch, maar over het algemeen is dat wel het verschil tussen mannen en vrouwen. Mannen zijn het meer gewend om 'met de vuist op tafel te slaan'; dat is een mentaliteit die je in dit topic ook bij een aantal vrouwen ziet, en ik denk dat ook dát een vorm van toegeeflijkheid en aanpassing is - maar dan aan de mannen met wie ze werken. Je ziet vaak dat vrouwen met een goede baan heel hard en über-zakelijk reageren, omdat ze 'one f the guys' denken te moeten zijn: 'Hoeveel K verdien jij?' en: 'Je zit zeker in de overgang!' en meer van dat soort macho-achtige uitspraken. Want ja, ze moeten zich staande houden tussen al die bluffende mannetjes en die grote bekken, en dan is dit hún vorm van toegeeflijkheid en aanpassing.
Volgens mij is er niks mis met de 'vrouwelijke' neiging om zich in de ander te verplaatsen en te denken aan 'ons/wij' en niet alleen aan 'ik/mij'. Dat is ook op de werkvloer belangrijk. Stoere mannetjes zijn er al genoeg; vrouwen hoeven zich niet te overschreeuwen om zich staande te houden, ze kunnen gewoon zichzelf blijven - veel sterker.
Ik denk dat het vooral heel veel culturele overdracht is.
donderdag 7 mei 2020 om 12:20
Wat een bullshit. Als er iemand een soft weekdier is ben ik het wel. Ik huil nog van ontroering in vergaderingen, serieus, mijn collega's lachen zich dood om me. Ik ben bovendien een echte vrouwen-vrouw, als je me vaker gelezen had wist je ook dat ik hier om de haverklap van mannenhaat wordt beschuldigd omdat ik per definitie team vrouw ben. Ik ben voor partneralimentatie en kinderalimentatie, zal baas in eigen buik met hand en tand bevechten, als er iemand een feministe is ben ik het wel.samarinde schreef: ↑07-05-2020 12:11Ja, ik bedoel dat vrouwen vaker toegeven. En ja, ik bedoel ook dat ze daar zelf bij zijn. Niet álle vrouwen zijn toegeeflijker, meer invoelend of empathisch, maar over het algemeen is dat wel het verschil tussen mannen en vrouwen. Mannen zijn het meer gewend om 'met de vuist op tafel te slaan'; dat is een mentaliteit die je in dit topic ook bij een aantal vrouwen ziet, en ik denk dat ook dát een vorm van toegeeflijkheid en aanpassing is - maar dan aan de mannen met wie ze werken. Je ziet vaak dat vrouwen met een goede baan heel hard en über-zakelijk reageren, omdat ze 'one f the guys' denken te moeten zijn: 'Hoeveel K verdien jij?' en: 'Je zit zeker in de overgang!' en meer van dat soort macho-achtige uitspraken. Want ja, ze moeten zich staande houden tussen al die bluffende mannetjes en die grote bekken, en dan is dit hún vorm van toegeeflijkheid en aanpassing.
Volgens mij is er niks mis met de 'vrouwelijke' neiging om zich in de ander te verplaatsen en te denken aan 'ons/wij' en niet alleen aan 'ik/mij'. Dat is ook op de werkvloer belangrijk. Stoere mannetjes zijn er al genoeg; vrouwen hoeven zich niet te overschreeuwen om zich staande te houden, ze kunnen gewoon zichzelf blijven - veel sterker.
Deze TO wil gewoon iets extreem onredelijks en dat ben ik dan weer niet, onredelijk. Net als oneerlijk, dat ben ik ook niet en TO is dat wel en daar heb ik echt een enorme hekel aan.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:20
Machtsstrijd, omdat je samen overlegt wanneer je een weekendje weggaat samen? Wat heeft dat met macht te maken? Ik doe mijn werk heel graag en mijn man houdt ook van zijn werk. Het zou voor ons een onmogelijke opgave worden te bepalen wie er moet stoppen. We willen dat allebei niet, waarom zou dat dan moeten?redbulletje schreef: ↑07-05-2020 12:12Ben blij dat mijn ouders niet zo'n machtstrijd om onafhankelijkheid nodig hadden om hun ego te strelen en het gewoon leuk hadden samen. De relatie van TO gaat er hoogstwaarschijnlijk aan onderdoor.
donderdag 7 mei 2020 om 12:22
Echt, wat een gelul. Ik heb bij de BSO destijds en op school echt stennis getrapt omdat ze mij steeds belden terwijl ik op anderhalf uur reizen werkte en mijn partner op 10 minuten fietsen. Bovendien had ik een veel zwaardere baan dan hij en was onze afspraak dus ook dat hij lekker dat soort dingen mocht regelen. Mijn ex verwijt me nu nog dat ik hem nooit verzorgde en hij zoveel in het huishouden moest doen.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 12:16Van een man wordt dat ook geaccepteerd en zelfs gewaardeerd, als hij met de vuist op tafel slaat en vasthoudt aan zijn eigen wil en daarvoor gaat. Van een vrouw wordt dit afgekeurd, dat zie je ook weer mooi in dit topic terug.
Als een kind ziek is en een man zegt: het lukt mij niet om thuis te blijven, want ik moet die dag werken, dan is dat het einde van het verhaal. Als een vrouw zegt: dat lukt mij niet, ik moet die dag werken, dan is dat nooit het eindpunt van de discussie. Want uiteindelijk moeten dat zieke kind toch worden verzorgd, dus zij gaat nadenken hoe ze het dan moet gaan oplossen, want niemand anders doet het voor haar.
Kortom: je kan me steeds aan proberen te smeren dat ik vind dat vrouwen achter het aanrecht horen maar het tegendeel is juist waar.
TO ergert me ook vooral vanwege haar passiviteit en het feit dat ze haar man nodig heeft om zelf van de bank te komen. Ze heeft toch niks aan haar hersens en handen? Nou dan, ga dan gewoon iets doen.
fashionvictim wijzigde dit bericht op 07-05-2020 12:23
12.88% gewijzigd
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:22
Ik reageerde op iemand anders. Niet op jou. Je trekt mijn verhaal uit z'n verband. Ik wil alleen maar aangeven dat het onnodig is de randstad of de stad in het algemeen te verheerlijken. Want veel mensen hebben daar geen boodschap aan.Positivevibes schreef: ↑07-05-2020 12:17Ja dat is allemaal prima hoor. Maar jouw persoonlijke woonwensen zijn toch niet relevant hier?
Misschien woon ik het lekkerste met een kokospalmen boomgaard bij mijn privestrand. Daar hebben anderen met weer hun eigen wensen toch verder geen boodschap aan?
En ik wilde aangeven dat in financieel opzicht in de randstad nu eenmaal veel minder mogelijk is, het is daar immers veel duurder.
Snap je het nu?
donderdag 7 mei 2020 om 12:23
Verreweg de meeste kinderen gaan minstens 3 dagen. Met regelmaat ook nog gecombineerd met een dagje opa en oma.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 11:56Kinderopvang is in Nederland niet ingericht om alle dagen naartoe te gaan. De meeste kinderen gaan 2, hooguit 3 dagen. En dan nog, daar gaan ze de uren naartoe dat je werkt, dan blijven er nog zoveel uren over.
Dan kun je prima 4 dagen werken dus, of om en om 4 en 5 dagen.
En welke uren die overblijven bedoel je precies? Als je niet werkt kun je prima voor je kind zorgen natuurlijk.
donderdag 7 mei 2020 om 12:23
Nogmaals, dan maak je die keuze toch zelf?? Jij neemt genoegen hiermee, je gaat niet de discussie met je man aan dat de zaken anders geregeld moeten worden?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 12:16Van een man wordt dat ook geaccepteerd en zelfs gewaardeerd, als hij met de vuist op tafel slaat en vasthoudt aan zijn eigen wil en daarvoor gaat. Van een vrouw wordt dit afgekeurd, dat zie je ook weer mooi in dit topic terug.
Als een kind ziek is en een man zegt: het lukt mij niet om thuis te blijven, want ik moet die dag werken, dan is dat het einde van het verhaal. Als een vrouw zegt: dat lukt mij niet, ik moet die dag werken, dan is dat nooit het eindpunt van de discussie. Want uiteindelijk moeten dat zieke kind toch worden verzorgd, dus zij gaat nadenken hoe ze het dan moet gaan oplossen, want niemand anders doet het voor haar.
donderdag 7 mei 2020 om 12:24
fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 12:15Oh, geloof ik direct hoor. Maar als je een huwelijkscrisis over hebt omdat je naar eigen zeggen wegkwijnt in Overijssel dan snap ik niet dat je dan Alphen, Dordrecht, Almere, Leidsche Rijn of Amersfoort overweegt. Dat is net zo saai of net zo bruisend als Overijssel, alleen dan duurder.
Dit zijn allemaal weer opties die er door forummers zijn ingegooid. TO zelf heeft nooit gezegd welke steden zij op het oog heeft.
Here am I in my little bubble
donderdag 7 mei 2020 om 12:25
Hier ben ik het dan wel mee eens. Mannen zijn net zo min geëmancipeerd, dat worden ze altijd pas na de scheiding omdat ze anders hun portemonnee moeten trekken. En domme vrouwen laten ze daar nog mee wegkomen ook.Kirby schreef: ↑07-05-2020 12:12Als het echt verstand zou zijn en geen egoïsme, dan zouden mannen niet akkoord gaan met een (parttime) thuisblijfmoeder als partner. Zou een hoop gezeik over partneralimentatie schelen. Maar de realiteit is dat mannen pas een feministische mening over huisvrouwen krijgen als het in hun nadeel gaat werken.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:25
Idd, wat zijn vrouwelijke en mannelijke eigenschappen? Hoezo in hokjes denken?Timetraveler schreef: ↑07-05-2020 12:19Hmm het ligt er ook aan hoeveel waarde je vanuit nature perspectief zogenaamd typische 'vrouwelijke eigenschappen' toekent.
Ik denk dat het vooral heel veel culturele overdracht is.
donderdag 7 mei 2020 om 12:26
Ze had het over "de stad" en doelde daarmee duidelijk op de binnenstad, en had het over Schiphol. Dan is er maar 1 optie mogelijk, hoor.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:26
Mijn moeder stelde de spontaniteit heel erg op prijs. Natuurlijk waren er ook genoeg geplande weekendjes of vakanties, maar als m'n vader er onverwacht even tussenuit kon en het was lekker weer dan verraste hij m'n moeder met 'n spontaan tripje. Sommige mensen vinden dat leuk, die waarderen dat van hun partner. Dat houdt een relatie ook wat gezelliger dan het soort wat TO heeft volgens mij.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 12:20Machtsstrijd, omdat je samen overlegt wanneer je een weekendje weggaat samen? Wat heeft dat met macht te maken? Ik doe mijn werk heel graag en mijn man houdt ook van zijn werk. Het zou voor ons een onmogelijke opgave worden te bepalen wie er moet stoppen. We willen dat allebei niet, waarom zou dat dan moeten?
donderdag 7 mei 2020 om 12:26
Ja dat laatste zeg ik zelf ook al het hele topic.iones schreef: ↑07-05-2020 12:22Ik reageerde op iemand anders. Niet op jou. Je trekt mijn verhaal uit z'n verband. Ik wil alleen maar aangeven dat het onnodig is de randstad of de stad in het algemeen te verheerlijken. Want veel mensen hebben daar geen boodschap aan.
En ik wilde aangeven dat in financieel opzicht in de randstad nu eenmaal veel minder mogelijk is, het is daar immers veel duurder.
Snap je het nu?
Maar volgens mij begreep je zelf die post niet zo goed. Je reageerde met een persoonlijk verhaal of jij Overijssel wel of niet lekker wonen vindt en dat is natuurlijk geheel het punt niet en kwam een beetje raar over.
donderdag 7 mei 2020 om 12:26
Maar hoe zie jij het voor je dan als vrouwen ook met hun vuist op de tafel gaan slaan? Want dan zit je dus met een ziek kind en met een vader en moeder die allebei met hun vuist op tafel slaan... en wat dan?
Mijn man en ik kunnen dit soort situatie prima oplossen door af te wisselen en allebei water bij de wijn te doen, maar we zijn wel zo ongeveer de enige in mijn omgeving. Als ik op mijn werk vertel dat mijn kind ziek was die ochtend, dan kijken ze me aan of ze vuur zien branden. Want hoe heb ik dat dan opgelost? En hoe kan het dat ik toch op het werk verschenen ben? Als ik dan antwoord dat mijn kind gewoon thuis ziek in bed ligt, dan bellen ze bijna de kinderbescherming. Het komt niet eens in ze op dat ik ook nog een man heb, die zijn deel van de zorg op zich neemt, want mijn man heeft toch zo´n goede baan? Vervolgens krijg ik opmerkingen dat ik in mijn handjes mag knijpen met zo´n man.
We zijn er nog laaaaang niet.
donderdag 7 mei 2020 om 12:28
donderdag 7 mei 2020 om 12:28
TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 12:16Van een man wordt dat ook geaccepteerd en zelfs gewaardeerd, als hij met de vuist op tafel slaat en vasthoudt aan zijn eigen wil en daarvoor gaat. Van een vrouw wordt dit afgekeurd, dat zie je ook weer mooi in dit topic terug.
Als een kind ziek is en een man zegt: het lukt mij niet om thuis te blijven, want ik moet die dag werken, dan is dat het einde van het verhaal. Als een vrouw zegt: dat lukt mij niet, ik moet die dag werken, dan is dat nooit het eindpunt van de discussie. Want uiteindelijk moeten dat zieke kind toch worden verzorgd, dus zij gaat nadenken hoe ze het dan moet gaan oplossen, want niemand anders doet het voor haar.
Wat een onzin. Als jij het daar als vrouw niet mee eens bent, dan is dat dus niet einde verhaal. Dan ga je net zo lang samen in overleg tot er een uitkomst is waar je beiden tevreden mee bent. Ligt geheel aan hoe jij jezelf opstelt en wat mij betreft heeft dat geen zak te maken met dat je man of vrouw bent. Snap überhaupt niet waarom er zoveel onderscheid gemaakt wordt tussen geslacht. Kijk naar personen en karaktertrekken, niet naar geslacht.
Here am I in my little bubble
donderdag 7 mei 2020 om 12:29
Tuurlijk is dat hartstikke lief van je vader, maar er spreekt wel een hoge mate van ongelijkwaardigheid uit je voorbeeld. Dat kun je samen prima vinden, maar veel mensen vinden dat niet prima en het is mooi dat je daar tegenwoordig zelf een keuze in hebt.redbulletje schreef: ↑07-05-2020 12:26Mijn moeder stelde de spontaniteit heel erg op prijs. Natuurlijk waren er ook genoeg geplande weekendjes of vakanties, maar als m'n vader er onverwacht even tussenuit kon en het was lekker weer dan verraste hij m'n moeder met 'n spontaan tripje. Sommige mensen vinden dat leuk, die waarderen dat van hun partner. Dat houdt een relatie ook wat gezelliger dan het soort wat TO heeft volgens mij.
donderdag 7 mei 2020 om 12:29
Ik ben trouwens zelf degene die veel van die opties verzon. En dat deed ik omdat forummers ineens zeiden dat TO natuurlijk met gemak en met 1 vingerknip dat "flatje voor doordeweeks" of dat "appartementje voor zichzelf" kon regelen.
Zelfs in de door mij genoemde steden is dat al lang niet meer zo, dat ten eerste. Maar ALS TO inderdaad in een dergelijke Vinex-locatie terecht wil omdat ze daar wel een "flatje voor doordeweeks" kan vinden, dan schiet ze er toch niks mee op? Je zou gek zijn om je huwelijk op te blazen voor een net zo min bruisende "grote stad".
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:29
Zolang vrouwen van jou niet op hun strepen mogen gaan staan komen we er ook nooit.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 12:26Maar hoe zie jij het voor je dan als vrouwen ook met hun vuist op de tafel gaan slaan? Want dan zit je dus met een ziek kind en met een vader en moeder die allebei met hun vuist op tafel slaan... en wat dan?
Mijn man en ik kunnen dit soort situatie prima oplossen door af te wisselen en allebei water bij de wijn te doen, maar we zijn wel zo ongeveer de enige in mijn omgeving. Als ik op mijn werk vertel dat mijn kind ziek was die ochtend, dan kijken ze me aan of ze vuur zien branden. Want hoe heb ik dat dan opgelost? En hoe kan het dat ik toch op het werk verschenen ben? Als ik dan antwoord dat mijn kind gewoon thuis ziek in bed ligt, dan bellen ze bijna de kinderbescherming. Het komt niet eens in ze op dat ik ook nog een man heb, die zijn deel van de zorg op zich neemt, want mijn man heeft toch zo´n goede baan? Vervolgens krijg ik opmerkingen dat ik in mijn handjes mag knijpen met zo´n man.
We zijn er nog laaaaang niet.
donderdag 7 mei 2020 om 12:31
En dit heeft iets te maken met de OP want....?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 12:26Maar hoe zie jij het voor je dan als vrouwen ook met hun vuist op de tafel gaan slaan? Want dan zit je dus met een ziek kind en met een vader en moeder die allebei met hun vuist op tafel slaan... en wat dan?
Mijn man en ik kunnen dit soort situatie prima oplossen door af te wisselen en allebei water bij de wijn te doen, maar we zijn wel zo ongeveer de enige in mijn omgeving. Als ik op mijn werk vertel dat mijn kind ziek was die ochtend, dan kijken ze me aan of ze vuur zien branden. Want hoe heb ik dat dan opgelost? En hoe kan het dat ik toch op het werk verschenen ben? Als ik dan antwoord dat mijn kind gewoon thuis ziek in bed ligt, dan bellen ze bijna de kinderbescherming. Het komt niet eens in ze op dat ik ook nog een man heb, die zijn deel van de zorg op zich neemt, want mijn man heeft toch zo´n goede baan? Vervolgens krijg ik opmerkingen dat ik in mijn handjes mag knijpen met zo´n man.
We zijn er nog laaaaang niet.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:33
de eerste de juiste man uitzoekenTanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 12:26Maar hoe zie jij het voor je dan als vrouwen ook met hun vuist op de tafel gaan slaan? Want dan zit je dus met een ziek kind en met een vader en moeder die allebei met hun vuist op tafel slaan... en wat dan?
Mijn man en ik kunnen dit soort situatie prima oplossen door af te wisselen en allebei water bij de wijn te doen, maar we zijn wel zo ongeveer de enige in mijn omgeving. Als ik op mijn werk vertel dat mijn kind ziek was die ochtend, dan kijken ze me aan of ze vuur zien branden. Want hoe heb ik dat dan opgelost? En hoe kan het dat ik toch op het werk verschenen ben? Als ik dan antwoord dat mijn kind gewoon thuis ziek in bed ligt, dan bellen ze bijna de kinderbescherming. Het komt niet eens in ze op dat ik ook nog een man heb, die zijn deel van de zorg op zich neemt, want mijn man heeft toch zo´n goede baan? Vervolgens krijg ik opmerkingen dat ik in mijn handjes mag knijpen met zo´n man.
We zijn er nog laaaaang niet.
en als je het idee hebt, dat hij jou als mens niet serieus neemt, vooral geen kinderen mee krijgen
en dan de taken verdelen, als hij verantwoordelijk is voor de maandag en kind is ziek op maandag, dan ligt het probleem bij hem. (en natuurlijk kun je dan alsnog overleggen, en samen tot een oplossing komen) maar geef hem de kans de oplossing te vinden)
en ga vooral niet: ongevraagd allerlei gaten dichtlopen, of in Klarenbeek wonen en dan jaren later zeiken, dat dat door hem komt
donderdag 7 mei 2020 om 12:33
Toch zijn er veel meer mensen van hun generatie samen oud geworden dan de huidige tweeverdieners. Als het even niet zint dan zijn ze weg.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 12:29Tuurlijk is dat hartstikke lief van je vader, maar er spreekt wel een hoge mate van ongelijkwaardigheid uit je voorbeeld. Dat kun je samen prima vinden, maar veel mensen vinden dat niet prima en het is mooi dat je daar tegenwoordig zelf een keuze in hebt.
donderdag 7 mei 2020 om 12:36
fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 12:26Ze had het over "de stad" en doelde daarmee duidelijk op de binnenstad, en had het over Schiphol. Dan is er maar 1 optie mogelijk, hoor.
Ik bedoel dat sommigen hier doen alsof TO zou verhuizen naar Alphen ad Rijn of Beverwijk of wat dan ook. En dat er gezegd wordt dat verhuizen dan helemaal geen zin heeft want dan zit je alsnog niet in die bruisende stad.
Maar TO heeft ook nooit gezegd dat ze naar Alphen ad Rijn of Beverwijk of wat dan ook wil (zoals ik het lees wil zij inderdaad het liefst echt in het centrum van een grote stad wonen), dus die hele discussielijn slaat nergens op.
Dat bedoelde ik. Ik doe af en toe een poging om het een beetje bij de feiten te houden
Here am I in my little bubble
donderdag 7 mei 2020 om 12:36
Klopt. Omdat je ook niet hóeft te blijven.redbulletje schreef: ↑07-05-2020 12:33Toch zijn er veel meer mensen van hun generatie samen oud geworden dan de huidige tweeverdieners. Als het even niet zint dan zijn ze weg.
Groot voordeel daarvan is dan weer dat je niet na 26 jaar op een forum hoeft te gaan klagen dat je hele leven doffe ellende was.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:37
maar nu draai je het omredbulletje schreef: ↑07-05-2020 12:33Toch zijn er veel meer mensen van hun generatie samen oud geworden dan de huidige tweeverdieners. Als het even niet zint dan zijn ze weg.
Er zijn generaties vrouwen in slechte huwelijken gebleven, omdat het alternatief de bijstand was
het is prachtig, dat je nu uit ene huwelijk kan stappen, als het je niet gelukkig maakt
Als TO en haar man, nu besluiten de komende jaren gelukkiger te zijn zonder elkaar, dan vind ik dat een heel wijs besluit.
