Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
donderdag 7 mei 2020 om 19:34
Dit klopt. Ik heb echt twijfels over jouw niveau van algemene ontwikkeling hoor tante Olivia. Je haalt er zaken bij die niet relevant zijn en je leest heel erg slecht.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 18:28Bijna 40% van de Nederlandse vrouwen is niet economisch zelfstandig, wat wil zeggen dat ze minder dan 960 euro per maand verdienen. Dat komt dus juist heel veel voor.
donderdag 7 mei 2020 om 19:41
Moeders laten hun kinderen tenminste niet in de steek, dat gebeurt maar zeer zelden.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 18:57Niet economisch zelfstandig betekent dat je niet voor JEZELF kunt zorgen. Dus al helemaal niet voor kinderen.
Ze zorgen wel dat ze zich redden, linksom of rechtsom, met of zonder man. Vaders onttrekken zich veel vaker van hun zorgrol, dan is het natuurlijk niet zo moeilijk om gewoon naar je werk te gaan 's ochtends. Ze hebben verder geen reet te doen, geen enkele verantwoordelijkheid.
donderdag 7 mei 2020 om 19:49
We hadden het over kostwinners. Dat zijn dus (voornamelijk) mannen in een relatie met kinderen, dus waarom haal je er steeds scheidingen bij?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 19:41Moeders laten hun kinderen tenminste niet in de steek, dat gebeurt maar zeer zelden.
Ze zorgen wel dat ze zich redden, linksom of rechtsom, met of zonder man. Vaders onttrekken zich veel vaker van hun zorgrol, dan is het natuurlijk niet zo moeilijk om gewoon naar je werk te gaan 's ochtends. Ze hebben verder geen reet te doen, geen enkele verantwoordelijkheid.
Begrijp ik goed dat jij vindt dat vaders niks bijdragen aan het leven van hun kinderen? Weet je man dat ook of heb je geen kinderen?
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 20:04
Mijn man is niet de kostwinner. Wij doen het samen. Ik verdien genoeg om voor mezelf en mijn kinderen te zorgen. Wij doen dus ook de kinderen samen. Godzijdank, want we zijn er in deze coronacrisis opnieuw achtergekomen dat we naar ons werk kachelen om 8 uur ´s ochtends en om half 6 weer terug, velen malen minder intensief vinden, dan thuis zijn met twee kinderen onder de 5. Na een dag met de kinderen heb ik 110% van mijn energie verbruikt. Na een dag op mijn werk ergens tussen de 60 en 85, beetje afhankelijk van de taken die die dag op mijn bordje liggen. Wij zijn straks ontzettend blij als we weer gewoon naar ons werk mogen, voor ons voelt dat als uitrusten in verhouding met thuis zijn.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 19:49We hadden het over kostwinners. Dat zijn dus (voornamelijk) mannen in een relatie met kinderen, dus waarom haal je er steeds scheidingen bij?
Begrijp ik goed dat jij vindt dat vaders niks bijdragen aan het leven van hun kinderen? Weet je man dat ook of heb je geen kinderen?
Wanneer we het hebben over relaties waarin een traditionele rolverdeling geldt en waarin de vrouw dus financieel afhankelijk is, dan is het oneerlijk om niet ook die andere kant te belichten. De vaders in deze rolverdeling passen hoogstens eens een paar uur op hun kinderen in het weekend en dan geeft hun vrouw instructies. En vaak zelfs dat niet. Ze hebben geen dag alleen met de kinderen, hun vrouw is er altijd bij. Je kunt dus niet van een zorgtaak spreken, het is meer de rol van een suikeroom die af en toe eens iets leuks met ze doet. Man en vrouw zijn op die manier afhankelijk van elkaar. De vrouw zorgt niet voor haar eigen inkomen en de man zorgt niet voor zijn eigen kinderen. Die taken vullen ze in voor elkaar.
donderdag 7 mei 2020 om 20:30
TanteOlivia, jij zit net nog te beargumenteren dat vrouwen die een kleinere baan hebben en financieel afhankelijk zijn in Nederland "heel erg weinig voorkomt".
Nu spelen ineens vrijwel alle vaders totaal geen rol in het leven van hun kinderen omdat hun vrouw weinig werkt en veel zorgt.
Wat is het nou?
Nu spelen ineens vrijwel alle vaders totaal geen rol in het leven van hun kinderen omdat hun vrouw weinig werkt en veel zorgt.
Wat is het nou?
donderdag 7 mei 2020 om 20:35
Nou, het is je gelukt, tanteOlivia. Ik kan er serieus geen touw meer aan vastknopen. De ene post zeg je dat kostwinners nauwelijks voorkomen en bijna alle vrouwen zelfstandig zijn. De post erna zijn alle mannen ineens afwezig en laten ze massaal hun kinderen in de steek. Dan gaat het weer over scheidingen maar een post later ineens weer over serieuze langdurige relaties...
Snap je het zelf nog wel? En belangrijker nog; wat hebben al die dingen te maken met het probleem van TO?
Snap je het zelf nog wel? En belangrijker nog; wat hebben al die dingen te maken met het probleem van TO?
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 20:46
Ik bedoelde dat het bijna niet voorkomt dat moeders het niet redden wanneer ze het zonder die kostwinner moeten doen. Ze gaan gewoon door met hun leven, zorgen voor hun kinderen, ze breiden hun werkuren wat uit, regelen een huis en betalen de rekeningen. De vaders hebben het een stuk lastiger met het oppakken van de zorgtaken, meestal komen ze maar tot 4 dagen in de maand.Positivevibes schreef: ↑07-05-2020 20:30TanteOlivia, jij zit net nog te beargumenteren dat vrouwen die een kleinere baan hebben en financieel afhankelijk zijn in Nederland "heel erg weinig voorkomt".
Nu spelen ineens vrijwel alle vaders totaal geen rol in het leven van hun kinderen omdat hun vrouw weinig werkt en veel zorgt.
Wat is het nou?
Het is dus nogal betrekkelijk in hoeverre vrouwen werkelijk afhankelijk zijn. Ik zie eerlijk gezegd een grotere afhankelijkheid bij de man, die niet in staat is om werk en zorg met elkaar te combineren.
donderdag 7 mei 2020 om 21:44
Er wordt gedaan alsof TO een afhankelijk bloempje is, dat niks voor zichzelf kan/mag regelen en niks voor zichzelf kan/mag beslissen. Alsof ze geen beslissingsbevoegdheid heeft. Daar ga ik tegenin. Het wordt nu een wat bredere discussie, maar er zijn meerderen die de discussie zo breed trekken, dat doe ik niet alleen.
donderdag 7 mei 2020 om 21:47
Nee hoor, dat blumpke kan gewoon een baan zoekenTanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 21:44Er wordt gedaan alsof TO een afhankelijk bloempje is, dat niks voor zichzelf kan/mag regelen en niks voor zichzelf kan/mag beslissen. Alsof ze geen beslissingsbevoegdheid heeft. Daar ga ik tegenin. Het wordt nu een wat bredere discussie, maar er zijn meerderen die de discussie zo breed trekken, dat doe ik niet alleen.
donderdag 7 mei 2020 om 21:47
Nee hoor, dat blumpke kan gewoon een baan zoekenTanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 21:44Er wordt gedaan alsof TO een afhankelijk bloempje is, dat niks voor zichzelf kan/mag regelen en niks voor zichzelf kan/mag beslissen. Alsof ze geen beslissingsbevoegdheid heeft. Daar ga ik tegenin. Het wordt nu een wat bredere discussie, maar er zijn meerderen die de discussie zo breed trekken, dat doe ik niet alleen.
donderdag 7 mei 2020 om 21:51
Ha, toevallig krijg ik net een nieuwsbrief binnen over nieuwbouwwoningen in de stad . Er komt een nieuw project in de verhuur. Appartementen in hartje stad.
Appartementen met 2 slaapkamers: vanaf 1315 euro. (77 m2)
Drie slaapkamers vanaf 1550 euro (103 m2)
Penthouses vanaf 2250 euro (130 m2)
Dus TO, vers van de pers, sla je slag. Je mag PM-en voor de gegevens.
Appartementen met 2 slaapkamers: vanaf 1315 euro. (77 m2)
Drie slaapkamers vanaf 1550 euro (103 m2)
Penthouses vanaf 2250 euro (130 m2)
Dus TO, vers van de pers, sla je slag. Je mag PM-en voor de gegevens.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 21:56
Het merendeel eindigt anders gewoon in de bijstand hoor. Ik kwam het toevallig net tegen in de emancipatiemonitor: van alle vrouwen zijn alleenstaande moeders en vrouwen boven de 50 met een partner en zonder thuiswonende kinderen het minst vaak economisch zelfstandig.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 20:46Ik bedoelde dat het bijna niet voorkomt dat moeders het niet redden wanneer ze het zonder die kostwinner moeten doen. Ze gaan gewoon door met hun leven, zorgen voor hun kinderen, ze breiden hun werkuren wat uit, regelen een huis en betalen de rekeningen. De vaders hebben het een stuk lastiger met het oppakken van de zorgtaken, meestal komen ze maar tot 4 dagen in de maand.
Het is dus nogal betrekkelijk in hoeverre vrouwen werkelijk afhankelijk zijn. Ik zie eerlijk gezegd een grotere afhankelijkheid bij de man, die niet in staat is om werk en zorg met elkaar te combineren.
Dus nee, moeders redden het helemaal niet als de kostwinner wegvalt.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 21:57
Dus al die alleenstaande moeders die in de bijstand komen,- zoveel dat we zelfs het woord "bijstandsmoeder" als term kennen-, die bestaan niet?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 20:46Ik bedoelde dat het bijna niet voorkomt dat moeders het niet redden wanneer ze het zonder die kostwinner moeten doen. Ze gaan gewoon door met hun leven, zorgen voor hun kinderen, ze breiden hun werkuren wat uit, regelen een huis en betalen de rekeningen. De vaders hebben het een stuk lastiger met het oppakken van de zorgtaken, meestal komen ze maar tot 4 dagen in de maand.
Het is dus nogal betrekkelijk in hoeverre vrouwen werkelijk afhankelijk zijn. Ik zie eerlijk gezegd een grotere afhankelijkheid bij de man, die niet in staat is om werk en zorg met elkaar te combineren.
donderdag 7 mei 2020 om 21:59
Nee je draait het nu voor de 100ste keer bijna letterlijk om naar het tegenovergestelde van wat al sinds pagina 1 gezegd wordt.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 21:44Er wordt gedaan alsof TO een afhankelijk bloempje is, dat niks voor zichzelf kan/mag regelen en niks voor zichzelf kan/mag beslissen. Alsof ze geen beslissingsbevoegdheid heeft. Daar ga ik tegenin. Het wordt nu een wat bredere discussie, maar er zijn meerderen die de discussie zo breed trekken, dat doe ik niet alleen.
Ik zie echt zelden iemand zó veel draaien in een topic en (expres?) bepaalde vragen vermijden. Het is bijna een talent.
donderdag 7 mei 2020 om 22:03
Ik zei het net ook al, maar vanaf dag 1 zijn het oa Lilalinda, Positivevibes en ik (de mensen met wie je op deze pagina dus nog steeds in discussie bent) die al op pagina 1 zeiden dat TO juist MEER zelfstandigheid moest laten zien en MEER voor zichzelf moest gaan regelen en MEER zelf moest beslissen.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 21:44Er wordt gedaan alsof TO een afhankelijk bloempje is, dat niks voor zichzelf kan/mag regelen en niks voor zichzelf kan/mag beslissen. Alsof ze geen beslissingsbevoegdheid heeft. Daar ga ik tegenin. Het wordt nu een wat bredere discussie, maar er zijn meerderen die de discussie zo breed trekken, dat doe ik niet alleen.
Ik zal het voor de tienmiljoenste keer herhalen: als TO wil werken, dan moet ze niet hier janken over d'r vent, maar die recruiter bellen, een gesprek voeren, zorgen dat ze die baan binnensleept en gewoon aan het werk gaan.
Maar dat zei ik op pagina 1 ook al.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 22:07
Gaat het dan ook om vrouwen zoals TO, die opgeleid zijn in een vakgebied waar ze staan te springen om mensen? En hoeveel vaders lukt het om zelfstandig te zorgen voor hun kinderen? Daar ben ik dan ook wel benieuwd naar. Voor TO haar situatie niet zo relevant meer, omdat de kinderen al volwassen zijn, maar als we het dan toch hebben over zelfstandigheid is dat natuurlijk een even belangrijke vraag.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 21:56Het merendeel eindigt anders gewoon in de bijstand hoor. Ik kwam het toevallig net tegen in de emancipatiemonitor: van alle vrouwen zijn alleenstaande moeders en vrouwen boven de 50 met een partner en zonder thuiswonende kinderen het minst vaak economisch zelfstandig.
Dus nee, moeders redden het helemaal niet als de kostwinner wegvalt.
donderdag 7 mei 2020 om 22:09
Eens en gelukkig heeft TO ook al stappen gezet in die richting, dus ik heb helemaal niet de indruk dat ze geld dat haar man heeft verdiend wil besteden. Ze wil het samen doen, dat heeft haar eerste voorkeur, maar als haar man echt niet mee wil verhuizen, dan hoop ik dat ze het zelf gaat regelen. Het lijkt me een heel beklemmende situatie.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 22:03Ik zei het net ook al, maar vanaf dag 1 zijn het oa Lilalinda, Positivevibes en ik (de mensen met wie je op deze pagina dus nog steeds in discussie bent) die al op pagina 1 zeiden dat TO juist MEER zelfstandigheid moest laten zien en MEER voor zichzelf moest gaan regelen en MEER zelf moest beslissen.
Ik zal het voor de tienmiljoenste keer herhalen: als TO wil werken, dan moet ze niet hier janken over d'r vent, maar die recruiter bellen, een gesprek voeren, zorgen dat ze die baan binnensleept en gewoon aan het werk gaan.
Maar dat zei ik op pagina 1 ook al.
donderdag 7 mei 2020 om 22:09
En voor de geïnteresseerden:
Na een daling tijdens de economische crisis waren alleenstaande moeders in 2017 vergeleken met twee jaar eerder weer vaker aan het werk en werden ze economisch zelfstandiger. Vergeleken met andere vrouwen is hun nettoarbeidsparticipatie en economische zelfstandigheid echter laag. Bijna een kwart van de alleenstaande moeders met kinderen tot 18 jaar moet voornamelijk van een bijstandsuitkering rondkomen, tegenover 4% van de bevolking van 15 jaar tot AOW-leeftijd (uitgezonderd scholieren en studenten).
Bron: emancipatiemonitor, sociaal cultureel planbureau.
https://digitaal.scp.nl/emancipatiemoni ... andigheid/
Na een daling tijdens de economische crisis waren alleenstaande moeders in 2017 vergeleken met twee jaar eerder weer vaker aan het werk en werden ze economisch zelfstandiger. Vergeleken met andere vrouwen is hun nettoarbeidsparticipatie en economische zelfstandigheid echter laag. Bijna een kwart van de alleenstaande moeders met kinderen tot 18 jaar moet voornamelijk van een bijstandsuitkering rondkomen, tegenover 4% van de bevolking van 15 jaar tot AOW-leeftijd (uitgezonderd scholieren en studenten).
Bron: emancipatiemonitor, sociaal cultureel planbureau.
https://digitaal.scp.nl/emancipatiemoni ... andigheid/
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 22:27
Uit de enquête onder gescheiden ouders van het onderzoek ‘Nieuwe Families in Nederland’ blijkt dat 27 procent van de in 2010 gescheiden paren voor co-ouderschap heeft gekozen. De kinderen krijgen dus twee ouderlijke huizen. Bij 70 procent van de gescheiden paren gingen de kinderen (voornamelijk) bij de moeder wonen, bij 3 procent werd de vader de hoofdopvoeder.
Dit is dus wat er gebeurt. Als je die moeders afhankelijk noemt, dan is het wel zo eerlijk de vaders ook afhankelijk te noemen. In dit soort situaties zie je vaak dat de ex-partners afhankelijk blijven van elkaar.
Dit is dus wat er gebeurt. Als je die moeders afhankelijk noemt, dan is het wel zo eerlijk de vaders ook afhankelijk te noemen. In dit soort situaties zie je vaak dat de ex-partners afhankelijk blijven van elkaar.
donderdag 7 mei 2020 om 22:34
Wat zit je toch steeds te zeiken over jonge gescheiden ouders ?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 22:27Uit de enquête onder gescheiden ouders van het onderzoek ‘Nieuwe Families in Nederland’ blijkt dat 27 procent van de in 2010 gescheiden paren voor co-ouderschap heeft gekozen. De kinderen krijgen dus twee ouderlijke huizen. Bij 70 procent van de gescheiden paren gingen de kinderen (voornamelijk) bij de moeder wonen, bij 3 procent werd de vader de hoofdopvoeder.
Dit is dus wat er gebeurt. Als je die moeders afhankelijk noemt, dan is het wel zo eerlijk de vaders ook afhankelijk te noemen. In dit soort situaties zie je vaak dat de ex-partners afhankelijk blijven van elkaar.
TO is een getrouwde vrouw van middelbare leeftijd met volwassen kinderen dus dat slaat allemaal als Kut op Dirk.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 22:34
https://www.accountant.nl/opinie/2019/6/reistijd/TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 22:27Uit de enquête onder gescheiden ouders van het onderzoek ‘Nieuwe Families in Nederland’ blijkt dat 27 procent van de in 2010 gescheiden paren voor co-ouderschap heeft gekozen. De kinderen krijgen dus twee ouderlijke huizen. Bij 70 procent van de gescheiden paren gingen de kinderen (voornamelijk) bij de moeder wonen, bij 3 procent werd de vader de hoofdopvoeder.
Dit is dus wat er gebeurt. Als je die moeders afhankelijk noemt, dan is het wel zo eerlijk de vaders ook afhankelijk te noemen. In dit soort situaties zie je vaak dat de ex-partners afhankelijk blijven van elkaar.
Net zo relevant als jouw verhaal.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 7 mei 2020 om 22:38
blijfgewoonbianca schreef: ↑07-05-2020 22:34https://www.accountant.nl/opinie/2019/6/reistijd/
Net zo relevant als jouw verhaal.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 22:52
Je loopt al pagina´s lang op TO in te hakken hoe slecht ze het voor elkaar heeft en dat ze geen enkel recht van spreken heeft. Je hebt het over afhankelijke vrouwen/moeders die volledig handelingsonbekwaam zijn, omdat ze niet hun eigen geld verdienen. Vervolgens stel ik daar iets tegenover: als je vrouwen afhankelijk noemt die een traditionele rolverdeling aanhouden, dan is het wel zo eerlijk ook de afhankelijkheid van de vaders te benoemen. Het zijn nu eenmaal twee zijdes van dezelfde medaille.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 22:34Wat zit je toch steeds te zeiken over jonge gescheiden ouders ?
TO is een getrouwde vrouw van middelbare leeftijd met volwassen kinderen dus dat slaat allemaal als Kut op Dirk.
