Relaties
alle pijlers
De band met je moeder
donderdag 9 juni 2022 om 12:37
Ik trap meteen af. Ik ben nu midden 40 en de band met mijn moeder durf ik onderhand sociaal plichtmatig te noemen.. omdat het zo heurt!
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
Ik voel zo weinig bij haar..
Een tijdje geleden was ze ziek.. en ik bemerkte bij mezelf hoe weinig dat me deed.
Of ze pijn, honger, dorst, of eenzaamheid ervaarde.. het intereseerde me zó weinig.
Ze is nu weer in goede doen en heeft me onlangs overladen met foto's van haar laatste vakantie. Ik zag ze aan.. en vergat ze binnen enkele seconden weer. Daar volgde dagen later een bericht op dat ik geen interesse had getoond en niet reageerde.. en hoe teleurstellende dit was.. ik voelde er wederom zo goed als niks bij. Hier is natuurlijk wel een hele geschiedenis aan vooraf gegaan bij mij.. maar herkennen mensen dit?
Dat er gewoon een deel.. een soort van afgestorven bij je is?
donderdag 9 juni 2022 om 12:46
)
donderdag 9 juni 2022 om 12:48
donderdag 9 juni 2022 om 12:49
Ik herken wat je schrijft. Ik heb dat ook zo ervaren toen er nog wel contact was. Inmiddels heb ik er jaren geleden voor gekozen om het contact te verbreken. Dat was een goede keuze.
Het is makkelijk gezegd, maar probeer jezelf niet te straffen. Natuurlijk gaat er een hele geschiedenis aan vooraf voordat je deze gevoelens hebt. Het is heel moeilijk. Geen reden om je voor te schamen. Jouw gevoel mag er gewoon zijn
Het is makkelijk gezegd, maar probeer jezelf niet te straffen. Natuurlijk gaat er een hele geschiedenis aan vooraf voordat je deze gevoelens hebt. Het is heel moeilijk. Geen reden om je voor te schamen. Jouw gevoel mag er gewoon zijn
Emboldened by the flame of ambition
donderdag 9 juni 2022 om 12:53
Oh wat moeilijk. Ik herken het helaas wel, maar heb het er moeilijk mee.
Gisteravond heb ik voor het eerst in heel lang een goed gesprek met mn moeder gevoerd (totaal onverwacht, was plichtmatig belletje) en toen heeft ze voor het eerst (dat ik kan herinneren) gezegd dat ze van me houdt, en verdomd dat doet me toch wel heel veel. Ik sliep er heerlijk op. Ik weet niet wat dit betekent, het lost zeker niet alles op.
Wat iemand anders al zei, die gevoelens die je ervaart mogen er zeker zijn. Voel je niet schuldig dus, en bedenk of je er nog iets aan wilt doen of liever niet.
Gisteravond heb ik voor het eerst in heel lang een goed gesprek met mn moeder gevoerd (totaal onverwacht, was plichtmatig belletje) en toen heeft ze voor het eerst (dat ik kan herinneren) gezegd dat ze van me houdt, en verdomd dat doet me toch wel heel veel. Ik sliep er heerlijk op. Ik weet niet wat dit betekent, het lost zeker niet alles op.
Wat iemand anders al zei, die gevoelens die je ervaart mogen er zeker zijn. Voel je niet schuldig dus, en bedenk of je er nog iets aan wilt doen of liever niet.
madamejean wijzigde dit bericht op 09-06-2022 12:55
27.63% gewijzigd
donderdag 9 juni 2022 om 12:54
Nou ja, zo'n foto van vrienden/kennissen/familie, dat neem ik dan echt wel waar. En dan geef ik wel een reactie als: "geniet ervan, proost etc.."
Bij mijn eigen moeder dus niet.. ze confronteerde me ermee dat ik nauwelijks sjoege had gegeven op haar kiekjes.. en ik moest echt terugkijken wat ze dan gestuurd had. Heb ik me dan zo afgesloten??
donderdag 9 juni 2022 om 12:57
Zijn jullie rollen misschien nu omgedraaid?
Had je moeder geen belangstelling voor jou toen jij kind was? Dat je iets liet zien, maar daar nauwelijks reactie op kreeg?
En is het nu zo dat jij geen belangstelling voor haar hebt nu zij iets laat zien?
In een normale band gaat de relatie van ouder-kind naar mentor/adviseur- jong volwassene naar volwassene-volwassene. En dan blijft de belangstelling wederkerig.
Had je moeder geen belangstelling voor jou toen jij kind was? Dat je iets liet zien, maar daar nauwelijks reactie op kreeg?
En is het nu zo dat jij geen belangstelling voor haar hebt nu zij iets laat zien?
In een normale band gaat de relatie van ouder-kind naar mentor/adviseur- jong volwassene naar volwassene-volwassene. En dan blijft de belangstelling wederkerig.
donderdag 9 juni 2022 om 12:58
Een deel herken ik wel. Meer in het meer afstand nemen, omdat ze zo in haar eigen wereld en ideeën leeft. En vooral plichtmatige bezoeken.
Ik weet niet hoe ik zou reageren als ze zou komen te overlijden, of ik haar zou missen. Misschien meer als oma voor de kinderen.
Ik weet ook niet goed hoe ik met die gevoelens om moet gaan, voel me daarin ook wel deels eenzaam. Ik wordt wel gesteund door partner, die ziet het hetzelfde als ik.
Het is niet dat ik een slechte jeugd gehad heb, hij was onbezorgd, geen zorgen. Dus daarom schaam ik me ook wel voor deze gevoelens.
Ik weet niet hoe ik zou reageren als ze zou komen te overlijden, of ik haar zou missen. Misschien meer als oma voor de kinderen.
Ik weet ook niet goed hoe ik met die gevoelens om moet gaan, voel me daarin ook wel deels eenzaam. Ik wordt wel gesteund door partner, die ziet het hetzelfde als ik.
Het is niet dat ik een slechte jeugd gehad heb, hij was onbezorgd, geen zorgen. Dus daarom schaam ik me ook wel voor deze gevoelens.
donderdag 9 juni 2022 om 13:05
Mijn worsteling is ook wel deels, dat mijn man, een topper en een schat van een moeder had. Een lieve, charmante vrouw en moeder die uit het leven werd weggerukt vóór ze slechts 55 jaar mocht worden.
Jaren later heb ik nog steeds dat soort aanhangsel, richting de '80, aan mijn kleed hangen. Ik durf dit nu even ongenuanceerd en anoniem te schrijven..
Jaren later heb ik nog steeds dat soort aanhangsel, richting de '80, aan mijn kleed hangen. Ik durf dit nu even ongenuanceerd en anoniem te schrijven..
donderdag 9 juni 2022 om 13:07
Oh wat rot voor jou/jullie. Ik snap dat je ze (ongewild) vergelijkt. Mis je je schoonmoeder nog erg?Pindakaasjes schreef: ↑09-06-2022 13:05Mijn worsteling is ook wel deels, dat mijn man, een topper en een schat van een moeder had. Een lieve, charmante vrouw en moeder die uit het leven werd weggerukt vóór ze slechts 55 jaar mocht worden.
Jaren later heb ik nog steeds dat soort aanhangsel, richting de '80, aan mijn kleed hangen. Ik durf dit nu even ongenuanceerd en anoniem te schrijven..
donderdag 9 juni 2022 om 13:13
MadameJean schreef: ↑09-06-2022 13:07Oh wat rot voor jou/jullie. Ik snap dat je ze (ongewild) vergelijkt. Mis je je schoonmoeder nog erg?
Missen? Ja .. zo af en toe nog..
Ze zijn allemaal al zo lang weg dat het leven al lang zijn nieuwe vorm heeft aangenomen.
donderdag 9 juni 2022 om 13:17
Ik lees mee. Heb alleen nog contact omdat ze naar mijn dochter zo nu en dan de leuke oma uithangt (zolang ik haar daarin wel beteugel) maar voor de rest vind ik het een narcistisch mormel wat alleen maar interesse in me heeft als het een goed verhaal voor haarzelf oplevert. En niemand prikt door die façade van onoprechtheid heen ze is echt heel erg goed.
donderdag 9 juni 2022 om 13:19
Mijn moeder is al lange tijd geleden overleden maar ik denk wel eens dat had ze nog geleefd, wij ook een lastige relatie zouden hebben gehad. Ze had best een moeilijk karakter en dat deel van haar mis ik nu ook niet.
Ik vind het altijd wel fascinerend, hoe mensen kinderen kunnen baren (en er hopelijk liefdevol voor zorgen) maar dan moet je maar afwachten wat je nog met elkaar kunt na een jaar of 25. Soms ben ik stiekem opgelucht dat ik dat niet heb hoeven uitvinden, al vind ik dat heel gemeen van mezelf.
Ik vind het altijd wel fascinerend, hoe mensen kinderen kunnen baren (en er hopelijk liefdevol voor zorgen) maar dan moet je maar afwachten wat je nog met elkaar kunt na een jaar of 25. Soms ben ik stiekem opgelucht dat ik dat niet heb hoeven uitvinden, al vind ik dat heel gemeen van mezelf.
donderdag 9 juni 2022 om 13:19
Mijn moeder zei laatst: "Mooi om te zien hoe jij jouw kinderen deelgenoot maakt".
En daarmee is alles wel gezegd denk ik en snappen jullie wel hoe mijn jeugd is geweest. Ik was geen deelgenoot. Geen deel van haar leven. Ik ben zo'n 'Ga jij maar even ergens anders spelen' kind.
(Mijn vaders standaard reactie was: 'ga maar naar je moeder', en zo scharrelde ik wat door mijn kindertijd heen).
En daarmee is alles wel gezegd denk ik en snappen jullie wel hoe mijn jeugd is geweest. Ik was geen deelgenoot. Geen deel van haar leven. Ik ben zo'n 'Ga jij maar even ergens anders spelen' kind.
(Mijn vaders standaard reactie was: 'ga maar naar je moeder', en zo scharrelde ik wat door mijn kindertijd heen).
m3ll0n4 wijzigde dit bericht op 09-06-2022 13:22
17.14% gewijzigd
Als onwetendheid schreeuwt, dan zwijgt intelligentie ~ Unknown
(Het gras is blauw, het verhaal van de ezel en de tijger)
(Het gras is blauw, het verhaal van de ezel en de tijger)
donderdag 9 juni 2022 om 13:22
donderdag 9 juni 2022 om 13:26
Echt?.. verdorie.. wat kan ik zeggen...M3LL0N4 schreef: ↑09-06-2022 13:19Mijn moeder zei laatst: "Mooi om te zien hoe jij jouw kinderen deelgenoot maakt".
En daarmee is alles wel gezegd denk ik en snappen jullie wel hoe mijn jeugd is geweest. Ik was geen deelgenoot. Geen deel van haar leven. Ik ben zo'n 'Ga jij maar even ergens anders spelen' kind.
(Mijn vaders standaard reactie was: 'ga maar naar je moeder', en zo scharrelde ik wat door mijn kindertijd heen).
donderdag 9 juni 2022 om 13:34
Hierbij komt bij mij de vraag op: waarom doe jij jezelf zoveel geweld aan?Pindakaasjes schreef: ↑09-06-2022 13:23Ik heb nu kaartjes voor de eind musical van de jongste. En ik merk bij mezelf dat ik die laatste kaarten liever aan de overburen geef dan aan mijn moeder!.
Maar ben ik dan nu een psychopaat, een gevoelsarm serpent..
Ik voel het niet ...
Gaat je moeder je kinderen een warm gevoel geven? Gaat ze hen aanmoedigen, complimenten geven? Is ze betrokken en heeft ze ook minstens plezier in het vooruitzicht van de eindmusical?
Hoe deed ze bij het afzwemmen, avondvierdaagse en dat soort kleine prestaties?
Is het antwoord : toen zette ze de kinderen voorop en was het leuk, dan kan ze mee.
Is het antwoord: iedereen liep op eieren, dan blijft ze thuis.
donderdag 9 juni 2022 om 13:37
Mijn moeder had een voorkeurskind, mijn zus.
Speelde als mijn vader erbij was mooi weer.
Heeft mij meerdere keren keihard in mijn gezicht geslagen..zelfs een keer aan de kersttafel. Ik kietelde mijn zus en ik was blij dat iedereen er was. Ze haalde keihard uit. Ik naar boven. Vader erachter aan. Mama heeft mij geslagen. Toen beweerde ze dat ze niet geslagen had. Helaas voor haar had mijn oma het gezien..
Rotkind was ik, alleen maar omdat ik nee zei. Nee was een klap.
Ik ben nu mantelzorger voor mijn ouders. Zus zit in het buitenland. En ik voel ook niks.
Het kwartje viel pas na jarenlange psychische problemen. Dan hielpen ze mij. Maar zodra ik sterker begon te worden en het een gelijkwaardige volwassen relatie zou moeten zijn, duwen ze mij terug in de kindrol.
Ik geef nu goed mijn grenzen aan en ze zijn hoogbejaard. Mijn vader een goede sul en moeder extreem dominant.
Ze heeft geen grip meer op mij en nu ben ik sterk genoeg maar als kind kon ik er niet tegenop.
Speelde als mijn vader erbij was mooi weer.
Heeft mij meerdere keren keihard in mijn gezicht geslagen..zelfs een keer aan de kersttafel. Ik kietelde mijn zus en ik was blij dat iedereen er was. Ze haalde keihard uit. Ik naar boven. Vader erachter aan. Mama heeft mij geslagen. Toen beweerde ze dat ze niet geslagen had. Helaas voor haar had mijn oma het gezien..
Rotkind was ik, alleen maar omdat ik nee zei. Nee was een klap.
Ik ben nu mantelzorger voor mijn ouders. Zus zit in het buitenland. En ik voel ook niks.
Het kwartje viel pas na jarenlange psychische problemen. Dan hielpen ze mij. Maar zodra ik sterker begon te worden en het een gelijkwaardige volwassen relatie zou moeten zijn, duwen ze mij terug in de kindrol.
Ik geef nu goed mijn grenzen aan en ze zijn hoogbejaard. Mijn vader een goede sul en moeder extreem dominant.
Ze heeft geen grip meer op mij en nu ben ik sterk genoeg maar als kind kon ik er niet tegenop.
donderdag 9 juni 2022 om 14:12
Je bent te hard voor jezelf. Jouw gevoel is niet voor niets ontstaan. Gaat jouw kind er heel blij van worden als ze erbij zou zijn? Zo niet, dan gaf ik de kaartjes aan de overburen.Pindakaasjes schreef: ↑09-06-2022 13:23Ik heb nu kaartjes voor de eind musical van de jongste. En ik merk bij mezelf dat ik die laatste kaarten liever aan de overburen geef dan aan mijn moeder!.
Maar ben ik dan nu een psychopaat, een gevoelsarm serpent..
Ik voel het niet ...
donderdag 9 juni 2022 om 14:24
Wat is dit (helaas) herkenbaar voor mij. Mijn moeder is iemand die altijd in de slachtoffer rol zit en nooit eens verantwoordelijkheid wil nemen voor haar eigen keuzes. Ze is erg eenzaam en legt veel druk op mij. En ik merk dat ik jaren geleden al emotioneel afscheid heb genomen, ben nog wel fysiek aanwezig als het moet. Maar het wordt teveel. Ze is nog geen 70, maar lijkt jaren ouder. Ze wil niks en vind ook dat ze niks kan. En ik weet het gewoon niet meer! Heb echt alles geprobeerd op haar in beweging te krijgen, ze wil gewoon niet. Ze wil alleen hulp als een ander haar zorgen van haar overneemt. Dit is natuurlijk maar een zeer beknopte versie, wil niet te herkenbaar worden, maar ook hier is een jarenlange geschiedenis. En mijn mentale loskoppeling van haar is ook niet van gisteren op vandaag. Ik heb me heel lang schuldig gevoeld, omdat ik dacht dat ik haar in de steek liet. Maar zo zwart wit ligt het gewoon niet, er is geen sprake van wederkerigheid. Na veel therapie kan ik nu beter loslaten alhoewel het contact geheel verbreken voor mij persoonlijk beter zou zijn. Dat kan ik nog niet, daarin is gevoel en verstand nog niet 1 geheel. Ook ik voel me schuldig dat ik weinig gevoelens voor haar heb, behalve frustratie en woede gevoelens. Mijn therapeut zei laatst dat ik dat mag loslaten. Dat ik al heel lanng heb gerouwd om de moeder die ik niet had en dat ik nu mag loslaten nu mijn moeder vind dat ze hulpbehoevend is. Maar moeilijk is het wel
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
