Intens verdrietig

Ik heb ongeveer een uur geleden de relatie met mijn lief verbroken.

Het is beter zo, maar ik ben intens verdrietig.

quote:eleonora schreef op 27 juni 2009 @ 18:07:

Wat erg voor je Christiane......



Ik vind het altijd sterk als mensen weloverwogen een beslissing kunnen nemen maar dat het dan nog heel veel pijn doet vind ik heel vervelend voor je.



Fijn dat je vriendin er is of was. Kun je een beetje verstrooiing vinden de komende tijd?



Vrienden blijven zou ook niks voor mij zijn. Net als bij een verbroken vriendschap denk ik dan, ja, en dan? Dan kun je wel contact gaan houden maar je hebt niet voor niks een vriendschap verbroken en dan zou je teruggaan naar het niveau van kennissen of zo? Nee, zowel bij vriendschappen als bij liefdes vind ik ook altijd dat uit uit is en dan is het klaar ook.



Natuurlijk, als je elkaar een keer tegenkomt dan zeg je gedag en gedraag je je normaal tegen elkaar maar daar houdt het ook mee op.



Sterks meisje!



(f)



Pas zag ik een hele lieve reactie van jou op iemand anders. Toen dacht ik al: zo'n reactie heb ik binnenkort ook nodig. Wist ik veel hoe snel dat zou zijn. Zoals ik schreef wonen wij niet samen. We zien/zag elkaar wel bijna elke dag. Zaterdag is uiteraard onze dag samen. Tijdens het boodschappen doen, had ik al zo'n gevoel van: hoe lang nog? Want weloverwogen keuze of niet, uiteindelijk heb ik de beslissing nog lang voor me uit geschoven. Tijdens het ontbijten (doen we op zaterdag altijd) werd er iets gezegd en toen had ik zoiets van: Chris, nu is het moment.

In het begin was ik heel rustig, later moest ik huilen.



Maar wat ik nu moeilijk vind. Vanavond en morgen willen we bellen. Maandag elkaar zien (om dingen nog verder te bespreken). Ik wil niets liever. Maar slim lijkt het me niet. Hart en verstand zijn met elkaar in tegenspraak.



@ Lunax: nu begrijp ik je beter.

quote:windowsvista schreef op 27 juni 2009 @ 21:36:

Hee Christiane, wat een narigheid hè. De frustratie en verdriet over de verschillende toekomstverwachting, dat valt nu weg. Ik kan me voorstellen dat dat een gevoel van ruimte geeft, en gezond voelt. Dat gezonde gevoel herken ik wel een beetje. Ik ben intens verdrietig, maar door alle emoties heen (ook andere emoties) weet ik dat ik gezonde beslissing heb gemaakt.

Dat ís het ook. Het is een gezonde beslissing. Soms passen mensen niet goed genoeg bij elkaar.



Maar het verdriet, het afscheid, dat doet pijn. Zit zelf ook middenin de ellende.Jij ook sterkte!



Twee dingen uit je verhaal herken ik: andere toekomstverwachingen en de rationele kant van je vriend, waar moeilijk mee te leven kan zijn.Ook hij is erg verdrietig, maar zegt letterlijk: ik leg een laagje cement om mijn hart en ik probeer verder te gaan. En dat is nog maar een simpel voorbeeld.

Op plannen om samen te wonen krabbelde hij terug. Voelt niet de behoefte de relatie of het gezin (we hebben een zoontje) verder te verstevigen, uit te breiden, ik wel. Voert aan dat hij nog jong is, 27 jr. Ik ben 33jr. Ik voel die behoefte om me op ons , hem en het gezin te richten heel sterk. Het doet teveel pijn als hij op afstand van mij wil blijven Herkenbaar. Op sommige vlakken zo dichtbij, maar toch ook zo ver weg..

In combinatie met andere dingen (wij hadden niet zo'n goede, liefdevolle relatie) had ik er geen vertrouwen meer in.

Hij kon mij ook niet op een liefdevolle manier duidelijk maken dat hij wél van me hield. Stelde zich op alsware het een onderhandeling over arbeidsvoorwaarden.



Lukt het jou om ondanks de pijn helder te blijven denken? Ja, ben ondanks mijn verdriet en huilen ben ik toch rustig en heb ik alles op een rijtje. Ben wel bang om terug te krabbelen Ik moet echt zo m'n best doen om niet in de valkuil van te ver door relativeren te stappen. Zo van, hij had dat, dat en dat net, maar ja, andere dingen weer wel, en we deden leuke dingen samen, en dat kan nu allemaal niet meer. Dan lijkt het alternatief dat ik heb gekozen zo onzeker. Er is nog niets in de plaats van de leuke dingen die ik met hem had.Ook herkenbaar. Wij zouden een dezer dagen naar Artis gaan. Ik wil niets liever dan dat nog door laten gaan.



Over de afspraak om met hem te praten; waarover wil je praten? Over onze gevoelens, onze pijn, onze liefde.Waarom zou het wel of niet slim zijn? Ik ben bang in zijn armen te belanden en dan terug te krabbelen. Herken jij dat?

quote:windowsvista schreef op 28 juni 2009 @ 08:51:

Hoi Christiane!



Lekker geslapen? Naar omstandigheden wel. Ben om half twee volkomen uitgeput, met koppijn en kotsmisselijk in slaap gevallen (met een van mijn twee lieve katjes tegen me aan - doet ze normaal nooit).

Ik heb last van een soort adrenaline overschot denk ik. 's Nachts midden in de nacht wakker worden en dan niet meer kunnen slapen. Dat lees ik wel vaker bij mensen die met liefdesverdriet kampen. Ik heb daarvan vooral de afgelopen weken last gehad. Vannacht ben ik nog wel even wakker geweest, maar dan niet zo'n dreun-met-de-hamer-o-ja-er-was-iets-heel-ergs-gevoel gehad, maar meer een gevoel van berusting.



Bang om terug te krabbelen? Pff, ja. Wij hebben daar ook een geschiedenis mee. Vroeger of later heeft hij altijd weer voor m'n deur gestaan, met alle lieve woorden, beloftes, aandacht en de knuffels waar ik zo sterk naar verlang wanneer het aan is.

Het lijkt alsof hij zich pas realiseert hoe tof ik ben als het uit is. Het lijkt alsof hij pas zuiver en duidelijk voelt, wanneer het uit is.

En iedere keer heb ik hem weer terug genomen, omdat ik zo graag wilde geloven in de beloftes, de knuffels en ons gezin zo graag compleet zie. Hij is dan ook oprecht, spreekt recht uit z'n hart. Daar ben ik nog niet tegen bestand geweest. Ik ben er alleen tegen bestand als zijn boodschap halfhartig overkomt.



90% van mij hoopt dat hij deze keer niet weer naar me toe komt. Omdat ik bang ben voor hoe ik reageer.

10% van mij hoopt van wel.

De vakantieplannen zijn zo aanlokkelijk. Het zou zo fijn zijn als het toch goed komt.. enz. Maar dat is niet realistisch, want dan vergeet ik voor het gemak maar even hoe onze relatie steeds weer stuk loopt op dezelfde gebrekkige wisselwerking die na verloop van tijd altijd weer optreedt. Wij hebben niet zozeer een gebrekkige wisselwerking, maar we hebben wel allebei onze bagage. Ik heb last van endogene depressies (veroorzaakt door het gemis van stofjes, niet door trauma's) en hij heeft ook dingen meegemaakt waardoor hij in het dagelijks leven reageert zoals hij reageert. En dat wreekt mij nu. Het is niet dat ik er niet voor hem wil zijn, maar meer dat hij mij niet toelaat. Ik weet dat je de problemen van een ander niet kan oplossen. Dat moet je zelf doen. Maar je kunt wel een ander helpen zijn last te dragen, samen de bagage op te nemen. Maar dat laat hij niet toe. Hij strijd liever zijn eigen strijd.



Zo'n afspraak als die van jou is natuurlijk heel 'gevaarlijk'. Je moet wel héél sterk in je schoenen staan om niet in zijn armen weg te willen kruipen, het gemis op te heffen, je even weer geborgen en gewild te voelen. Ja, dat weet ik. En ik ben er bang voor. Ook omdat ik het diep in mijn hart wel zou willen. Maar ik blijf toch bij mijn beslissing. Of hij laat mij toe in zijn hart, of hij laat mij los uit zijn leven. Ik vrees door ervaringen voor het laatste. En dat maakt het voor mij moeilijk. Ik ken inmiddels zijn denk/reactie/gedragspatronen een beetje en wat er al 55 jaar in zit, krijg ik er niet zomaar uit. Daar zal zwaarder geschut voor nodig zijn.

Zeker als jullie het gaan hebben over gevoelens Ik wil het heel graag hebben over gevoelens, omdat dit soort gesprekken (we hebben ze niet heel vaak gehad) eigenlijk de enige momenten zijn waarop ik werkelijk bij zijn hart kom. Natuurlijk hebben we wel vaak gecommuniceerd, dingen gedeeld en zijn we elkaars sparring partner geweest, maar echt in zijn hart kom ik zelden. . Je weet al; je loopt nu over van gevoel voor hem. Blijf ook goed voor ogen houden waarom het uit is. Doe ik hoor. Ik hou me voor ogen wat ik pas in een post van Eleonora heb gelezen. Namelijk dat je zo'n beslissing niet zomaar neemt en dat je moet blijven denken aan het waarom je een beslissing hebt genomen. Je hebt goede redenen. Hij heeft nog niet gezegd dat hij toch wil veranderen. Als hij dat zou zeggen, heb je mijns inziens reden om goed te praten. Hij zegt wel te willen veranderen, maar het niet te kunnen. Dat hij de manier hoe hij 55 is geworden niet te kunnen loslaten. Dat hij is zoals hij geworden is. Hij heeft wel gezegd dat hij het zou kunnen proberen, maar dat het niet eerlijk is voor mij omdat hij weet dat hij het niet meer kan. En gek genoeg geloof ik dat bij hem wel. Ik denk dat je op jonge leeftijd nog flexibeler bent in gedragsverandering (met of zonder hulp van hulpverlener), maar dat als je wat ouder bent, dat in sommige gevallen gewoon helemaal niet meer lukt.

Windowsvista, hoe lang is het eigenlijk voor jou geleden dat je ermee gestopt bent?

quote:windowsvista schreef op 28 juni 2009 @ 09:58:

Vrijdagavond is de beslissing genomen. Daar ging een aantal weken dat het rommelde en waarin we gepraat hebben, aan vooraf.

Ik voel echter al maanden dat ik essentiële zaken mis binnen de relatie (steun, troost, begrip, het gevoel gewild te zijn). Maar ik bleef hopen op beter. Zijn twijfels rond samenwonen betekenden voor mij dat ik er geen vertrouwen meer in had.

Heb ik gesprekken gehoopt en gezocht naar zijn overtuiging vwb de relatie, zijn gevoelens voor mij. Maar hij heeft gezegd dat hij het moeilijk vindt overtuiging te voelen. Laat staan dat over te brengen aan mij.



Door ervaring weet ik, dat hij hierin niet gaat veranderen. Als hij mij verliest raakt hij in paniek, en kan aan mij overbrengen dat hij graag wil. Daarna zakt dat weg, en wordt hij weer zijn gereserveerde zelf. Is het afglopen met zich inleven in mij, aandacht voor wat ik nodig heb.

Ik geloof niet meer in verandering van patronen tussen mensen. Ik geloof wel dat een andere partner wel ander gedrag en gevoel in je naar boven kan halen.

En sommige mensen, wellicht zoals jouw ex vriend, houden zo vast aan een eigen 'kunstje', dat ze hier niet flexibel in zijn. Als iemand zich niet kwetsbaar of open durft op te stellen, kan je er ook geen hechte band mee hebben.

Prima, als je als partner zijnde daar geen behoefte aan hebt. Hels, en niet werkbaar in een relatie, als je daar wel behoefte aan hebt.



Het missen van essentiele zaken herken ik wel. Aan onze liefde is niets mis, maar zoals Lunax al schreef, dat is niet genoeg. Ik heb steun gevoeld, begrip, maar ook emotionele afstandelijkheid. Het mij niet willen/kunnen toelaten als het gaat om emoties als boosheid (hij wordt bijna nooit boos), verdriet (laagje cement) en zelfs vreugde. Zelfs met de leuke dingen kreeg ik soms het gevoel dat het te dichtbij kwam. En hoewel ik weet dat ik gewild was, voelde ik dat soms niet zo. En niet eens door daadwerkelijk gedrag.



Wat je schrijft over toegeven op het moment dat hij het probeert en dat dat dan weer afzakt, herken ik ook. Ik wil sterk zijn de komende dagen. En denk dat dat op een paar stuiptrekkingen na die we ongetwijfeld allebei zullen (willen) hebben, ik ook sterk zal blijven. Want ik weet dat als ik dat niet doe, we de komende weken in de hemel leven en hij zijn best doet (als hij dat al zou doen, want hij heeft dus al wel aangeven het wel te willen, maar niet te kunnen), maar dat dit niet vol te houden is. Ik moet en wil dus sterk zijn.

Doe jij alsjeblieft ook je best. Als ik je verhaal zo lees, denk ik dat dat ook voor jou het beste is. Dikke

quote:Lunax schreef op 28 juni 2009 @ 11:59:

Hoi Christiane,



Als ik je posts een beetje doorlees snap ik nog steeds niet helemaal waarom je dat gesprek nog met hem aan wilt gaan.

...

Wat ik bedoel te zeggen is dat je niet met de verkeerde insteek het gesprek in moet gaan. Als het voor jou een afsluiter is, om definitief bevestigd te krijgen dat je de juiste keus gemaakt hebt dan moet je het zeker doen. Maar als je er heengaat in de hoop emotionele closure en/of openingen te krijgen, dan vraag ik me af of je jezelf niet plaatst in een situatie waarvan je weet dat het weer pijn gaat doen en niets gaat opleveren.Als ik heel eerlijk ben, is het beide gevoelens. Een afsluiter, maar ook hoop. Maar mijn hoop is rationeel, dus ik kan het gesprek net zo goed laten. Misschien is dat wel beter. Ik weet het nog niet. Of eigenlijk ook wel, maar wil ik het niet weten. Ik ga in ieder geval niet terugkrabbelen (is een statement die ik hierbij voor mezelf maak). Daar heb ik alleen mezelf mee.

We hebben vanmiddag elkaar gesproken. Hij is naar mij toegekomen. Het gesprek was fijn. Hij heeft zich opengesteld. We hebben in drie en half jaar niet zo goed, fijn, intiem en diep met elkaar gepraat.



En nee. Ik ben niet teruggekrabbeld. En dat ga ik ook niet doen. Zou ik dat wel doen, dan zijn we binnen een paar weken weer terug bij af. We zijn nu op het juiste moment gestopt. Namelijk op het moment dat onze liefde voor elkaar het allerdiepst zit en we van elkaar houden.



Ik heb drie hele mooie jaren gehad en daar hou ik aan vast. Aan zijn laatste woorden: ik hou van je. En aan de laatste woorden in het lied 'Out of Reach' van Gabrielle: In my reach, I can see, There's a life out there For me

@ Windowsvista: ga later op jou reageren. Ben nu te verdrietig.

quote:bloemetje11282 schreef op 29 juni 2009 @ 19:55:

Veel sterkte, ik zit momenteel in dezelfde situatie, allebei andere toekomstverwachtingen, maar wij wonen wel samen en ook nog eens in het huis wat van HEM is.

Maar 1 ding... Ik heb de meeste geweldige man getroffen waarmee het uit is. Hij is lief, zorgzaam, bezorgd, en hij houdt nog enorm veel van me en ik ook van hem. Maar allebei andere toekomstplannen. Ik wil huisje boompje beestje, maar hij heeft zijn eigen bedrijf en hij is nooit thuis. Ik mis mijn stad Breda. en ik wil het liefst daar weer heen gaan.

Ik ga zelf zo ook even een topic aanmaken, misschien dat er dames zijn die tips hebben.

Heel veel sterkte meis, mocht je willen.... dan mag je altijd mailen en het komt uiteindelijk wel goed met jou. Kost alleen veel tijd.



Liefs bloemetje





Jij ook sterkte.

Ik weet dat het goed is, maar ik kan echt alleen nog maar huilen nu.

quote:windowsvista schreef op 29 juni 2009 @ 09:24:

Mijn moment om terug te krabbelen was gisteren al daar. Ik stuurde een sms met een verzoek over het fietsje van zoontje. Hij reageerde : 'Vind je het niet raar dat het nu uit is? Het is allemaal zo snel gegaan. Voor mij wel iig.'

Dat was dus de cue om in te haken, spijt door te laten schemeren, af te spreken om te praten.

Praten betekent bij ons dat hij alles zegt wat ik horen wil, en daarna sex. En dan is het weer goed.

Heb terug gesmst: 'Snel? Dat wilde je zelf.'

Een uur later bracht ik het fietsje van zoontje bij hem, en hij deed boos. Zei niet eens 'hoi', maar reageerde heel chagrijnig op het feit dat ik dat fietsje bracht.

Was ik gevleid door zijn smsje, zijn boosheid maakt m'n prettige gevoel van 'hij wil me toch!!!' weer kapot.

Het stomste is dat ik dus niet verstandig denk, zie je nu wat een onaardig figuur met gebrekkige communicatie skills, gelukkig is het uit. Nee. Ik vind het kennelijk het meest naar dat hij met die boosheid de deur weer dichtgooit. Niet doorborduurt op het kansje tot reparatie.



En dat wil ik dus voorkomen. Mijn lief wil mij. Dat weet ik. Maar willen is niet altijd kunnen. Soms zijn mensen te beschadigd door het leven. Ik zou willen dat hij het zou kunnen, maar mijn pscyh zegt ook dat dat op 55 jarige leeftijd niet zo makkelijk meer ligt. Gedragspatronen van jaren krijg je er niet meer uit.

Dat zal bij jouw vriend (waarschijnlijk jonger) uit wat ik denk te lezen in feite niet anders zijn.

Als praten automatisch vrijen wordt, zit er in mijn beleving iets niet goed en gaat het hem om hele andere dingen. Wil hij de korte termijn bevrediging van zijn behoefte (en dan heb ik het nog niet eens over seks, maar meer over aandacht), en wordt de langere termijn hem te complex.



Ik probeer sterk te blijven. En ben (zoals mijn bedrijfsarts, waar ik gisterochtend ook nog ben geweest en die ik het verhaal heb verteld) extra lief voor mezelf. Ook 1 van mijn katjes is heel lief. Zo opmerkelijk. Van de 2 katten die ik heb, is zij altijd de meest zelfstandige en de kat die het meest op zichzelf is. Nu zit ze in de troost-modus.

Blijf jij alsjeblieft ook sterk. Ik denk dat je daar beter uitkomt.



Sorry voor mijn onsamenhangende verhaal, maar zit door mijn tranen heen door te typen.

quote:windowsvista schreef op 30 juni 2009 @ 11:32:

Je schrijft niet onsamenhangend, maar juist mooi en sterk. Maar je hoeft niet Sterk te zijn. Bij dit verdriet past het om te rouwen, om je vloeibaar en wiebel te voelen, in plaats van sterk.



Maar de grenzen en voorwaarden waar jij je aan houdt mbt de relatie, die houden je vastberaden, en dat vind ik sterk. Misschien helpt het ook dat jullie in overeenstemming zijn over het besluit.



Bij mij heerst verwarring. Ex stuurde een emotioneel mailtje, kort samengevat dat hij niet begrijpt dat hij erin heeft toegestemd dat het geen zin meer heeft, dat het zo snel is gegaan en dat hij zich afvraagt of we lang genoeg nagedacht hebben.

Verder haakt hij wel in op de praktische oplossingen die ik voorgesteld heb mbt zoontje. Dat dan weer wel.

Wat me het meest raakt is dat hij beaamt dat het inderdaad onbeschrijfelijk moeilijk is om zoontje op deze manier los te moeten laten, 'zijn gezin af te pakken'.

Dat hakt erin.



Ik zie het niet meer helder. Heb hem gesmst 'Kunnen we dan écht leuk op vakantie?'

Nog niets teruggehoord. Ik ben helemaal zenuwachtig, zit te zweten.

Helder: als hij nu weer zegt, 'nee, dat kunnen we niet', dan kan ik weer verder. Geen man overboord. Heb al plannen gemaakt voor de vakantie.

Als hij zegt, ja, 'dat kunnen we', moet ik me hard afvragen of ik instem, en met welke motieven. En of het haalbaar is dat het écht leuk wordt.

Of dat het gewoon een gezellige vakantie wordt, terwijl het daarna uitblijft.



Tyfus. Ik wil ook verder.



Met wat je schrijft over die korte termijn bevrediging, en dat het op lange termijn te complex wordt, sla je de spijker op z'n kop.



Niet doen. Die vakantie. Het lost niets op. Ik denk dat het een gezellige vakantie wordt, maar dat het daarna uitblijft. Ik neem aan dat jullie wel eerder dergelijke gesprekken hebben gevoerd.

Wel op vakantie gaan is alleen maar verwarrend. Voor jullie, maar ook voor jullie zoontje.