Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
woensdag 8 juli 2009 om 22:47
Helemaal mee eens..ik voel mij t zelfde..ik huil ook al weken niet meer, vd week ff bij de dokter. Maar t verdrietige eenzame gevoel,,Elke seconde aan hem denken, altijd gebeurt er wel iets, waardoor ik aan hem denk..vanavond n sok gevonden van hem...ja, inderdaad, ik heb er aan geroken,..en bedacht dat we toen nog gelukkig waren Kassa bonnetejs in oude plastic tasjes, met n datum erop, ja, toen was ik nog gelukkig..
dagen in de week n gezin om mij heen gehad naar helemaal niks..Nogmaals dat had ik mij eerder moeten bedenken, voordat ik t weer verbrak..Maar op dit verdriet heb ik mij niet kunnen voorbereiden..
dagen in de week n gezin om mij heen gehad naar helemaal niks..Nogmaals dat had ik mij eerder moeten bedenken, voordat ik t weer verbrak..Maar op dit verdriet heb ik mij niet kunnen voorbereiden..
woensdag 8 juli 2009 om 22:58
quote:FieneWiep schreef op 08 juli 2009 @ 22:35:
Ik vind het daarom heel knap dat jij daarin rust kunt vinden!
Ik vind mijn rust met name door te denken aan wat wij hebben gehad. Ik mis dat momenteel heel erg. Maar ik mis het liever nu dan dat ik het nooit heb gehad.
Ik heb mijn relatie niet beeindigd om negatieve redenen. Dat helpt denk ik ook om rust te hebben. Alsook het feit dat ik er heel erg lang over heb nagedacht. En weet je. De toekomst staat niet vast. Dat betekent niet dat ik hoop ga zitten hebben of op hem ga zitten wachten, maar je kunt nou eenmaal niet in de toekomst kijken. Ik weet niet hoe mijn leven er over een jaar uitziet. Dat verplicht me alleen te kijken naar het hier en nu. En nu mag ik verdriet hebben van mezelf. Ik hoef helemaal niets. Mag op de bank zitten huilen. Maar ik wil er wel op een goede manier mee omgaan. Niet wegkwijnen. Dat klinkt misschien allemaal erg sterk enzo (zo voel ik me helemaal niet), maar ik denk liever (met weemoed) terug aan de mooie tijd die we hadden, dan dat ik ook die herinneringen laat overschaduwen door alleen verdriet.
En ik hou me ook vast aan de reden waarom we elkaar zijn. Elke keer als ik de neiging heb hem te sms-en of contact te zoeken. Niets is makkelijker om weer bij elkaar te komen. Qua liefde zouden we beiden niets liever willen. Maar het is niet goed. Ik zou eraan kapot gaan. Hij ook.
Ik vind het daarom heel knap dat jij daarin rust kunt vinden!
Ik vind mijn rust met name door te denken aan wat wij hebben gehad. Ik mis dat momenteel heel erg. Maar ik mis het liever nu dan dat ik het nooit heb gehad.
Ik heb mijn relatie niet beeindigd om negatieve redenen. Dat helpt denk ik ook om rust te hebben. Alsook het feit dat ik er heel erg lang over heb nagedacht. En weet je. De toekomst staat niet vast. Dat betekent niet dat ik hoop ga zitten hebben of op hem ga zitten wachten, maar je kunt nou eenmaal niet in de toekomst kijken. Ik weet niet hoe mijn leven er over een jaar uitziet. Dat verplicht me alleen te kijken naar het hier en nu. En nu mag ik verdriet hebben van mezelf. Ik hoef helemaal niets. Mag op de bank zitten huilen. Maar ik wil er wel op een goede manier mee omgaan. Niet wegkwijnen. Dat klinkt misschien allemaal erg sterk enzo (zo voel ik me helemaal niet), maar ik denk liever (met weemoed) terug aan de mooie tijd die we hadden, dan dat ik ook die herinneringen laat overschaduwen door alleen verdriet.
En ik hou me ook vast aan de reden waarom we elkaar zijn. Elke keer als ik de neiging heb hem te sms-en of contact te zoeken. Niets is makkelijker om weer bij elkaar te komen. Qua liefde zouden we beiden niets liever willen. Maar het is niet goed. Ik zou eraan kapot gaan. Hij ook.
woensdag 8 juli 2009 om 23:01
quote:allesrose schreef op 08 juli 2009 @ 22:47:
Nogmaals dat had ik mij eerder moeten bedenken, voordat ik t weer verbrak..Maar op dit verdriet heb ik mij niet kunnen voorbereiden..
Ik raad je aan eens eerlijk op te schrijven waarom je de relatie hebt verbroken. Je hebt dat niet zomaar gedaan. Zeker niet omdat het al voor de 5e keer gebeurde. Als je weet waarom je dat hebt gedaan, wordt het verdriet misschien dragelijker. Bij mij in ieder geval wel.
Ik mis mijn lief verschrikkelijk, maar ik weet waarom ik de relatie heb verbroken. Had ik dat niet gedaan, dan was ik er op de lange duur aan kapot gegaan omdat ik aan mezelf voorbij was gegaan. Dat houdt mij vast om vol te houden.
Nogmaals dat had ik mij eerder moeten bedenken, voordat ik t weer verbrak..Maar op dit verdriet heb ik mij niet kunnen voorbereiden..
Ik raad je aan eens eerlijk op te schrijven waarom je de relatie hebt verbroken. Je hebt dat niet zomaar gedaan. Zeker niet omdat het al voor de 5e keer gebeurde. Als je weet waarom je dat hebt gedaan, wordt het verdriet misschien dragelijker. Bij mij in ieder geval wel.
Ik mis mijn lief verschrikkelijk, maar ik weet waarom ik de relatie heb verbroken. Had ik dat niet gedaan, dan was ik er op de lange duur aan kapot gegaan omdat ik aan mezelf voorbij was gegaan. Dat houdt mij vast om vol te houden.
woensdag 8 juli 2009 om 23:15
ja, dat is wat..mijn psych is er n beetje achter gekomen, dat ik weinig liefde heb gehad in mijn jeugd, en daardoor n soort bindingsangst heb..hij gebruikt wiet, 1 a 2 x per week , maar functioneerd wel goed..Passt4e niet in mijn perfecte wereld..ik ben er thuis mee opgevoed dat dat heel fout is..N voorbeeld: ik rook al 30 jaar, maar heb verleden week pas voor t eerst gerrokt bij mijn moeder, die zlf ook rookt, en mijn jongere zusjes ook..stom he..Ook heeft volgens mij de overgang ermee te maken, ik ga morgen bloedprikken om daarover duiddelijkheid te krijgen..Ik weet alleen nog dat toen ik verbrak zei: ik kan niet meer, ben zo in de war, ben zo moe..En hij zei: als jij maar weer beter word, dan komt alles goed..heb hem dit alles in n brief van 6 kantjes geschreven, die hij las, waar ik bij zat, vond hij heel mooi..Heeft mij de hele week daarna nog gesmst, ik niks terug gesmst, en n dag na zijn laatste sms, was hij met haar..We hebben ook nog 2x sex gehad in die tijd daat hij met haar is.., maar dat had je vast al gelezen..En ook ik kan alleen mar denken aan de mooie dingen, de gewone dingen, hij was zo gek op mij..hoorde ik altijd van iedereen..En nun niet meer.. nu is hij er klaar mee..
donderdag 9 juli 2009 om 08:56
Goedemorgen..ik heb zo slecht geslapen weer, ging 2 nachten best goed...Ik heb ook n assertiviteietstraining gedaan die mij niet goed heeft gedaan in mijn relatie..de maatschappelijk werkster zei dat dat goed voor mij zou zijn..er zaten allemaal deelnemers op die arbeids problemen hadden..En ik ging dat thuis toepassen..mijjn psych zegt dat ik daar in door ben geslagen.heeft ze vaker zien gebeuren..sterkte meiden vandaag, ik ga zo werken..x
donderdag 9 juli 2009 om 17:04
donderdag 9 juli 2009 om 19:06
Orghhh lieve allebei, wat is het kut allemaal!! Ik voel en leef zo met jullie mee.
Ik vind dat je het zo mooi omschreef gisteravnd, en ja.... wél sterk. Geeft niets dat het nu minder gaat toch? Volgens mij hoort dat er bij, gemengde gevoelens en stemmingen die heen en weer gaan. Zo gaat het bij mij in ieder geval wel. Ik wil ook niet wegkwijnen en denk ook "hier laat ik me niet door van de wijs brengen" maar feit is wel dat ik dat gewoon wel ben.
Ik mis alles aan hem en ons. Ben boos dat hij helemaal niets laat horen en het lijkt alsof het betekenisloos was terwijl hij waarschijnlijk mij gewoon tijd en ruimte wil geven. Maar het feit dat het delen van ons leven is gestopt doet zo ontzettend veel pijn.
Ik voel me ook in de war, wat wil ik nu verder, waar ga ik heen wat ga ik doen...ik weet het allemaal gewoon even niet.
Ik vind dat je het zo mooi omschreef gisteravnd, en ja.... wél sterk. Geeft niets dat het nu minder gaat toch? Volgens mij hoort dat er bij, gemengde gevoelens en stemmingen die heen en weer gaan. Zo gaat het bij mij in ieder geval wel. Ik wil ook niet wegkwijnen en denk ook "hier laat ik me niet door van de wijs brengen" maar feit is wel dat ik dat gewoon wel ben.
Ik mis alles aan hem en ons. Ben boos dat hij helemaal niets laat horen en het lijkt alsof het betekenisloos was terwijl hij waarschijnlijk mij gewoon tijd en ruimte wil geven. Maar het feit dat het delen van ons leven is gestopt doet zo ontzettend veel pijn.
Ik voel me ook in de war, wat wil ik nu verder, waar ga ik heen wat ga ik doen...ik weet het allemaal gewoon even niet.
donderdag 9 juli 2009 om 19:11
Weet je, ik moet voor mijn studie een essay schrijven. Onderwerp gevonden en daar waren we samen veel over aan het praten, literatuur zoeken (hij doet dezelfde studie). Het onderwerp trekt hem ook en het was echt een beetje ons ding geworden.
Het is maar een simpel voorbeeld en voor mij echt niet het belangrijkste, maar het maakt me zo verdrietig dat ik me er nu helemaal alleen mee bezig moet houden.
Fienewiep, zou jij iets meer over jouw situatie willen vertellen? Of is dat te persoonlijk?
Het is maar een simpel voorbeeld en voor mij echt niet het belangrijkste, maar het maakt me zo verdrietig dat ik me er nu helemaal alleen mee bezig moet houden.
Fienewiep, zou jij iets meer over jouw situatie willen vertellen? Of is dat te persoonlijk?
donderdag 9 juli 2009 om 19:13
quote:FieneWiep schreef op 09 juli 2009 @ 19:07:
En ik vind het zo erg dat ik momenteel nergens van kan genieten!!
Oh, heel herkenbaar. Ik lig vanaf zondag alleen maar op de bank. Beetje filmpjes kijken, lezen, forummen. Maar ik hoef dan van mezelf ook helemaal niets.
Soms lees ik dat men allerlei leuke dingen gaat doen voor afleiding. Maar dan denk ik: en dan. Kom je thuis, ben je toch weer alleen. Ik ga liever nu door mijn verdriet heen en dan over een tijdje weer leuke dingen doen.
En ik vind het zo erg dat ik momenteel nergens van kan genieten!!
Oh, heel herkenbaar. Ik lig vanaf zondag alleen maar op de bank. Beetje filmpjes kijken, lezen, forummen. Maar ik hoef dan van mezelf ook helemaal niets.
Soms lees ik dat men allerlei leuke dingen gaat doen voor afleiding. Maar dan denk ik: en dan. Kom je thuis, ben je toch weer alleen. Ik ga liever nu door mijn verdriet heen en dan over een tijdje weer leuke dingen doen.
donderdag 9 juli 2009 om 20:00
Ik doe een beetje een mix, spreek wel wat af maar ben ook veel thuis en alleen. Soms tegen wil en dank en soms vind ik het ook prima dat ik helemaal niets hoef.
Wat je schrijft over je essay, dat is 1 van dingen (mss wel passies) die jullie deelden dus ik kan me heel goed voorstellen dat je hem daarin zo mist. Zeker ook als je er samen mee begonnen bent.
Tuurlijk wil ik iets vertellen, weet alleen niet precies wat je bedoelt maar zal wel beginnen.
Ik heb van mijn 25e tot 30e een relatie gehad, inclusief samenwonen. De relatie heb ik beeindigd omdat mijn gevoelens voor hem er niet meer waren. Daarvoor wel 2 jaar "verkering" gehad maar verder niet zoveel spannends tussendoor. Daarna ben ik bijna 5 jaar vrijgezel geweest, wel af een toe een scharrel (een partner wil ik het niet noemen) maar was nooit langer dan 2 maanden. En toen dus mijn huidige ex, we hebben overigens nooit samengewoond hoewel ik de laatste 5 maanden wel praktisch bij hem inwoonde.
Ik zit ook met mijn werk en invulling van mijn leven. Ik heb nooit goed geweten wat ik wilde en deze vragen komen nu ook weer naar boven. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat het mij niet lukt om de boel op de rit te krijgen en ik gelukkig ben met hoe ik mijn leven indeel. Terwijl ik een goede baan heb, leuk appartement enzo. Als ik dan om me heen kijk dat anderen het wel lukt dan lijkt het net of het voor mij nog moet beginnen ofzo.
Wat je schrijft over je essay, dat is 1 van dingen (mss wel passies) die jullie deelden dus ik kan me heel goed voorstellen dat je hem daarin zo mist. Zeker ook als je er samen mee begonnen bent.
Tuurlijk wil ik iets vertellen, weet alleen niet precies wat je bedoelt maar zal wel beginnen.
Ik heb van mijn 25e tot 30e een relatie gehad, inclusief samenwonen. De relatie heb ik beeindigd omdat mijn gevoelens voor hem er niet meer waren. Daarvoor wel 2 jaar "verkering" gehad maar verder niet zoveel spannends tussendoor. Daarna ben ik bijna 5 jaar vrijgezel geweest, wel af een toe een scharrel (een partner wil ik het niet noemen) maar was nooit langer dan 2 maanden. En toen dus mijn huidige ex, we hebben overigens nooit samengewoond hoewel ik de laatste 5 maanden wel praktisch bij hem inwoonde.
Ik zit ook met mijn werk en invulling van mijn leven. Ik heb nooit goed geweten wat ik wilde en deze vragen komen nu ook weer naar boven. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat het mij niet lukt om de boel op de rit te krijgen en ik gelukkig ben met hoe ik mijn leven indeel. Terwijl ik een goede baan heb, leuk appartement enzo. Als ik dan om me heen kijk dat anderen het wel lukt dan lijkt het net of het voor mij nog moet beginnen ofzo.
donderdag 9 juli 2009 om 21:53
quote:FieneWiep schreef op 09 juli 2009 @ 20:00:
Wat je schrijft over je essay, dat is 1 van dingen (mss wel passies) die jullie deelden dus ik kan me heel goed voorstellen dat je hem daarin zo mist. Zeker ook als je er samen mee begonnen bent.
Samen studeren deden we veel. Samen sporten. Samen lekker uit ontbijten op zaterdagochtend. Samen boodschappen doen. Dat valt allemaal weg nu. Het zijn allemaal kleine dingen, maar maakten wel een belangrijk deel uit van ons leven. Ik mis dat.
quote:FieneWiep schreef op 09 juli 2009 @ 20:00:
Ik zit ook met mijn werk en invulling van mijn leven. Ik heb nooit goed geweten wat ik wilde en deze vragen komen nu ook weer naar boven. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat het mij niet lukt om de boel op de rit te krijgen en ik gelukkig ben met hoe ik mijn leven indeel. Terwijl ik een goede baan heb, leuk appartement enzo. Als ik dan om me heen kijk dat anderen het wel lukt dan lijkt het net of het voor mij nog moet beginnen ofzo.
Dit herken ik wel een beetje. Alsof ik nu op mijn 34e weer helemaal opnieuw moet beginnen. Met sommige dingen is dat ook wel het geval. Maar met andere dingen ook weer niet, bedenk ik me dan. Maar goed, kan het zelf niet goed onder worden brengen wat jij hier schrijft, maar ik voel hetzelfde.
Waarom heb jij je relatie uitgemaakt? Of heb je dat al verteld en ben ik het even kwijt...
Wat je schrijft over je essay, dat is 1 van dingen (mss wel passies) die jullie deelden dus ik kan me heel goed voorstellen dat je hem daarin zo mist. Zeker ook als je er samen mee begonnen bent.
Samen studeren deden we veel. Samen sporten. Samen lekker uit ontbijten op zaterdagochtend. Samen boodschappen doen. Dat valt allemaal weg nu. Het zijn allemaal kleine dingen, maar maakten wel een belangrijk deel uit van ons leven. Ik mis dat.
quote:FieneWiep schreef op 09 juli 2009 @ 20:00:
Ik zit ook met mijn werk en invulling van mijn leven. Ik heb nooit goed geweten wat ik wilde en deze vragen komen nu ook weer naar boven. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat het mij niet lukt om de boel op de rit te krijgen en ik gelukkig ben met hoe ik mijn leven indeel. Terwijl ik een goede baan heb, leuk appartement enzo. Als ik dan om me heen kijk dat anderen het wel lukt dan lijkt het net of het voor mij nog moet beginnen ofzo.
Dit herken ik wel een beetje. Alsof ik nu op mijn 34e weer helemaal opnieuw moet beginnen. Met sommige dingen is dat ook wel het geval. Maar met andere dingen ook weer niet, bedenk ik me dan. Maar goed, kan het zelf niet goed onder worden brengen wat jij hier schrijft, maar ik voel hetzelfde.
Waarom heb jij je relatie uitgemaakt? Of heb je dat al verteld en ben ik het even kwijt...
donderdag 9 juli 2009 om 22:29
Ik mis ook zo ontzettend de dingen die we samen deden. Vooral als we naar bed gingen, heel vaak z'on enorme lol om flauwe grappen. En het weten dat hij altijd belde/smste/mailde dat gaf een veilig en en geborgen gevoel. En de zaterdagochtenden als hij lekkere broodjes haalde bij de bakker terwijl ik nog sliep en me dan bij thuiskomst wakker maakte. En nog zoveel meer...het zijn inderdaad allemaal kleine dingen, maar juist die dingen maken het zo bijzonder.
Ik heb het idee, omdat ik nu aan de andere kant van de 30 zit, van "het moet toch een keer gebeuren?". En wat weet ik ook niet precies maar het lijkt zo alsof het niet lukt. Misschien toch wel een soort van rust...ik weet het niet. Ik heb het idee dat ik nog steeds een beetje aankloot met alles. Hoewel het denk ik voor buitenstaanders heel anders overkomt. Op welke aspecten herken jij dat of juist niet?
Ik sta helaas aan de andere kant. Mijn lief, twijfelde over zijn gevoelens voor mij. Uiteindelijk na een paar weken sukkelen vertelde hij dat hij niet wist wat hij voor mij voelde, ook niet wist wat hij moest doen om het gevoel terug te krijgen en het meer als gewone vriendschap zag. En zo zijn we uit elkaar gegaan.
Ik heb het idee, omdat ik nu aan de andere kant van de 30 zit, van "het moet toch een keer gebeuren?". En wat weet ik ook niet precies maar het lijkt zo alsof het niet lukt. Misschien toch wel een soort van rust...ik weet het niet. Ik heb het idee dat ik nog steeds een beetje aankloot met alles. Hoewel het denk ik voor buitenstaanders heel anders overkomt. Op welke aspecten herken jij dat of juist niet?
Ik sta helaas aan de andere kant. Mijn lief, twijfelde over zijn gevoelens voor mij. Uiteindelijk na een paar weken sukkelen vertelde hij dat hij niet wist wat hij voor mij voelde, ook niet wist wat hij moest doen om het gevoel terug te krijgen en het meer als gewone vriendschap zag. En zo zijn we uit elkaar gegaan.
donderdag 9 juli 2009 om 22:51
Pffff...fienewiep..sterkte..ik voel tzelfde..die kleine dingen,zo belangrijk..altijd n big smile als ik binnenkwam,smsjes, lekker eten voor ons maken, kaarsjes aan, koekjes halen voor mijn hond..altijd elkaar aanraken als we langs elkaar liepen..altijd hand in hand als we in de auto zaten..en nog 1000 dingen..en ik trut..verbreek de relatie..
vrijdag 10 juli 2009 om 18:21
quote:FieneWiep schreef op 09 juli 2009 @ 22:29:
Ik heb het idee, omdat ik nu aan de andere kant van de 30 zit, van "het moet toch een keer gebeuren?". En wat weet ik ook niet precies maar het lijkt zo alsof het niet lukt. Misschien toch wel een soort van rust...ik weet het niet. Ik heb het idee dat ik nog steeds een beetje aankloot met alles. Hoewel het denk ik voor buitenstaanders heel anders overkomt. Op welke aspecten herken jij dat of juist niet?
Dat 'aankloten' herken ik inderdaad. Geen relatie meer, maar ook qua gezondheid gaat het niet echt geweldig, wat zich ook uit in werk en studie en sociale contacten. Ik heb helemaal het gevoel dat ik weer terug bij af ben. Terwijl ik weet dat het niet zo is. Qua gezondheid gaat het weliswaar niet goed, maar beter dan een paar maanden geleden. Studie is iets wat ik erbij doe en hoef ik me niet mee te bewijzen. Ondanks slechte gezondheid voor mijn laatste tentamen toch maar mooi een 8 gehaald. Qua werk is inderdaad een ander verhaal. Daar heb ik zoveel plannen voor. Gewoon maar het vertrouwen dat dat ook weer beter gaat.
Denk je dat het bij jullie nog goed kan komen? Zou je dat willen?
Ik heb het idee, omdat ik nu aan de andere kant van de 30 zit, van "het moet toch een keer gebeuren?". En wat weet ik ook niet precies maar het lijkt zo alsof het niet lukt. Misschien toch wel een soort van rust...ik weet het niet. Ik heb het idee dat ik nog steeds een beetje aankloot met alles. Hoewel het denk ik voor buitenstaanders heel anders overkomt. Op welke aspecten herken jij dat of juist niet?
Dat 'aankloten' herken ik inderdaad. Geen relatie meer, maar ook qua gezondheid gaat het niet echt geweldig, wat zich ook uit in werk en studie en sociale contacten. Ik heb helemaal het gevoel dat ik weer terug bij af ben. Terwijl ik weet dat het niet zo is. Qua gezondheid gaat het weliswaar niet goed, maar beter dan een paar maanden geleden. Studie is iets wat ik erbij doe en hoef ik me niet mee te bewijzen. Ondanks slechte gezondheid voor mijn laatste tentamen toch maar mooi een 8 gehaald. Qua werk is inderdaad een ander verhaal. Daar heb ik zoveel plannen voor. Gewoon maar het vertrouwen dat dat ook weer beter gaat.
Denk je dat het bij jullie nog goed kan komen? Zou je dat willen?
vrijdag 10 juli 2009 om 18:46
quote:allesrose schreef op 09 juli 2009 @ 22:51:
Pffff...fienewiep..sterkte..ik voel tzelfde..die kleine dingen,zo belangrijk..altijd n big smile als ik binnenkwam,smsjes, lekker eten voor ons maken, kaarsjes aan, koekjes halen voor mijn hond..altijd elkaar aanraken als we langs elkaar liepen..altijd hand in hand als we in de auto zaten..en nog 1000 dingen..en ik trut..verbreek de relatie..
Allesrose, ik vind het heel moeilijk om op jou te reageren omdat ik denk dat er bij jou meer aan de hand is dan alleen liefdesverdriet. Dat klinkt misschien hard - en ik wil helemaal niet bot overkomen - maar zo komt het op mij na het lezen van meerdere van jouw reacties (in mijn eigen en andere topics) wel zo over. Het lijkt wel of je blijft hangen in je verdriet en je een slachtofferrol aanneemt. Je schrijft ergens dat je 45 bent, maar je stelt je niet op als een vrouw van die leeftijd die op andere vlakken haar leven op orde heeft. Je schuift het op de overgang, assertiviteit, etc. Daar zal allemaal best een kern van waarheid in zitten, ik ken je tenslotte niet. Maar toch heb je zelf een heleboel in de hand.
Ik zit hier ook nog steeds intens verdrietig te zijn. Maar ik weet wel dat het leven ook door gaat. Ook zonder hem. Misschien zijn wij uiteindelijk meant to be. Misschien ook niet. Ik merk het wel. Ondanks mijn verdriet ga ik wel verder. Want mijn leven is ook zonder hem de moeite waard.
Wat ik ook een beetje vind is dat je jouw ex nogal lijkt op te hemelen. Een man die na een week een ander heeft, vind ik helemaal niet zo geweldig. En een man die in diezelfde periode ook nog met zijn ex (jij dus) naar bed gaat, vind ik ook niet bejubelendswaardig. En al helemaal niet als meneer weet hoe zwaar zijn ex-vriendin het heeft.
Als hij echt van jou houdt (zoals houden van in mijn ogen bedoeld is), zouden jullie in relatietherapie zijn, zou hij begrijpen waarom jij het steeds uitmaakt, en zouden jullie een band hebben (en niet casual seks)
Ergens schrijf je dat als jullie weer bij elkaar zouden komen, jullie sterker dan ooit zullen zijn. Eerlijk gezegd geloof ik daar helemaal niets van. Waarom niet? Omdat jullie basis niet goed is. Enerzijds niet omdat er blijkbaar in jouw zelf, jouw zijn nog een hele hoop overhoop ligt, en anderzijds niet omdat ik dus vind dat hij zich raar opstelt.
Ik hoop dat je mijn reactie niet al te bot vindt. Ik heb geprobeerd het integer op te schrijven (en al mijn zinnen wel 3/4 keer heroverwogen, gewist en opnieuw opgeschreven).
Pffff...fienewiep..sterkte..ik voel tzelfde..die kleine dingen,zo belangrijk..altijd n big smile als ik binnenkwam,smsjes, lekker eten voor ons maken, kaarsjes aan, koekjes halen voor mijn hond..altijd elkaar aanraken als we langs elkaar liepen..altijd hand in hand als we in de auto zaten..en nog 1000 dingen..en ik trut..verbreek de relatie..
Allesrose, ik vind het heel moeilijk om op jou te reageren omdat ik denk dat er bij jou meer aan de hand is dan alleen liefdesverdriet. Dat klinkt misschien hard - en ik wil helemaal niet bot overkomen - maar zo komt het op mij na het lezen van meerdere van jouw reacties (in mijn eigen en andere topics) wel zo over. Het lijkt wel of je blijft hangen in je verdriet en je een slachtofferrol aanneemt. Je schrijft ergens dat je 45 bent, maar je stelt je niet op als een vrouw van die leeftijd die op andere vlakken haar leven op orde heeft. Je schuift het op de overgang, assertiviteit, etc. Daar zal allemaal best een kern van waarheid in zitten, ik ken je tenslotte niet. Maar toch heb je zelf een heleboel in de hand.
Ik zit hier ook nog steeds intens verdrietig te zijn. Maar ik weet wel dat het leven ook door gaat. Ook zonder hem. Misschien zijn wij uiteindelijk meant to be. Misschien ook niet. Ik merk het wel. Ondanks mijn verdriet ga ik wel verder. Want mijn leven is ook zonder hem de moeite waard.
Wat ik ook een beetje vind is dat je jouw ex nogal lijkt op te hemelen. Een man die na een week een ander heeft, vind ik helemaal niet zo geweldig. En een man die in diezelfde periode ook nog met zijn ex (jij dus) naar bed gaat, vind ik ook niet bejubelendswaardig. En al helemaal niet als meneer weet hoe zwaar zijn ex-vriendin het heeft.
Als hij echt van jou houdt (zoals houden van in mijn ogen bedoeld is), zouden jullie in relatietherapie zijn, zou hij begrijpen waarom jij het steeds uitmaakt, en zouden jullie een band hebben (en niet casual seks)
Ergens schrijf je dat als jullie weer bij elkaar zouden komen, jullie sterker dan ooit zullen zijn. Eerlijk gezegd geloof ik daar helemaal niets van. Waarom niet? Omdat jullie basis niet goed is. Enerzijds niet omdat er blijkbaar in jouw zelf, jouw zijn nog een hele hoop overhoop ligt, en anderzijds niet omdat ik dus vind dat hij zich raar opstelt.
Ik hoop dat je mijn reactie niet al te bot vindt. Ik heb geprobeerd het integer op te schrijven (en al mijn zinnen wel 3/4 keer heroverwogen, gewist en opnieuw opgeschreven).
vrijdag 10 juli 2009 om 19:07
quote:Christiane04 schreef op 10 juli 2009 @ 18:21:
[...]
Dat 'aankloten' herken ik inderdaad. Geen relatie meer, maar ook qua gezondheid gaat het niet echt geweldig, wat zich ook uit in werk en studie en sociale contacten. Ik heb helemaal het gevoel dat ik weer terug bij af ben. Terwijl ik weet dat het niet zo is. Qua gezondheid gaat het weliswaar niet goed, maar beter dan een paar maanden geleden. Studie is iets wat ik erbij doe en hoef ik me niet mee te bewijzen. Ondanks slechte gezondheid voor mijn laatste tentamen toch maar mooi een 8 gehaald. Qua werk is inderdaad een ander verhaal. Daar heb ik zoveel plannen voor. Gewoon maar het vertrouwen dat dat ook weer beter gaat.
Denk je dat het bij jullie nog goed kan komen? Zou je dat willen?
Ik denk het niet anders had hij wel contact gezocht lijkt me. Ik heb hem nu 7 weken niet gezien/gesproken op 1 mail na de dagen nadat het net uit was. Dat hij hoopte dat het goed met ging en ik een begin kan maken met het een plekje te geven. Ik heb daar niet op gereageerd. Ik wilde niet gaan zitten wachten op antwoord en ook geen hoop of verwachtingen bij mezelf creeren. En toch ben ik teleurgesteld dat ik niets van hem hoor. Alsof het niets betekent heeft, uit het oog uit het hart, hij niet meer aan me denkt en me zeker niet meer mist. Dat doet pijn...
Wellicht wil hij me de tijd geven en denkt dat ik wel kom als ik daar aan toe ben, dat zou kunnen. Ik heb ook nog spullen van mij bij hem liggen. Maar toch doet het pijn dat hij geen contact met opneemt
Als ik heel eerlijk ben durf ik niet eens volmondig ja te zeggen op je vraag of ik wil dat het goedkomt. Er is nu zoveel gebeurd, zoveel vertrouwen weg, zoveel los gemaakt. En ik heb me ook gerealiseerd dat er dingen waren die ik minder leuk vond. Maar voor mij waren die echt veels te klein om ermee te stoppen. Ik zeg het nu heel stoer maar als ik hem zie weet ik echt niet wat ik doe Als ik aan hem denk voel ik enorm verlangen om bij hem te zijn. Daarom is het ook goed dat ik hem niet zie, te moeilijk.
Ik herken ook je verhalen over sociale contacten. Ik heb vriendinnen en mensen om me heen maar ben ook best veel alleen, als in geen afspraken. Ik heb dat nooit leuk gevonden maar vind het ook lastig om daar verandering in aan te brengen en ik weet ook niet goed hoe. Mijn weekenden zitten echt niet vol en daar baal ik vaak genoeg van. Ik heb genoeg geld en tijd om dingen te doen maar weet heel vaak niet met wie.
Dat bedoelde ik ook met dat aankloten, alsof dat soort dingen maar niet goed op de rit komen en ik weet niet goed wat ik moet doen om dat te doorbreken. Nu, in deze situatie, word ik daar weer even extra mee geconfronteerd.
Bedoel je dat ook? Of staat jouw gezondheid ook mobiliteit in de weg?
En ik weet ook dat ik niet helemaal terug bij af ben, maar zo voelt het nu gewoon even. Ik vind het ook altijd zo flauw) aan het leven dat bij nieuw verdriet je ouder verdriet weer een beetje naar boven komen, je onzekerheden, je valkuilen, je oude patronen. Het brengt alles weer aan het schudden.
[...]
Dat 'aankloten' herken ik inderdaad. Geen relatie meer, maar ook qua gezondheid gaat het niet echt geweldig, wat zich ook uit in werk en studie en sociale contacten. Ik heb helemaal het gevoel dat ik weer terug bij af ben. Terwijl ik weet dat het niet zo is. Qua gezondheid gaat het weliswaar niet goed, maar beter dan een paar maanden geleden. Studie is iets wat ik erbij doe en hoef ik me niet mee te bewijzen. Ondanks slechte gezondheid voor mijn laatste tentamen toch maar mooi een 8 gehaald. Qua werk is inderdaad een ander verhaal. Daar heb ik zoveel plannen voor. Gewoon maar het vertrouwen dat dat ook weer beter gaat.
Denk je dat het bij jullie nog goed kan komen? Zou je dat willen?
Ik denk het niet anders had hij wel contact gezocht lijkt me. Ik heb hem nu 7 weken niet gezien/gesproken op 1 mail na de dagen nadat het net uit was. Dat hij hoopte dat het goed met ging en ik een begin kan maken met het een plekje te geven. Ik heb daar niet op gereageerd. Ik wilde niet gaan zitten wachten op antwoord en ook geen hoop of verwachtingen bij mezelf creeren. En toch ben ik teleurgesteld dat ik niets van hem hoor. Alsof het niets betekent heeft, uit het oog uit het hart, hij niet meer aan me denkt en me zeker niet meer mist. Dat doet pijn...
Wellicht wil hij me de tijd geven en denkt dat ik wel kom als ik daar aan toe ben, dat zou kunnen. Ik heb ook nog spullen van mij bij hem liggen. Maar toch doet het pijn dat hij geen contact met opneemt
Als ik heel eerlijk ben durf ik niet eens volmondig ja te zeggen op je vraag of ik wil dat het goedkomt. Er is nu zoveel gebeurd, zoveel vertrouwen weg, zoveel los gemaakt. En ik heb me ook gerealiseerd dat er dingen waren die ik minder leuk vond. Maar voor mij waren die echt veels te klein om ermee te stoppen. Ik zeg het nu heel stoer maar als ik hem zie weet ik echt niet wat ik doe
Als ik aan hem denk voel ik enorm verlangen om bij hem te zijn. Daarom is het ook goed dat ik hem niet zie, te moeilijk.Ik herken ook je verhalen over sociale contacten. Ik heb vriendinnen en mensen om me heen maar ben ook best veel alleen, als in geen afspraken. Ik heb dat nooit leuk gevonden maar vind het ook lastig om daar verandering in aan te brengen en ik weet ook niet goed hoe. Mijn weekenden zitten echt niet vol en daar baal ik vaak genoeg van. Ik heb genoeg geld en tijd om dingen te doen maar weet heel vaak niet met wie.
Dat bedoelde ik ook met dat aankloten, alsof dat soort dingen maar niet goed op de rit komen en ik weet niet goed wat ik moet doen om dat te doorbreken. Nu, in deze situatie, word ik daar weer even extra mee geconfronteerd.
Bedoel je dat ook? Of staat jouw gezondheid ook mobiliteit in de weg?
En ik weet ook dat ik niet helemaal terug bij af ben, maar zo voelt het nu gewoon even. Ik vind het ook altijd zo flauw
) aan het leven dat bij nieuw verdriet je ouder verdriet weer een beetje naar boven komen, je onzekerheden, je valkuilen, je oude patronen. Het brengt alles weer aan het schudden.
vrijdag 10 juli 2009 om 20:58
Ik heb het topic niet gelezen welke bedoel je?
Je hebt helemaal gelijk dat er veeeeeeeel ergere dingen zijn, dat besef ik me heeeeel erg goed. Maar ik wil mijn eigen gevoel niet bagatalliseren. Voor mij is dit verdriet en de pijn nu heel groot en voelt als allesomvattend. Op dit moment voel ik me zo en mag het er zijn.
Over een tijdje kijken we hier vast heel anders tegen aan Dat is weer het mooie aan het leven, tijd en relativeren.
Je hebt helemaal gelijk dat er veeeeeeeel ergere dingen zijn, dat besef ik me heeeeel erg goed. Maar ik wil mijn eigen gevoel niet bagatalliseren. Voor mij is dit verdriet en de pijn nu heel groot en voelt als allesomvattend. Op dit moment voel ik me zo en mag het er zijn.
Over een tijdje kijken we hier vast heel anders tegen aan
Dat is weer het mooie aan het leven, tijd en relativeren.
vrijdag 10 juli 2009 om 21:05
quote:FieneWiep schreef op 10 juli 2009 @ 20:58:
Ik heb het topic niet gelezen welke bedoel je?
Je hebt helemaal gelijk dat er veeeeeeeel ergere dingen zijn, dat besef ik me heeeeel erg goed. Maar ik wil mijn eigen gevoel niet bagatalliseren. Voor mij is dit verdriet en de pijn nu heel groot en voelt als allesomvattend. Op dit moment voel ik me zo en mag het er zijn.
Over een tijdje kijken we hier vast heel anders tegen aan Dat is weer het mooie aan het leven, tijd en relativeren.
Zij heeft haar kindje eergisteren verloren met 27 weken zwangerschap.
Als het dan gaat om intens verdrietig zijn, moet ik op dit moment eerder aan haar denken.
Neemt niet weg dat ik het met je eens ben als je schrijft dat ons verdriet er nu ook mag zijn. Maar ik probeer alles wel in perspectief te blijven zien. Ik heb verdriet, dat mag er zijn, maar ik moet wel verder.
Ik merk trouwens dat ik het erg fijn vind om zo met jullie een beetje heen en weer te praten. Bedankt!
Ik heb het topic niet gelezen welke bedoel je?
Je hebt helemaal gelijk dat er veeeeeeeel ergere dingen zijn, dat besef ik me heeeeel erg goed. Maar ik wil mijn eigen gevoel niet bagatalliseren. Voor mij is dit verdriet en de pijn nu heel groot en voelt als allesomvattend. Op dit moment voel ik me zo en mag het er zijn.
Over een tijdje kijken we hier vast heel anders tegen aan
Dat is weer het mooie aan het leven, tijd en relativeren.Zij heeft haar kindje eergisteren verloren met 27 weken zwangerschap.
Als het dan gaat om intens verdrietig zijn, moet ik op dit moment eerder aan haar denken.
Neemt niet weg dat ik het met je eens ben als je schrijft dat ons verdriet er nu ook mag zijn. Maar ik probeer alles wel in perspectief te blijven zien. Ik heb verdriet, dat mag er zijn, maar ik moet wel verder.
Ik merk trouwens dat ik het erg fijn vind om zo met jullie een beetje heen en weer te praten. Bedankt!
vrijdag 10 juli 2009 om 21:43
Jezus!! Wat afschuwelijk!!! Ik kan me haar verdriet niet eens voorstellen....
Je hebt ook helemaal gelijk van het in perspectief blijven zien. We moeten uiteindelijk wel verder, hebben geen keus, en dan kunnen we maar beter zorgen dat het leuk is En ook hieruit komen weer goede dingen, heb ik nu al. Merk bv dat in de laatste tijd in gesprekken met vriendinnen meer verdieping heb. Door het verdriet, mijn angsten en onzekerheden ( en zij ook!)te bespreken hebben we echt hele goede gesprekken.
Ik vind het ook fijn hier met jullie erover te praten. Omdat jullie mij niet kennen kan het volledig ongecensureerd en dat is fijn. Ook bedankt!
Je hebt ook helemaal gelijk van het in perspectief blijven zien. We moeten uiteindelijk wel verder, hebben geen keus, en dan kunnen we maar beter zorgen dat het leuk is
En ook hieruit komen weer goede dingen, heb ik nu al. Merk bv dat in de laatste tijd in gesprekken met vriendinnen meer verdieping heb. Door het verdriet, mijn angsten en onzekerheden ( en zij ook!)te bespreken hebben we echt hele goede gesprekken.Ik vind het ook fijn hier met jullie erover te praten. Omdat jullie mij niet kennen kan het volledig ongecensureerd en dat is fijn. Ook bedankt!
vrijdag 10 juli 2009 om 21:48
Ik heb even met jullie meegelezen... Heel veel sterkte in deze vreselijke rottijd!! Ik ben inmiddels 5 maanden verder.. Ook bij mij ging mn relatie uit.. Ik vind het knap hoe jullie het allemaal beschrijven en neerzetten hier! Jullie zijn heel reeel en ondanks al het verdriet toch nog vooruit kunnen kijken!!