Psyche
alle pijlers
Hoe leven op orde stellen?
zondag 29 oktober 2023 om 20:00
Aanvulling: Dit topic gestart voor advies. Inmiddels een plek om af en toe te kunnen sparren over datgene wat me bezig houdt.
Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.
Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?
Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.
Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.
Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?
Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!
Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.
Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?
Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.
Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.
Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?
Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!
twijfelaar wijzigde dit bericht op 12-12-2023 15:48
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
2.39% gewijzigd
Hope is the first step on the road to disappointment
zondag 4 januari 2026 om 21:24
Dat herken ik ook wel. Iets wat ver weg voelt.Twijfelaar schreef: ↑04-01-2026 13:33Wat betreft de therapeut. Voordeel aan mezelf verdoven is dat ik dan geen actie onderneem. Geen extra afspraak vraag, maar ook de al gemaakte afspraak niet zal afzeggen. Sowieso voelt het allemaal weer ver weg. Het overspoelt me ter plekke, maar nu kan ik het me niet meer voor de geest halen. Ik heb daar wel echt moeite mee want wat is dan echt en wat beeld ik me alleen in?
Is dit de therapie sessies waar je over schrijft?
Onze koppen zijn er goed in om te selecteren. Ook al hebben we iets echt meegemaakt. Maar ik geloof dan dat we tijdens het meemaken ook selektief ervaren.
Wel lastig.
Succes met je werk voorbereidingen.
Mijn moeder is hier momenteel. Ze bezoekt ons eens in de 2 jaar zo ongeveer.
We wandelen samen en praten bij.
maandag 5 januari 2026 om 08:45
Is niet de therapiesessies waar ik over schrijf wat betreft het ver weg voelen. Ik weet dat ik me de laatste dagen erg slecht gevoeld heb, is ook terug te lezen hier, maar de enige reden dat ik het nog weet is omdat er een soort post-it in mijn hersenen hangt waarop staat dat het slecht ging. Ik weet dat ik veel gehuild heb en me waardeloos heb gevoeld, maar ik kan het niet terughalen. Ik kan niet beschrijven wat ik precies voelde of dacht.
Wat je schrijft, ook tijdens het meemaken is het selectief wat we onthouden. Alsof we ons ter plekke al afsluiten zodat we niet alles meekrijgen?
Gezellig dat je moeder er is! (?)
Lijkt me heel intens. Logeert ze bij jullie als ze op bezoek is?
Wat je schrijft, ook tijdens het meemaken is het selectief wat we onthouden. Alsof we ons ter plekke al afsluiten zodat we niet alles meekrijgen?
Gezellig dat je moeder er is! (?)
Lijkt me heel intens. Logeert ze bij jullie als ze op bezoek is?
Hope is the first step on the road to disappointment
dinsdag 6 januari 2026 om 01:47
Ja inderdaad, geloof ik dat het zo werkt. Dat we ons ‘automatisch’ deels alfsluiten in allerlei ervaringen.Twijfelaar schreef: ↑05-01-2026 08:45. Alsof we ons ter plekke al afsluiten zodat we niet alles meekrijgen?
Gezellig dat je moeder er is! (?)
Lijkt me heel intens. Logeert ze bij jullie als ze op bezoek is?
Iets wat al zo lang bestaat, wat ze al zo lang op dezelfde manier doen. Want ja, we kunnen ook niet anders op dat moment.
Ik merk dat ik best veel ervaringen heb van uitjes van de afgelopen jaren die me niet duidelijk zijn bijgebleven. De grotere details weet ik wel zoals de plaatsen waar we geweest zijn maar ik weet dan niet meer goed hoe het er daar uitzag bijvoorbeeld.
Mijn moeder woont in Nederland en ik woon een eind van haar vandaan in het buitenland.
Als ze komt, vliegt ze naar ons toe en blijft dan ook wat langer logeren.
Ze is in de tachtig en gaat fysiek nog erg goed. Meestal doen we wat uitstapjes, wandelen regelmatig, drinken bakjes koffie en praten bij.
Ze is wel een grotere prater dan ik en soms ben ik wel moe. Maar ik realiseer me dat het bijzonder is dat ze de reis kan maken en we tijd samen kunnen doorbrengen.
vrijdag 9 januari 2026 om 13:17
Het is inderdaad begrijpelijk dat het mechanisme zo werkt, maar het gaat ook "aan" als het niet nodig is. Zo lijkt het tenminste. Wat leuke uitjes, daar hoef je je toch niet voor uit te schakelen? Of bekijk ik het dan te makkelijk? Waarschijnlijk dan ook teveel prikkels, teveel dingen die binnen komen en waar ik dan niks mee kan of zo?
Logisch dat je moeder langer blijft, het is inderdaad geen reisje dat je even op een dag op en neer doet. Ik weet niet waar je in het buitenland woont, maar voor mijn gevoel is het aan de andere kant van de wereld.
Super fijn dat je moeder dat nog kan met haar leeftijd. Ga je ook wel eens bij haar op bezoek in NL?
Ik lees in je eerste post vooral dankbaarheid dat ze er is en dat jullie die tijd samen door kunnen brengen. In je tweede post ook dat het wel intens is. Ik denk dat beide tegelijkertijd kunnen opgaan. Mij lijkt het namelijk ook heel intens, naast het feit dat je blij bent dat ze bij je is.
Is dat een beetje wat je bedoelt met loyaliteitsgevoel?
Logisch dat je moeder langer blijft, het is inderdaad geen reisje dat je even op een dag op en neer doet. Ik weet niet waar je in het buitenland woont, maar voor mijn gevoel is het aan de andere kant van de wereld.
Super fijn dat je moeder dat nog kan met haar leeftijd. Ga je ook wel eens bij haar op bezoek in NL?
Ik lees in je eerste post vooral dankbaarheid dat ze er is en dat jullie die tijd samen door kunnen brengen. In je tweede post ook dat het wel intens is. Ik denk dat beide tegelijkertijd kunnen opgaan. Mij lijkt het namelijk ook heel intens, naast het feit dat je blij bent dat ze bij je is.
Is dat een beetje wat je bedoelt met loyaliteitsgevoel?
Hope is the first step on the road to disappointment
vrijdag 9 januari 2026 om 13:22
Hier is het weer een puinhoop. Er lijkt nooit eens rust te komen ergens. Nou snap ik dat rust me niet zomaar zal overkomen, maar ik zou niet weten hoe ik die rust kan inbouwen.
Er gaat weer gedonder met mijn ex komen omdat ik die instantie heb ingeschakeld. Op het werk gestart op de nieuwe tijdelijke locatie, dat kost me veel. Doordat ik een mini stapje ga opbouwen moet ik nou toch spoor 2 gaan volgen. En ondertussen probeer ik mezelf staande te houden en niet weg te zakken in het doemdenken. Toch voelt het bijna fijn om te gaan zeggen dat ik kind liever niet meer zie. Dat het getouwtrek om haar afgelopen is en ze geen loyaliteistconflict meer hoeft te hebben. Dat ik me simpelweg terugtrek. Het voelt alsof ik geen energie meer heb om voor haar te zorgen, maar de wil begint ook te ontbreken. Ik koppel me los, want dan doet het misschien wat minder pijn. Ik denk tenminste dat dat het is en dat ik daarom denk dat ze beter af is zonder mij.
Alle reacties ten spijt dat een kind beide ouders nodig heeft en bladieblah. Wat zou kind hebben aan een depressieve moeder die geen verbinding kan maken omdat diezelfde moeder bang is om gekwetst te worden door kind, door de situatie, door alles wat er gebeurd?
Er gaat weer gedonder met mijn ex komen omdat ik die instantie heb ingeschakeld. Op het werk gestart op de nieuwe tijdelijke locatie, dat kost me veel. Doordat ik een mini stapje ga opbouwen moet ik nou toch spoor 2 gaan volgen. En ondertussen probeer ik mezelf staande te houden en niet weg te zakken in het doemdenken. Toch voelt het bijna fijn om te gaan zeggen dat ik kind liever niet meer zie. Dat het getouwtrek om haar afgelopen is en ze geen loyaliteistconflict meer hoeft te hebben. Dat ik me simpelweg terugtrek. Het voelt alsof ik geen energie meer heb om voor haar te zorgen, maar de wil begint ook te ontbreken. Ik koppel me los, want dan doet het misschien wat minder pijn. Ik denk tenminste dat dat het is en dat ik daarom denk dat ze beter af is zonder mij.
Alle reacties ten spijt dat een kind beide ouders nodig heeft en bladieblah. Wat zou kind hebben aan een depressieve moeder die geen verbinding kan maken omdat diezelfde moeder bang is om gekwetst te worden door kind, door de situatie, door alles wat er gebeurd?
Hope is the first step on the road to disappointment
zaterdag 10 januari 2026 om 06:14
Twijfelaar schreef: ↑09-01-2026 13:17Het is inderdaad begrijpelijk dat het mechanisme zo werkt, maar het gaat ook "aan" als het niet nodig is. Zo lijkt het tenminste. Wat leuke uitjes, daar hoef je je toch niet voor uit te schakelen? Of bekijk ik het dan te makkelijk? Waarschijnlijk dan ook teveel prikkels, teveel dingen die binnen komen en waar ik dan niks mee kan of zo?
Logisch dat je moeder langer blijft, het is inderdaad geen reisje dat je even op een dag op en neer doet. Ik weet niet waar je in het buitenland woont, maar voor mijn gevoel is het aan de andere kant van de wereld.
Super fijn dat je moeder dat nog kan met haar leeftijd. Ga je ook wel eens bij haar op bezoek in NL?
Ik lees in je eerste post vooral dankbaarheid dat ze er is en dat jullie die tijd samen door kunnen brengen. In je tweede post ook dat het wel intens is. Ik denk dat beide tegelijkertijd kunnen opgaan. Mij lijkt het namelijk ook heel intens, naast het feit dat je blij bent dat ze bij je is.
Is dat een beetje wat je bedoelt met loyaliteitsgevoel?
Goed te begrijpen wat je zegt over leuke uitjes. En dat je je afvraagt waarom dat controle/ overlevingsgedrag er dan ook is.
Zelf denk ik dat het gedrag al zolang bestaat, en ook in bijna alle situaties in het leven. Omdat iets beschermd moet worden in ons. Iets is nog steeds te kwetsbaar.
De enige tijd dat ik denk dat ik me ‘overgeef’ is in m’n slaap.
En soms als ik helemaal alleen ben.
Ja ik woon aan de andere kant van de wereld, klopt.
Het is mega ver van Nederland, gevoelsmatig voelt het dan weer niet ver. Al mijn familie woont in Nederland en eind 2022 zijn man en ik voor het laatst naar Nederland geweest, voor familiebezoek.
We logeren dan bij mijn moeder en ik ben ook wel eens alleen teruggeweest en logeerde ook bij m’n vader. M’n moeder en vader zijn gescheiden.
Mijn loyaliteitsgevoel naar mijn moeder heeft te maken met dat ik niet makkelijk iets over haar kan zeggen wat ‘negatief’ zou zijn. Ik vermijdde vorige keer in mijn eerste stukje dat ik het intens vind dat mijn moeder er is. En volop.
Dat vind ik heel lastig om op te schrijven en ik merk dat ik het vermijd. Maar voelde later dat ik eerlijker naar je wilde zijn.
zaterdag 10 januari 2026 om 06:27
En dit is goed te begrijpen. Want je zit in een survival modus. Je bent aan het overleven.Twijfelaar schreef: ↑09-01-2026 13:22. Ik koppel me los, want dan doet het misschien wat minder pijn. Ik denk tenminste dat dat het is en dat ik daarom denk dat ze beter af is zonder mij.
Alles kost zeeen veel energie.
But……it sucks
dinsdag 13 januari 2026 om 22:23
Ik denk niet dat een loyaliteitsconflict op te lossen is door geen/minder contact met je kind te hebben, eigenlijk. Als je van jou uit uitdraagt dat kind van beide ouders mag houden, hoe verschillend ze ook zijn en hoe anders ze ook tegen dingen aankijken, dan doe je al genoeg om dat loyaliteitsconflict zo veel als mogelijk de wereld uit te helpen, denk ik.Twijfelaar schreef: ↑09-01-2026 13:22Dat het getouwtrek om haar afgelopen is en ze geen loyaliteistconflict meer hoeft te hebben.
dinsdag 13 januari 2026 om 22:40
Wat fijn dat je moeder er is, Verbinder. Ik snap de gemengde gevoelens wel. Ik heb ze ook tegenover mijn ouders en ik vrees mijn kind ook tegenover mij. Hij houdt van me hoor, maar ik sta niet gek te kijken als hij straks zo snel mogelijk uit huis gaat.
Het is hier ook een beetje survival modus. Na een griepje een hoest die niet verdwijnt, ik vergeet telkens m'n wachtwoord van hier en moet dan weer een nieuwe aanvragen (dat aanvragen is niet zo'n ramp maar waarom lukt onthouden me niet meer?), er is een nieuwe zorg bij. Aan de andere kant: de hand doet t weer, wat meer vertrouwen in nieuwe school van kind. En mijn huis is een puinhoop maar dat ligt voor de verandering eens niet aan mij, zodra er weer vuilnis wordt opgehaald, ga ik weggooien.
Ik hoop dat ik je een beetje mee kan trekken naar dat er ergens wel hoop is, Twijfelaar. Soms kunnen dingen ten goede keren, breekt opeens de zon door. Gaan dingen goed ook al weet je niet waarom.
Het is hier ook een beetje survival modus. Na een griepje een hoest die niet verdwijnt, ik vergeet telkens m'n wachtwoord van hier en moet dan weer een nieuwe aanvragen (dat aanvragen is niet zo'n ramp maar waarom lukt onthouden me niet meer?), er is een nieuwe zorg bij. Aan de andere kant: de hand doet t weer, wat meer vertrouwen in nieuwe school van kind. En mijn huis is een puinhoop maar dat ligt voor de verandering eens niet aan mij, zodra er weer vuilnis wordt opgehaald, ga ik weggooien.
Ik hoop dat ik je een beetje mee kan trekken naar dat er ergens wel hoop is, Twijfelaar. Soms kunnen dingen ten goede keren, breekt opeens de zon door. Gaan dingen goed ook al weet je niet waarom.
dinsdag 13 januari 2026 om 22:53
Kun je je misschien richten op kleine dingetjes voor kind doen, Twijfelaar? In gebaar contact maken in plaats van terugtrekken, bedoel ik.
Als ik me voel tekortschieten als moeder, ga ik dingen bakken/koken of kopen. Warme chocomelk met slagroom en marshmellows maken, of een leuke nieuwe balpen uitzoeken, of de kamer van kind heel netjes opruimen (hij is veel netter dan ik, dus dan leg ik al zijn sokken op volgorde, van dik naar dun of op kleur ofzo, en daar heeft hij niet perse behoefte aan maar hij ziet het wel).
Het is niet de essentie van goed ouderschap, dat weet ik ook wel, maar ik heb besloten dat ik mezelf inmiddels toestemming heb gegeven om aan te rommelen in de marge.
Als ik me voel tekortschieten als moeder, ga ik dingen bakken/koken of kopen. Warme chocomelk met slagroom en marshmellows maken, of een leuke nieuwe balpen uitzoeken, of de kamer van kind heel netjes opruimen (hij is veel netter dan ik, dus dan leg ik al zijn sokken op volgorde, van dik naar dun of op kleur ofzo, en daar heeft hij niet perse behoefte aan maar hij ziet het wel).
Het is niet de essentie van goed ouderschap, dat weet ik ook wel, maar ik heb besloten dat ik mezelf inmiddels toestemming heb gegeven om aan te rommelen in de marge.
woensdag 14 januari 2026 om 16:10
@Verbinder, geen idee waarom maar ik heb altijd het idee dat je in Australië woont. Totaal nergens op gebaseerd, behalve het aan de andere kant van de wereld wonen. Ik heb een tijdje terug McLeod's Daughters gekeken, wellicht dat daar de link zit voor mij? Hahaha.
Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig waarom jullie geëmigreerd zijn. Ik heb weinig familie en het liefste zou ik ze nooit meer zien. Toch voelt het ergens heel raar om niet dicht bij familie te wonen en ze zo'n lange tijd helemaal niet te zien. Hoe is dat voor jou? (Voel je niet verplicht te antwoorden hoor, het kwam in me op nav je berichtje.)
Helemaal mee eens dat ik in survivalmodus zit. Ik ben alleen zo bang dat kind daar veel last van heeft, direct of indirect. Ze is geen prater dus wellicht heeft ze er nu veel meer last van dan ik kan inschatten.
Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig waarom jullie geëmigreerd zijn. Ik heb weinig familie en het liefste zou ik ze nooit meer zien. Toch voelt het ergens heel raar om niet dicht bij familie te wonen en ze zo'n lange tijd helemaal niet te zien. Hoe is dat voor jou? (Voel je niet verplicht te antwoorden hoor, het kwam in me op nav je berichtje.)
Helemaal mee eens dat ik in survivalmodus zit. Ik ben alleen zo bang dat kind daar veel last van heeft, direct of indirect. Ze is geen prater dus wellicht heeft ze er nu veel meer last van dan ik kan inschatten.
Hope is the first step on the road to disappointment
woensdag 14 januari 2026 om 16:27
@framboise-t
Je hebt gelijk hoor. Natuurlijk los ik een loyaliteitsconflict niet op door geen of minder contact met kind te hebben. Het zal daarnaast andere problemen geven. Het is alleen dat doemdenken dat soms de overhand neemt en dan kan ik niet meer logisch redeneren. Of ik denk nu niet logisch na, dat kan ook. Hahaha.
Ik probeer uit te dragen dat kind van beide ouders mag houden, dat het niet hoeft te kiezen. Toch merk ik ook dat ik het steeds lastiger vind om neutraal te reageren als kind iets verteld over haar tijd bij vader. Stuk jaloezie dat dan opsteekt, pijn dat ze met mij die dingen niet wilt doen maar wel met vader. Wat ik dan heel erg op mezelf betrek. Lastig mechanisme. Alles is mijn schuld, dat staat zo dik ingeprent in mijn brein dat ik er niet doorheen kan kijken.
Waarom denk je dat je kind zo snel mogelijk het huis uit wil?
Ik heb al mijn wachtwoorden in een bestandje op de computer staan, want anders onthoud ik ze ook niet meer. Alleen de wachtwoorden die ik vaak gebruik onthoud ik nog goed.
Vervelend dat je griep hebt gehad en niet van de hoest kunt afkomen. Dat kost veel energie van je lichaam. Welke zorg is erbij gekomen? (Voel je niet verplicht te antwoorden!)
Super fijn dat je hand het weer doet zoals zou moeten, dan kun je misschien weer tijd besteden aan je hobby. Borduren toch? Priegelwerk in ieder geval, want dat heb ik onthouden dat dat als enige nog niet lukte met je hand.
Is kind van school gewisseld? Hoe komt het dat je nu meer vertrouwen in de school van kind hebt gekregen?
Vervelend dat je met opruimen moet wachten tot de vuilnis is opgehaald. Is de puinhoop momenteel voornamelijk afval of ook spulletjes voor een tweedehands winkel misschien?
Stomme is dat het een paar dagen best wel redelijk ging, maar ik ben dan bang dat dat puur komt omdat ik me afsluit voor alles. Niet denken aan werk, kind, vriend. Alles buitensluiten. Ik wil dat niet "goed" noemen, want het lijkt me geen goede coping en voordat ik met mijn ogen geknipperd heb is het weer voorbij en zit ik jankend op de bank omdat kind tegen me tekeer gaat. Ze kan enorm venijnig uit de hoek komen, waardoor ik direct in het doemdenken terecht kom en het liefste de handdoek in de ring wil gooien.
Ik probeer me wel wat te focussen op contact leggen met kind, maar het lijkt niet te lukken. Kind lijkt er ook niet open voor te staan. Ja, als ik precies doe wat ze wilt, dan ben ik goed genoeg. Zodra ik "nee" zeg dan is het hek van de dam. Bij vader is alles rozengeur en maneschijn. Dus ligt het aan mij.
Qua kopen, lekker eten of dergelijke dingen komt kind niks te kort. Dat heb ik vanaf de scheiding al iets meer gedaan. Ik ben juist wat aan het terugschroeven omdat ze denkt dat het de nieuwe standaard is.
Goed dat je jezelf wat ruimte geeft binnen de marge. We hoeven geen perfecte ouders te zijn. Ik zou sowieso niet weten wat perfecte ouders zijn en hoe zij zich zouden gedragen.
Je hebt gelijk hoor. Natuurlijk los ik een loyaliteitsconflict niet op door geen of minder contact met kind te hebben. Het zal daarnaast andere problemen geven. Het is alleen dat doemdenken dat soms de overhand neemt en dan kan ik niet meer logisch redeneren. Of ik denk nu niet logisch na, dat kan ook. Hahaha.
Ik probeer uit te dragen dat kind van beide ouders mag houden, dat het niet hoeft te kiezen. Toch merk ik ook dat ik het steeds lastiger vind om neutraal te reageren als kind iets verteld over haar tijd bij vader. Stuk jaloezie dat dan opsteekt, pijn dat ze met mij die dingen niet wilt doen maar wel met vader. Wat ik dan heel erg op mezelf betrek. Lastig mechanisme. Alles is mijn schuld, dat staat zo dik ingeprent in mijn brein dat ik er niet doorheen kan kijken.
Waarom denk je dat je kind zo snel mogelijk het huis uit wil?
Ik heb al mijn wachtwoorden in een bestandje op de computer staan, want anders onthoud ik ze ook niet meer. Alleen de wachtwoorden die ik vaak gebruik onthoud ik nog goed.
Vervelend dat je griep hebt gehad en niet van de hoest kunt afkomen. Dat kost veel energie van je lichaam. Welke zorg is erbij gekomen? (Voel je niet verplicht te antwoorden!)
Super fijn dat je hand het weer doet zoals zou moeten, dan kun je misschien weer tijd besteden aan je hobby. Borduren toch? Priegelwerk in ieder geval, want dat heb ik onthouden dat dat als enige nog niet lukte met je hand.
Is kind van school gewisseld? Hoe komt het dat je nu meer vertrouwen in de school van kind hebt gekregen?
Vervelend dat je met opruimen moet wachten tot de vuilnis is opgehaald. Is de puinhoop momenteel voornamelijk afval of ook spulletjes voor een tweedehands winkel misschien?
Stomme is dat het een paar dagen best wel redelijk ging, maar ik ben dan bang dat dat puur komt omdat ik me afsluit voor alles. Niet denken aan werk, kind, vriend. Alles buitensluiten. Ik wil dat niet "goed" noemen, want het lijkt me geen goede coping en voordat ik met mijn ogen geknipperd heb is het weer voorbij en zit ik jankend op de bank omdat kind tegen me tekeer gaat. Ze kan enorm venijnig uit de hoek komen, waardoor ik direct in het doemdenken terecht kom en het liefste de handdoek in de ring wil gooien.
Ik probeer me wel wat te focussen op contact leggen met kind, maar het lijkt niet te lukken. Kind lijkt er ook niet open voor te staan. Ja, als ik precies doe wat ze wilt, dan ben ik goed genoeg. Zodra ik "nee" zeg dan is het hek van de dam. Bij vader is alles rozengeur en maneschijn. Dus ligt het aan mij.
Qua kopen, lekker eten of dergelijke dingen komt kind niks te kort. Dat heb ik vanaf de scheiding al iets meer gedaan. Ik ben juist wat aan het terugschroeven omdat ze denkt dat het de nieuwe standaard is.
Goed dat je jezelf wat ruimte geeft binnen de marge. We hoeven geen perfecte ouders te zijn. Ik zou sowieso niet weten wat perfecte ouders zijn en hoe zij zich zouden gedragen.
Hope is the first step on the road to disappointment
woensdag 14 januari 2026 om 16:43
Ik heb net een groot gedeelte van mijn planten weggegooid omdat er telkens nieuwe plagen inzaten. Na tig keer een pakketje natuurlijke vijanden ben ik er wel klaar mee. Lastige keuze maar ik zag geen andere oplossing. Nu hopen dat ze zich niet stiekem verstopt hebben in een andere plant en van daaruit hun oorlogspad verder vervolgen. Er komt een moment dat ik ze anders allemaal naar buiten smijt en de hoop opgeef dat ik voor plantjes kan zorgen.
Druk in mijn hoofd. Gisteren een hele discussie met mezelf over iets dat jullie waarschijnlijk als onbenullig beoordelen. Ik ging naar de friture en omdat de bestelling wat langer zou duren, had ik vooraf al besloten om naar de supermarkt ernaast te gaan. Soms staat daar iemand die het daklozenkrantje verkoopt. Dus ik wilde aardig zijn en heb iets te eten/drinken kopen in de supermarkt. 1ste punt, is dat zo of deed ik het alleen om het hier te kunnen posten of mezelf op de borst te kloppen van "kijk mij eens goed doen"?
Ik had mijn bestelling bij de friture gedaan en liep dus naar de supermarkt, sprak de man aan en vroeg of ik hem iets kon meenemen van de supermarkt. Hij vroeg een broodje en die heb ik hem gehaald. Niks voor mezelf gekocht. Soms loop ik puur naar binnen om te kijken of ze wat in de "nog net houdbaar" bak hebben liggen. Dit keer niks bruikbaars voor mij. De beste man zijn broodjes gegeven en vervolgens naar de friture. Toen daar mijn bestelling klaar was en ik terug naar de auto liep, bedacht ik me dat ik die man ook een frietje had kunnen aanbieden. Iets warms ipv zo'n lullig broodje. Ik had het er moeilijk mee dat ik op afstand langs hem moest lopen om bij mijn auto te komen. Ik schaamde me dat ik hem geen friet of snack had aangeboden, voelde me een gierigaard. op weg naar huis heb ik mezelf zitten afbranden. Ik had hem iets van de friture moeten aanbieden, ik had een krantje moeten kopen, ik mag er niks over schrijven want geen borstklopperij. Dat soort gedachten vlogen er door mijn hoofd en ik merk dat ik dat enorm vermoeiend vind. Het constante getwijfel aan mezelf. Wilde ik echt iets goed doen voor die persoon of voelde ik me verplicht of wilde ik erover opscheppen of zou er iets anders zijn?
Misschien vind ik de twijfels nog wel het ergste, dat ik niet van mezelf kan geloven dat het goed bedoeld zou kunnen zijn. (Met de nadruk op "zou kunnen zijn".)
Zo heb ik ook veel twijfels over mijn werk. Vorige week sinds lange tijd weer eens echt voor de klas gestaan. Ter plekke vond ik het geweldig (genoot ik er wellicht van?), direct erna ook een prima gevoel en het idee dat ik dit meer wil doen. Om daarna volledig in te storten en me af te vragen of ik het wel kan en het me niet teveel energie kost. Ik vertrouw mezelf niet, ik vertrouw mijn gevoel niet. Als mijn hoofd mijn hart vertrouwd Die zin komt nu in me op. Ik weet dat het een titelsong van Marco is en dat we zijn muziek niet meer mogen luisteren (ik doe dat soms stiekem wel, want ik heb zijn cd's kapot gedraaid vroeger), dat het allemaal fout is. Maar die titel kwam nu net wel in me op. Wanneer gaat mijn hoofd mijn hart vertrouwen? Hoe kan ik dat leren?
Leuke vragen voor de therapeut, waar ik inmiddels allang tot de conclusie ben gekomen dat 1 uur per week echt te weinig is voor al mijn hersenkronkels.
Sorry voor het lange verhaal dames.
Druk in mijn hoofd. Gisteren een hele discussie met mezelf over iets dat jullie waarschijnlijk als onbenullig beoordelen. Ik ging naar de friture en omdat de bestelling wat langer zou duren, had ik vooraf al besloten om naar de supermarkt ernaast te gaan. Soms staat daar iemand die het daklozenkrantje verkoopt. Dus ik wilde aardig zijn en heb iets te eten/drinken kopen in de supermarkt. 1ste punt, is dat zo of deed ik het alleen om het hier te kunnen posten of mezelf op de borst te kloppen van "kijk mij eens goed doen"?
Ik had mijn bestelling bij de friture gedaan en liep dus naar de supermarkt, sprak de man aan en vroeg of ik hem iets kon meenemen van de supermarkt. Hij vroeg een broodje en die heb ik hem gehaald. Niks voor mezelf gekocht. Soms loop ik puur naar binnen om te kijken of ze wat in de "nog net houdbaar" bak hebben liggen. Dit keer niks bruikbaars voor mij. De beste man zijn broodjes gegeven en vervolgens naar de friture. Toen daar mijn bestelling klaar was en ik terug naar de auto liep, bedacht ik me dat ik die man ook een frietje had kunnen aanbieden. Iets warms ipv zo'n lullig broodje. Ik had het er moeilijk mee dat ik op afstand langs hem moest lopen om bij mijn auto te komen. Ik schaamde me dat ik hem geen friet of snack had aangeboden, voelde me een gierigaard. op weg naar huis heb ik mezelf zitten afbranden. Ik had hem iets van de friture moeten aanbieden, ik had een krantje moeten kopen, ik mag er niks over schrijven want geen borstklopperij. Dat soort gedachten vlogen er door mijn hoofd en ik merk dat ik dat enorm vermoeiend vind. Het constante getwijfel aan mezelf. Wilde ik echt iets goed doen voor die persoon of voelde ik me verplicht of wilde ik erover opscheppen of zou er iets anders zijn?
Misschien vind ik de twijfels nog wel het ergste, dat ik niet van mezelf kan geloven dat het goed bedoeld zou kunnen zijn. (Met de nadruk op "zou kunnen zijn".)
Zo heb ik ook veel twijfels over mijn werk. Vorige week sinds lange tijd weer eens echt voor de klas gestaan. Ter plekke vond ik het geweldig (genoot ik er wellicht van?), direct erna ook een prima gevoel en het idee dat ik dit meer wil doen. Om daarna volledig in te storten en me af te vragen of ik het wel kan en het me niet teveel energie kost. Ik vertrouw mezelf niet, ik vertrouw mijn gevoel niet. Als mijn hoofd mijn hart vertrouwd Die zin komt nu in me op. Ik weet dat het een titelsong van Marco is en dat we zijn muziek niet meer mogen luisteren (ik doe dat soms stiekem wel, want ik heb zijn cd's kapot gedraaid vroeger), dat het allemaal fout is. Maar die titel kwam nu net wel in me op. Wanneer gaat mijn hoofd mijn hart vertrouwen? Hoe kan ik dat leren?
Leuke vragen voor de therapeut, waar ik inmiddels allang tot de conclusie ben gekomen dat 1 uur per week echt te weinig is voor al mijn hersenkronkels.
Sorry voor het lange verhaal dames.
Hope is the first step on the road to disappointment
woensdag 14 januari 2026 om 21:55
Twijfelaar schreef: ↑14-01-2026 16:43Ik heb net een groot gedeelte van mijn planten weggegooid omdat er telkens nieuwe plagen inzaten. Na tig keer een pakketje natuurlijke vijanden ben ik er wel klaar mee. Lastige keuze maar ik zag geen andere oplossing. Nu hopen dat ze zich niet stiekem verstopt hebben in een andere plant en van daaruit hun oorlogspad verder vervolgen. Er komt een moment dat ik ze anders allemaal naar buiten smijt en de hoop opgeef dat ik voor plantjes kan zorgen.
Ja, begrijpelijk hoor. Om die planten weg te doen met al dat ongedierte.
Als die beestjes niet weggaan is het niet te doen. We hebben hier mieren in huis op het moment. Ze lopen in parade van de badkamer naar de keuken. En vanuit daar de voorraadkast in en over.
Alle zoet moeten afsluiten en in de koelkast gezet. De stroopwafels die m’n moeder had meegenomen uit Nederland zaten vol met mieren. Ik heb ze helaas moeten weggooien.
Koffiedik gestrooit en krijt, iets wat ze niks vinden. Maar de mierenkolonie loopt er gewoon langs en vindt nieuwe wegen. Gif helpt ook niet. Ze lopen er langs.
Ja ik woon in Australie. Mijn man is Australisch en die heb ik ontmoet toen ik hier vroeger aan het backpacken was.
Het is een giga groot land met veel onbewoond gebied in het binnenland. Man en ik hebben 2x een outback tocht gemaakt wat erg mooi was
Wij wonen in een kleine stad. Gelukkig niet zo druk en er is veel natuur om ons heen.
Druk in mijn hoofd. Gisteren een hele discussie met mezelf over iets dat jullie waarschijnlijk als onbenullig beoordelen. Ik ging naar de friture en omdat de bestelling wat langer zou duren, had ik vooraf al besloten om naar de supermarkt ernaast te gaan. Soms staat daar iemand die het daklozenkrantje verkoopt. Dus ik wilde aardig zijn en heb iets te eten/drinken kopen in de supermarkt. 1ste punt, is dat zo of deed ik het alleen om het hier te kunnen posten of mezelf op de borst te kloppen van "kijk mij eens goed doen"?
Ik had mijn bestelling bij de friture gedaan en liep dus naar de supermarkt, sprak de man aan en vroeg of ik hem iets kon meenemen van de supermarkt. Hij vroeg een broodje en die heb ik hem gehaald. Niks voor mezelf gekocht. Soms loop ik puur naar binnen om te kijken of ze wat in de "nog net houdbaar" bak hebben liggen. Dit keer niks bruikbaars voor mij. De beste man zijn broodjes gegeven en vervolgens naar de friture. Toen daar mijn bestelling klaar was en ik terug naar de auto liep, bedacht ik me dat ik die man ook een frietje had kunnen aanbieden. Iets warms ipv zo'n lullig broodje. Ik had het er moeilijk mee dat ik op afstand langs hem moest lopen om bij mijn auto te komen. Ik schaamde me dat ik hem geen friet of snack had aangeboden, voelde me een gierigaard. op weg naar huis heb ik mezelf zitten afbranden. Ik had hem iets van de friture moeten aanbieden, ik had een krantje moeten kopen, ik mag er niks over schrijven want geen borstklopperij. Dat soort gedachten vlogen er door mijn hoofd en ik merk dat ik dat enorm vermoeiend vind. Het constante getwijfel aan mezelf. Wilde ik echt iets goed doen voor die persoon of voelde ik me verplicht of wilde ik erover opscheppen of zou er iets anders zijn?
Misschien vind ik de twijfels nog wel het ergste, dat ik niet van mezelf kan geloven dat het goed bedoeld zou kunnen zijn. (Met de nadruk op "zou kunnen zijn".)
Herkenbaar, die dualiteit. Gespleten gevoelens.
In mijn geval weet ik dat het en/en is. Om even jouw situatie als voorbeeld te nemen, ik heb iets goeds gedaan EN ik voel me verplicht.
Of ik wilde iets goeds doen en het is een beetje borstklopperij.
Maar heel lastig inderdaad. Als ik iets doe voor een ander is het ook ingemengd met dubbele intenties lijkt het.
En ik wil iets goeds doen en tegelijkertijd zit er iets van eigenbelang aan vast.
Maar het blijft ook staan dat je ook iets goeds deed. In jouw geval een broodje kopen voor de dakloze persoon.
Zo heb ik ook veel twijfels over mijn werk. Vorige week sinds lange tijd weer eens echt voor de klas gestaan. Ter plekke vond ik het geweldig (genoot ik er wellicht van?), direct erna ook een prima gevoel en het idee dat ik dit meer wil doen. Om daarna volledig in te storten en me af te vragen of ik het wel kan en het me niet teveel energie kost. Ik vertrouw mezelf niet, ik vertrouw mijn gevoel niet. Als mijn hoofd mijn hart vertrouwd Die zin komt nu in me op. Ik weet dat het een titelsong van Marco is en dat we zijn muziek niet meer mogen luisteren (ik doe dat soms stiekem wel, want ik heb zijn cd's kapot gedraaid vroeger), dat het allemaal fout is. Maar die titel kwam nu net wel in me op. Wanneer gaat mijn hoofd mijn hart vertrouwen? Hoe kan ik dat leren?
Leuke vragen voor de therapeut, waar ik inmiddels allang tot de conclusie ben gekomen dat 1 uur per week echt te weinig is voor al mijn hersenkronkels.
Fijn om ook eventjes een prettig gevoeltje te hebben ( voordat de andere instromen).
Misschien dat je weer eventjes kon voelen wat vroeger je motivatie en ideaal was om voor de klas te staan.
Sorry voor het lange verhaal dames.
donderdag 15 januari 2026 om 04:47
Vind je kind al die dingen doen met vader wel echt leuk? Ik merk dat mijn kind bij mij durft te zeggen wat hij echt niet leuk vindt, en bij zijn vader niet altijd. Dus dan doet hij daar 'gezellig' mee en hier wil hij van de weeromstuit niks meer.Twijfelaar schreef: ↑14-01-2026 16:27@framboise-t
Toch merk ik ook dat ik het steeds lastiger vind om neutraal te reageren als kind iets verteld over haar tijd bij vader. Stuk jaloezie dat dan opsteekt, pijn dat ze met mij die dingen niet wilt doen maar wel met vader. Wat ik dan heel erg op mezelf betrek. Lastig mechanisme. Alles is mijn schuld, dat staat zo dik ingeprent in mijn brein dat ik er niet doorheen kan kijken.
Ja dat 'alles is mijn schuld' dat belemmert zo je kijk op de wereld. Lastig om vanaf te komen. Haptonomie/haptotherapie heeft me er wel bij geholpen.
donderdag 15 januari 2026 om 05:08
Dat van dat broodje is wel een voorbeeld van waarom ik graag meelees. De gelaagdheid der dingen, de meerdere motieven die een mens kan hebben en die door elkaar heen buitelen.
Wat als je blijft vasthouden aan dat je het wel goed bedoelde? Dat is niet opeens weg omdat je ook meer had kunnen doen, of anders.
Wat als je blijft vasthouden aan dat je het wel goed bedoelde? Dat is niet opeens weg omdat je ook meer had kunnen doen, of anders.
donderdag 15 januari 2026 om 05:19
Mieren in huis zijn een verschrikking en ik vind ze zo deprimerend dom. Met tientallen tegelijk een honingpot in duikelen en dan allemaal verdrinken.
Een paar zomers geleden kwamen ze elk jaar hier in huis. Koffie hielp hier ook niet, wat soms een beetje hielp, was hun geursporen weg blijven poetsen (gewoon met een sopje met afwasmiddel, overal waar ik er 1 zag lopen). Zelfs gifdozen gekocht en dat hielp wat maar niet helemaal, en ik voelde me er - terecht, want slecht voor het milieu - schuldig over.
Uiteindelijk een herfst met enorm veel regen gehad waardoor ook de straten blank stonden en toen is denk ik het hele nest onder water komen te staan, toen bleven ze weg.
Een paar zomers geleden kwamen ze elk jaar hier in huis. Koffie hielp hier ook niet, wat soms een beetje hielp, was hun geursporen weg blijven poetsen (gewoon met een sopje met afwasmiddel, overal waar ik er 1 zag lopen). Zelfs gifdozen gekocht en dat hielp wat maar niet helemaal, en ik voelde me er - terecht, want slecht voor het milieu - schuldig over.
Uiteindelijk een herfst met enorm veel regen gehad waardoor ook de straten blank stonden en toen is denk ik het hele nest onder water komen te staan, toen bleven ze weg.
donderdag 15 januari 2026 om 14:23
Het hielp mij om door therapie in te zien dat 'alles is mijn schuld' een megalomane gedachte kan zijn. Zo groot is mijn invloed helemaal niet.framboise-t schreef: ↑15-01-2026 04:47Ja dat 'alles is mijn schuld' dat belemmert zo je kijk op de wereld. Lastig om vanaf te komen. Haptonomie/haptotherapie heeft me er wel bij geholpen.
Wat eten we vanavond?
donderdag 15 januari 2026 om 22:07
framboise-t schreef: ↑15-01-2026 05:19Mieren in huis zijn een verschrikking en ik vind ze zo deprimerend dom. Met tientallen tegelijk een honingpot in duikelen en dan allemaal verdrinken.
Een paar zomers geleden kwamen ze elk jaar hier in huis. Koffie hielp hier ook niet, wat soms een beetje hielp, was hun geursporen weg blijven poetsen (gewoon met een sopje met afwasmiddel, overal waar ik er 1 zag lopen). Zelfs gifdozen gekocht en dat hielp wat maar niet helemaal, en ik voelde me er - terecht, want slecht voor het milieu - schuldig over.
Uiteindelijk een herfst met enorm veel regen gehad waardoor ook de straten blank stonden en toen is denk ik het hele nest onder water komen te staan, toen bleven ze weg.
Een goed idee om het pad waar ze lopen schoon te maken Framboise!
Ik dacht eraan nadat je het benoemd had.
Mijn moeder veegde met keukenpapier alle mieren op hun pad weg gisteravond en zei dat ze weg moesten gaan.
Vanmorgen nog geen mier gezien.
Ik zou blij zijn als ze met de noorderzon vertrokken zijn.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
