Relaties
alle pijlers
Frenemy
donderdag 15 januari 2026 om 20:04
Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.
Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.
Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.
Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.
Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.
Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?
Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.
Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?
Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.
Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.
Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.
Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.
Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.
Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.
Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.
Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?
Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.
Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?
Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.
Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.
Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:50
Zekerheid dat ik nooit gedwongen word mezelf te verlagen en te lijden.Zonnebloem1996 schreef: ↑17-01-2026 13:48Oke dus het brengt je onmacht.
En wat zou je voor gevoel willen hebben over jezelf en je leven?
zaterdag 17 januari 2026 om 14:01
Maar hoeveel mensen zijn nou echt altijd en overal 100% vrij?
Met mijn eerste koopwoning dacht ik, had ik nou maar een huurwoning gehad, want dan had ik de huur opgezegd en was ik vertrokken. Nu moest ik een jaar (!) wachten tot hij verkocht was tegen enorm verlies. Dat kon ik dragen maar een huurappartement had me op dat moment vrijheid gegeven. Meteen een 2e woning was op dat moment geen optie. Achteraf wel beter geweest want het appartement werd in paar jaar >200.000 euro meer waard.
Of je hebt wel koop maar je baalt al na 3 maanden omdat je woonplaats tegenvalt of er is geluidsoverlast of je neemt toch mee in overweging dat weer een verhuizing ook veel geld kost.
Mensen hebben werk waar ze afhankelijk van zijn, niet de vrijheid of mogelijkheid om zomaar altijd weg te gaan wanneer se willen. Ook de zelfstandige niet, die afhankelijk is van klanten of opdrachten.
En zelfs al heb je een enorm vermogen dan nog kunnen er redenen zijn waardoor je niet 100% maar kunt doen en laten wat je wil. Een partner, leerplichtige kinderen, dieren die niet mee kunnen.
Of je loopt in het buitenland tegen regelgeving gaan op welk gebied ook.
Oh en wat dacht je van gezondheid, ook zo'n gezellige beperking van je vrijheid en mogelijkheden...
Vrijwel iedereen heeft wel op 1 of zelfs meerdere gebieden een beperking van vrijheid om maar gewoon te doen en laten en maar te gaan en staan waar hij of zij wil.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:01
Dat is een keuze. Uitgaan van het negatieve. Een heel veilige keuze die heel makkelijk is.ItsMineru schreef: ↑17-01-2026 13:43Heel weinig. Mijn baan, hobby's, en wie ik ben.
Ik word verliefd na zoenen, dus als de eerste date 8 uur duurt en we zoenen wil ii niet dat hij mii aan het lijntje houdt. Ik doe niet aan korte koffiedates. En een man die mij 24/7 zijn struggles appt is ook niet slechts meer een kennismaking.
dus moet de ander zich voegen naar jouw referentiekader.
Jij mag deze overtuiging vasthouden, maar de meeste mensen delen deze overtuiging niet. En er zijn verdomd weinig mensen die op basis van 1 ontmoeting hun visie aanpassen aan de ander. En dan kan het 2 kanten op: ze zijn daar eerlijk en open over of ze houden het vaag richting jou en doen gewoon hoe zij zelf vinden dat zij met dates om moeten gaan.
Net als jij doet. Alleen dwingen zij hun overtuiging niet aan jou op.
Ik heb zovaak misbruik, sabotage en mishandeling meegemaakt dat ik niet meer uitga van het goede. Ik trek abusers aan met mijn onzekerheid.
Want wat jij creëert voor jezelf een loop waar je heerlijk in kan blijven hangen.
Want als er weer eens wat gebeurd net als nu met die vriendin kun je zeggen: zie je nou wel, de mens heeft in het algemeen slechte bedoelingen.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:01
ItsMineru schreef: ↑17-01-2026 13:48Leerlingen van vorig jaar kwamen laatst op mij af om mij te knuffelen. Meisjes van 16. Wat zegt dat? Het is niet mijn band. " De band" is wat mamagers zeggen omdat ze willen zeggen " jij legt systematische problemen bloot die ik niet wil aanpakken. Wees onzeker en stil"
Nou ben ik het met je eens dat sommige managers zonder kennis van het onderwijs aan het roer zitten. Dat kan heel lastig zijn voor de docenten. In dat geval zou ik mijn eigen plan trekken en met de kennis en ervaring die ik heb mijn lessen blijven vormgeven.
Nou bof ik enorm met mijn teamleiders (ik werk in het mbo en het hbo), maar dat geldt niet voor iedereen.
En toch: problemen zijn er altijd al geweest in het onderwijs. Lesgeven aan havo/vwo is een stuk eenvoudiger dan aan het vmbo, door de bank genomen. En dan kun je je nog zó houden aan de Roos en alles wat je geleerd hebt en aan alle regels die er zijn: het hoort erbij dat het soms escaleert, je hebt te maken met pubers en adolescenten. En daar kunnen pittige types tussen zitten.
En die kunnen niet in een isoleercel gesmeten worden als ze de les verstoren.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:06
Die worden uitgestuurd en moeten een herstelgesprek aangaan waar ze uitleggen wat hen dwarszit en waar ik uitleg wat ik verwacht en wat de consequenties zijn. Als mentor wil opdringen dat ik ze terugstuur omdat zij weigeren doet mentor zijn werk niet. Ik kan mijn eigen handelen niet aanpassen zonder kaders, en de mentor heeft geen mandaat om te bepalen hoe ik mijn les geef. Dat zou wat zijn.Lieneke schreef: ↑17-01-2026 14:01Nou ben ik het met je eens dat sommige managers zonder kennis van het onderwijs aan het roer zitten. Dat kan heel lastig zijn voor de docenten. In dat geval zou ik mijn eigen plan trekken en met de kennis en ervaring die ik heb mijn lessen blijven vormgeven.
Nou bof ik enorm met mijn teamleiders (ik werk in het mbo en het hbo), maar dat geldt niet voor iedereen.
En toch: problemen zijn er altijd al geweest in het onderwijs. Lesgeven aan havo/vwo is een stuk eenvoudiger dan aan het vmbo, door de bank genomen. En dan kun je je nog zó houden aan de Roos en alles wat je geleerd hebt en aan alle regels die er zijn: het hoort erbij dat het soms escaleert, je hebt te maken met pubers en adolescenten. En daar kunnen pittige types tussen zitten.
En die kunnen niet in een isoleercel gesmeten worden als ze de les verstoren.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:12
Ik ga niet uit van het negatieve. Ik houd er rekening mee. Net als dat jij een gordel draagt in de auto of een brandalarm hebt.debuurvrouw schreef: ↑17-01-2026 14:01Dat is een keuze. Uitgaan van het negatieve. Een heel veilige keuze die heel makkelijk is.
Want wat jij creëert voor jezelf een loop waar je heerlijk in kan blijven hangen.
Want als er weer eens wat gebeurd net als nu met die vriendin kun je zeggen: zie je nou wel, de mens heeft in het algemeen slechte bedoelingen.
En dan ben jij wellicht iemand die zoveel mogelijk nieuwe mensen wil daten en ze vervolgens voor jezelf in een soort overzicht zet, overdreven gezegd een Excel-sheet, waarin je per persoon de pluspunten en minpunten afweegt. Dat is niet hoe ik date.
Ik hanteer een vrij strenge selectie aan de voordeur en ik match bijna nooit met mensen, omdat ik heel goed weet wat ik zoek. Hoogopgeleid, geen kinderen en geen afhankelijkheid van een ex. Die criteria heb ik niet willekeurig gekozen, maar op basis van meerdere toxische relaties waarin juist deze factoren structureel problemen veroorzaakten.
Als ik al met iemand afspreek, gaat daar minimaal twee weken chatten aan vooraf. In die periode vind ik het belangrijk om te kijken of we dezelfde visie hebben op belangrijke onderwerpen. Ik ga niet elke avond, terwijl ik al weinig vrije tijd heb, afspreken met iemand met wie ik nauwelijks een inhoudelijk gesprek heb gehad, om daarna pas te besluiten dat het toch niets is. Dat is ook de reden dat ik bijvoorbeeld nooit op Breeze heb gezeten. Ik heb vooraf filtering nodig.
Op het moment dat we al twee weken hebben gechat, meerdere keren hebben gevideobeld en elkaar daarna in het echt zien, is er al veel meer geïnvesteerd dan bij iemand die op maandag matcht, dinsdagavond een uur koffie gaat drinken en daarna weer naar huis gaat. Het is simpelweg een andere manier van daten.
Ik ben hier ook altijd open over richting mannen. Zij kunnen daar gewoon nee tegen zeggen. Ik snap werkelijk niet waarom ze dan blijven hangen als ze zogenaamd zoveel opties hebben. Want daar komt het uiteindelijk op neer. Als je als man geen opties hebt, pas je je noodgedwongen aan aan de optie die je hebt. Maar als je wél veel opties hebt, waarom verdoe je dan de tijd van iemand die niet wil daten op de manier waarop jij dat wilt?
Het is hetzelfde als vegetariër zijn en een steakhouse binnenlopen, om vervolgens te klagen dat elk gerecht vegetarisch moet zijn. Dat is onzinnig. Je kunt ook gewoon dat restaurant verlaten en naar een vegan foodbar om de hoek gaan.
Toen mijn laatste date tegen mij zei: ik ben niet overtuigd van jou, het gaat te goed op Bumble, vroeg ik me oprecht af waarom hij mij dan aan het lijntje hield. Zeker omdat hij wist dat ik niet zo date. Voor mij zijn er dan twee mogelijkheden. Ofwel er waren helemaal geen andere vrouwen en zei hij dat alleen maar om mij te kleineren en mijn eisen weg te zetten als overdreven. Ofwel er waren wel andere vrouwen, maar was hij verslaafd aan aandacht en wilde hij elke vrouw domineren om zijn eigen onzekerheid te compenseren.
Op het moment dat ik de keuze heb om om te gaan met mensen die bij mij passen en mensen die niet bij mij passen kan afkappen, dan kies ik daarvoor. Dat is ook precies waarom ik deze zogenaamde vriendin heb losgelaten. Ik heb andere vrienden aan wie ik daadwerkelijk meer heb dan aan haar.
Ik vind het asociaal om ja te zeggen en nee te doen. Niemand dwingt je om met mij te blijven daten.
itsmineru wijzigde dit bericht op 17-01-2026 14:14
1.46% gewijzigd
zaterdag 17 januari 2026 om 14:13
Het mbo en hbo zijn totaal andere werelden vind ik. Vooral hbo. En ook vwo in Zuid kan vreselijk zijn als de kinderen nooit begrenst zijn.Lieneke schreef: ↑17-01-2026 14:01Nou ben ik het met je eens dat sommige managers zonder kennis van het onderwijs aan het roer zitten. Dat kan heel lastig zijn voor de docenten. In dat geval zou ik mijn eigen plan trekken en met de kennis en ervaring die ik heb mijn lessen blijven vormgeven.
Nou bof ik enorm met mijn teamleiders (ik werk in het mbo en het hbo), maar dat geldt niet voor iedereen.
En toch: problemen zijn er altijd al geweest in het onderwijs. Lesgeven aan havo/vwo is een stuk eenvoudiger dan aan het vmbo, door de bank genomen. En dan kun je je nog zó houden aan de Roos en alles wat je geleerd hebt en aan alle regels die er zijn: het hoort erbij dat het soms escaleert, je hebt te maken met pubers en adolescenten. En daar kunnen pittige types tussen zitten.
En die kunnen niet in een isoleercel gesmeten worden als ze de les verstoren.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:17
Maar is dat uiteindelijk wat je wil? Samenwonen en een gezin? Want dát is ook een vrijheidsbeperking hoor. Ik vind het heerlijk en ik geniet enorm van het gezins- en familieleven dat ik heb gekregen maar het komt ook met "beperkingen" van mijn vrijheid. Dat is niet erg en niet eeuwig maar er draait behoorlijk veel om gezin en kinderen als je samenwoont en die kinderen er zijn. Zorg, huishouden, trainingstijden, sportwedstrijden. Vaak toch samen eten.
Het is niet zo dat je dan 3x in de week gaat uit eten zelf en elk weekend naar een andere Europese stad reist of elk weekend wel op een feestje aanschuift. Wat je (misschien) als single wel kan. Dus het biedt een hoooop gezelligheid en sfeer maar vrijheid? Mwah dat is wel zoeken naar de balans soms.
cognac wijzigde dit bericht op 17-01-2026 14:24
0.11% gewijzigd
zaterdag 17 januari 2026 om 14:19
Ik heb zelf heel lang lesgegeven binnen het vo. En nog steeds doe ik dat weleens, als klus ertussendoor, om bijvoorbeeld een zieke docent even te vervangen.
Is het mbo/hbo niets voor jou? Of de universiteit? Als je lesgeeft aan hbo/uni kom je veel minder het overschrijden van regels tegen.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:21
Oh dat vond ik zelf juist niet. Ik ben een klimmer van mavo via mbo naar wo en vind juist mbo en hbo meer op elkaar lijken en wo een hele andere wereld.
Ook wat ik van andere mensen heb vernomen die mbo of hbo of juist wo hebben gedaan en vertelden over de manier waarop ze onderwijs gehad hebben. Daarin zag ik dus meer overeenkomsten tussen mbo en hbo dan tussen hbo en wo.
Al zal het wellicht ook per studierichting nog wel kunnen verschillen.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:23
Om les te geven zal ze wel bedoelen.cognac schreef: ↑17-01-2026 14:21Oh dat vond ik zelf juist niet. Ik ben een klimmer van mavo via mbo naar wo en vind juist mbo en hbo meer op elkaar lijken en wo een hele andere wereld.
Ook wat ik van andere mensen heb vernomen die hbo of juist wo hebben gedaan en vertelden over de manier waarop ze onderwijs gehad hebben.
Al zal het wellicht ook per studierichting nog wel kunnen verschillen.
Look me in the eyes and tell me what you see.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:25
Vind ik moeilijk. Het liefst blijf ik latten. Dan kan ik het meteen afkappen ams hij schreeuwt. Maar ik wil ook niet 80 zijn en alleen verpieteren in een bejaardentehuis.cognac schreef: ↑17-01-2026 14:17Maar is dat uiteindelijk wat je wil. Samenwonen en een gezin? Want dát is ook een vrijheidsbeperking hoor. Ik vind het heerlijk en ik geniet enorm van het gezins- en familieleven dat ik heb gekregen maar het komt ook met "beperkingen" van mijn vrijheid. Dat is niet erg en niet eeuwig maar er draait behoorlijk veel om gezin en kinderen als je samenwoont en die kinderen er zijn. Zorg, huishouden, trainingstijden, sportwedstrijden. Vaak toch samen eten.
Het is niet zo dat je dan 3x in de week gaat uit eten zelf en elk weekend naar een andere Europese stad reist of elk weekend wel op een feestje aanschuift. Wat je (misschien) als single wel kan. Dus het biedt een hoooop gezelligheid en sfeer maar vrijheid? Mwah dat is wel zoeken naar de balans soms.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:26
Jij kijkt naar hoe het voor de leerling is. Ik kijk als docent. Hbo heb je geen klassemmanagement nodig. Mbo is vrijwillig dus minder oudergedoe.cognac schreef: ↑17-01-2026 14:21Oh dat vond ik zelf juist niet. Ik ben een klimmer van mavo via mbo naar wo en vind juist mbo en hbo meer op elkaar lijken en wo een hele andere wereld.
Ook wat ik van andere mensen heb vernomen die mbo of hbo of juist wo hebben gedaan en vertelden over de manier waarop ze onderwijs gehad hebben. Daarin zag ik dus meer overeenkomsten tussen mbo en hbo dan tussen hbo en wo.
Al zal het wellicht ook per studierichting nog wel kunnen verschillen.
Ikga zelf een tweede bevoegdheid doen via een eenjarige hbo-opleiding. Ik maak me wel zorgen over de schoolsheid ervan.
itsmineru wijzigde dit bericht op 17-01-2026 14:26
8.30% gewijzigd
zaterdag 17 januari 2026 om 14:26
Dan woon je iig niet meer alleen. Schijnt ook fiks gedate te worden in die tehuizen.
Look me in the eyes and tell me what you see.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:27
ItsMineru schreef: ↑17-01-2026 14:26Jij kijkt naar hoe het voor de leerling is. Ik kijk als docent. Hbo heb je geen klassemmanagement nodig. Mbo is vrijwillig dus minder oudergedoe.
Ikga zelf een tweede bevoegdheid doen via een eenjarige hbo-opleiding. Ik maak me wel zorgen over de schoolsheid ervan.
Je hebt àltijd klassenmanagement nodig.
Jokkie
Look me in the eyes and tell me what you see.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:28
Ik heb geen phd dus universiteit is uitgesloten. Ik kijk maandelijks naar vacatures op het hbo. Niks. Al 10 jaar.Lieneke schreef: ↑17-01-2026 14:19Ik heb zelf heel lang lesgegeven binnen het vo. En nog steeds doe ik dat weleens, als klus ertussendoor, om bijvoorbeeld een zieke docent even te vervangen.
Is het mbo/hbo niets voor jou? Of de universiteit? Als je lesgeeft aan hbo/uni kom je veel minder het overschrijden van regels tegen.
Ik ga nu naar een schoolvorm met 15 kinderen per klas.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:28
Oh ja, stom van me. Door al die lange epistels scroll ik veel te snel door de tekst. Dat zou kunnen inderdaad, vanuit de positie als docent kan ik daar niet over oordelen.
cognac wijzigde dit bericht op 17-01-2026 15:15
1.42% gewijzigd
zaterdag 17 januari 2026 om 14:29
Verder heb ik op mijn 36e geen feestjes meer en reis ik max 2x per jaar. Jetsetten is leuk in je 20s, daarna beginnen verplichtingen.cognac schreef: ↑17-01-2026 14:17Maar is dat uiteindelijk wat je wil? Samenwonen en een gezin? Want dát is ook een vrijheidsbeperking hoor. Ik vind het heerlijk en ik geniet enorm van het gezins- en familieleven dat ik heb gekregen maar het komt ook met "beperkingen" van mijn vrijheid. Dat is niet erg en niet eeuwig maar er draait behoorlijk veel om gezin en kinderen als je samenwoont en die kinderen er zijn. Zorg, huishouden, trainingstijden, sportwedstrijden. Vaak toch samen eten.
Het is niet zo dat je dan 3x in de week gaat uit eten zelf en elk weekend naar een andere Europese stad reist of elk weekend wel op een feestje aanschuift. Wat je (misschien) als single wel kan. Dus het biedt een hoooop gezelligheid en sfeer maar vrijheid? Mwah dat is wel zoeken naar de balans soms.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:29
zaterdag 17 januari 2026 om 14:31
zaterdag 17 januari 2026 om 14:34
Ik denk dat ik ook een angstbeeld heb ontwikkeld door mijn oma. Mijn oma woont in het buitenland en heeft haar hele leven volledig in dienst gesteld van mijn opa. Hij behandelde haar feitelijk als een soort sloofje. Wat mij altijd is bijgebleven, is dat mijn opa op een gegeven moment tegen mij zei dat ik drinken voor hem moest pakken. Ik antwoordde toen dat hij zelf twee benen en twee handen had en dat hij dat prima zelf kon doen. Mijn oma vond dat toen heel bizar. Dat moment zegt eigenlijk alles over hoe genormaliseerd die rolverdeling voor haar was.
Na het overlijden van mijn opa heeft mijn oma al haar kapitaal op de rekening van mijn oom gezet. Daarmee maakte ze duidelijk dat hij haar blijkbaar meer waard was dan mijn moeder. Dit is ook een van de redenen waarom mijn moeder geen contact meer met haar heeft. In hedendaagse termen zou je mijn oma een pikney noemen: iemand voor wie mannen het centrum van het universum zijn, en wiens hele identiteit draait om het dienen en pleasen van een man.
Ik heb nog wel contact met mijn oom en die kant van de familie, maar omdat zij in het buitenland wonen zie ik hen niet vaak. Mijn oom neemt de zorg voor mijn oma niet bijzonder serieus. Na de dood van mijn opa raakte mijn oma in een zware depressie. In haar beleving had haar leven geen zin meer, omdat alles altijd draaide om het gelukkig houden van mijn opa. Toen hij wegviel, viel haar hele bestaansgrond weg.
Op dit moment zit mijn oma in een psychiatrisch bejaardentehuis. Ze wordt daar volgestopt met zware medicatie. Ik heb tegen mijn oom gezegd dat dit naar mijn idee te veel is en dat zij meer gebaat zou zijn bij gerichte therapie, om te leren omgaan met haar trauma en haar zelfbeeld. Inmiddels begint ze echter ook dement te worden, waardoor het eigenlijk een verloren zaak is geworden.
Wat mij hier zo bang aan maakt, is het vooruitzicht dat ik zelf ooit in een situatie terecht zou kunnen komen waarin niemand voor mij opkomt, niemand echt voor mij zorgt, en ik word weggezet in een instelling waar ik vooral met medicatie wordt stilgehouden en verwaarloosd. Ik lees daar zoveel horrorverhalen over. Dat is ook waarom ik soms denk: als ik kinderen zou hebben, zouden zij mij later misschien kunnen helpen. Tegelijkertijd weet ik ook dat dat geen enkele garantie is. Ze zouden net zo goed kunnen eindigen zoals mijn oom. Zekerheid heb je uiteindelijk nooit.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:35
Dat mag, maar eigenlijk is dat wel wat jij zelf afdwingt door een strak regime zonder oog voor de ander te voeren en daarna zo verongelijkt te doen. En daar sta jij vrij in, maar de ander mag zich bij zijn eigen normen en waarden houden zonder jou verantwoording verschuldigd te zijn.ItsMineru schreef: ↑17-01-2026 14:12Ik ga niet uit van het negatieve. Ik houd er rekening mee. Net als dat jij een gordel draagt in de auto of een brandalarm hebt.
Een gordel en brandalarm?
Serieus?
Die draag ik omdat het BEWEZEN is dat het veiliger is. Niet omdat een of andere muts dat ergens roeptoetert.
En dan ben jij wellicht iemand die zoveel mogelijk nieuwe mensen wil daten en ze vervolgens voor jezelf in een soort overzicht zet, overdreven gezegd een Excel-sheet, waarin je per persoon de pluspunten en minpunten afweegt. Dat is niet hoe ik date.
Pardon?
Waarop baseer je dit?
Dit is een invulling vanuit jouw starre gedachtengoed. Ik heb nl in mijn hele leven nog nooit gedate, ken alle datingapps enkel van meekijken met vrienden en vriendinnen en ben, ondanks dat ik nog nooit gedate heb en niet uitgehuwelijkt gewoon al vele jaren getrouwd.
Ik hanteer een vrij strenge selectie aan de voordeur en ik match bijna nooit met mensen, omdat ik heel goed weet wat ik zoek. Hoogopgeleid, geen kinderen en geen afhankelijkheid van een ex. Die criteria heb ik niet willekeurig gekozen, maar op basis van meerdere toxische relaties waarin juist deze factoren structureel problemen veroorzaakten.
Dit is iets dat je jezelf op de mouw spelt zodat jij weer tegen jezelf kan zeggen als iets misloopt: "zie je nou wel, ik heb gelijk!" Opleidingsniveau zegt echt niks over hoe iemand is. Er zijn advocaten zonder inhoudt die enkel wat brallen en bouwvakkers waar je enorm goede gesprekken mee kunt hebben, die sociaal en emotioneel beschikbaar zijn en van alles daar tussenin.
Geen kinderen dat was bij mij ook een criterium, maar zeker richting de 40 dunt dat de boel flink uit, niet dat ik dit criterium daarom los zou laten.
Als ik al met iemand afspreek, gaat daar minimaal twee weken chatten aan vooraf. In die periode vind ik het belangrijk om te kijken of we dezelfde visie hebben op belangrijke onderwerpen. Ik ga niet elke avond, terwijl ik al weinig vrije tijd heb, afspreken met iemand met wie ik nauwelijks een inhoudelijk gesprek heb gehad, om daarna pas te besluiten dat het toch niets is. Dat is ook de reden dat ik bijvoorbeeld nooit op Breeze heb gezeten. Ik heb vooraf filtering nodig.
Dat mag en kan en is helemaal prima, maar om dit te vinden is het tixh helemaal niet nodig om eerst mij negatief te typeren, dat maakt je vooral erg onaardig.
Op het moment dat we al twee weken hebben gechat, meerdere keren hebben gevideobeld en elkaar daarna in het echt zien, is er al veel meer geïnvesteerd dan bij iemand die op maandag matcht, dinsdagavond een uur koffie gaat drinken en daarna weer naar huis gaat. Het is simpelweg een andere manier van daten.
Ik ben hier ook altijd open over richting mannen. Zij kunnen daar gewoon nee tegen zeggen. Ik snap werkelijk niet waarom ze dan blijven hangen als ze zogenaamd zoveel opties hebben. Want daar komt het uiteindelijk op neer. Als je als man geen opties hebt, pas je je noodgedwongen aan aan de optie die je hebt. Maar als je wél veel opties hebt, waarom verdoe je dan de tijd van iemand die niet wil daten op de manier waarop jij dat wilt?
Dit is omdat jij enkel vanuit je eigen referentiekader kijkt en denkt. Misschien ligt die potentiëlematch zich wel kapot te vervelen tijdens het herstel van zijn knieoperatie of zit hij steeds bij een hele slechte koffiedate. Maar in de meeste gevallen is het vermaak en misschien ook de hoop dat je wanneer je eens iets anders probeert iets anders terug krijgt.
Het is hetzelfde als vegetariër zijn en een steakhouse binnenlopen, om vervolgens te klagen dat elk gerecht vegetarisch moet zijn. Dat is onzinnig. Je kunt ook gewoon dat restaurant verlaten en naar een vegan foodbar om de hoek gaan.
je beseft wel dat jij die stampvoetende vegetarier in het steakhouse bent???
Toen mijn laatste date tegen mij zei: ik ben niet overtuigd van jou, het gaat te goed op Bumble, vroeg ik me oprecht af waarom hij mij dan aan het lijntje hield. Zeker omdat hij wist dat ik niet zo date. Voor mij zijn er dan twee mogelijkheden. Ofwel er waren helemaal geen andere vrouwen en zei hij dat alleen maar om mij te kleineren en mijn eisen weg te zetten als overdreven. Ofwel er waren wel andere vrouwen, maar was hij verslaafd aan aandacht en wilde hij elke vrouw domineren om zijn eigen onzekerheid te compenseren.
lekker ingevuld en ingekleurd weer. De meeste mensen hebben dat allemaal helemaal niet nodig.
Op het moment dat ik de keuze heb om om te gaan met mensen die bij mij passen en mensen die niet bij mij passen kan afkappen, dan kies ik daarvoor. Dat is ook precies waarom ik deze zogenaamde vriendin heb losgelaten. Ik heb andere vrienden aan wie ik daadwerkelijk meer heb dan aan haar.
je hebt haar nog lang niet losgelaten.je hebt haar verwijderd uit je telefoon.
Dat zijn echt 2 heel verschillende dingen...
Ik vind het asociaal om ja te zeggen en nee te doen. Niemand dwingt je om met mij te blijven daten.
zaterdag 17 januari 2026 om 14:36
Ik denk dat dit de kern is van je probleem. Ik ben geen expert maar ik zou schematherapie aanraden. Daarmee gaan ze aan de slag met die overtuigingen en die langzaam afbreken. Dat is een ontzettend intensief maar ik denk dat je alleen daarmee je patronen kan veranderen en tevreden kan worden over jezelf.
Het had vast anders kunnen gaan.
Maar dat is nu juist het punt.
Je had het vast anders gedaan.
Als je het anders had gekund.
Maar dat is nu juist het punt.
Je had het vast anders gedaan.
Als je het anders had gekund.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
