Kinderen
alle pijlers
Kind ervaart veel spanning
maandag 19 januari 2026 om 13:40
Kind van 5 heeft al langere tijd last van klachten die wij relateren aan spanning. In de decembermaand niet gek, maar na de vakantie nemen de klachten niet af en lijken ze juist toe te nemen.
Klachten betreffen vooral buikpijn in combinatie met slecht slapen. Voor de vakantie was kind steeds extreem vroeg wakker (normaal 06.30, toen ineens 05.00), nu de laatste 2 weken gaat het vooral om 's nachts wakker zijn buikpijn door enge dromen (iedereen wilde mij dood maken) of kleine zaken die ineens heel veel verdriet opleveren (papa heeft het stickervelletje weggegooid maar er zat nog een sticker op die ik wilde).
Daarnaast zien we veel huilerigheid, weinig energie om dingen te ondernemen (eerder wegwillen bij feestjes ivm drukte). De zindelijkheid neemt ook echt af. BSO is eigenlijk niet te doen, bij ophalen ligt kind met extreem rode konen stilletjes op de bank. Na 5 x achter elkaar "ze lijkt wel niet helemaal fit", moeten we de conclusie trekken dat ze dat gewoonweg niet trekt.
Kind is wat gevoelig, maar zeer geliefd in de klas, een allemansvriend en zeer sterk gericht op harmonie. Kan ook heel goed zelf spelen en trekt zich terug bij conflict, niet persé op een onprettige manier maar meer laconiek ("dan ga ik wel wat anders doen"). Ze is erg bezig met rechtvaardigheid (misschien ook de leeftijd) en bij iets liefs naar mama moet het gelijk ook naar papa. We denken dat daar wel een bepaalde zelf opgelegde druk ligt.
Op school zien ze niet echt iets, het is geen heel grote klas (22 kinderen, gecombineerd), behalve de klachten die wij ook zien (zindelijkheid, buikpijn, etc.). Kind vind het heel belangrijk om niet gezien te worden als "stout" en steekt vermoedelijk wel veel energie in lief gevonden te worden.
Mijn lieve stabiele kind is ineens behoorlijk instabiel.. we hebben gesprekjes gevoerd (doen nu bijvoorbeeld ook slaapklets), maar we krijgen onze vinger er niet achter.
Is dit voor iemand herkenbaar? Heeft iemand nog tips? Ik vind het enorm pijnlijk om kind zo te zien.
Klachten betreffen vooral buikpijn in combinatie met slecht slapen. Voor de vakantie was kind steeds extreem vroeg wakker (normaal 06.30, toen ineens 05.00), nu de laatste 2 weken gaat het vooral om 's nachts wakker zijn buikpijn door enge dromen (iedereen wilde mij dood maken) of kleine zaken die ineens heel veel verdriet opleveren (papa heeft het stickervelletje weggegooid maar er zat nog een sticker op die ik wilde).
Daarnaast zien we veel huilerigheid, weinig energie om dingen te ondernemen (eerder wegwillen bij feestjes ivm drukte). De zindelijkheid neemt ook echt af. BSO is eigenlijk niet te doen, bij ophalen ligt kind met extreem rode konen stilletjes op de bank. Na 5 x achter elkaar "ze lijkt wel niet helemaal fit", moeten we de conclusie trekken dat ze dat gewoonweg niet trekt.
Kind is wat gevoelig, maar zeer geliefd in de klas, een allemansvriend en zeer sterk gericht op harmonie. Kan ook heel goed zelf spelen en trekt zich terug bij conflict, niet persé op een onprettige manier maar meer laconiek ("dan ga ik wel wat anders doen"). Ze is erg bezig met rechtvaardigheid (misschien ook de leeftijd) en bij iets liefs naar mama moet het gelijk ook naar papa. We denken dat daar wel een bepaalde zelf opgelegde druk ligt.
Op school zien ze niet echt iets, het is geen heel grote klas (22 kinderen, gecombineerd), behalve de klachten die wij ook zien (zindelijkheid, buikpijn, etc.). Kind vind het heel belangrijk om niet gezien te worden als "stout" en steekt vermoedelijk wel veel energie in lief gevonden te worden.
Mijn lieve stabiele kind is ineens behoorlijk instabiel.. we hebben gesprekjes gevoerd (doen nu bijvoorbeeld ook slaapklets), maar we krijgen onze vinger er niet achter.
Is dit voor iemand herkenbaar? Heeft iemand nog tips? Ik vind het enorm pijnlijk om kind zo te zien.
dinsdag 20 januari 2026 om 15:35
Huh maar niemand stelt hier toch een diagnose al dan niet heftig?
TO omschrijft een situatie meerdere mensen herkennen dit. Een aantal mensen herkennen dit ook en geven aan dat er een diagnose ASS is vastgesteld. Maar niemand schrijft: “ow TO ja ik zie het je dochter heeft ASS sla de onderzoeken maar over ik geef het je zo wel op een briefje”
Ik vind het eerlijk gezegd haast respectloos om zo te reageren naar mensen toe die iets persoonlijks vertellen om TO te helpen en de vraag (herkent iemand dit) te beantwoorden.
Neemt niet weg dat ik denk dat het heel verstandig is om eerst het lichamelijke uit te sluiten en aan de hand daarvan samen te gaan zoeken hoe je dochter weer lekker in je vel komt te zitten.
TO omschrijft een situatie meerdere mensen herkennen dit. Een aantal mensen herkennen dit ook en geven aan dat er een diagnose ASS is vastgesteld. Maar niemand schrijft: “ow TO ja ik zie het je dochter heeft ASS sla de onderzoeken maar over ik geef het je zo wel op een briefje”
Ik vind het eerlijk gezegd haast respectloos om zo te reageren naar mensen toe die iets persoonlijks vertellen om TO te helpen en de vraag (herkent iemand dit) te beantwoorden.
Neemt niet weg dat ik denk dat het heel verstandig is om eerst het lichamelijke uit te sluiten en aan de hand daarvan samen te gaan zoeken hoe je dochter weer lekker in je vel komt te zitten.
ibiopviva wijzigde dit bericht op 20-01-2026 15:48
0.55% gewijzigd
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
dinsdag 20 januari 2026 om 15:37
Mee eens, ik heb hetzelfde gehad en kreeg pas een diagnose op m’n 30e toen ik helemaal vastliep. Daardoor zou ik niet per se al dingen ondernemen maar het wel in m’n achterhoofd houden.nootboek schreef: ↑20-01-2026 13:38Dit. Je hoeft er nu helemaal niets mee, en ik hoop dat je gevoel goed zit en dochter vanzelf opknapt. Ik begrijp echter niet goed waarom je zo in de weerstand schiet van de suggesties, zo heftig is neurodiversiteit niet.
Ik herken alles wat je schrijft ook heel erg van mijn kinderen, waarbij school jarenlang niets opvallends zag, maar ze uiteindelijk toch ook daar vastliepen en een diagnose hebben gekregen. Ik was er blij mee, eindelijk een verklaring, en soort erkenning dat ik geen spoken zag. En passende therapie, waarmee zij echt geholpen zijn en een prima leven kunnen leiden.
Als we het over een “doodvonnis” hebben dan kan dat ook zijn als er wel iets is maar het word je hele leven niet erkent en je krijgt niet de juiste hulp. Als het er is dan is het er, of je een diagnose wil of niet. Ik heb helaas meerdere in m’n omgeving waar dat bij is gebeurd. We hebben er sterk vermoeden bij m’n oudste, maar daardoor kunnen we haar nu al op de juiste manier helpen zonder het te “labelen”.
lolalieve wijzigde dit bericht op 20-01-2026 15:42
2.32% gewijzigd
dinsdag 20 januari 2026 om 15:38
dinsdag 20 januari 2026 om 17:49
Dat schrijft ze toch ook, dat ze een afspraak gaat maken bij de huisarts?
De enige interventie die ze tot nu toe heeft ingezet is een paar dagen thuis houden en dat lijkt me juist een prima idee.
Graftak!
dinsdag 20 januari 2026 om 21:52
Ik druk me denk ik verkeerd uit.
Eerder reageerde iemand met het woord heftige diagnoses die erbij gehaald werden. Iemand anders reageerde daar weer op (gechargeerd) met ‘joh helemaal niet heftig, inmiddels zijn er meer met dan zonder’.
Ik bedoel te zeggen, voor mij valt een oververmoeidheid, oorontsteking of eczeem onder de categorie lichte diagnose. Autisme of iets in die hoek vind ik dus wel “heftig” in dat opzicht. Het is misschien maar net in welke context je iets ziet.
Ik wilde helemaal niet impliceren dat neurodivergente mensen, kinderen of volwassenen, allemaal lijden aan zware heftige diagnoses. En dat die geen normaal leven zouden kunnen leiden. Of dat ik op deze groep neerkijk of me er verre van wil houden.
Anderzijds geloof ik echt heilig erin om niet al op heel jonge leeftijd (en dit gebeurt regelmatig, ik zie het heel vaak ook in een professionele context) kinderen te framen in een bepaalde hoek omdat het echt nog alle kanten op kan gaan. Dus dat wilde ik ook nog even gezegd hebben
.
Slaap lekker iedereen en we gaan hier voor een goede nacht!
Eerder reageerde iemand met het woord heftige diagnoses die erbij gehaald werden. Iemand anders reageerde daar weer op (gechargeerd) met ‘joh helemaal niet heftig, inmiddels zijn er meer met dan zonder’.
Ik bedoel te zeggen, voor mij valt een oververmoeidheid, oorontsteking of eczeem onder de categorie lichte diagnose. Autisme of iets in die hoek vind ik dus wel “heftig” in dat opzicht. Het is misschien maar net in welke context je iets ziet.
Ik wilde helemaal niet impliceren dat neurodivergente mensen, kinderen of volwassenen, allemaal lijden aan zware heftige diagnoses. En dat die geen normaal leven zouden kunnen leiden. Of dat ik op deze groep neerkijk of me er verre van wil houden.
Anderzijds geloof ik echt heilig erin om niet al op heel jonge leeftijd (en dit gebeurt regelmatig, ik zie het heel vaak ook in een professionele context) kinderen te framen in een bepaalde hoek omdat het echt nog alle kanten op kan gaan. Dus dat wilde ik ook nog even gezegd hebben
.Slaap lekker iedereen en we gaan hier voor een goede nacht!
dinsdag 20 januari 2026 om 22:56
Ik snap wat je bedoeld maar wat ik bedoelde is dat er hier geen enkele diagnose gesteld wordt. Als iemand wat herkent en achtergrond info geeft (dus ja ASS diagnose maar iemand anders had het over vastzittende ontlasting en nog iemand gewoon weer even wennen aan het ritme) dan stelt iemand hier geen diagnose maar geeft hij/zij gewoon antwoord op je vraag over herkenning.
Ikzelf ben het persoonlijk niet eens dat we terug moeten naar later (lees vaak te laat) diagnoses als ASS benoemen/onderzoeken en een (werk)diagnose vaststellen maar dat is weer een ander topic waard.
Ik wens jullie ook een rustige nacht toe!
Ikzelf ben het persoonlijk niet eens dat we terug moeten naar later (lees vaak te laat) diagnoses als ASS benoemen/onderzoeken en een (werk)diagnose vaststellen maar dat is weer een ander topic waard.
Ik wens jullie ook een rustige nacht toe!
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
woensdag 21 januari 2026 om 07:33
Ik was dat, die zei ‘joh, helemaal niet heftig’. En dat komt omdat ik het leven vóór ‘het label’ ADHD vele malen heftiger vond dan er na. En dat was pas op mijn 23ste, met wel minstens 10 jaar dokteren en therapie onder mijn riem.Beabob schreef: ↑20-01-2026 21:52Ik druk me denk ik verkeerd uit.
Eerder reageerde iemand met het woord heftige diagnoses die erbij gehaald werden. Iemand anders reageerde daar weer op (gechargeerd) met ‘joh helemaal niet heftig, inmiddels zijn er meer met dan zonder’.
Ik bedoel te zeggen, voor mij valt een oververmoeidheid, oorontsteking of eczeem onder de categorie lichte diagnose. Autisme of iets in die hoek vind ik dus wel “heftig” in dat opzicht. Het is misschien maar net in welke context je iets ziet.
Ik wilde helemaal niet impliceren dat neurodivergente mensen, kinderen of volwassenen, allemaal lijden aan zware heftige diagnoses. En dat die geen normaal leven zouden kunnen leiden. Of dat ik op deze groep neerkijk of me er verre van wil houden.
Anderzijds geloof ik echt heilig erin om niet al op heel jonge leeftijd (en dit gebeurt regelmatig, ik zie het heel vaak ook in een professionele context) kinderen te framen in een bepaalde hoek omdat het echt nog alle kanten op kan gaan. Dus dat wilde ik ook nog even gezegd hebben
Slaap lekker iedereen en we gaan hier voor een goede nacht!
De kwaliteit van leven van mijn kinderen is met sprongen vooruit gegaan sinds we weten wat er ‘mis’ is en ook mijn broertje werd een gelukkiger mens toen hij wist dat hij dyslectisch is (hoort namelijk in hetzelfde rijtje).
Ik vind de koemelkallergie van mijn groep 3er een heftigere diagnose dan de adhd.
woensdag 21 januari 2026 om 10:02
Ik ben ook blij dat mijn kind z'n diagnose(s) vroeg had. Want dan weet je ongeveer wat je ermee kan en wat niet handig is. Daarvoor deden we maar wat. Meestal goed, soms onhandig.
Overigens vind ik het zelf geen heftige diagnose.
Het was meer bedoeld: als het aanhoudt, dan loont het misschien de moeite om te kijken of er wat speelt.
Overigens vind ik het zelf geen heftige diagnose.
Het was meer bedoeld: als het aanhoudt, dan loont het misschien de moeite om te kijken of er wat speelt.
woensdag 21 januari 2026 om 10:26
Ik heb mijn 'label' ook pas op de middelbare school gekregen, maar dat betekende wel dat ik de feedback van sommige leerkrachten dat ik gewoon lui was al behoorlijk had geïnternaliseerd.Charlotta schreef: ↑20-01-2026 15:13Helemaal goed. Ik wilde op die leeftijd ook niets weten van labels. Pas toen de kinderen op de middelbare school vastliepen zijn we die route op gegaan, en dat is vroeg genoeg. Die kleintjes moeten gewoon lekker hun eigen pad volgen, en je hebt dikke kans dat het allemaal vanzelf weer overwaait. Succes!
Eerder een label had van mij ook niet per se gehoeven, maar dat er meer rekening werd gehouden met meerdere mogelijke oorzaken (bijv. op het gebied van neurodiversiteit) zou wel degelijk geholpen hebben. Tegenwoordig gaat dat op de meeste scholen ook al veel beter gelukkig, maar dat is mijn inziens wel iets om als ouder alert op te blijven in de situatie van TO.
woensdag 21 januari 2026 om 11:05
De handvatten die ik kreeg om met beide kinderen om te gaan, maakten niet alleen dat ik ineens wist dat het verschil dat ik intuitief gemaakt had in mijn benadering niet oneerlijk was, maar zorgden er ook voor dat ik beter aan andere mensen kon uitleggen wat wel en niet werkte. En dat gaat niet altijd perfect, maar het leven is ook niet altijd volledig aan te passen op specifieke behoeften. Het maakte wel duidelijk dat ik gelijk had toen ik dacht dat mijn ene kind sociaal-emotioneel juist ver voor liep, in plaats van achter en dat mijn andere kind niet dom was, maar veel slimmer dan haar leerkrachten dachten.
Si abra la puerta hay lobos.
woensdag 21 januari 2026 om 11:13
Wij merkten op een gegeven moment dat veel van de gebruikelijke kindertips helemaal niet werkten en dat we tegen verschillende dingen aanliepen. Ik was daarnaast ook snel overprikkeld en het ging niet helemaal goed. Het was sowieso te vroeg om haar te testen, maar ze lijkt heel veel op mij en hoe ik was/ben dus heb ik mezelf laten testen.The_Architect schreef: ↑21-01-2026 10:02Ik ben ook blij dat mijn kind z'n diagnose(s) vroeg had. Want dan weet je ongeveer wat je ermee kan en wat niet handig is. Daarvoor deden we maar wat. Meestal goed, soms onhandig.
Overigens vind ik het zelf geen heftige diagnose.
Het was meer bedoeld: als het aanhoudt, dan loont het misschien de moeite om te kijken of er wat speelt.
Achteraf heeft het mij veel geholpen en daarmee ook m’n dochter. Ik snap mezelf beter en snap ook waarom dingen wel en niet werken. Dit kan ik bij haar toepassen en uitproberen ook al is ze niet getest. Het zorgt er ook voor dat we meer begrip hebben voor haar. Ze kan bijvoorbeeld echt niet stilzitten dus dat forceren we ook niet als het niet hoeft. Na school moet ze direct eten en veel bewegen. En ze heeft daarnaast ook op momenten last van anxiety (gaat dan op haar haar kauwen).
Dus bij mij is het dus ook niet per se de diagnose zelf die geholpen heeft maar hoe ik daarna de juiste middelen heb gevonden om met dingen aan de slag te gaan. Terwijl ik ook iemand ken waarvan hun kind ook een adhd diagnose heeft, maar hij heeft alleen medicatie en krijgt geen hulp en tips om ermee om te gaan. Dus het ligt er ook aan hoe je er zelf mee omgaat.
Edit: M’n ouders zeiden toen ik gediagnosticeerd was dat ze altijd dachten dat er iets was maar ze me geen label wilden geven. Ik ben ook vaak lui genoemd en ben erg onzeker over mezelf geweest.
woensdag 21 januari 2026 om 11:22
Precies ditRabarbara schreef: ↑21-01-2026 11:05De handvatten die ik kreeg om met beide kinderen om te gaan, maakten niet alleen dat ik ineens wist dat het verschil dat ik intuitief gemaakt had in mijn benadering niet oneerlijk was, maar zorgden er ook voor dat ik beter aan andere mensen kon uitleggen wat wel en niet werkte. En dat gaat niet altijd perfect, maar het leven is ook niet altijd volledig aan te passen op specifieke behoeften. Het maakte wel duidelijk dat ik gelijk had toen ik dacht dat mijn ene kind sociaal-emotioneel juist ver voor liep, in plaats van achter en dat mijn andere kind niet dom was, maar veel slimmer dan haar leerkrachten dachten.
Ik weet nu bijvoorbeeld dat m’n dochter echt geen honger mag hebben. Dan kan het ineens misgaan zonder dat je doorhebt dat het door eten komt. Zij heeft dat zelf ook niet door. Ik vertel niet dat we een sterk vermoeden van ADHD en misschien hoogbegaafdheid hebben, dat weten weinig mensen.
woensdag 21 januari 2026 om 12:21
Bij mijn zoon zou ik zeggen dat het misschien niet de diagnose zelf is die heftig is maar het effect van het autistisch zijn is wel heftig voor hem. Het is een obstakel waardoor veel dingen niet vanzelf gaan, moeilijk zijn voor hem en waarin hij vaak wordt geconfronteerd met zijn eigen onvermogen wat natuurlijk ook veel frustratie oplevert, vooral voor hemzelf. En niet elke autist ervaart dit op dezelfde manier uiteraard maar voor mijn zoon is het vaak wel heel moeilijk om dingen te doen die hij wel graag zou willen doen (vooral op sociaal gebied.)
Dus ik snap de context dat een diagnose heftig is wel want als er iets is door een externe oorzaak (pesten, wennen aan ritme) of een tijdelijke interne oorzaak (herstellen van ziekte) dan is er een oplossing en autisme (of iets anders) is permanent en je zal er mee moeten leren omgaan en dat is niet altijd even gemakkelijk.
Dus ik snap de context dat een diagnose heftig is wel want als er iets is door een externe oorzaak (pesten, wennen aan ritme) of een tijdelijke interne oorzaak (herstellen van ziekte) dan is er een oplossing en autisme (of iets anders) is permanent en je zal er mee moeten leren omgaan en dat is niet altijd even gemakkelijk.
zondag 25 januari 2026 om 09:40
TO, het lijkt me inderdaad goed om naar de dokter te gaan om evt fysieke oorzaken uit te sluiten.
Hier ook soortgelijk gedrag, dat in groep 3 en de jaren erna een extra vlucht nam. Allerlei hulp ingeschakeld, weggebleven van diagnoses maar uiteindelijk toch 1 gekregen die nu mogelijk onjuist is. Als ik terugkijk heb ik vooral spijt dat in groep 3 niet breed didactisch onderzoek is uitgevoerd. Ik had toen geen idee dat dat ook tot de mogelijkheden behoorde. Mijn zoon had qua onderwijs echt iets anders nodig dan zijn school kon bieden, en mede omdat hij niet wilde opvallen / maskeerde is dat niet op tijd gezien. Met schooltrauma als gevolg.
Als de klachten langere tijd aanhouden en fysieke oorzaken zijn uitgesloten, dan zou je het dus ook eens in die hoek kunnen zoeken. (Zijn er bijv signalen van een ontwikkelingsvoorsprong of achterstand tov leeftijdsgenoten?)
Hier ook soortgelijk gedrag, dat in groep 3 en de jaren erna een extra vlucht nam. Allerlei hulp ingeschakeld, weggebleven van diagnoses maar uiteindelijk toch 1 gekregen die nu mogelijk onjuist is. Als ik terugkijk heb ik vooral spijt dat in groep 3 niet breed didactisch onderzoek is uitgevoerd. Ik had toen geen idee dat dat ook tot de mogelijkheden behoorde. Mijn zoon had qua onderwijs echt iets anders nodig dan zijn school kon bieden, en mede omdat hij niet wilde opvallen / maskeerde is dat niet op tijd gezien. Met schooltrauma als gevolg.
Als de klachten langere tijd aanhouden en fysieke oorzaken zijn uitgesloten, dan zou je het dus ook eens in die hoek kunnen zoeken. (Zijn er bijv signalen van een ontwikkelingsvoorsprong of achterstand tov leeftijdsgenoten?)
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
