Kinderen
alle pijlers
strontvervelende puber
zaterdag 25 juli 2009 om 13:26
Mijn dochter is bijna 17 en onuitstaanbaar. Vanaf haar 13e is het zo ongeveer begonnen. Grote bekken, de hele dag door. Roken, heel veel, ook blowen, behoorlijk wat en een tijdje erg veel alcohol gedronken. Uiteraard als mijn man en ik er niet bij zijn, roken doet ze dan wel samen met mijn man, buiten, binnen wordt er niet gerookt. Aan school doet ze helemaal niks, zit straks in 4 vmbo tl. Ze kan hartstikke goed leren, was havo gestest, maar als ze niet willen dan willen ze niet. In de derde klas is ze blijven zitten, dit jaar gelukkig wel over maar met hakken over de sloot.
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
zaterdag 25 juli 2009 om 23:57
quote:rider schreef op 25 juli 2009 @ 23:53:
[...]
Natuurlijk wel. Dochter gaat op kamers, heeft daar een wat hardere confrontatie met volwassenheid dan de meeste pubers, weet haar weg te vinden, en komt heel redelijk op haar pootjes terecht. Nog een paar jaar en de hormonen zijn uitgeraasd, geen puber meer, ENORME verandering. Met of zonder moeder.Ze gaat trouwens niet op kamers. Ze gaat voor 10 maximaal 12 maanden begeleid wonen, met de bedoeling om daarna terug te keren naar haar gezin. Dat maakt het alleen maar wenselijker om haar nu niet het gevoel te geven dat ze ook bij haar moeder niet meer gewenst is.
[...]
Natuurlijk wel. Dochter gaat op kamers, heeft daar een wat hardere confrontatie met volwassenheid dan de meeste pubers, weet haar weg te vinden, en komt heel redelijk op haar pootjes terecht. Nog een paar jaar en de hormonen zijn uitgeraasd, geen puber meer, ENORME verandering. Met of zonder moeder.Ze gaat trouwens niet op kamers. Ze gaat voor 10 maximaal 12 maanden begeleid wonen, met de bedoeling om daarna terug te keren naar haar gezin. Dat maakt het alleen maar wenselijker om haar nu niet het gevoel te geven dat ze ook bij haar moeder niet meer gewenst is.
zondag 26 juli 2009 om 00:00
Hoi Kaatje,
Ik vraag me, net als anderen, af hoe jouw eigen dochter dit beleefd. Hebben jullie gesprekken over de situatie?
Vraag je haar wat ze mist, nodig heeft of heel gewoon hoe zij zich voelt? Ik weet niet hoe de situatie is, anders dan jij hem beschrijft. Het is niet niks lijkt me, dat ze haar vader lange tijd niet bij haar had en dat ze hem nu niet eens meer wilt zien.
Ook vraag ik me af waarom je dochter nu echt niet met je wilt praten. Dat is toch niet zomaar? Het is nogal wat, die toon die ze aanslaat. Asociaal gewoon. Dus dan vraag ik me af gesprekken tussen jullie op die manier gevoerd worden.
De situaties zijn niet hetzelfde, ik probeer alleen iets te zeggen over hoe ik het toentertijd, als die rotpuber, beleefde. Ik wil dit volgende met je delen, omdat het voor mij een keerpunt was.
Ik vergeet nooit meer het moment dat mijn moeder me neerzette op de bank, met tranen in haar ogen en zei, in ongeveer deze woorden:
"Ik weet dat we bijna alleen maar ruzie maken. Ik weet niet wat zich allemaal in jouw leventje speelt, want je vertelt niks. Negen van de tien keer snauw je ons af, en als je wel vrolijk doet, verwacht je van ons dat wij meteen weer aardig tegen je doen. Ik wil dat je weet dat ik verdriet heb van de situaties en je mis." Dat was het ongeveer, dat wat ze toen zei.
En dát Kaatje, was bij dit veel alcohol drinkende, rebelse en opstandige tienermeisje het moment dat ze zich niet meer in de steek gelaten voelde en ik zal het nooit meer vergeten.
Sterkte met alles.
Ik vraag me, net als anderen, af hoe jouw eigen dochter dit beleefd. Hebben jullie gesprekken over de situatie?
Vraag je haar wat ze mist, nodig heeft of heel gewoon hoe zij zich voelt? Ik weet niet hoe de situatie is, anders dan jij hem beschrijft. Het is niet niks lijkt me, dat ze haar vader lange tijd niet bij haar had en dat ze hem nu niet eens meer wilt zien.
Ook vraag ik me af waarom je dochter nu echt niet met je wilt praten. Dat is toch niet zomaar? Het is nogal wat, die toon die ze aanslaat. Asociaal gewoon. Dus dan vraag ik me af gesprekken tussen jullie op die manier gevoerd worden.
De situaties zijn niet hetzelfde, ik probeer alleen iets te zeggen over hoe ik het toentertijd, als die rotpuber, beleefde. Ik wil dit volgende met je delen, omdat het voor mij een keerpunt was.
Ik vergeet nooit meer het moment dat mijn moeder me neerzette op de bank, met tranen in haar ogen en zei, in ongeveer deze woorden:
"Ik weet dat we bijna alleen maar ruzie maken. Ik weet niet wat zich allemaal in jouw leventje speelt, want je vertelt niks. Negen van de tien keer snauw je ons af, en als je wel vrolijk doet, verwacht je van ons dat wij meteen weer aardig tegen je doen. Ik wil dat je weet dat ik verdriet heb van de situaties en je mis." Dat was het ongeveer, dat wat ze toen zei.
En dát Kaatje, was bij dit veel alcohol drinkende, rebelse en opstandige tienermeisje het moment dat ze zich niet meer in de steek gelaten voelde en ik zal het nooit meer vergeten.
Sterkte met alles.
zondag 26 juli 2009 om 00:04
Die terugkeer na tien, twaalf maanden, daar zou ik nu niet zo zeker van zijn.
Ik denk dat als V. stabiel is, ze niet meer teruggaat naar een situatie die voor haar kennelijk niet passend is. Wat een kind zegt als ze nog thuis woont heeft weinig te maken met wat ze zal zeggen als ze echt op zichzelf is aangewezen, zichzelf voelt, haar eigen levenspad onder begeleiding uitbaant.
Niettemin zal het fijn zijn voor zowel haar als haar moeder, dat er een gezonde band tussen hen twee wordt opgebouwd. Het is niet onmogelijk, maar wel verdomd moeilijk, om een gezond zelfbeeld op te bouwen als je geen veilige basis in het gezin waar je vandaan komt hebt. Idem dito als je kind ontspoort haar eigen weg gaat en je geen contact meer met haar weet te onderhouden.
Ik denk dat als V. stabiel is, ze niet meer teruggaat naar een situatie die voor haar kennelijk niet passend is. Wat een kind zegt als ze nog thuis woont heeft weinig te maken met wat ze zal zeggen als ze echt op zichzelf is aangewezen, zichzelf voelt, haar eigen levenspad onder begeleiding uitbaant.
Niettemin zal het fijn zijn voor zowel haar als haar moeder, dat er een gezonde band tussen hen twee wordt opgebouwd. Het is niet onmogelijk, maar wel verdomd moeilijk, om een gezond zelfbeeld op te bouwen als je geen veilige basis in het gezin waar je vandaan komt hebt. Idem dito als je kind ontspoort haar eigen weg gaat en je geen contact meer met haar weet te onderhouden.
zondag 26 juli 2009 om 00:06
quote:Lunax schreef op 25 juli 2009 @ 23:55:
[...]
Waarom niet dan?Vergeef me, maar ik geloof niet in het soort life-change-programma's a la dr Phill, waarin een patroon van jaren in een paar dagen omgegooid wordt. Dat is mijn fout wellicht, maar ik geloof er geen barst van.quote:Waarom denk jij dat het niet belangrijk is dat het meisje zich gewenst voelt bij de mensen die haar basis moeten vormen?Dat zal best belangrijk zijn. Maar om te beginnen, het meisje dat hier besproken wordt bestaat niet, maar is een projectie, een beeld, van Kaatje. Het is maar waar, voorzover Kaatje het goed ziet, het is háár perceptie van haar dochter, het is niet haar dochter.
Niemand hier wéét hoe dochter zich voelt, alleen Kaatje zou dat uit eerste hand kunnen vertellen. Misschien voelt ze zich ongewenst, misschien voelt ze zich gewenst, misschien boeit het haar niet.
Maar nog belangrijker: ik ben, en daarin ben ik door eigen ervaring bevooroordeeld weet ik, totaal niet onder de indruk van "de mensen die haar basis moeten vormen". Mensen moeten hun eigen basis vormen. Zolang je je basis zoekt in je ouders, zoek je problemen, gezeik en ellende. Het zal mijn verknipte wereldbeeld wel zijn, teken van de "relatie" met mijn eigen ouders, maar om me heen zie ik stabiele, verstandige, gezonde volwassenen, succesvol in de liefde, succesvol in hun carriere, maar diep van binnen als ik met ze in gesprek ben hoor ik keer op keer een klein kind dat huilt omdat pappa of mamma niet genoeg van ze houdt, ze niet voldoende waardeert, niet onder de indruk is van hun succes. En die mensen werken zich kapot, letterlijk vaak, om maar eens een aai over de bol te krijgen van pa of ma. Zelfs jaren nadat pa en ma met de neus omhoog liggen.
Nee, het spijt me, ik denk echt dat mensen gelukkiger worden door NIET te steunen op "de mensen die haar basis moeten vormen"
quote:Omdat ze op kamers gaat? Dan is het nog steeds fijn om te weten dat je een thuis hebt.Je ouderlijk huis is je thuis niet. Ik ben er 100% van overtuigd dat veel menselijk leed voorkomen zou worden, als volwassen mensen dat eens door zouden krijgen.quote:Een moeder die onvoorwaardelijk van je houdt. Ook als je een grote bek hebt. Of als je pubert en hormonen door je lijf hebt gieren.Het zal vast helpen. Maar uiteindelijk is je fundament niet je moeder.
[...]
Waarom niet dan?Vergeef me, maar ik geloof niet in het soort life-change-programma's a la dr Phill, waarin een patroon van jaren in een paar dagen omgegooid wordt. Dat is mijn fout wellicht, maar ik geloof er geen barst van.quote:Waarom denk jij dat het niet belangrijk is dat het meisje zich gewenst voelt bij de mensen die haar basis moeten vormen?Dat zal best belangrijk zijn. Maar om te beginnen, het meisje dat hier besproken wordt bestaat niet, maar is een projectie, een beeld, van Kaatje. Het is maar waar, voorzover Kaatje het goed ziet, het is háár perceptie van haar dochter, het is niet haar dochter.
Niemand hier wéét hoe dochter zich voelt, alleen Kaatje zou dat uit eerste hand kunnen vertellen. Misschien voelt ze zich ongewenst, misschien voelt ze zich gewenst, misschien boeit het haar niet.
Maar nog belangrijker: ik ben, en daarin ben ik door eigen ervaring bevooroordeeld weet ik, totaal niet onder de indruk van "de mensen die haar basis moeten vormen". Mensen moeten hun eigen basis vormen. Zolang je je basis zoekt in je ouders, zoek je problemen, gezeik en ellende. Het zal mijn verknipte wereldbeeld wel zijn, teken van de "relatie" met mijn eigen ouders, maar om me heen zie ik stabiele, verstandige, gezonde volwassenen, succesvol in de liefde, succesvol in hun carriere, maar diep van binnen als ik met ze in gesprek ben hoor ik keer op keer een klein kind dat huilt omdat pappa of mamma niet genoeg van ze houdt, ze niet voldoende waardeert, niet onder de indruk is van hun succes. En die mensen werken zich kapot, letterlijk vaak, om maar eens een aai over de bol te krijgen van pa of ma. Zelfs jaren nadat pa en ma met de neus omhoog liggen.
Nee, het spijt me, ik denk echt dat mensen gelukkiger worden door NIET te steunen op "de mensen die haar basis moeten vormen"
quote:Omdat ze op kamers gaat? Dan is het nog steeds fijn om te weten dat je een thuis hebt.Je ouderlijk huis is je thuis niet. Ik ben er 100% van overtuigd dat veel menselijk leed voorkomen zou worden, als volwassen mensen dat eens door zouden krijgen.quote:Een moeder die onvoorwaardelijk van je houdt. Ook als je een grote bek hebt. Of als je pubert en hormonen door je lijf hebt gieren.Het zal vast helpen. Maar uiteindelijk is je fundament niet je moeder.
zondag 26 juli 2009 om 00:07
quote:Lunax schreef op 25 juli 2009 @ 23:57:
[...]
Ze gaat trouwens niet op kamers. Ze gaat voor 10 maximaal 12 maanden begeleid wonen, met de bedoeling om daarna terug te keren naar haar gezin. Dat maakt het alleen maar wenselijker om haar nu niet het gevoel te geven dat ze ook bij haar moeder niet meer gewenst is.Misschien heb ik er overheen gelezen, maar ik dacht dat ze 17 is? Na die periode dus 18. Die gaat echt niet meer terug.
[...]
Ze gaat trouwens niet op kamers. Ze gaat voor 10 maximaal 12 maanden begeleid wonen, met de bedoeling om daarna terug te keren naar haar gezin. Dat maakt het alleen maar wenselijker om haar nu niet het gevoel te geven dat ze ook bij haar moeder niet meer gewenst is.Misschien heb ik er overheen gelezen, maar ik dacht dat ze 17 is? Na die periode dus 18. Die gaat echt niet meer terug.
zondag 26 juli 2009 om 00:12
quote:rider schreef op 26 juli 2009 @ 00:06:
Mensen moeten hun eigen basis vormen.
Op zich eens. Wel een beetje jammer dat diegenen die een goede basis kregen dat veel makkelijker valt dan diegenen die een slechte basis kregen.
Dus zo heel onbelangrijk is het niet, een goede verstandhouding binnen je afkomstgezin.
Mensen moeten hun eigen basis vormen.
Op zich eens. Wel een beetje jammer dat diegenen die een goede basis kregen dat veel makkelijker valt dan diegenen die een slechte basis kregen.
Dus zo heel onbelangrijk is het niet, een goede verstandhouding binnen je afkomstgezin.
zondag 26 juli 2009 om 00:15
Ik kan niet zo mooi dingen in stukjes knippen uit een post (wellicht dat iemand me dat op een daarvoor bedoeld topic ooit nog uit wil leggen) dus ik doe het even zo.
Ondanks dat ik ook niet geloof in de programma's life altering in eight weeks geloof ik wel dat je als puber nog zomaar tot inzicht kan komen. Zoals LJean zo mooi schreef was er bij haar maar 1 zin voor nodig. Ook bij mij was het iets dergelijks. Iets wat me deed beseffen dat ik er wel toe deed. Dat maakte het gesprek weer mogelijk. Daarmee is niet alles opgelost maar ben je wel op de goede weg. En dat is dan wel de goede weg zoals die er in mijn ogen uitziet. Namelijk naar een leven waarin je wel contact hebt met je moeder. Dat is namelijk toch altijd te preferen boven een leven zonder je moeder. Dat stukje uit jouw tekst vindt ik dus te getekend door je eigen ervaringen. Ik heb je bijvoorbeeld elders heel liefdevol over je eigen kinderen zien schrijven. Je kunt me niet wijsmaken dat je door je opvoeding toch niet iets van een basis hebt willen creeeren.
Je stukje over thuis en het besef dat mensen zouden moeten hebben. Wederom getekend door je eigen ervaring. 9 van de 10 mensen zijn heel gelukkig met die onvoorwaardelijke deur die altijd voor ze openstaat. Ondanks dat ze zelf een heel fijn/stabiel/zeker en liefdevol leven lijden.
En je fundament is niet je moeder. Mijn fundament is wel dat wat mijn ouders gelegd hebben. Daar doe ik het mee. Ik pas het aan. Stel het bij aan de tijd. Aan mijn eigen aanvullingen. Maar het fundament komt bij hen vandaan.
*nu ratel ik zelf door met info waar Kaatje niks aan heeft, sorry*
Ondanks dat ik ook niet geloof in de programma's life altering in eight weeks geloof ik wel dat je als puber nog zomaar tot inzicht kan komen. Zoals LJean zo mooi schreef was er bij haar maar 1 zin voor nodig. Ook bij mij was het iets dergelijks. Iets wat me deed beseffen dat ik er wel toe deed. Dat maakte het gesprek weer mogelijk. Daarmee is niet alles opgelost maar ben je wel op de goede weg. En dat is dan wel de goede weg zoals die er in mijn ogen uitziet. Namelijk naar een leven waarin je wel contact hebt met je moeder. Dat is namelijk toch altijd te preferen boven een leven zonder je moeder. Dat stukje uit jouw tekst vindt ik dus te getekend door je eigen ervaringen. Ik heb je bijvoorbeeld elders heel liefdevol over je eigen kinderen zien schrijven. Je kunt me niet wijsmaken dat je door je opvoeding toch niet iets van een basis hebt willen creeeren.
Je stukje over thuis en het besef dat mensen zouden moeten hebben. Wederom getekend door je eigen ervaring. 9 van de 10 mensen zijn heel gelukkig met die onvoorwaardelijke deur die altijd voor ze openstaat. Ondanks dat ze zelf een heel fijn/stabiel/zeker en liefdevol leven lijden.
En je fundament is niet je moeder. Mijn fundament is wel dat wat mijn ouders gelegd hebben. Daar doe ik het mee. Ik pas het aan. Stel het bij aan de tijd. Aan mijn eigen aanvullingen. Maar het fundament komt bij hen vandaan.
*nu ratel ik zelf door met info waar Kaatje niks aan heeft, sorry*
zondag 26 juli 2009 om 00:17
quote:rider schreef op 26 juli 2009 @ 00:07:
[...]
Misschien heb ik er overheen gelezen, maar ik dacht dat ze 17 is? Na die periode dus 18. Die gaat echt niet meer terug.Dat is ook wat Mamzelle schreef. Kaatje schreef echter dat het wel het uitgangspunt was. Dat moeten we dan maar aannemen toch? Of het ook daadwerkelijk zo zal zijn? Dat weet niemand.
[...]
Misschien heb ik er overheen gelezen, maar ik dacht dat ze 17 is? Na die periode dus 18. Die gaat echt niet meer terug.Dat is ook wat Mamzelle schreef. Kaatje schreef echter dat het wel het uitgangspunt was. Dat moeten we dan maar aannemen toch? Of het ook daadwerkelijk zo zal zijn? Dat weet niemand.
zondag 26 juli 2009 om 00:18
zondag 26 juli 2009 om 00:18
quote:mamzelle schreef op 26 juli 2009 @ 00:12:
[...]
Op zich eens. Wel een beetje jammer dat diegenen die een goede basis kregen dat veel makkelijker valt dan diegenen die een slechte basis kregen.
Dus zo heel onbelangrijk is het niet, een goede verstandhouding binnen je afkomstgezin.
Vanzelfsprekend is het ideaal: je twee biologische ouders, die zielsveel van elkaar houden en dat uitstralen, die jou (niet jou mamzelle, maar jou i.h.a.) gekregen hebben uit liefde, niet helemaal gepland maar precies op het goede moment, waarna ze je in een harmonieus gezin een fabelachtig goede jeugd hebben gegeven waarin je je op ieder moment gewenst, geliefd, uitgedaagd en gewaardeerd wist, waarna je ergens tussen je 17e en je 22e op kamers ging, met nog een snik en een kus, maar wel omdat je er echt volledig aan toe was, waarna je ouders je liefdevol blijven volgen en steunen terwijl ze je alle ruimte geven om jezelf te zijn, los van hen.
Maar in de praktijk zie ik minstens zoveel leed van volwassenen die te veel steunen op hun ouders als van volwassenen die te weinig steun hebben van hun ouders.
In alle gevallen: rot. Zonder meer, rot.
Maar Kaatje schrijft hier, en haar dochter niet. En ik word verdrietig van Kaatje, om Kaatje. Sorry.
[...]
Op zich eens. Wel een beetje jammer dat diegenen die een goede basis kregen dat veel makkelijker valt dan diegenen die een slechte basis kregen.
Dus zo heel onbelangrijk is het niet, een goede verstandhouding binnen je afkomstgezin.
Vanzelfsprekend is het ideaal: je twee biologische ouders, die zielsveel van elkaar houden en dat uitstralen, die jou (niet jou mamzelle, maar jou i.h.a.) gekregen hebben uit liefde, niet helemaal gepland maar precies op het goede moment, waarna ze je in een harmonieus gezin een fabelachtig goede jeugd hebben gegeven waarin je je op ieder moment gewenst, geliefd, uitgedaagd en gewaardeerd wist, waarna je ergens tussen je 17e en je 22e op kamers ging, met nog een snik en een kus, maar wel omdat je er echt volledig aan toe was, waarna je ouders je liefdevol blijven volgen en steunen terwijl ze je alle ruimte geven om jezelf te zijn, los van hen.
Maar in de praktijk zie ik minstens zoveel leed van volwassenen die te veel steunen op hun ouders als van volwassenen die te weinig steun hebben van hun ouders.
In alle gevallen: rot. Zonder meer, rot.
Maar Kaatje schrijft hier, en haar dochter niet. En ik word verdrietig van Kaatje, om Kaatje. Sorry.
zondag 26 juli 2009 om 00:22
quote:mamzelle schreef op 26 juli 2009 @ 00:19:
Lunax, dat knippen in een post doe je door steeds [/quote] en na jouw tekst [quote] te typen binnen de tekst van de quote.
Erg bewerkelijk, maar ook vrij simpel eigenlijk.Ah..ik had mijn vraag net in het computerhelpdesk topic geplaatst. Ik ga hiermee oefenen. Thnx
Lunax, dat knippen in een post doe je door steeds [/quote] en na jouw tekst [quote] te typen binnen de tekst van de quote.
Erg bewerkelijk, maar ook vrij simpel eigenlijk.Ah..ik had mijn vraag net in het computerhelpdesk topic geplaatst. Ik ga hiermee oefenen. Thnx
zondag 26 juli 2009 om 00:26
Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog niks heb gelezen behalve de OP maar ik lees hier dezelfde toon in als in dat topic van die neef, dat rotjoch.
Is het niet zo dat je zorg eerst uitgaat naar het kind?
Of ben ik nou zo raar?
Als mijn dochter zich zo zou gedragen zou ik me zorgen maken om haar, om hoe zij zich voel ten waar ze mee zit dat zulk gedrag uitlokt....
Zal wel mosterd zijn maar oké, lees straks wel alles bij...
Is het niet zo dat je zorg eerst uitgaat naar het kind?
Of ben ik nou zo raar?
Als mijn dochter zich zo zou gedragen zou ik me zorgen maken om haar, om hoe zij zich voel ten waar ze mee zit dat zulk gedrag uitlokt....
Zal wel mosterd zijn maar oké, lees straks wel alles bij...
zondag 26 juli 2009 om 00:28
quote:Lunax schreef op 26 juli 2009 @ 00:15:
Ik kan niet zo mooi dingen in stukjes knippen uit een post (wellicht dat iemand me dat op een daarvoor bedoeld topic ooit nog uit wil leggen) dus ik doe het even zo.quote:Ondanks dat ik ook niet geloof in de programma's life altering in eight weeks geloof ik wel dat je als puber nog zomaar tot inzicht kan komen.Oh jawel, maar ook zonder dat inzicht (welk precies? Volgens mij heeft Kaatje harder inzicht nodig) komt dochter er wel.quote:Zoals LJean zo mooi schreef was er bij haar maar 1 zin voor nodig. Ook bij mij was het iets dergelijks. Iets wat me deed beseffen dat ik er wel toe deed. Dat maakte het gesprek weer mogelijk.Laat ik dan mijn eigen voorbeeld er tegenover/naast zetten. Ook voor mij was het één zin. En wel het vaste voornemen dat ik samen met mijn vrouw heb uitgesproken en tot levensregel nummer 1 heb gemaakt: "Wij zijn het begin van onze familie, er zijn geen voorouders, er is alleen wij en ons nageslacht, en ieder die er bij WIL horen."
Echt, je kan je nauwelijks voorstellen hoeveel dat mogelijk maakte. Mijn vader wilde er niet bij horen. Mijn moeder heeft eieren voor haar geld gekozen en doet moeite er bij te horen. Mijn schoonouders min of meer net zo. DAT bepaalt voor mij mijn voorouders: ze zijn van harte welkom in ONZE familie. Maar mijn vrouw en ik zijn niet afhankelijk van hun waardering.
quote:Daarmee is niet alles opgelost maar ben je wel op de goede weg. En dat is dan wel de goede weg zoals die er in mijn ogen uitziet. Namelijk naar een leven waarin je wel contact hebt met je moeder. Dat is namelijk toch altijd te preferen boven een leven zonder je moeder.Geen idee. Ik zou niet weten waarom "contact met welke ouder dan ook" per definitie beter is dan "geen contact met welke ouder dan ook"quote:Dat stukje uit jouw tekst vindt ik dus te getekend door je eigen ervaringen.Maar zo vaak bevestigd door wat ik mee maak. Echt, je wil niet weten hoe ik sterke, volwassen, uiterst succesvolle mensen, de tranen heb zien wegvegen als ze na een tijdje praten komen te vertellen over pappa of mamma die ze onvoldoende waardeert.
Dan maar liever geen pappa of mamma.
quote:Ik heb je bijvoorbeeld elders heel liefdevol over je eigen kinderen zien schrijven. Je kunt me niet wijsmaken dat je door je opvoeding toch niet iets van een basis hebt willen creeeren.Jawel, natuurlijk! Maar als zoiets niet lukt, dan niet. Daar gaan die kinderen echt wel overheen komen. Ik denk alleen niet dat ik er zelf helemaal overheen zou komen. Vandaar ook dat mijn medeleven naar Kaatje uit gaat!quote:Je stukje over thuis en het besef dat mensen zouden moeten hebben. Wederom getekend door je eigen ervaring. 9 van de 10 mensen zijn heel gelukkig met die onvoorwaardelijke deur die altijd voor ze openstaat. Ondanks dat ze zelf een heel fijn/stabiel/zeker en liefdevol leven lijden.Ik spreek meer mensen dan 10. En ik zie niet 9 van hen gelukkig zijn met de relatie met hun ouders. Echt, het is door eigen ervaring wellicht dat ik er voor open sta, maar ik zie het patroon zo vaak terugkeren.quote:En je fundament is niet je moeder. Mijn fundament is wel dat wat mijn ouders gelegd hebben. Daar doe ik het mee. Ik pas het aan. Stel het bij aan de tijd. Aan mijn eigen aanvullingen. Maar het fundament komt bij hen vandaan.
*nu ratel ik zelf door met info waar Kaatje niks aan heeft, sorry*Ach, wie weet, helpt het haar in ieder geval in te zien dat ze niet naar mij moet luisteren
Ik kan niet zo mooi dingen in stukjes knippen uit een post (wellicht dat iemand me dat op een daarvoor bedoeld topic ooit nog uit wil leggen) dus ik doe het even zo.quote:Ondanks dat ik ook niet geloof in de programma's life altering in eight weeks geloof ik wel dat je als puber nog zomaar tot inzicht kan komen.Oh jawel, maar ook zonder dat inzicht (welk precies? Volgens mij heeft Kaatje harder inzicht nodig) komt dochter er wel.quote:Zoals LJean zo mooi schreef was er bij haar maar 1 zin voor nodig. Ook bij mij was het iets dergelijks. Iets wat me deed beseffen dat ik er wel toe deed. Dat maakte het gesprek weer mogelijk.Laat ik dan mijn eigen voorbeeld er tegenover/naast zetten. Ook voor mij was het één zin. En wel het vaste voornemen dat ik samen met mijn vrouw heb uitgesproken en tot levensregel nummer 1 heb gemaakt: "Wij zijn het begin van onze familie, er zijn geen voorouders, er is alleen wij en ons nageslacht, en ieder die er bij WIL horen."
Echt, je kan je nauwelijks voorstellen hoeveel dat mogelijk maakte. Mijn vader wilde er niet bij horen. Mijn moeder heeft eieren voor haar geld gekozen en doet moeite er bij te horen. Mijn schoonouders min of meer net zo. DAT bepaalt voor mij mijn voorouders: ze zijn van harte welkom in ONZE familie. Maar mijn vrouw en ik zijn niet afhankelijk van hun waardering.
quote:Daarmee is niet alles opgelost maar ben je wel op de goede weg. En dat is dan wel de goede weg zoals die er in mijn ogen uitziet. Namelijk naar een leven waarin je wel contact hebt met je moeder. Dat is namelijk toch altijd te preferen boven een leven zonder je moeder.Geen idee. Ik zou niet weten waarom "contact met welke ouder dan ook" per definitie beter is dan "geen contact met welke ouder dan ook"quote:Dat stukje uit jouw tekst vindt ik dus te getekend door je eigen ervaringen.Maar zo vaak bevestigd door wat ik mee maak. Echt, je wil niet weten hoe ik sterke, volwassen, uiterst succesvolle mensen, de tranen heb zien wegvegen als ze na een tijdje praten komen te vertellen over pappa of mamma die ze onvoldoende waardeert.
Dan maar liever geen pappa of mamma.
quote:Ik heb je bijvoorbeeld elders heel liefdevol over je eigen kinderen zien schrijven. Je kunt me niet wijsmaken dat je door je opvoeding toch niet iets van een basis hebt willen creeeren.Jawel, natuurlijk! Maar als zoiets niet lukt, dan niet. Daar gaan die kinderen echt wel overheen komen. Ik denk alleen niet dat ik er zelf helemaal overheen zou komen. Vandaar ook dat mijn medeleven naar Kaatje uit gaat!quote:Je stukje over thuis en het besef dat mensen zouden moeten hebben. Wederom getekend door je eigen ervaring. 9 van de 10 mensen zijn heel gelukkig met die onvoorwaardelijke deur die altijd voor ze openstaat. Ondanks dat ze zelf een heel fijn/stabiel/zeker en liefdevol leven lijden.Ik spreek meer mensen dan 10. En ik zie niet 9 van hen gelukkig zijn met de relatie met hun ouders. Echt, het is door eigen ervaring wellicht dat ik er voor open sta, maar ik zie het patroon zo vaak terugkeren.quote:En je fundament is niet je moeder. Mijn fundament is wel dat wat mijn ouders gelegd hebben. Daar doe ik het mee. Ik pas het aan. Stel het bij aan de tijd. Aan mijn eigen aanvullingen. Maar het fundament komt bij hen vandaan.
*nu ratel ik zelf door met info waar Kaatje niks aan heeft, sorry*Ach, wie weet, helpt het haar in ieder geval in te zien dat ze niet naar mij moet luisteren
zondag 26 juli 2009 om 00:29
quote:mamzelle schreef op 26 juli 2009 @ 00:21:
Hmm, eerlijk gezegd word ik verdrietig om de dochter. Die heeft nog een hele toekomst te gaan, Kaatje is inmiddels al een stuk ouder en wijzer en iets minder wankel neem ik aan dan een jong meisje/jonge vrouw.
Jij ziet een wankel meisje en een sterke vrouw.
Ik zie een flexibele puber en een vastgelopen vrouw.
We zullen beiden maar een deel van de waarheid zien, ben ik bang
Hmm, eerlijk gezegd word ik verdrietig om de dochter. Die heeft nog een hele toekomst te gaan, Kaatje is inmiddels al een stuk ouder en wijzer en iets minder wankel neem ik aan dan een jong meisje/jonge vrouw.
Jij ziet een wankel meisje en een sterke vrouw.
Ik zie een flexibele puber en een vastgelopen vrouw.
We zullen beiden maar een deel van de waarheid zien, ben ik bang
zondag 26 juli 2009 om 00:34
Wel eens met Rider. Maar ja, vanuit mijn eigen ervaring weet ik wel hoe het is om eigenlijk gewoon een knuffel te willen, hier niet om te kunnen vragen (ik ben niet zo en het werd niet aangemoedigd, om het maar evnetjes netjes te zeggen), andere aandacht zoeken (negatief), nog meer gezeik, maar alles lag wel aan mij. Het kille percentagerekenen (zoveel procent ligt aan jou, zoveel aan ons), het enkel rationele...soms wil ik nog gewoon even vragen om een knuffel, maar dat gaat gewoon niet meer. En ja, sneu misschien, maar soms wil ik ook wel waardering, zelfs op mijn leeftijd nog.
En aan de andere kant denk ik: fuck it. 't Is mijn leven. Ik houd ook absoluut niemand verantwoordelijk voor alle ellende die ik heb doorstaan. Behalve mezelf dan. Gelukkig houd ik ook niemand anders behalve mezelf verantwoordelijk voor successen, alleen zijn die wat minder aanwezig (maar dat kan nog komen). Ik vind net als Rider dat een jeugd -hoe leuk of hoe kut ook- jou niet vormt. Je vormt jezelf. Die verantwoordelijkheid uit handen geven vind ik uitermate zwak. Want als je dat doet, dan kan ook enkel een ander jouw geluk bewerkstelligen. Hoeveel altruisten zijn er die dat willen doen? Geen. Doe het gewoon zelf.
En aan de andere kant denk ik: fuck it. 't Is mijn leven. Ik houd ook absoluut niemand verantwoordelijk voor alle ellende die ik heb doorstaan. Behalve mezelf dan. Gelukkig houd ik ook niemand anders behalve mezelf verantwoordelijk voor successen, alleen zijn die wat minder aanwezig (maar dat kan nog komen). Ik vind net als Rider dat een jeugd -hoe leuk of hoe kut ook- jou niet vormt. Je vormt jezelf. Die verantwoordelijkheid uit handen geven vind ik uitermate zwak. Want als je dat doet, dan kan ook enkel een ander jouw geluk bewerkstelligen. Hoeveel altruisten zijn er die dat willen doen? Geen. Doe het gewoon zelf.
zondag 26 juli 2009 om 00:35
Mamalief, op zich kan ik me heel goed voorstellen dat Kaatje het in en in zat is met dochter.
Moet zeggen dat ik tijdens een escalatie me ook sterk afvraag of ik mijn zoon nog wel leuk zal vinden na vele jaren van hetzelfde. Gedrag dat ik van mijn ex niet pik zou ik van mijn zoon wel pikken? Echt Niet!
Maar goed, voor definitief de handdoek in de ring gooien horen jaaaren van intensief proberen om de boel de goede richting in te leiden. Inclusief zelfreflectie, inclusief hulp bij instellingen of anderen vragen als je het zelf uit de hand ziet of laat lopen.
Ik ga slapen trouwens, de heren zijn morgen weer vroeg genoeg wakker..
Moet zeggen dat ik tijdens een escalatie me ook sterk afvraag of ik mijn zoon nog wel leuk zal vinden na vele jaren van hetzelfde. Gedrag dat ik van mijn ex niet pik zou ik van mijn zoon wel pikken? Echt Niet!
Maar goed, voor definitief de handdoek in de ring gooien horen jaaaren van intensief proberen om de boel de goede richting in te leiden. Inclusief zelfreflectie, inclusief hulp bij instellingen of anderen vragen als je het zelf uit de hand ziet of laat lopen.
Ik ga slapen trouwens, de heren zijn morgen weer vroeg genoeg wakker..
zondag 26 juli 2009 om 00:38
(totaal off-topic, maar Digi, ik word iedere keer zo vrolijk van je avatar. Het illustreert zo precies hoe ik je zie, en in die zin is het weer wel on-topic: een lieve, schattige kitten met een AK-47, ik weet niet, iemand die zo naar zichzelf kan kijken, die heeft pijn gezien, en is er sterker van geworden, als je het mij vraagt. Ik zou verliefd kunnen worden, puur op zo'n avatar. Ware het niet dat ik niet verliefd word natuurlijk )
zondag 26 juli 2009 om 00:44
quote:
Maar zo vaak bevestigd door wat ik mee maak. Echt, je wil niet weten hoe ik sterke, volwassen, uiterst succesvolle mensen, de tranen heb zien wegvegen als ze na een tijdje praten komen te vertellen over pappa of mamma die ze onvoldoende waardeert.
Dan maar liever geen pappa of mamma.
Herkenbaar. Godzijdank niet persoonlijk, ik heb toffe ouders. Ik was mss nog een ergere puber dan de TO's dochter (laat dat misschien maar weg, naast alles wat V deed pikte ik, hing ik de de sloerie uit, bleef nachtenlang weg) Mijn ouders hebben nooit zo gedaan als de TO. En, ook niet geheel onbelangrijk, ze hebben me vertrouwen geleerd. In mezelf en in de rest van de wereld, enkel en alleen door er altijd te zijn.
Maar zo vaak bevestigd door wat ik mee maak. Echt, je wil niet weten hoe ik sterke, volwassen, uiterst succesvolle mensen, de tranen heb zien wegvegen als ze na een tijdje praten komen te vertellen over pappa of mamma die ze onvoldoende waardeert.
Dan maar liever geen pappa of mamma.
Herkenbaar. Godzijdank niet persoonlijk, ik heb toffe ouders. Ik was mss nog een ergere puber dan de TO's dochter (laat dat misschien maar weg, naast alles wat V deed pikte ik, hing ik de de sloerie uit, bleef nachtenlang weg) Mijn ouders hebben nooit zo gedaan als de TO. En, ook niet geheel onbelangrijk, ze hebben me vertrouwen geleerd. In mezelf en in de rest van de wereld, enkel en alleen door er altijd te zijn.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
