Kinderen
alle pijlers
Behoefte aan empty nest
woensdag 18 februari 2026 om 12:50
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer.
Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
woensdag 18 februari 2026 om 13:06
Ik heb dit bij vlagen ook wel eens hoor. Zeker nu ze jong volwassenen zijn.
Ik vind het soms best pittig.
Ik doe alles met liefde maar inderdaad, het lijkt me soms ook wel eens lekker om een keer alleen voor mezelf te hoeven zorgen.
Dus gewoon een keer met een boterham met kaas voor de tv als avondeten bijvoorbeeld. Niet die bergen wasgoed, het rekening houden met, of gewoon even niemand om je heen.
Het schuldgevoel herken ik ook.
Maar wees niet te streng voor jezelf. Er rust gewoon heel veel op jouw schouders. Dit heeft écht niks te maken met niet genoeg van je kinderen houden.
Ik vind het soms best pittig.
Ik doe alles met liefde maar inderdaad, het lijkt me soms ook wel eens lekker om een keer alleen voor mezelf te hoeven zorgen.
Dus gewoon een keer met een boterham met kaas voor de tv als avondeten bijvoorbeeld. Niet die bergen wasgoed, het rekening houden met, of gewoon even niemand om je heen.
Het schuldgevoel herken ik ook.
Maar wees niet te streng voor jezelf. Er rust gewoon heel veel op jouw schouders. Dit heeft écht niks te maken met niet genoeg van je kinderen houden.
woensdag 18 februari 2026 om 13:08
woensdag 18 februari 2026 om 13:16
Ik herken het wel, maar mijn kinderen zijn nog minderjarig, dus dat gaat nog wel even duren. Ik denk dat dit best normaal is en je hoeft je al helemaal niet schuldig te voelen.
Wat ik niet herken, is dat je nooit een avond alleen op de bank zit. Zijn je kinderen nooit een hele avond weg? Bij mij is 1 kind erg uithuizig, dus die zie ik hooguit een uurtje per dag. De andere is wel veel thuis, maar laat zich makkelijk naar zijn kamer sturen. Kun je misschien nog iets schuiven / aanpassen in kamers, zodat je een extra "leefkamer" voor jezelf of je jongens kunt maken?
In jouw geval, zou ik investeren in een mooie kamer voor jezelf (en je partner), die verboden terrein is voor de jongens. Die kun je netjes houden en je kunt afspraken maken over wanneer je wel en niet gestoord mag worden. Ze zijn geen 12 meer, dus ze kunnen best een avondje tv kijken zonder hun moeder te spreken. Wennen ze meteen aan de tijd dat ze wel uit huis gaan.
Ook kun je het aantal avonden dat er standaard een maaltijd op tafel staat verminderen, bijvoorbeeld halveren. Dus bijvoorbeeld op maandag, woensdag en donderdag kook jij niet. Dan kunnen de jongens zelf iets regelen of naast jou op de bank een boterham op eten.
Als ik je OP lees is er al veel gewonnen met dat je "moet moederen". Probeer dat los te laten, want in theorie zouden je jongens ook op zichzelf moeten wonen. Misschien ben je er al als je wat meer je eigen plan trekt?
Wat ik niet herken, is dat je nooit een avond alleen op de bank zit. Zijn je kinderen nooit een hele avond weg? Bij mij is 1 kind erg uithuizig, dus die zie ik hooguit een uurtje per dag. De andere is wel veel thuis, maar laat zich makkelijk naar zijn kamer sturen. Kun je misschien nog iets schuiven / aanpassen in kamers, zodat je een extra "leefkamer" voor jezelf of je jongens kunt maken?
In jouw geval, zou ik investeren in een mooie kamer voor jezelf (en je partner), die verboden terrein is voor de jongens. Die kun je netjes houden en je kunt afspraken maken over wanneer je wel en niet gestoord mag worden. Ze zijn geen 12 meer, dus ze kunnen best een avondje tv kijken zonder hun moeder te spreken. Wennen ze meteen aan de tijd dat ze wel uit huis gaan.
Ook kun je het aantal avonden dat er standaard een maaltijd op tafel staat verminderen, bijvoorbeeld halveren. Dus bijvoorbeeld op maandag, woensdag en donderdag kook jij niet. Dan kunnen de jongens zelf iets regelen of naast jou op de bank een boterham op eten.
Als ik je OP lees is er al veel gewonnen met dat je "moet moederen". Probeer dat los te laten, want in theorie zouden je jongens ook op zichzelf moeten wonen. Misschien ben je er al als je wat meer je eigen plan trekt?
woensdag 18 februari 2026 om 13:34
woensdag 18 februari 2026 om 13:39
Joh, dat lijkt mij niet zo raar. Het zou raar zijn als de kinderen er nooit zouden zijn en je dan zegt klaar te zijn met moederen. 
Het is niet dat je niet van ze houdt, maar je bent wel degene die altijd verantwoordelijk is geweest, dat is gewoon niet makkelijk.
Gelukkig hebben nu ook de leeftijd dat ze veel zelfstandiger zijn en je minder hoeft te moederen. Ze gaan op den duur ook uit huis, maar het is inderdaad niet waarschijnlijk dat dit op kort termijn is. En als ze een relatie krijgen, kan het zijn dat ze dan ook vaak de hort op zijn. Of juist altijd bij jou zitten.
En behoefte aan ruimte en tijd voor jezelf is niet egoïstisch of onaardig. Het is gewoon een behoefte. Vergeet niet, hun vader heeft ze misschien in de steek gelaten, JIJ was er wel. En tijd voor jezelf willen, is niet hetzelfde als ze in de steek laten.
Het is niet dat je niet van ze houdt, maar je bent wel degene die altijd verantwoordelijk is geweest, dat is gewoon niet makkelijk.Gelukkig hebben nu ook de leeftijd dat ze veel zelfstandiger zijn en je minder hoeft te moederen. Ze gaan op den duur ook uit huis, maar het is inderdaad niet waarschijnlijk dat dit op kort termijn is. En als ze een relatie krijgen, kan het zijn dat ze dan ook vaak de hort op zijn. Of juist altijd bij jou zitten.
En behoefte aan ruimte en tijd voor jezelf is niet egoïstisch of onaardig. Het is gewoon een behoefte. Vergeet niet, hun vader heeft ze misschien in de steek gelaten, JIJ was er wel. En tijd voor jezelf willen, is niet hetzelfde als ze in de steek laten.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
woensdag 18 februari 2026 om 14:05
woensdag 18 februari 2026 om 14:08
Grote kans dat je in de overgang zit 
Dan neemt je behoefte aan zorgen voor anderen vaak af en de behoefte aan me-time juist toe.
Na ruim 20 jaar alleenstaand moeder te zijn geweest en waarin zeker de laatste jaren veel 'struggles' waren, heb ik nu een empty nest. Afgelopen zomer had ik er weinig moeite mee, maar toen de dagen korter werden, begon ik kindlief erg te missen. Inmiddels vind ik het (meestal) heerlijk. Dus ik snap je....
Het lijkt mij verstandig dat je afspraken met je kinderen gaat maken. Ik weet niet hoe laat je naar bed gaat, maar wellicht kun je afspreken dat vanaf 20 30 uur de woonkamer voor jou is (op bepaalde dagen)? En misschien op dagen waarop je zeker weet dat zij niet thuis zijn af en toe een dag(deel) vrij nemen? Dat werkte hier goed.
Als ze een relatie krijgen, zijn ze vaak ook uithuiziger,maar heb je ook avonden/weekenden dat ze bij jou zitten
Dat vond ik best wennen....
En kinderen stimuleren op kamers te gaan (zover dat mogelijk is)?
Wel fijn om te lezen dat de sfeer goed is en dat ze behulpzaam zijn.
Dan neemt je behoefte aan zorgen voor anderen vaak af en de behoefte aan me-time juist toe.Na ruim 20 jaar alleenstaand moeder te zijn geweest en waarin zeker de laatste jaren veel 'struggles' waren, heb ik nu een empty nest. Afgelopen zomer had ik er weinig moeite mee, maar toen de dagen korter werden, begon ik kindlief erg te missen. Inmiddels vind ik het (meestal) heerlijk. Dus ik snap je....
Het lijkt mij verstandig dat je afspraken met je kinderen gaat maken. Ik weet niet hoe laat je naar bed gaat, maar wellicht kun je afspreken dat vanaf 20 30 uur de woonkamer voor jou is (op bepaalde dagen)? En misschien op dagen waarop je zeker weet dat zij niet thuis zijn af en toe een dag(deel) vrij nemen? Dat werkte hier goed.
Als ze een relatie krijgen, zijn ze vaak ook uithuiziger,maar heb je ook avonden/weekenden dat ze bij jou zitten
Dat vond ik best wennen....En kinderen stimuleren op kamers te gaan (zover dat mogelijk is)?
Wel fijn om te lezen dat de sfeer goed is en dat ze behulpzaam zijn.
woensdag 18 februari 2026 om 14:23
Wat fijn, al die reacties! Alvast even wat antwoorden.
De 1 heeft al jaren een vriendin en ze zijn sinds kort samen ingeschreven. Maar eerder waren ze er nog niet aan toe om uit huis te gaan. Mijn kinderen hebben wel echt een paar jaren gehad waarin ze mij erg nodig hadden, toen hun vader ineens verdween. Ze waren toen nog oudere pubers, best een kwetsbare leeftijd. Nu gaat dat goed en begint die drang bij de 1 te komen en hij staat dus ingeschreven. De ander moet nog opnieuw beginnen, dus zal nog wel even thuis wonen, heeft geen drang om op kamers te gaan. Wat ik ook snap, want inderdaad is het fijn hier.
Wat de vader betreft, hij had inderdaad onderhoudsplicht, maar hij wilde niks betalen en toen ze 18 waren, kort na de scheiding, moesten ze daarover zelf procederen en dat vond ik geen goed idee. Het lijntje met hun vader is dun, maar is er nog. Dat vind ik belangrijker.
Ze hebben best wel hun sociale leven, maar de vriendin zit ook meestal hier. Is een heel gezellig meisje. En op de een of andere manier zijn mijn zoons zelden tegelijk weg. En studie op de universiteit is maar een paar uur per week, dus de oudste is overdag ook veel thuis.
Ik wil ze ook liever niet wegjagen uit de woonkamer, want het is ook hun huis. En bij mijn partner wonen ook de kinderen fulltime. We kunnen allemaal goed met elkaar, maar om nou de hele week met elkaars kinderen op de bank te zitten.
Dus tja, ik vind het een lastig dilemma, maar tegelijkertijd tel ik ook wel mijn zegeningen hoor.
De 1 heeft al jaren een vriendin en ze zijn sinds kort samen ingeschreven. Maar eerder waren ze er nog niet aan toe om uit huis te gaan. Mijn kinderen hebben wel echt een paar jaren gehad waarin ze mij erg nodig hadden, toen hun vader ineens verdween. Ze waren toen nog oudere pubers, best een kwetsbare leeftijd. Nu gaat dat goed en begint die drang bij de 1 te komen en hij staat dus ingeschreven. De ander moet nog opnieuw beginnen, dus zal nog wel even thuis wonen, heeft geen drang om op kamers te gaan. Wat ik ook snap, want inderdaad is het fijn hier.
Wat de vader betreft, hij had inderdaad onderhoudsplicht, maar hij wilde niks betalen en toen ze 18 waren, kort na de scheiding, moesten ze daarover zelf procederen en dat vond ik geen goed idee. Het lijntje met hun vader is dun, maar is er nog. Dat vind ik belangrijker.
Ze hebben best wel hun sociale leven, maar de vriendin zit ook meestal hier. Is een heel gezellig meisje. En op de een of andere manier zijn mijn zoons zelden tegelijk weg. En studie op de universiteit is maar een paar uur per week, dus de oudste is overdag ook veel thuis.
Ik wil ze ook liever niet wegjagen uit de woonkamer, want het is ook hun huis. En bij mijn partner wonen ook de kinderen fulltime. We kunnen allemaal goed met elkaar, maar om nou de hele week met elkaars kinderen op de bank te zitten.
Dus tja, ik vind het een lastig dilemma, maar tegelijkertijd tel ik ook wel mijn zegeningen hoor.
woensdag 18 februari 2026 om 14:23
woensdag 18 februari 2026 om 14:29
Honderd procent herkenning! Ik zou ze het liefst opvreten een tegelijkertijd ben ik er zooooo klaar mee. En ik gok dat het inderdaad een stukje overgang is ook want ik werd vrij recent ook opeens overvallen door een drang om iets met één van hun slaapkamers te doen. Ik schaamde me meteen en ik ga het ook voorlopig nog niet doen. Maar echt een soort woest gevoel van ik betaal hier al twintig jaar de hypotheek en jij bent er nog maar sporadisch in de nacht waar heb je überhaupt nog een slaapkamer voor nodig? Maar ja, zijn studie is bijna afgelopen en dan heeft hij niks anders dan de kamer die hij nu huurt. En heel zijn sociale leven is hier, dus ik weet ook wel waar hij die slaapkamer voor nodig heeft.
Zijn broer is sinds een jaar of zeven altijd hier, ook door een waardeloze vader. Lief, gezellig, zelfstandig. Maar wel al-tijd. Op kwaaie dagen denk ik dat zijn vader het mooi bekeken heeft, geweldige kinderen en nooit een vinger uit hoeven te steken want ik deed alles. Tegelijkertijd weet ik heel goed dat ze bij iedere belangrijke stap die ze gaan zetten, iedere kans die ze willen gaan grijpen, ieder vraagstuk waar ze niet uitkomen ook altijd mijn kritische blik en enthousiasme vragen en hij eigenlijk niets diepgaands van zijn kinderen weet. Dus ik zou in geen miljoen jaar met hem willen ruilen.
Een gezin in je eentje is geweldig, maar het duurt wel echt meeeega lang.
Zijn broer is sinds een jaar of zeven altijd hier, ook door een waardeloze vader. Lief, gezellig, zelfstandig. Maar wel al-tijd. Op kwaaie dagen denk ik dat zijn vader het mooi bekeken heeft, geweldige kinderen en nooit een vinger uit hoeven te steken want ik deed alles. Tegelijkertijd weet ik heel goed dat ze bij iedere belangrijke stap die ze gaan zetten, iedere kans die ze willen gaan grijpen, ieder vraagstuk waar ze niet uitkomen ook altijd mijn kritische blik en enthousiasme vragen en hij eigenlijk niets diepgaands van zijn kinderen weet. Dus ik zou in geen miljoen jaar met hem willen ruilen.
Een gezin in je eentje is geweldig, maar het duurt wel echt meeeega lang.
woensdag 18 februari 2026 om 14:44
Heel begrijpelijk en goed in te voelen vind ik dat! Ik heb dan ook geen tips want ik vermoed dat daar praktische en financiële onmogelijkheden liggen helaas. Ik weet dat dit bij mij en mijn partner ook gaat spelen dus het is iets waar ik nu al op aan het voorbereiden ben, maar ja, dat moet ook maar kunnen. Ik heb ze wel eens gezegd: als jullie niet op kamers gaan/willen dan ga ik zelf. Maar dat krijg je ook niet zomaar even geregeld...
woensdag 18 februari 2026 om 14:44
woensdag 18 februari 2026 om 14:52
woensdag 18 februari 2026 om 14:57
Hebben jullie ook dat als er dan opeens een dag is waarop iedereen pas na je reguliere bedtijd weer naar huis komt dat de rust en stilte die er dan is zo overweldigend is dat er eigenlijk niks uit je handen komt? Zo loopt het niet altijd, maar wel iets van 50% van de keren. In die andere 50% heb ik dan opeens de meeste vreemde klussen er doorheen gejaagd, alle ramen gelapt en de stoep geschuurd, al mijn kamerplanten verpot, dat soort dingen. Nooit gewoon normaal een boek gelezen en een beetje strijk weggewerkt ofzo.
woensdag 18 februari 2026 om 14:59
Een vriendin van me heeft thuiswonende kinderen die zelfs een paar jaar ouder zijn dan de mijne. Zij roept regelmatig dat ze er nog niet aan moet denken dat ze het nest gaan verlaten. Ze wordt al verdrietig bij alleen al de gedachte. "Ik ben een mamma bear" zegt ze dan.
Ik snap dat eerlijk gezegd niet zo goed en het heeft me ook weleens onzeker gemaakt of me met een schuldgevoel opgezadeld. Het me aan mijn moeder gevoelens deed twijfelen.
Ik snap TO heel goed.
Vind het ook fijn om de reacties van ouders hier mee te lezen die zich ook wel herkennen in het verhaal van TO.
Ik snap dat eerlijk gezegd niet zo goed en het heeft me ook weleens onzeker gemaakt of me met een schuldgevoel opgezadeld. Het me aan mijn moeder gevoelens deed twijfelen.
Ik snap TO heel goed.
Vind het ook fijn om de reacties van ouders hier mee te lezen die zich ook wel herkennen in het verhaal van TO.
woensdag 18 februari 2026 om 15:05
Dat lijkt me heel normaal. De paar keer dat we pups hebben gehad merk je ook dat de moederhond er na een poosje echt klaar mee is en dat die kleintjes haar beginnen te irriteren en dat ze weer ruimte voor zichzelf wil. Zo werkt het bij mensen ook wel een beetje. En dat is alleen maar fijn want dat is de volgende fase ook gewoon welkom en niet alleen rouw en gemis om de kinderen thuis.
woensdag 18 februari 2026 om 15:07
Ik vond het heerlijk als ik op vrijdag vrij was en mijn partner niet. En hoe lief hij ook is, ik was niet zo blij toen hij parttime ging werken met zijn vrije dag op vrijdag!!
TO: Ik snap wel dat je je kinderen niet uit de huiskamer wilt weren. Dat is toch wel een gezamenlijke plek, net als de keuken of de badkamer. Is het mogelijk om een plek voor jezelf te creëren?
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
woensdag 18 februari 2026 om 15:12
Dat gevoel heb ik totaal niet. Kijk als je me nou zou zeggen: Je kinderen gaan het huis uit en daarna zul je ze nog zelden zien, dan zou ik ook verdrietig worden. Maar als zoiets geleidelijk gaat, af en toe eens een weekend hier, af en toe eens samen eten, en geleidelijk steeds minder, ik vind dat zowel voor hen als voor mijzelf heel gezond. Ik denk wel dat ik het stil zal vinden.Hallodaar schreef: ↑18-02-2026 14:59Een vriendin van me heeft thuiswonende kinderen die zelfs een paar jaar ouder zijn dan de mijne. Zij roept regelmatig dat ze er nog niet aan moet denken dat ze het nest gaan verlaten. Ze wordt al verdrietig bij alleen al de gedachte. "Ik ben een mamma bear" zegt ze dan.
Ik snap dat eerlijk gezegd niet zo goed en het heeft me ook weleens onzeker gemaakt of me met een schuldgevoel opgezadeld. Het me aan mijn moeder gevoelens deed twijfelen.
Ik snap TO heel goed.
Vind het ook fijn om de reacties van ouders hier mee te lezen die zich ook wel herkennen in het verhaal van TO.
woensdag 18 februari 2026 om 15:30
Ja, dat heb ik ook eens gelezen en bij mij klopt het helemaal. Mijn zoon is nu 2 jaar het huis uit (hij was toen 22) en ik vind het helemaal prima. Gezellig als ie langs komt (zo eens in de week of 2 weken) maar ook lekker om 'm weer uit te zwaaien. Naast die afnemende zorgbehoefte merk ik dat ik ook gewoon meer tijd voor mezelf alleen/rust nodig heb, naarmate ik ouder word. Daarnaast hebben mijn vriend en ik echt weer een nieuwe balans gevonden met zijn tweeën. Dus zoons vertrek kwam precies op het juiste moment, voor ons allemaal. Kortom, TO, helemaal niet gek dat je het zo voelt.Pluma schreef: ↑18-02-2026 14:05Ik herken het (nog) niet. Maar ik was laatst bij een lezing over de overgang en daar zei die arts dat je door de veranderingen in hormonen ook minder behoefte voelt om te zorgen en meer voor jezelf wilt kiezen.
Geen oplossing dus, maar misschien wel fijn om te weten dat het blijkbaar normaal is.
Nothing happens for a reason
woensdag 18 februari 2026 om 15:31
Ohja!
Die van mij wonen op kamers en komen geregeld weer aanwaaien. Soms een paar dagen, en ik vind dat altijd weer erg intensief. Want als ze thuiskomen, verwachten ze ook, dat er tijd voor ze gemaakt wordt, moeten ze hun verhaal kwijt. Ze eten de koelkast leeg en maken de wasmand vol.
En waar dat tot voor kort allemaal heel normaal was, voelt het nu als Veel.
het allerfijnst is.... als ook meneerLila er niet is. Die complete rust, stilte en voorspelbaarheid.
Die van mij wonen op kamers en komen geregeld weer aanwaaien. Soms een paar dagen, en ik vind dat altijd weer erg intensief. Want als ze thuiskomen, verwachten ze ook, dat er tijd voor ze gemaakt wordt, moeten ze hun verhaal kwijt. Ze eten de koelkast leeg en maken de wasmand vol.
En waar dat tot voor kort allemaal heel normaal was, voelt het nu als Veel.
het allerfijnst is.... als ook meneerLila er niet is. Die complete rust, stilte en voorspelbaarheid.
woensdag 18 februari 2026 om 15:33
Het is gewoon hormonaal. De ene heeft daar ongetwijfeld meer 'last' van dan de ander, maar je oxytocine is waarschijnlijk gewoon afgenomen. Of jij hebt gewoon vervelendere kinderenHallodaar schreef: ↑18-02-2026 14:59Een vriendin van me heeft thuiswonende kinderen die zelfs een paar jaar ouder zijn dan de mijne. Zij roept regelmatig dat ze er nog niet aan moet denken dat ze het nest gaan verlaten. Ze wordt al verdrietig bij alleen al de gedachte. "Ik ben een mamma bear" zegt ze dan.
Ik snap dat eerlijk gezegd niet zo goed en het heeft me ook weleens onzeker gemaakt of me met een schuldgevoel opgezadeld. Het me aan mijn moeder gevoelens deed twijfelen.
Ik snap TO heel goed.
Vind het ook fijn om de reacties van ouders hier mee te lezen die zich ook wel herkennen in het verhaal van TO.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
