Kinderen
alle pijlers
strontvervelende puber
zaterdag 25 juli 2009 om 13:26
Mijn dochter is bijna 17 en onuitstaanbaar. Vanaf haar 13e is het zo ongeveer begonnen. Grote bekken, de hele dag door. Roken, heel veel, ook blowen, behoorlijk wat en een tijdje erg veel alcohol gedronken. Uiteraard als mijn man en ik er niet bij zijn, roken doet ze dan wel samen met mijn man, buiten, binnen wordt er niet gerookt. Aan school doet ze helemaal niks, zit straks in 4 vmbo tl. Ze kan hartstikke goed leren, was havo gestest, maar als ze niet willen dan willen ze niet. In de derde klas is ze blijven zitten, dit jaar gelukkig wel over maar met hakken over de sloot.
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
Oktober 2008 was het zo'n drama thuis dat we haar na een escalatie bij haar biologische vader hebben geplant. Die riep heel stoer: als ze bij mij komt wonen dan is het voorgoed. Dat voorgoed heeft 5 maanden geduurd, half maart zat ze weer bij ons. Wel op voorwaarde dat er vanuit bureau jeugdzorg begeleiding zou komen en dat ze ingeschreven werd voor een begeleid kamerproject. Die begeleiding moeten we nu nog krijgen, de intake voor het begeleid kamerwonen is aanstaande dinsdag en gisteren is het heel hoog opgelopen, ze had ruzie met mijn man, hij had trouwens gelijk (en nee, ik geef hem niet altijd gelijk, sterker nog, meestal krijgt zij gelijk) en na een minuut of 7 alles aanhoren, vooral haar grote mond weer, zei ik dat ook. Toen was het hek helemaal van de dam. Ik pakte haar op een gegeven moment bij haar arm om haar te laten kalmeren maar toen werd ze helemaal kwaad, begon te gillen dat ik van haar af moest blijven en toen viel ze mij aan. Ze dook bovenop mij en wilde niet meer loslaten, ze wilde me gaan schoppen en slaan maar mijn man heeft haar, met moeite, van me af kunnen trekken waarop ze het huis uit is gerend, op haar fiets is gesprongen en gilde dat ze naar een vriend toeging.
Ik heb toen jeugdzorg gebeld en gezegd dat ze er hier ook niet meer inkomt. Het kamerwonen zou pas over een week of 6-8 ingaan, intake is aanstaande dinsdag, maar hier heb ik echt geen zin meer in. Ik laat me toch niet in elkaar slaan door een snotneus van nog geen 17......
We hebben ook nog 2 ukkies van bijna 3 en bijna anderhalf hier rondlopen, die worden al de dupe van de slechte sfeer in huis en als daar nu ook nog agressief gedrag bijkomt dan vind ik het wel genoeg.
Vlak voordat ze weer bij ons kwam wonen heb ik ons opgegeven voor het programma 'family matters' met keith bakker. De dag nadat ik mijn mail had gestuurd werden we al gebeld door de redactie dat we in aanmerking kwamen (zo erg is het dus!!!) Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en dat ik geen trek had om met mijn hele hebben en houwen op tv te komen met wellicht gevolgen voor mijn baan...
Ze zit nu bij een vriend, jeugdzorg loopt te pushen en te wijzen naar 'onze verantwoordelijkheid als ouders' en hebben dus geen zin om crisisopvang voor haar te zoeken. Moet ik haar nu weer in huis nemen todat ze bij het begeleid kamer wonen terecht kan?
zondag 26 juli 2009 om 12:27
Hmm, waar haal je die constatering vandaan, Your Wake Up Call.
Zoveel posts zijn er al niet van Kaatje om te beginnen..
Potdorie, als ik de bijdragen van de nacht lees vraag ik me af of mensen die niet met pubers om kunnen gaan mensen zijn die zelf niet of te weinig gepuberd hebben.
Het verrast me in hoge mate om hier mensen te zien posten die heel behoorlijk zijn opgedroogd en die als pubers wandelende nachtmerries waren.
En inderdaad, ik voel me niet bepaald opgewassen tegen pubergeweld. Hoe ga je in godsnaam om met iemand die niets wil en alle regels aan zijn/haar laars lapt? Geen idee.
Zoveel posts zijn er al niet van Kaatje om te beginnen..
Potdorie, als ik de bijdragen van de nacht lees vraag ik me af of mensen die niet met pubers om kunnen gaan mensen zijn die zelf niet of te weinig gepuberd hebben.
Het verrast me in hoge mate om hier mensen te zien posten die heel behoorlijk zijn opgedroogd en die als pubers wandelende nachtmerries waren.
En inderdaad, ik voel me niet bepaald opgewassen tegen pubergeweld. Hoe ga je in godsnaam om met iemand die niets wil en alle regels aan zijn/haar laars lapt? Geen idee.
zondag 26 juli 2009 om 13:16
quote:mamzelle schreef op 26 juli 2009 @ 12:27:
Hmm, waar haal je die constatering vandaan, Your Wake Up Call.
Zoveel posts zijn er al niet van Kaatje om te beginnen..
Het was geen constatering maar een mening.
Ik hoor Kaatje nergens iets vertellen over haar aandeel in 't geheel, ik heb haar geen enkele keer zien schrijven dat ze om haar dochter geeft om wie ze is. Kaatje klinkt alsof ze wil bepalen hoe haar dochter haar leven lijdt, maar het meisje is al bijna volwassen en iets meer begrip daarvoor zou Kaatje niet verkeerd staan.
Hmm, waar haal je die constatering vandaan, Your Wake Up Call.
Zoveel posts zijn er al niet van Kaatje om te beginnen..
Het was geen constatering maar een mening.
Ik hoor Kaatje nergens iets vertellen over haar aandeel in 't geheel, ik heb haar geen enkele keer zien schrijven dat ze om haar dochter geeft om wie ze is. Kaatje klinkt alsof ze wil bepalen hoe haar dochter haar leven lijdt, maar het meisje is al bijna volwassen en iets meer begrip daarvoor zou Kaatje niet verkeerd staan.
anoniem_67014 wijzigde dit bericht op 26-07-2009 13:17
Reden: spelfoutje
Reden: spelfoutje
% gewijzigd
zondag 26 juli 2009 om 13:29
quote:Annepanne1 schreef op 26 juli 2009 @ 01:49:
Oei.. de toon wordt nu wel erg semi-poetisch. Hoog Blof gehalte.. < Digitalis' posts
Excuseer? Ik heb niet eens de intentie om poetisch te doen (kan ik niet eens). Ik zeg enkel hoe het kan gaan, hoe het bij mij ging. That's all.
Eens met HPL en Lindy. En Loomii's commentaar op Mocy. Dat deel mis ik ook bij Kaatje, dat 'ik ben er toch wel voor je en het ligt niet allemaal aan jou.'
Mamzelle, ik kan echt zeggen dat ik een kutpuber was achteraf (en mijn puberteit begon al vroeg). En ik kan zeggen dat mijn broer nog een ergere kutpuber was. Ik zie dat echt wel. En de onmacht van mijn ouders ook. Maar onmacht hoeft toch niet in te houden dat dat kind maar snel moet worden afgedankt en er geen ruimte is voor praten, je thuis voelen? Zelfinzicht verwachten van een puber gaat gewoo niet zo. Ze vinden zichzelf o zo volwassen maar de normale volwassene kijkt terug op z'n puberteit en zegt 'ahja, dat sloeg ook nergens op want ik was het niet.' Je kunt enkel wel door een hoop onbegrip tov je puber iets definitief kapot maken. Ik merk het niet aan mijn ouders want dat zou ik nooit te horen krijgen, maar hoe denk je dat zij zich voelen dat hun kind hen niet meer wil zien en haat? Hoe denk je dat ik me voel, weer tussen twee kampen? Alleen maar omdat er een deur toe was die niet eens op een klein kiertje kon worden gezet, want alles was onze schuld (en vaak nog meer de mijne, want ik was intelligenter...kots <=====persoonlijke frustratie omdat school ook mij de verantwoordelijkheid gaf over alles vanaf mijn 13e)?
Oei.. de toon wordt nu wel erg semi-poetisch. Hoog Blof gehalte.. < Digitalis' posts
Excuseer? Ik heb niet eens de intentie om poetisch te doen (kan ik niet eens). Ik zeg enkel hoe het kan gaan, hoe het bij mij ging. That's all.
Eens met HPL en Lindy. En Loomii's commentaar op Mocy. Dat deel mis ik ook bij Kaatje, dat 'ik ben er toch wel voor je en het ligt niet allemaal aan jou.'
Mamzelle, ik kan echt zeggen dat ik een kutpuber was achteraf (en mijn puberteit begon al vroeg). En ik kan zeggen dat mijn broer nog een ergere kutpuber was. Ik zie dat echt wel. En de onmacht van mijn ouders ook. Maar onmacht hoeft toch niet in te houden dat dat kind maar snel moet worden afgedankt en er geen ruimte is voor praten, je thuis voelen? Zelfinzicht verwachten van een puber gaat gewoo niet zo. Ze vinden zichzelf o zo volwassen maar de normale volwassene kijkt terug op z'n puberteit en zegt 'ahja, dat sloeg ook nergens op want ik was het niet.' Je kunt enkel wel door een hoop onbegrip tov je puber iets definitief kapot maken. Ik merk het niet aan mijn ouders want dat zou ik nooit te horen krijgen, maar hoe denk je dat zij zich voelen dat hun kind hen niet meer wil zien en haat? Hoe denk je dat ik me voel, weer tussen twee kampen? Alleen maar omdat er een deur toe was die niet eens op een klein kiertje kon worden gezet, want alles was onze schuld (en vaak nog meer de mijne, want ik was intelligenter...kots <=====persoonlijke frustratie omdat school ook mij de verantwoordelijkheid gaf over alles vanaf mijn 13e)?
zondag 26 juli 2009 om 13:32
Mamz ik kan alleen zeggen waar ik behoefte aan had: ik 'moest' gewoon regels overtreden, vraag me niet waarom. Dat zat erin, dat zit er nog steeds een beetje in.
In mijn geval, als jongste van 11 kids, waren er niet zoveel strakke regels. Ik mocht heel veel. Ging op ijn 13e al naar de soos in het dorp, op mijn 14e/15e kwam ik pas rond 3 uur 's nachts thuis, om later gewoon nachten weg te blijven. Ik blowde, daar werd weinig van gezegd, ik spijbelde, dat hadden ze niet door.
Niet uit desinteresse hoor. Deels omdat er zoveel kids waren, deels omdat ze al van alles hadden meegemaakt en ook wel wisten dat ik hier weer uit zou komen en goed op zou drogen, deels omdat ze niet altijd zin hadden in wéér dat gedonder met een puber.
Gevolg; ik ging toch hun grens opzoeken.
Hadden ze nou maar gewoon gezegd 'om 1 uur thuis', 'doe ff gewone kleren aan' , 'laat eens zien hoeveel huiswerk je hebt en wat je al gedaan hebt' dan was ik nóg een lastige puber geweest, maar niet zo lastig.
Nogmaals, de basis was gewoon goed, ik vertrouwde mijn ouders 100%. Ik weet niet hoe het voor kids is die op welke manier dan ook in de steek zijn gelaten door hun ouders.
In mijn geval, als jongste van 11 kids, waren er niet zoveel strakke regels. Ik mocht heel veel. Ging op ijn 13e al naar de soos in het dorp, op mijn 14e/15e kwam ik pas rond 3 uur 's nachts thuis, om later gewoon nachten weg te blijven. Ik blowde, daar werd weinig van gezegd, ik spijbelde, dat hadden ze niet door.
Niet uit desinteresse hoor. Deels omdat er zoveel kids waren, deels omdat ze al van alles hadden meegemaakt en ook wel wisten dat ik hier weer uit zou komen en goed op zou drogen, deels omdat ze niet altijd zin hadden in wéér dat gedonder met een puber.
Gevolg; ik ging toch hun grens opzoeken.
Hadden ze nou maar gewoon gezegd 'om 1 uur thuis', 'doe ff gewone kleren aan' , 'laat eens zien hoeveel huiswerk je hebt en wat je al gedaan hebt' dan was ik nóg een lastige puber geweest, maar niet zo lastig.
Nogmaals, de basis was gewoon goed, ik vertrouwde mijn ouders 100%. Ik weet niet hoe het voor kids is die op welke manier dan ook in de steek zijn gelaten door hun ouders.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
zondag 26 juli 2009 om 13:47
Wederom heb ik niet eerst alles gelezen er zijn inmiddels wel 100 berichten bijgekomen, dat kost tijd. Wel vind ik het heerlijk om een berichtje als die van Mocy te lezen. Eindelijk een kmlein beetje begrip voor MIJ! Iedereen klaagt en vit hier steen en been over de slechte moeder in het verhaal. Ja, ik ben een mens en ik maak fouten, die heb ik in het verleden ook gemaakt. Maar toevallig werd ik wel door de vader van V achtergelaten met een schuld van 30000 gulden toendertijd, door hem veroorzaakt, het hele verhaal erachter zal ik achter wege laten, maar t heeft lang geleden in de mijn geheim gestaan en geloof me, het was niet leuk. Ik heb me altijd mijn benen onder mijn lijf vandaan gerend om het allerbeste voor mijn kind te hebben, ze kwam op materieel gebied en op gebied van aandacht, leuke dingen doen, feestjes, cadeautjes, knuffels ed niks maar dan ook niks tekort. En nog niet. Als er één kind is dat veel krijgt en mag en kan en alle liefde van de wereld aangeboden krijgt, dan is zij het wel! Het probleem is alleen dat ze geen aandacht, liefde, knuffels, gesprekken en hulp wil. Ze wil alles zelf bepalen, zij weet het beter, wiet is lekker, wiet is goed, wiet is de levensader van ieder mens. Chillen doe ik van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, ik gebruik het huis van mijn moeder en haar partner als hotel, ik eet daar (als ik er zin in heb want meestal schuif ik na 3 happen mijn bord opzij en laad mijzelf een uur later vol met koek en snoep en energie drank.)
Ik ben best bereid om naar mijzelf te kijken en ik HEB aan de bel getrokken bij jeugdzorg met een vraag om hulp. Ik heb 2 cursussen gevolgd over omgaan met pubers en alle wijze lessen in de praktijk gebracht, alleen; het HELPT allemaal niet! Jeugdzorg heeft haar ingeschreven bij het 16+ verhaal, beloofde met gesprekken bij ons thuis te komne, met V en met ons erbij om tot oplossingen en een betere communicatie te komen. Ze hebben zich niet aan deze afspraak gehouden, wij hebben, ook niet na meerdere telefoontjes richting jeugdzorg, geen enkel gesprek gehad, wij moesten het maar uitzoeken.
Iedereen heeft hier een enorme grote mening maar waarschijnlijk zelf nog lieve schattige lagere schoolkindjes met bijbehorende probleempjes. Ik heb veel mensen om mij heen die mij goed kennen en die mijn dochter ook goed kennen en zij weten hoe hoog de nood is en hoe groot het probleem. Jammer voor iedereen die zo graag met de vinger richting ouders wijst: soms WIL een kind gewoon niet deugen hoor! Een crimineel heeft zeker volgens jullie ook altijd een slechte jeugd gehad en dat is de reden om een ander te vermoorden.....
Mijn schoonvader kent V nu ook al 6 jaar en is sinds bijna een jaar gepensioneerd politieman die de laatste jaren (zeker 15 jaar) alleen maar met probleemjongeren werkte. Hij heeft ons aangeraden om haar uit huis te plaatsen en zeker niet meer terug te laten komen. Ze wil niet, volgens hem en zal het waarschijnlijk pas leren als ze een tijdje wordt teruggeworpen op zichzelf. Nu trek ik mij daar niets van aan want we hebben haar wel weer in huis gehaald en met alle liefde, maar ik moet zeggen dat je op t moment dat je door je 180 lange en oersterke dochter tegen het aanrecht wordt gedrukt en dreigt geslagen te worden (omdat je tegen haar zegt dat ze niet zo mag schreeuwen) nog verdomd weinig liefde voor haar voelt hoor. Maar dat is niet menselijk lees ik hier.
Als je 6 jarige dochtertje je een schop geeft en zegt dat je een rotmoeder bent dan is dat niet leuk, maar het gaat wel weer over. Als een 16 jarige iets dergelijks doet is dat meer mishandeling, en dan niet van ouder naar kind maar andersom.
Het is heel gek maar als je op een afdeling werkt met 20 mensen en één valt er uit de toon en de overige 19 hebben allemaal een probleem met die ene, aan wie ligt het dan? Iedereen roept dan direct: dat ligt dan aan die ene! Waar of niet? Nou, ik heb een probleem met mijn dochter, mijn man heeft een probleem met zijn stiefdochter, Diverse 'vrienden' van V zijn in de loop van de tijd eruit gegooid en hadden een probleem met mijn dochter. De docenten hebben een probleem met mijn dochter, ze staat bekend als: zeer lui, grote mond, houdt zich niet aan afspraken, maakt geen huiswerk, gedraagd zich onbeleefd en ongeïnteresseerd en denkt alleen maar aan zichzelf. Alles bij elkaar zijn dit wel meer dan 20 verscillende mensen meest volwassenen die allemaal op hun manier een probleem hebben met mijn dochter. En toch, ben IK, in de ogen van de meeste mensen hier de schuldige! De hulpverlenende instanties hebben de mond vol van alle rechten die een puber heeft, mogen bij alle afspraken zitten, krijgen die ook als eerste te horen, hun mening is het belangrijkste en het beste. Maar ze hebben het nooit over de verantwoordelijkheden van een puber. Als je 16 bent mag je zelf over van alles en nog wat beslissen, als je een piercing wilt dan neem je die, geen hond die je erop zal aanspreken want dat mag je zelf wten. Dan vind ik dat je ook mag verwachten van iemand van die leeftijd dat hij/zij de geleerde normen en waarden in praktijk brengt.
Goed, ik stop ermee. Voor alle mensen die mij zo'n onmens vinden: V wil zelf, vanaf het moment dat ze weer thuis woont niks anders dan haar eigen beslissingen nemen, doen en laten wat zij zelf wil en volgens haar kan dat alleen maar bij 16+. Ze ziet het als een soort walhalla zonder regels en struktuur. Ik weet ondertussen beter want ze moet daar echt wel wat leren. Het zal haar nog wel tegenvallen om elke dag zelf te moeten koken en je eigen wasgoed te doen. (daar wordt op gelet)
Ik heb haar niet geslagen, en als ze me nodig had dan was ik er altijd. Ja, ik werkte wel, meesal 24 uur per week maar altijd als ik werd gebeld dat ze ziek was dan stond ik binnen een half uur voor haar klaar want ik liet alles uit mijn handen vallen als er iets met haar was.
Als laatste: als ik niet bereid zou zijn om naar mijzelf te kijken dan had ik jeugdzorg niet om hulp gevraagd en had ik hier ook niet gevraagd of mensen mee wilden denken. Een klein beetje begrip voor mij had ik wel fijn gevonden, van al deze aanvallen word ik erg verdrietig.
Ik ben best bereid om naar mijzelf te kijken en ik HEB aan de bel getrokken bij jeugdzorg met een vraag om hulp. Ik heb 2 cursussen gevolgd over omgaan met pubers en alle wijze lessen in de praktijk gebracht, alleen; het HELPT allemaal niet! Jeugdzorg heeft haar ingeschreven bij het 16+ verhaal, beloofde met gesprekken bij ons thuis te komne, met V en met ons erbij om tot oplossingen en een betere communicatie te komen. Ze hebben zich niet aan deze afspraak gehouden, wij hebben, ook niet na meerdere telefoontjes richting jeugdzorg, geen enkel gesprek gehad, wij moesten het maar uitzoeken.
Iedereen heeft hier een enorme grote mening maar waarschijnlijk zelf nog lieve schattige lagere schoolkindjes met bijbehorende probleempjes. Ik heb veel mensen om mij heen die mij goed kennen en die mijn dochter ook goed kennen en zij weten hoe hoog de nood is en hoe groot het probleem. Jammer voor iedereen die zo graag met de vinger richting ouders wijst: soms WIL een kind gewoon niet deugen hoor! Een crimineel heeft zeker volgens jullie ook altijd een slechte jeugd gehad en dat is de reden om een ander te vermoorden.....
Mijn schoonvader kent V nu ook al 6 jaar en is sinds bijna een jaar gepensioneerd politieman die de laatste jaren (zeker 15 jaar) alleen maar met probleemjongeren werkte. Hij heeft ons aangeraden om haar uit huis te plaatsen en zeker niet meer terug te laten komen. Ze wil niet, volgens hem en zal het waarschijnlijk pas leren als ze een tijdje wordt teruggeworpen op zichzelf. Nu trek ik mij daar niets van aan want we hebben haar wel weer in huis gehaald en met alle liefde, maar ik moet zeggen dat je op t moment dat je door je 180 lange en oersterke dochter tegen het aanrecht wordt gedrukt en dreigt geslagen te worden (omdat je tegen haar zegt dat ze niet zo mag schreeuwen) nog verdomd weinig liefde voor haar voelt hoor. Maar dat is niet menselijk lees ik hier.
Als je 6 jarige dochtertje je een schop geeft en zegt dat je een rotmoeder bent dan is dat niet leuk, maar het gaat wel weer over. Als een 16 jarige iets dergelijks doet is dat meer mishandeling, en dan niet van ouder naar kind maar andersom.
Het is heel gek maar als je op een afdeling werkt met 20 mensen en één valt er uit de toon en de overige 19 hebben allemaal een probleem met die ene, aan wie ligt het dan? Iedereen roept dan direct: dat ligt dan aan die ene! Waar of niet? Nou, ik heb een probleem met mijn dochter, mijn man heeft een probleem met zijn stiefdochter, Diverse 'vrienden' van V zijn in de loop van de tijd eruit gegooid en hadden een probleem met mijn dochter. De docenten hebben een probleem met mijn dochter, ze staat bekend als: zeer lui, grote mond, houdt zich niet aan afspraken, maakt geen huiswerk, gedraagd zich onbeleefd en ongeïnteresseerd en denkt alleen maar aan zichzelf. Alles bij elkaar zijn dit wel meer dan 20 verscillende mensen meest volwassenen die allemaal op hun manier een probleem hebben met mijn dochter. En toch, ben IK, in de ogen van de meeste mensen hier de schuldige! De hulpverlenende instanties hebben de mond vol van alle rechten die een puber heeft, mogen bij alle afspraken zitten, krijgen die ook als eerste te horen, hun mening is het belangrijkste en het beste. Maar ze hebben het nooit over de verantwoordelijkheden van een puber. Als je 16 bent mag je zelf over van alles en nog wat beslissen, als je een piercing wilt dan neem je die, geen hond die je erop zal aanspreken want dat mag je zelf wten. Dan vind ik dat je ook mag verwachten van iemand van die leeftijd dat hij/zij de geleerde normen en waarden in praktijk brengt.
Goed, ik stop ermee. Voor alle mensen die mij zo'n onmens vinden: V wil zelf, vanaf het moment dat ze weer thuis woont niks anders dan haar eigen beslissingen nemen, doen en laten wat zij zelf wil en volgens haar kan dat alleen maar bij 16+. Ze ziet het als een soort walhalla zonder regels en struktuur. Ik weet ondertussen beter want ze moet daar echt wel wat leren. Het zal haar nog wel tegenvallen om elke dag zelf te moeten koken en je eigen wasgoed te doen. (daar wordt op gelet)
Ik heb haar niet geslagen, en als ze me nodig had dan was ik er altijd. Ja, ik werkte wel, meesal 24 uur per week maar altijd als ik werd gebeld dat ze ziek was dan stond ik binnen een half uur voor haar klaar want ik liet alles uit mijn handen vallen als er iets met haar was.
Als laatste: als ik niet bereid zou zijn om naar mijzelf te kijken dan had ik jeugdzorg niet om hulp gevraagd en had ik hier ook niet gevraagd of mensen mee wilden denken. Een klein beetje begrip voor mij had ik wel fijn gevonden, van al deze aanvallen word ik erg verdrietig.
zondag 26 juli 2009 om 13:55
Ljean: bijna precies hetzelfde als wat jij van jouw moeder te horen kreeg lang geleden heb ik al een paar keer tegen V gezegd. Nog niet zolang geleden heeft ze op school een woedeaanval gehad en de fiets van een meisje waar ze eigenlijk best goed mee bevriend was in elkaar geschopt. Ik heb haar niet op haar kop gezeten, ik heb gevraagd wat er was gebeurt dat ze zo boos werd en toen ze dat vertelde (meisje roddelde over haar) heb ik gezegd dat dat niet leuk is en heel vervelend en dat ze dat beter kon uitpraten, desnoods met een mentor erbij of met de moeder van dat meisje gaan praten, maar dat een fiets in elkaar schoppen niet de beste manier was om iets duidelijk te maken en bovendien één die geld kost (65,00 e)
Ze weet zelf heel goed dat ze soms extreem reageert. Op school kreeg ze al gesprekken om dit onder controle te krijgen.
We hebben echt wel goede gesprekken...
Ze weet zelf heel goed dat ze soms extreem reageert. Op school kreeg ze al gesprekken om dit onder controle te krijgen.
We hebben echt wel goede gesprekken...
zondag 26 juli 2009 om 13:57
Beste lunax, je leest zelf ook niet goed. Ik heb al geschreven dat ik mijn dochter heb gesmst dat ze gewoon thuuis kan wonen totdat ze naar 16+ gaat.
Zij is degene die al het contact weigert, de telefoon wegdrukt als ik probeer te bellen en begint te dreigen met politie bellen als ik niet heel snel haar spullen geef. Heel normaal pubergedrag toch?
Zij is degene die al het contact weigert, de telefoon wegdrukt als ik probeer te bellen en begint te dreigen met politie bellen als ik niet heel snel haar spullen geef. Heel normaal pubergedrag toch?
zondag 26 juli 2009 om 14:06
quote:kaatje65 schreef op 25 juli 2009 @ 13:26:
Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en pubers worden niet vanzelf zo maar zijn zo gegroeid.... ook jij hebt een net zo groot aandeel in haar gedrag als zij zelf. dat je vind dat zij een probleem heeft en niet jij, vind ik getuigen van weinig zelfinzicht...
Ik ben er uiteindelijk niet mee doorgegaan omdat ik vind dat zij een probleem heeft en niet ik en pubers worden niet vanzelf zo maar zijn zo gegroeid.... ook jij hebt een net zo groot aandeel in haar gedrag als zij zelf. dat je vind dat zij een probleem heeft en niet jij, vind ik getuigen van weinig zelfinzicht...
zondag 26 juli 2009 om 14:10
quote:kaatje65 schreef op 26 juli 2009 @ 13:47:
Iedereen heeft hier een enorme grote mening maar waarschijnlijk zelf nog lieve schattige lagere schoolkindjes met bijbehorende probleempjes.
Een klein beetje begrip voor mij had ik wel fijn gevonden, van al deze aanvallen word ik erg verdrietig.
Wij moeten het doen met wat jij hier schrijft. En dat is nogal eenzijdig en fragmentarisch. En daar wordt op gereageerd. Dat de werkelijkheid veel complexer is geloof ik direct. Zoals je hebt kunnen lezen is mijn oudste ook geen lief schattig lagere school kindje en ik ben jaren geleden al opgehouden om -behalve met goede vrienden- het over onze perikelen te hebben. Het is gewoon te complex en heeft een te lange geschiedenis om duidelijk uit te kummen leggen / over te kunnen vertellen. En wanneer je het dan in een gefrustreerde bui over je *piep*koter hebt waar je het helemaal mee gehad hebt, komt dat de buitenwacht over het algemeen nogal harteloos over. En da's logisch. Wanneer je OP er anders uit had gezien, waren de reacties vermoedelijk ook heel anders geweest.
Maar nogmaals, ondanks alles denk ik dat je als de volwassen partij nog één keer alles op alles moet zetten om die laatste 6 weken samen tot een zinvolle tijd te maken.
Iedereen heeft hier een enorme grote mening maar waarschijnlijk zelf nog lieve schattige lagere schoolkindjes met bijbehorende probleempjes.
Een klein beetje begrip voor mij had ik wel fijn gevonden, van al deze aanvallen word ik erg verdrietig.
Wij moeten het doen met wat jij hier schrijft. En dat is nogal eenzijdig en fragmentarisch. En daar wordt op gereageerd. Dat de werkelijkheid veel complexer is geloof ik direct. Zoals je hebt kunnen lezen is mijn oudste ook geen lief schattig lagere school kindje en ik ben jaren geleden al opgehouden om -behalve met goede vrienden- het over onze perikelen te hebben. Het is gewoon te complex en heeft een te lange geschiedenis om duidelijk uit te kummen leggen / over te kunnen vertellen. En wanneer je het dan in een gefrustreerde bui over je *piep*koter hebt waar je het helemaal mee gehad hebt, komt dat de buitenwacht over het algemeen nogal harteloos over. En da's logisch. Wanneer je OP er anders uit had gezien, waren de reacties vermoedelijk ook heel anders geweest.
Maar nogmaals, ondanks alles denk ik dat je als de volwassen partij nog één keer alles op alles moet zetten om die laatste 6 weken samen tot een zinvolle tijd te maken.
zondag 26 juli 2009 om 14:10
ik krijg een vieze smaak in mijn mond.
Je kunt niet blijven roepen dat je alles voor je kind over hebt, als dat zo zou zijn zou je dochter waarschijnlijk ook (positiever) beter gedrag vertonen. Liefde komt niet uit materiële zaken, liefde is niet te koop.
Dat ze naar je schreeuwt, dat ze je dreigt te slaan... van wie zou ze dat als voorbeeld hebben?
Je kunt niet blijven roepen dat je alles voor je kind over hebt, als dat zo zou zijn zou je dochter waarschijnlijk ook (positiever) beter gedrag vertonen. Liefde komt niet uit materiële zaken, liefde is niet te koop.
Dat ze naar je schreeuwt, dat ze je dreigt te slaan... van wie zou ze dat als voorbeeld hebben?
zondag 26 juli 2009 om 14:13
quote:kaatje65 schreef op 26 juli 2009 @ 13:57:
Beste lunax, je leest zelf ook niet goed. Ik heb al geschreven dat ik mijn dochter heb gesmst dat ze gewoon thuuis kan wonen totdat ze naar 16+ gaat.
Zij is degene die al het contact weigert, de telefoon wegdrukt als ik probeer te bellen en begint te dreigen met politie bellen als ik niet heel snel haar spullen geef. Heel normaal pubergedrag toch?
Nee, smsen met je weggelopen dochter. Dat is dé manier van communiceren. Kom nou toch Kaatje.
Maar ik zit me nu boos te maken en sluit me helemaal aan bij Erwt.
Succes verder
Beste lunax, je leest zelf ook niet goed. Ik heb al geschreven dat ik mijn dochter heb gesmst dat ze gewoon thuuis kan wonen totdat ze naar 16+ gaat.
Zij is degene die al het contact weigert, de telefoon wegdrukt als ik probeer te bellen en begint te dreigen met politie bellen als ik niet heel snel haar spullen geef. Heel normaal pubergedrag toch?
Nee, smsen met je weggelopen dochter. Dat is dé manier van communiceren. Kom nou toch Kaatje.
Maar ik zit me nu boos te maken en sluit me helemaal aan bij Erwt.
Succes verder
anoniem_84859 wijzigde dit bericht op 26-07-2009 14:14
Reden: slordigheidje
Reden: slordigheidje
% gewijzigd
zondag 26 juli 2009 om 14:13
quote:Your_Wake_Up_Call schreef op 26 juli 2009 @ 14:10:
ik krijg een vieze smaak in mijn mond.
Je kunt niet blijven roepen dat je alles voor je kind over hebt, als dat zo zou zijn zou je dochter waarschijnlijk ook (positiever) beter gedrag vertonen. Liefde komt niet uit materiële zaken, liefde is niet te koop.
Dat ze naar je schreeuwt, dat ze je dreigt te slaan... van wie zou ze dat als voorbeeld hebben?Ik ben met je eens dat ouders vaak een rol hebben in het gedrag van hun kind, maar ik vind jou veel te ongenuanceerd. Er zijn ook kinderen die probleemgedrag vertonen, maar waarbij de ouders eigenlijk niet 'verkeerd' doen. Jouw bericht is daarom echt te ongenuanceerd.
ik krijg een vieze smaak in mijn mond.
Je kunt niet blijven roepen dat je alles voor je kind over hebt, als dat zo zou zijn zou je dochter waarschijnlijk ook (positiever) beter gedrag vertonen. Liefde komt niet uit materiële zaken, liefde is niet te koop.
Dat ze naar je schreeuwt, dat ze je dreigt te slaan... van wie zou ze dat als voorbeeld hebben?Ik ben met je eens dat ouders vaak een rol hebben in het gedrag van hun kind, maar ik vind jou veel te ongenuanceerd. Er zijn ook kinderen die probleemgedrag vertonen, maar waarbij de ouders eigenlijk niet 'verkeerd' doen. Jouw bericht is daarom echt te ongenuanceerd.
Peas on earth!
zondag 26 juli 2009 om 14:16
zondag 26 juli 2009 om 14:17
Kaatje, ik begrijp jou echt wel. Echt heel goed (ik kan uitstekend observeren en heb helaas een goed geheugen). Soms hou je even niet meer zo van je kind. Maar is er dan geen basisliefde?
Wat mij opvalt is dat je het hebt over 'als er een kind ter wereld zich gelukkig mag prijzen met ......dan is het V wel'. Niet zo benoemen. Daar werd ik in ieder geval erg ongelukkig van. Je zit al in de knoop en dan krijg je nog een schuldgevoel dat je in de knoop zit. Dat kan ik als volwassene nog steeds niet helemaal rijmen met logica en weetikveelwat.
En neehoor, een verkrachter/moordenaar krijgt van mij het excuus 'slechte jeugd' niet. Want wat je met je jeugd doet, is toch wel je eigen verantwoordelijkheid.
Als ze je fysiek bedreigt en zelfs echt slaat, dan lijkt het me over. Dan lijkt mij acuut ingrijpen gewenst. Als ik dat had gedaan, zat ik hier waarschijnlijk niet meer te typen (plus dat ik -ook al dacht ik dat ik mijn ouders haatte- hen helemaal geen pijn wilde doen). Dit wordt een gevaarlijke situatie. Leg dat uit. Schrijf desnoods een brief naar V, en benoem vooral je eigen zwakke punten. Plus het feit dat dat nog geen excuus is voor zulk gedrag. En zeg haar dat je van haar houdt en dat ze altijd welkom is, je altijd voor haar klaar staat. Die brief kan ze meenemen als ze ergens is ondergebracht. En lezen, en nog eens lezen. Een letterlijke afstand doet soms wonderen.
En natuurlijk bestaat de kans dat V een geschifte psychopaat is die zo is geboren, maar daar zijn er vrij weinig van, procentueel gezien. Dus daar niet snel vanuit gaan (*herinnert zich weer de opmerkingen van eigen moeder, dat ik gewoon slechte genen had en zij daar niets aan kon doen*).
Het is zomervakantie. Wat vind je van een aantal weekjes een vakantie voor V? Op een camping? Iets voor jongeren? Iets wat met een hobby van haar te maken heeft?
Wat mij opvalt is dat je het hebt over 'als er een kind ter wereld zich gelukkig mag prijzen met ......dan is het V wel'. Niet zo benoemen. Daar werd ik in ieder geval erg ongelukkig van. Je zit al in de knoop en dan krijg je nog een schuldgevoel dat je in de knoop zit. Dat kan ik als volwassene nog steeds niet helemaal rijmen met logica en weetikveelwat.
En neehoor, een verkrachter/moordenaar krijgt van mij het excuus 'slechte jeugd' niet. Want wat je met je jeugd doet, is toch wel je eigen verantwoordelijkheid.
Als ze je fysiek bedreigt en zelfs echt slaat, dan lijkt het me over. Dan lijkt mij acuut ingrijpen gewenst. Als ik dat had gedaan, zat ik hier waarschijnlijk niet meer te typen (plus dat ik -ook al dacht ik dat ik mijn ouders haatte- hen helemaal geen pijn wilde doen). Dit wordt een gevaarlijke situatie. Leg dat uit. Schrijf desnoods een brief naar V, en benoem vooral je eigen zwakke punten. Plus het feit dat dat nog geen excuus is voor zulk gedrag. En zeg haar dat je van haar houdt en dat ze altijd welkom is, je altijd voor haar klaar staat. Die brief kan ze meenemen als ze ergens is ondergebracht. En lezen, en nog eens lezen. Een letterlijke afstand doet soms wonderen.
En natuurlijk bestaat de kans dat V een geschifte psychopaat is die zo is geboren, maar daar zijn er vrij weinig van, procentueel gezien. Dus daar niet snel vanuit gaan (*herinnert zich weer de opmerkingen van eigen moeder, dat ik gewoon slechte genen had en zij daar niets aan kon doen*).
Het is zomervakantie. Wat vind je van een aantal weekjes een vakantie voor V? Op een camping? Iets voor jongeren? Iets wat met een hobby van haar te maken heeft?
zondag 26 juli 2009 om 14:18
Ik ben in mijn jeugd emotioneel verwaarloosd/lichamelijk mishandeld door mijn ouders en zus en ik vind dat Kaatje wel erg vlug in de slachtofferrol gaat zitten, want zeg nou zelf: waar is 't voor nodig dat wij weten dat haar exman haar heeft laten zitten met een schuld van 30000 heeft?
Mijn ouders houden na al die tijd ook nog steeds stug vol dat het to-taal niet aan hen lag, met hun opvoeding was niets mis..
Dream on...
Mijn ouders houden na al die tijd ook nog steeds stug vol dat het to-taal niet aan hen lag, met hun opvoeding was niets mis..
Dream on...
zondag 26 juli 2009 om 14:26
Kaatje, je gaat weer in de verdediging, maar als je goed leest, wordt er door de meesten niet aangevallen. Het enige wat er wordt gezegd is dat waar het vooral om lijkt te draaien in jouw postings, is jouw gekwetste gevoel. Je hebt zoveel over gehad voor haar, zo hard moeten knokken en verdorie dat rotkind is er niet eens dankbaar voor!
Wat ik me afvraag, hoe heb je de afwijzing door haar vader met haar besproken? Heeft ze de kans gehad om haar pijn en verdriet daarover met je te kunnen delen? Heb je haar het gevoel kunnen geven dat jij haar verdriet snapt en serieus neemt en dat jij haar steunt en niet zal laten vallen?
Wat ik me afvraag, hoe heb je de afwijzing door haar vader met haar besproken? Heeft ze de kans gehad om haar pijn en verdriet daarover met je te kunnen delen? Heb je haar het gevoel kunnen geven dat jij haar verdriet snapt en serieus neemt en dat jij haar steunt en niet zal laten vallen?
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zondag 26 juli 2009 om 14:30
Het is alsof TO mijn moeder is. Alles is de schuld van ex, van omgeving, van hun eigen opvoeding, van de instanties, van de kinderen, maar nooit nooit nooit de schuld van het arme zielige slachtoffer genaamd (in dit geval) Kaatje. Altijd hebben ze alles gedaan wat in hun macht lag om te zorgen dat de zaken goed zouden gaan en om te zorgen dat het het kind aan niets ontbrak, maar ja het ondankbare kind, die omgeving, die ex, die noem het maar op, dáár ligt alles aan. Daar ligt de fout.
V. wens ik heel veel sterkte. Kaatje bied ik van harte het mailadres van mijn moeder aan. Jullie zullen elkaar volledig begrijpen.
V. wens ik heel veel sterkte. Kaatje bied ik van harte het mailadres van mijn moeder aan. Jullie zullen elkaar volledig begrijpen.
zondag 26 juli 2009 om 14:34
zondag 26 juli 2009 om 14:51
Een kind wordt niet vanzelf zo opstandig en lastig en ontspoord. Dat komt mede door de ervaringen die het kind opdoet gedurende het leven en jij, als moeder, ben onherroepelijk deel van die ervaringen. De manier waarop jij alles maar dan ook alles van jou afschuift en niet een keer de moeite doet je te verplaatsen in je dochter is denk ik typerend voor het probleem. Het lijkt wel alsof je niet wil erkennen dat je dochter gewoon een zware jeugd heeft gehad, alsof jij het altijd erger moet hebben dat zij. Waarom die concurrentie om de slachtofferrol?
zondag 26 juli 2009 om 15:02
quote:kaatje65 schreef op 26 juli 2009 @ 13:47:
Eindelijk een kmlein beetje begrip voor MIJ!Je bedoelt: eindelijk iemand die kritiekloos je gelijk geeft. Want begrip voor jou is er van meer mensen.
Je hele verhaal maakt één ding duidelijk: jij bent zielig, jij bent slachtoffer, en de enige toegestane reactie is volledige instemming met jou. Tsja, jij hebt er voor gestudeerd, dus jij moet het wel het beste weten.
Voor je informatie: als 19 mensen vinden dat er één niet spoort, heeft die ene mijn spontane sympathie. Ik hou niet zo van het kuddegedrag waar jij blijkbaar voor pleit, als gestudeerd pedagoge.
Anders dan je blijkbaar denkt, heb ik begrip voor je, vind ik je zielig en denk ik dat jij slachtoffer bent. Niet van je dochter, niet van je ex, maar van jezelf.
Ik wens je oprecht toe dat je op tijd de patronen in je leven gaat herkennen, zodat je er nog iets mee kan doen.
Eindelijk een kmlein beetje begrip voor MIJ!Je bedoelt: eindelijk iemand die kritiekloos je gelijk geeft. Want begrip voor jou is er van meer mensen.
Je hele verhaal maakt één ding duidelijk: jij bent zielig, jij bent slachtoffer, en de enige toegestane reactie is volledige instemming met jou. Tsja, jij hebt er voor gestudeerd, dus jij moet het wel het beste weten.
Voor je informatie: als 19 mensen vinden dat er één niet spoort, heeft die ene mijn spontane sympathie. Ik hou niet zo van het kuddegedrag waar jij blijkbaar voor pleit, als gestudeerd pedagoge.
Anders dan je blijkbaar denkt, heb ik begrip voor je, vind ik je zielig en denk ik dat jij slachtoffer bent. Niet van je dochter, niet van je ex, maar van jezelf.
Ik wens je oprecht toe dat je op tijd de patronen in je leven gaat herkennen, zodat je er nog iets mee kan doen.
zondag 26 juli 2009 om 15:03
Onthoud: wat je zaait oogst je.
Kaatje, het zou me niks verbazen als je dochter op een dag besluit om geen contact meer met je te hebben. Je bent kil, koud, niet inlevend in de ander, je dochter in dit geval.
Mijn nekharen gaan echt recht overeind staan van Kaatjes posts. Kaatje heeft de voorbeeldfunctie over hoe het moet, zij heeft uiteindelijk de eindverantwoordelijkheid. Maar blijkbaar durft ze haar eigen fouten niet toe te geven en dan zichzelf maar blijven afvragen waarom hun dochter in hemelsnaam zo moeilijk doet.
Misschien zou je ook nog eens een cursus communiceren kunnen volgen.
Kaatje, het zou me niks verbazen als je dochter op een dag besluit om geen contact meer met je te hebben. Je bent kil, koud, niet inlevend in de ander, je dochter in dit geval.
Mijn nekharen gaan echt recht overeind staan van Kaatjes posts. Kaatje heeft de voorbeeldfunctie over hoe het moet, zij heeft uiteindelijk de eindverantwoordelijkheid. Maar blijkbaar durft ze haar eigen fouten niet toe te geven en dan zichzelf maar blijven afvragen waarom hun dochter in hemelsnaam zo moeilijk doet.
Misschien zou je ook nog eens een cursus communiceren kunnen volgen.
