Relaties
alle pijlers
Lastig: veeleisende schoonmoeder
zaterdag 21 maart 2026 om 09:58
Dit is niet zozeer mijn probleem maar het probleem van mijn man.
Zijn moeder zit sinds een aantal jaren in een verzorgingstehuis, door lichamelijke beperkingen. Geestelijk is er niets aan de hand, behalve de gebruikelijke vergeetachtigheid die bij haar leeftijd hoort. Maar niet dementerend of zo.
Man of wij samen gaan 2 x per week naar haar toe.
Als hij alleen gaat, is het vaak om wat dingetjes voor haar te doen (boodschappen, kleine klusjes).
Maar wat wij doen, is nooit genoeg. We blijven te kort, we vertellen niet genoeg, we nemen niet de tijd om koffie te drinken.
Deze week weer een mooi voorbeeld: man en ik hadden afgesproken om na het werk met dit mooie weer samen een terrasje te pakken in de stad.
Schoonmoeder had al een paar keer aangegeven dat er een bepaald klusje was dat ze heel graag gedaan zag. Mijn man is dus op de betreffende dag wat eerder gestopt met werken naar haar toe geteden en klusje gedaan. Daarna "moest" hij gaan zitten om gezellig samen koffie te drinken. Hij gaf aan dat hij daar geen tijd voor had omdat wij samen een terrasje zouden doen.
En dan krijgt mijn man dus op verwijtende toon te horen dat zij vroeger alles voor hem heeft gedaan en hij nu geen tijd voor haar heeft.
Bovenstaande is maar 1 voorbeeld, gebeurt vaker in iets andere vorm.
Man komt dan verslagen thuis, voelt zich een slechte zoon. En hij heeft ook geen weerwoord, want hij heeft een opvoeding gehad waarbij zijn ouders hun best hebben gedaan om hun kinderen een goede jeugd , goede opleiding te kunnen geven.
Zijn er mensen die dit herkennen? En zo ja, hoe ga jij er mee om? Ik vind het zo verdrietig om te zien dat mijn man hierdoor onterecht met schuldgevoelens kampt.
Zijn moeder zit sinds een aantal jaren in een verzorgingstehuis, door lichamelijke beperkingen. Geestelijk is er niets aan de hand, behalve de gebruikelijke vergeetachtigheid die bij haar leeftijd hoort. Maar niet dementerend of zo.
Man of wij samen gaan 2 x per week naar haar toe.
Als hij alleen gaat, is het vaak om wat dingetjes voor haar te doen (boodschappen, kleine klusjes).
Maar wat wij doen, is nooit genoeg. We blijven te kort, we vertellen niet genoeg, we nemen niet de tijd om koffie te drinken.
Deze week weer een mooi voorbeeld: man en ik hadden afgesproken om na het werk met dit mooie weer samen een terrasje te pakken in de stad.
Schoonmoeder had al een paar keer aangegeven dat er een bepaald klusje was dat ze heel graag gedaan zag. Mijn man is dus op de betreffende dag wat eerder gestopt met werken naar haar toe geteden en klusje gedaan. Daarna "moest" hij gaan zitten om gezellig samen koffie te drinken. Hij gaf aan dat hij daar geen tijd voor had omdat wij samen een terrasje zouden doen.
En dan krijgt mijn man dus op verwijtende toon te horen dat zij vroeger alles voor hem heeft gedaan en hij nu geen tijd voor haar heeft.
Bovenstaande is maar 1 voorbeeld, gebeurt vaker in iets andere vorm.
Man komt dan verslagen thuis, voelt zich een slechte zoon. En hij heeft ook geen weerwoord, want hij heeft een opvoeding gehad waarbij zijn ouders hun best hebben gedaan om hun kinderen een goede jeugd , goede opleiding te kunnen geven.
Zijn er mensen die dit herkennen? En zo ja, hoe ga jij er mee om? Ik vind het zo verdrietig om te zien dat mijn man hierdoor onterecht met schuldgevoelens kampt.
zaterdag 21 maart 2026 om 18:54
lees hier, heel begrijpelijk, veel reacties uit eigen ervaringen/emoties. Niet iedereen heeft helaas een goede jeugd gehad met warme ouders en cq opvoeding.
Wel vind ik het jammer dat dit soort topics dan zo verzeilen in projectie en goed/fout, zonder enig grijs gebied.
Ikzelf heb bijvoorbeeld een hele warme jeugd gehad en ervaar wat sommigen klusjes noemen of zelfs mantelzorgen, als de meest normale zaken die je voor je ouders (of anderen zelfs) doet. En ja, ik begrijp dat anderen dit, om persoonlijke redenen, niet zo kunnen zien of voelen.
Tóch mis ik dan wel de nuance in bepaalde reacties als men heel stellig hier komt verkondigden dat TO al ‘meer dan voldoende doet’, want er bestaat nu eenmaal geen vaststaand goed/slecht.
Dit soort onderwerpen zullen altijd heel gevoelig blijven en er is hierin geen goed/fout, want iedereen zal projecteren vanuit hun eigen ervaringen. Wél vind ik persoonlijk dat er vanuit beide kanten wat meer begrip mag zijn qua reacties en het sowieso niet nodig is elkaar te overtuigen, want dit gaat natuurlijk nooit lukken.
Wel vind ik het jammer dat dit soort topics dan zo verzeilen in projectie en goed/fout, zonder enig grijs gebied.
Ikzelf heb bijvoorbeeld een hele warme jeugd gehad en ervaar wat sommigen klusjes noemen of zelfs mantelzorgen, als de meest normale zaken die je voor je ouders (of anderen zelfs) doet. En ja, ik begrijp dat anderen dit, om persoonlijke redenen, niet zo kunnen zien of voelen.
Tóch mis ik dan wel de nuance in bepaalde reacties als men heel stellig hier komt verkondigden dat TO al ‘meer dan voldoende doet’, want er bestaat nu eenmaal geen vaststaand goed/slecht.
Dit soort onderwerpen zullen altijd heel gevoelig blijven en er is hierin geen goed/fout, want iedereen zal projecteren vanuit hun eigen ervaringen. Wél vind ik persoonlijk dat er vanuit beide kanten wat meer begrip mag zijn qua reacties en het sowieso niet nodig is elkaar te overtuigen, want dit gaat natuurlijk nooit lukken.
Live Life to the fullest
zaterdag 21 maart 2026 om 19:06
Stel je niet zo aan, als dit al afzeiken is... . misschien zelf dan inhoudelijk ingaan op alle reacties die mensen hebben op jouw voorstel? En ik had inderdaad nog niet on topic gereageerd ja. Daar heb je een punt, dat had ik misschien eerst moeten doen.
Nothing happens for a reason
zaterdag 21 maart 2026 om 19:07
Goed gezegd. Helemaal eens.GeweldigWeer schreef: ↑21-03-2026 18:54lees hier, heel begrijpelijk, veel reacties uit eigen ervaringen/emoties. Niet iedereen heeft helaas een goede jeugd gehad met warme ouders en cq opvoeding.
Wel vind ik het jammer dat dit soort topics dan zo verzeilen in projectie en goed/fout, zonder enig grijs gebied.
Ikzelf heb bijvoorbeeld een hele warme jeugd gehad en ervaar wat sommigen klusjes noemen of zelfs mantelzorgen, als de meest normale zaken die je voor je ouders (of anderen zelfs) doet. En ja, ik begrijp dat anderen dit, om persoonlijke redenen, niet zo kunnen zien of voelen.
Tóch mis ik dan wel de nuance in bepaalde reacties als men heel stellig hier komt verkondigden dat TO al ‘meer dan voldoende doet’, want er bestaat nu eenmaal geen vaststaand goed/slecht.
Dit soort onderwerpen zullen altijd heel gevoelig blijven en er is hierin geen goed/fout, want iedereen zal projecteren vanuit hun eigen ervaringen. Wél vind ik persoonlijk dat er vanuit beide kanten wat meer begrip mag zijn qua reacties en het sowieso niet nodig is elkaar te overtuigen, want dit gaat natuurlijk nooit lukken.
Nothing happens for a reason
zaterdag 21 maart 2026 om 22:16
Mis, dat heb ik wel.Frommeltje schreef: ↑21-03-2026 15:16Ik merk aan jouw reactie dat jij geen ervaring hebt met mantelzorg voor een ouder in een WZC en hoe het er daar aan toe gaat.
Fijn voor jou maar bespaar me dit onnozele reacties. Het maakt me oprecht boos.
Er zijn altijd kleine klusjes te doen. Mijn voorbeelden zijn er maar 2, die jij toevallig onbenullig vindt.
Schoonmaken bestaat door personeelsgebrek uit de vloer even aanvegen (alleen de looppaden, onder stoelen en eettafels blijft van alles liggen) en snel een doekje over de wc halen. Ik maak de wc 2 x per week schoon met lekker ruikend schoonmaakmiddel en haal de borstel erdoor omdat ik wil dat haar toilet schoon is.
We konden de zorg delen en het heeft niet heel lang geduurd, maar ik was er minstens 1x per week voor een uitgebreid bezoek en vaak nog een keer wat korter tussendoor. En ook mijn kinderen gingen er uit zichzelf af en toe heen (40 min fietsen enkele rit) of met mij mee.
Ik denk alleen dat je een beetje geluk moet hebben met de plek waar je terecht komt.
zaterdag 21 maart 2026 om 22:25
Sja, voor mij geldt hetzelfde. Veel van deze klussen doe ik ook voor ouders en anderen, gewoon even tussendoor. Maar dit kun je toch niet vergelijken met de situatie van TO waarin zij en haar man schuldgevoel voelen ondanks dat ze er 2x per week zijn? Random klusjes doen bij een ouder is prima, totdat er druk op gelegd wordt door de ouder, of als er een schuldgevoel opgewekt wordt. Ik zal nooit vergeten dat mijn vader iedere keer per ongeluk de taal op zijn tv veranderde, en mij dan om de dag belde om het op te komen lossen. Briefjes met instructies werkten niet. Als ik dan niet binnen een dag langskwam zei hij ook dat het wel weer duidelijk was waar hij stond in mijn leven. Na 5+ keer was ik daar echt klaar mee, terwijl die tv op zichzelf een suf klusje is waar ik iedereen wel mee kan helpen.GeweldigWeer schreef: ↑21-03-2026 18:54Ikzelf heb bijvoorbeeld een hele warme jeugd gehad en ervaar wat sommigen klusjes noemen of zelfs mantelzorgen, als de meest normale zaken die je voor je ouders (of anderen zelfs) doet. En ja, ik begrijp dat anderen dit, om persoonlijke redenen, niet zo kunnen zien of voelen.
De klusjes en bezoekjes zijn niet het probleem, het gedrag en de torenhoge verwachtingen van schoonmoeder is het probleem. Heel manipulatief om als ouder tegen je kind te zeggen dat jij als ouder vroeger ook altijd voor je kind hebt gezorgd, als rechtvaardiging van de vraag om extra bezoekjes.
TO, toen mijn vader dus dit gedrag liet zien kwam ik erachter dat het niet uitmaakte wat ik deed. Het is natuurlijk vreselijk om eenzame oudere te zijn, en de twee dagdelen per week die ik er was die wogen niet op tegen de andere lege dagen. Tegelijkertijd was hij niet meer in staat om zelf te zorgen dat hij ook meer onder de mensen kwam, en leunde dus teveel op mij. Toen ik me op een gegeven moment schuldig voelde dat ik 2 weken op vakantie ging met mijn gezin met jonge kinderen, wist ik dat deze situatie niet goed was. Zijn situatie was heel schrijnend, maar het schuldgevoel bij mij was echt niet terecht.
Ik ben toen vaste momenten gaan plannen dat ik er was, in een weekplanner in zijn huis. Dan was het zichtbaar dat ik regelmatig op bezoek kwam, en kapte ik alle moppers verder af. Besteed uit wat je kunt, zodat jouw bezoekjes meer quality time zijn ipv wc’s poetsen of de was. En laat het schuldgevoel van je afglijden. De forummers die schrijven dat oudere mensen uitvergroot gedrag laten zien geloof ik ook wel. Sterkte!
zaterdag 21 maart 2026 om 22:36
Zijn ouders hebben waarschijnlijk in praktische zin goed voor hun zoon gezorgd. Eten, opleiding etc.
Maar emotioneel? Zagen ze ook wat zoon nodig had?
Hij doet nu t zelfde, hij verzorgt alle praktische dingen. Maar er wordt meer van hem geeist.
Hij hoeft haar leegte/ eenzaamheid niet op te vullen.
Ze zou ook wat dankbaarheid kunnen tonen, dan is het voor zoon ook een stuk leuker om iets te doen. Dat is een wisselwerking.
Wellicht een goed boek De fontein..
Ouders behoren te geven, kinderen te ontvangen...
Maar emotioneel? Zagen ze ook wat zoon nodig had?
Hij doet nu t zelfde, hij verzorgt alle praktische dingen. Maar er wordt meer van hem geeist.
Hij hoeft haar leegte/ eenzaamheid niet op te vullen.
Ze zou ook wat dankbaarheid kunnen tonen, dan is het voor zoon ook een stuk leuker om iets te doen. Dat is een wisselwerking.
Wellicht een goed boek De fontein..
Ouders behoren te geven, kinderen te ontvangen...
zondag 22 maart 2026 om 08:04
Dit herken ik wel van mijn ouder. Het wordt ook steeds erger naarmate hij ouder wordt. Ik heb mn jas nog niet uit of hij heeft al 5 dingen gevraagd die ik moet doen.Frommeltje schreef: ↑21-03-2026 13:44Poeh, wat veel reacties. Bedankt daarvoor.
Wat veel aannames.... ik lees dingen als " boodschappen om de hoek gooien". . Hier is totaal geen sprake van. Wij of man brengen haar boodschappen en drinken dan ook altijd even een kopje koffie, soms kort, soms wat langer.
In het weekend gaan we altijd samen en drinken we koffie. Als het mooi weer is, gaan we een stukje lopen met de rolstoel. Maar er gaat ook altijd wel tijd op aan andere dingen. Ik doe haar was (dat heb ik zelf aangeboden want wasservice daar is waardeloos, kledingstukken raken zoek of komen kapot terug), ik doe haar administratie, ik maak de wc vaak even schoon omdat dat nodig is, mijn man doet nieuwe batterijen in apparatuur, maakt haar bril schoon, ga zo maar door.
Ook gaan we mee naar afspraken in het ziekenhuis. Daar gaat allemaal al veel tijd in zitten.
We doen ons best.
Ik las dat iemand schreef "rupsje nooit genoeg". Dat komt wat onaardig over, maar het klopt wel dat het nooit genoeg is.
Mijn schoonmoeder is geen makkelijke vrouw, ze klaagt vaak en veel en het glas is altijd half leeg.
Dat maakt het ook niet altijd makkelijk en van "gezellig" met haar op stap gaan is vaak geen sprake. Omdat het gewoon niet gezellig en relaxed is.
Ik kom er vaak doodmoe vandaan. Mijn vader is een soort dementor die je helemaal leeg kan zuigen. Af en toe gaat hij mee boodschappen doen, lopen we ruim een uur in de supermarkt en moppert hij nog dat het allemaal te snel gaat. Het is nooit goed....
Dus ga ik de week erna weer alleen met mn moeder en drinken we in dat uur ook nog gezellig een kopje koffie.
Hij moppert ook vaak dat hij de kleinkinderen zo weinig ziet. Tegenwoordig zeg ik gewoon dat dat komt door de rotsfeer in huis daar. Dan zegt hij; ja, maar dat is onze manier van communiceren daar moeten ze maar aan wennen. Niet dus ... dan is de consequentie dat ze niet vaker komen. Had ik vroeger niet gedurfd.
Ik vind het een worsteling, maar ook een mooi leerproces. Grenzen aangeven, spiegelen en de verantwoording bij hun laten. Allemaal dingen die ik vroeger niet durfde. De Fontein heeft me daar echt wel bij geholpen!
Sterkte TO, ik voel je... Het is niet makkelijk
zondag 22 maart 2026 om 08:17
Heel herkenbaar ....
Al dagen klagen dat de afstandbediening van de tv kapot is. Komt kind langs om het te fixen, moet ze nog een half uur uitleggen wat ze nou gedaan heeft. En dan echt 10x opnieuw.
Ik snap de frustratie, want het is geen doen voor die oudjes. Alles is zo ingewikkeld... Over 30 jaar zit ik zelf in dat pakket, wil er nog niet aan denken.
zondag 22 maart 2026 om 08:47
Zoals mensen hier al schreven: het helpt vaak te weten en te beseffen waar dit soort gedrag vandaan komt. Het lijkt mij ook hel, zo te moeten leven. Ik zie dat met mijn schoonvader: altijd zo'n actieve en sociale man geweest en nu, met dementie, kan en doet hij zo weinig meer. Complicatie is dat zijn gezondheid heel bros is en ik de de hele winter al ziek ben of ziek aan het worden ben. Ik durf dus al maanden niet naar hem toe, hoop echt dat ik met het voorjaar opknap, want ik voel mij zo schuldig.
Lastige bij ons is ook dat ouders op 1 respectievelijk 2 uur reizen wonen. Je gaat dus niet even snel langs om een koppie koffie te drinken.
Lastige bij ons is ook dat ouders op 1 respectievelijk 2 uur reizen wonen. Je gaat dus niet even snel langs om een koppie koffie te drinken.
zondag 22 maart 2026 om 08:56
Lastig is het hè. Ik vind het zelf ook lastig omdat ik van binnen best een pleaser ben en grenzen aangeven sowieso lastig vind. Maar het gaat nu een stuk beter, bewustwording helpt. En in mijn situatie het besef dat het echt gaat om een rupsje-nooit-genoeg situatie; als ik i.p.v. 1 of 2 keer per week 5 keer zou gaan, zou dat nog steeds niet genoeg zijn. Dus bewaak ik mijn grenzen; ik kan, en wil, alle eenzaamheid/ouderdomsperikelen niet oplossen. En; mijn eigen tijd en gezondheid is ook kostbaar.
zondag 22 maart 2026 om 09:59
Mijn schoonouders zijn zorgmijders, ze modderen dus maar wat aan, wat eigenlijk niet meer kan want schoonmoeder is té dement en fysiek ook zorgbehoevend. Mijn schoonvader kan haar dementie niet goed handelen, vooral haar wanen en verwardheid niet. Door al dat sjouwen met schoonmoeder heeft hij een liesbreuk die geopereerd moet worden.
Professionele zorg is tot op heden vakkundig buitenshuis gehouden, ze(nou ja, schoonvader) wil geen vreemden in huis. Een paar weken geleden is hij van de trap gevallen en dat wilde hij niet vertellen want dan kreeg hij weer gezeur van ons, maar hij had buiten inmiddels filterloze schoonmoeder gerekend die in een half uur het hele verhaal wel 4 keer uit de doeken deed.
Voor hetzelfde geld had ie z’n nek gebroken en daar een week gelegen want schoonmoeder is niet meer in staat hulp in te roepen.
Maar nee, geen thuiszorg. Wij zijn de enigen die mogen helpen buiten een kennis met zélf ook een dementerende vrouw dus dat is ook geen optie, al vindt schoonvader van wel. En met anderhalf uur reistijd enkele reis is meerdere keren per week komen niet mogelijk.
We hopen dat er met de komende operatie vanuit de zorg zelf aan de bel wordt getrokken want hij is doodleuk in staat om meteen na de operatie gewoon de zorg voor schoonmoeder voort te zetten.
Professionele zorg is tot op heden vakkundig buitenshuis gehouden, ze(nou ja, schoonvader) wil geen vreemden in huis. Een paar weken geleden is hij van de trap gevallen en dat wilde hij niet vertellen want dan kreeg hij weer gezeur van ons, maar hij had buiten inmiddels filterloze schoonmoeder gerekend die in een half uur het hele verhaal wel 4 keer uit de doeken deed.
Voor hetzelfde geld had ie z’n nek gebroken en daar een week gelegen want schoonmoeder is niet meer in staat hulp in te roepen.
Maar nee, geen thuiszorg. Wij zijn de enigen die mogen helpen buiten een kennis met zélf ook een dementerende vrouw dus dat is ook geen optie, al vindt schoonvader van wel. En met anderhalf uur reistijd enkele reis is meerdere keren per week komen niet mogelijk.
We hopen dat er met de komende operatie vanuit de zorg zelf aan de bel wordt getrokken want hij is doodleuk in staat om meteen na de operatie gewoon de zorg voor schoonmoeder voort te zetten.
zondag 22 maart 2026 om 10:46
Wat lastig…. En herkenbaar ook.
Je kan jezelf afvragen of jullie tijdens de bezoekjes ook écht aandacht hebben voor (schoon)moeder. Misschien is daar iets in te winnen. En als dat zo is, dan is (schoon)moeder helaas misschien “rupsje nooit genoeg”. Waar gezien haar woonomstandigheden / eenzaamheid wellicht goede redenen voor zijn, maar jullie kunnen dat gat niet vullen voor haar. Ik vind 2x per week langsgaan al best veel. Verdrietig, maar dan is dit het wat het is en zal man moeten leren ermee om te gaan. Misschien kan hij het uitspreken naar zijn moeder?
Zijn er nog andere broers of zussen? Of andere manieren denkbaar om haar eenzaamheid wat te verlichten zoals bijv een vrijwilliger?
Ik weet niet hoe jullie gezinssituatie is, maar toen onze kinderen klein waren, woonde mijn opa (99) alleen in het verzorgingshuis. Hij was ook eenzaam. Op zondagen dat wij geen plannen hadden, anders dan lekker thuis aankeutelen, voetbal kijken, etc, haalden wij hem naar ons huis. Soms reden we zelf, soms de Deeltaxi. Opa zat dan in de luie stoel. Omringd door “gezinsgeluiden”, voetbal. De kids kwamen kletsen, hij at een boterhammetje, viel even in slaap. Kostte ons weinig, bracht hem veel. De man had heerlijke dagen en ging met een grote glimlach in de avond weer naar huis. Moet fysiek wel haalbaar zijn (oa zelf naar het toilet kunnen). Misschien een idee?
Je kan jezelf afvragen of jullie tijdens de bezoekjes ook écht aandacht hebben voor (schoon)moeder. Misschien is daar iets in te winnen. En als dat zo is, dan is (schoon)moeder helaas misschien “rupsje nooit genoeg”. Waar gezien haar woonomstandigheden / eenzaamheid wellicht goede redenen voor zijn, maar jullie kunnen dat gat niet vullen voor haar. Ik vind 2x per week langsgaan al best veel. Verdrietig, maar dan is dit het wat het is en zal man moeten leren ermee om te gaan. Misschien kan hij het uitspreken naar zijn moeder?
Zijn er nog andere broers of zussen? Of andere manieren denkbaar om haar eenzaamheid wat te verlichten zoals bijv een vrijwilliger?
Ik weet niet hoe jullie gezinssituatie is, maar toen onze kinderen klein waren, woonde mijn opa (99) alleen in het verzorgingshuis. Hij was ook eenzaam. Op zondagen dat wij geen plannen hadden, anders dan lekker thuis aankeutelen, voetbal kijken, etc, haalden wij hem naar ons huis. Soms reden we zelf, soms de Deeltaxi. Opa zat dan in de luie stoel. Omringd door “gezinsgeluiden”, voetbal. De kids kwamen kletsen, hij at een boterhammetje, viel even in slaap. Kostte ons weinig, bracht hem veel. De man had heerlijke dagen en ging met een grote glimlach in de avond weer naar huis. Moet fysiek wel haalbaar zijn (oa zelf naar het toilet kunnen). Misschien een idee?
zondag 22 maart 2026 om 11:16
Heel lief dat jullie dat deden eenbeetjevanditendat.
Dat lukt ook wel bij mensen die tevreden zijn. Daar haal je zelf ook plezier uit.
Maar als je iemand in huis haalt, die de hele dag klaagt en je t toch nooit goed doet. Wie doe je er dan een plezier mee? Jezelf en je gezin in ieder geval niet, en de ander blijkbaar ook niet.
Ik denk dat we allemaal begrijpen dat t lastig kan zijn om ouder te worden, eenzamer, minder te kunnen.
Maar de relatie tot de ander is alles bepalend..
Dat lukt ook wel bij mensen die tevreden zijn. Daar haal je zelf ook plezier uit.
Maar als je iemand in huis haalt, die de hele dag klaagt en je t toch nooit goed doet. Wie doe je er dan een plezier mee? Jezelf en je gezin in ieder geval niet, en de ander blijkbaar ook niet.
Ik denk dat we allemaal begrijpen dat t lastig kan zijn om ouder te worden, eenzamer, minder te kunnen.
Maar de relatie tot de ander is alles bepalend..
zondag 22 maart 2026 om 11:22
Ik geloof dat het gegeven dat niemand je nog nodig heeft als heel erg wordt gevonden. Mijn oma vond het fijn ( of ze deed alsof , kan ook ) als je om een recept vroeg, of als je naar de tekst vroeg van liedjes omdat je die wilde bewaren voor ooit, eens. Op een bepaald moment lukte handwerken niet meer, maar ze heeft heel lang dingen “ in opdracht “ gemaakt.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 22 maart 2026 om 11:39
Ik denk dat je in het algemeen toch je mindset moet veranderen. Mijn moeder en haar zus waren van jongsafaan beste vriendinnen. De laatste jaren veranderde dat in mantelzorger en patiënt en mijn moeder was ook niet altijd meer even aardig (hersenletsel). Mijn tante heeft wel eens verzucht dat ze het alleen maar volhield doordat mijn moeder in de 70 jaar ervoor zoveel krediet had opgebouwd. Zo zag ik het zelf ook op het laatst. Bezoekjes werden heel lastig omdat mijn moeder geen samenhangende gesprekken meer kon voeren en vooral met zichzelf bezig was. Heel af en toe kwam de oude moeder er nog tussendoor, dus dat waren dan de momentjes waar ik zelf nog plezier uit haalde.
Met mijn vader ben ik nog niet in het stadium dat ik bezoekjes kan doen om hem een plezier te doen. Het blijkt uit niets dat hij blij is dat ik er ben en ik ben nu bijv al twee weken van plan om hem te bellen. Zo’n gesprek kan twee kanten op, of hij zegt ‘het gaat onveranderd slecht en tot ziens maar weer’, of ik krijg 1,5 uur ellende over me heen gestort en in die 1,5 uur geen enkele vraag over mij of de kinderen. De enige momenten dat je hem nog een beetje normaal meemaakt is als hij uit zijn huis is en zijn partner er niet bij is, maar dat komt heel zelden voor.
Met mijn vader ben ik nog niet in het stadium dat ik bezoekjes kan doen om hem een plezier te doen. Het blijkt uit niets dat hij blij is dat ik er ben en ik ben nu bijv al twee weken van plan om hem te bellen. Zo’n gesprek kan twee kanten op, of hij zegt ‘het gaat onveranderd slecht en tot ziens maar weer’, of ik krijg 1,5 uur ellende over me heen gestort en in die 1,5 uur geen enkele vraag over mij of de kinderen. De enige momenten dat je hem nog een beetje normaal meemaakt is als hij uit zijn huis is en zijn partner er niet bij is, maar dat komt heel zelden voor.
zondag 22 maart 2026 om 12:42
Eens. Dit is houdbaar als het iets oplevert, zonder dat je zelf helemaal leeg geslurpt wordt. Heb niet het hele topic bijgelezen, dus geen idee of dat geldt in het geval van schoonmoeder van TO.Ballon schreef: ↑22-03-2026 11:16Heel lief dat jullie dat deden eenbeetjevanditendat.
Dat lukt ook wel bij mensen die tevreden zijn. Daar haal je zelf ook plezier uit.
Maar als je iemand in huis haalt, die de hele dag klaagt en je t toch nooit goed doet. Wie doe je er dan een plezier mee? Jezelf en je gezin in ieder geval niet, en de ander blijkbaar ook niet.
Ik denk dat we allemaal begrijpen dat t lastig kan zijn om ouder te worden, eenzamer, minder te kunnen.
Maar de relatie tot de ander is alles bepalend..
zondag 22 maart 2026 om 13:07
Wat een nare situatie. Ik zie ook, zowel bij mijn moeder als bij mijn schoonmoeder, dat ze vooral erg met zichzelf bezig zijn. Kunnen allebei hele monologen afsteken over de buurt, de roddels over mensen die ik niet ken, en wat ze allemaal gedaan hebben de afgelopen dagen, zonder ook maar één keer iets aan mij te vragen. Mijn eigen moeder heeft dat dan nog iets minder dan mijn schoonmoeder, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dat soms een beetje lastig vind. Het gebrek aan wederkerigheid maakt dat bezoekjes sneller voelen als een verplichting. Zeker als het dan eindigt met 'ga je nu al?', hoe lang je er ook geweest bent.KamilleT schreef: ↑22-03-2026 11:39Ik denk dat je in het algemeen toch je mindset moet veranderen. Mijn moeder en haar zus waren van jongsafaan beste vriendinnen. De laatste jaren veranderde dat in mantelzorger en patiënt en mijn moeder was ook niet altijd meer even aardig (hersenletsel). Mijn tante heeft wel eens verzucht dat ze het alleen maar volhield doordat mijn moeder in de 70 jaar ervoor zoveel krediet had opgebouwd. Zo zag ik het zelf ook op het laatst. Bezoekjes werden heel lastig omdat mijn moeder geen samenhangende gesprekken meer kon voeren en vooral met zichzelf bezig was. Heel af en toe kwam de oude moeder er nog tussendoor, dus dat waren dan de momentjes waar ik zelf nog plezier uit haalde.
Met mijn vader ben ik nog niet in het stadium dat ik bezoekjes kan doen om hem een plezier te doen. Het blijkt uit niets dat hij blij is dat ik er ben en ik ben nu bijv al twee weken van plan om hem te bellen. Zo’n gesprek kan twee kanten op, of hij zegt ‘het gaat onveranderd slecht en tot ziens maar weer’, of ik krijg 1,5 uur ellende over me heen gestort en in die 1,5 uur geen enkele vraag over mij of de kinderen. De enige momenten dat je hem nog een beetje normaal meemaakt is als hij uit zijn huis is en zijn partner er niet bij is, maar dat komt heel zelden voor.
zondag 22 maart 2026 om 14:11
Jeetje respect dat jullie zoveel voor en met haar doen!! Ik zou daar echt geen tijd voor hebben, met zelf nog een gezin en werk. Knap dat jullie dat volhouden, en al helemaal omdat het dus niet echt gezellig is en je er alleen geklaag en gezeur voor terug krijgt. En een schuldgevoel aangepraat krijgt. Ik zou vooral mijn grenzen in de gaten houden. En je kunt dit probleem niet voor haar oplossen, het is wat het is. Wel echt jammer dat je dan niet voldaan kan thuiskomen, dat het contact niet gelijkwaardig is en zonder wederzijdse interesse plaats vindt. Is ze altijd al zo geweest, of is ze verandert nu ze ouder is? Misschien een keer zeggen dat je het niet leuk vindt als ze klaagt en jullie een schuldgevoel aanpraten, terwijl je ook maar je best doet?
framboosje123 wijzigde dit bericht op 22-03-2026 14:20
15.35% gewijzigd
zondag 22 maart 2026 om 14:17
Daarom was mijn reactie ook niet specifiek gericht aan TO, maar in zn algemeenheid.
Live Life to the fullest
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
