Als je echt niet meer kan, maar dat kan niet…

Ik kan niet meer. Ik ben op. Echt compleet op. En het stopt niet. Ik kan niet op zijn. Ik moet doorgaan. En niemand die me helpt. Ik ben echt wanhopig.

De aanleiding: zoon van 16 heeft ASS. Het is altijd pittig met hem geweest. Mijn carrière moest wijken voor de zorg voor hem. Alles draaide om hem en wat hij nodig had. Op zijn 13e is hij getraumatiseerd en depressief en suïcidaal geworden. Hij is uitgevallen van school in 3 vwo. Ik dacht toen dat ik hem kwijt was. Sindsdien onder behandeling van 3elijns GGZ. Daar konden ze hem niet bereiken en werd hij dus ook niet beter. Antidepressiva haalde de scherpe randjes eraf. Na thuiszitten, dagbesteding, nieuwe school en weer uitvallen, is hij nu sinds 5 maanden begonnen bij een gespecialiseerde dagbehandeling. Speciaal voor uitvallers in deze leeftijd met ASS. Zij geven aan dat de afgelopen jaren hem geen goed hebben gedaan, eigenlijk hem alleen maar beschadigd hebben.

Ondertussen is dochter van 14 ook uitgevallen van school afgelopen zomer.
Door alle stress rondom haar broer van de afgelopen jaren. Zij is weer opgebouwd maar het dreigt weer mis te lopen. Ze is soms fysiek ziek van de stress die school haar geeft. Heeft inmiddels eczeem en netelroos gekregen en wordt nog amper ongesteld. Allemaal spanning volgens mij.

Mijn man is uitzonderlijk hoogbegaafd en heeft ook heel veel trekken van ASS. Hij trekt het allemaal totaal niet. Dit uit zich in een aantal maanden compleet terugtrekken, stil, afwezig, niks zeggen, tot hij uitbarst. Dan is hij extreem; wil scheiden of zoon uit huis laten plaatsen of hij loopt zelf weg. Dan is het weer een paar maanden rustig en dan begint het weer.

Een netwerk is er niet. Aan familie hebben we volledig niks. De enige die mijn zoon begreep was mijn moeder en zij is overleden na een gruwelijk ziekbed. Vriendinnen heb ik wel maar zij kunnen niks met mijn zoon beginnen.

De dagbehandeling werkt totaal niet. Hij loopt er bijna elke dag weg. Hij is daar altijd boos en gespannen. En tot nu toe is er nog geen echte behandeling behalve wat gesprekjes. Hij staat op wachtlijsten voor behandeling. Doet nu wel al vervroegd examen voor 2 vakken, maar ik ben benieuwd wat daar de uitkomst van gaat zijn. Ik ben echt zijn veiligheid en dus ook degene die hij altijd appt of belt als er iets is. En dat is sowieso dagelijks. Dit voelt heel belastend.

Hij heeft een grote groep vrienden (sinds kort) die allemaal vapen/roken/blowen. En daar doet hij lekker aan mee. Hij is amper thuis en komt dus vaak stoned thuis. Hij werkt dus verdient en daar koopt hij dus allerlei shit mee. Hij is lief en ook best zorgzaam enzo, maar zodra ik iets wil bespreken wat hem niet aanstaat (en dan vooral iets rondom school/dagbehandeling/drugs) dan wordt hij zo enorm boos en gaat er vandoor. Wij kunnen echt niet op een normale manier een gesprek met hem aangaan.

Ik slaap al 3 jaar niet meer dan 4/5 uur per nacht. Heb inmiddels al 2 jaar een enorm ijzertekort, een maagzweer gehad, een schouderoperatie, een maagonderzoek, nu galstenen, allerlei ontstekingen, trombose en een diagnose van een chronische ziekte gekregen. Ik voel me fysiek altijd vreselijk. En mentaal trouwens ook. Ons hele gezin is compleet van de rit. En het lukt me niet om het recht te trekken.

Ik heb alle alternatieve vormen van hulp al geprobeerd, niks helpt. Inmiddels is de geldkraan ook behoorlijk leeg. Door compensatiekopen, proberen een beetje blijheid te kopen, maar ook door alle niet vergoedde zorg en megaveel reiskosten die we maken. Ik ga naar een psycholoog, heb emdr gehad. Maar ik voel me nog steeds vreselijk, bang, verdrietig, machteloos. Dochter gaat ook naar een psych, man begint binnenkort met een traject. Heeft ook al 2x een burn-out gehad de afgelopen jaren.

Ontspannen kan ik vrijwel nooit. Ik spreek soms wel met vriendinnen af maar ik kan nooit los zijn van thuis, telefoon is altijd aan en in beeld. Een hobby heb ik niet meer. Ik werk wel maar ook altijd alert en bereikbaar en bij nood ga ik direct naar huis. De enige ontspanning die ik soms krijg is als ik met mijn dochter wegga, maar dat is financieel nogal lastig, om vaak op reis te gaan of dagjes weg. En ook dan ben ik bereikbaar voor zoon en is het helaas ook vaak nodig dat ik brandjes blus.

Hoe kan ik dit nog volhouden? Niemand lijkt ons te kunnen/willen helpen. We zitten al bij de meest gespecialiseerde hulp. Ons huwelijk is kapot, we zijn collega’s en soms zitten we zo niet op 1 lijn. Iedereen gaat zo kapot en ik kan het niet stoppen. Wat kan ik nog doen?

Newbee2021 schreef: ↑

16-05-2026 01:18

Dit is loodzwaar voor echt iedereen in je gezin. En heel knap dat je het tot nu toe hebt volgehouden.
Je geeft aan dat hij geen grenzen van anderen ziet, en slecht aanstuurbaar lijkt te zijn. Hoe krijgt hij nu les? Is er een docent die wel tot hem door kan dringen?

Ken je zijn huidige vrienden? Zitten hier knullen tussen die hem zien voor wie hij is, en durf je een klein beetje erop te vertrouwen dat ze hem opvangen ipv laten vallen?

Vwb blowen, ik ben daar een tegenstander van. Mijn oudste heeft heel veel geblowd om uit de realiteit te ontsnappen (jongste is hier het zorgenkind). Ondanks het feit dat ik hier fel op tegen was, had ik de puf niet om hier tegen op te treden. Kind geeft aan, nu het praktisch niet meer blowt, dat het echt hielp om rustig te worden en het leven aan te kunnen, en de thuissituatie aan te kunnen.
Ik begrijp dat je niet wilt dat je kind rookt/blowt/vapet… maar stel nou dat hij het leven op deze manier een beetje draaglijk kan houden voor zichzelf, laat het dan alsjeblieft los.
Zijn leeftijd is echt een hele lastige. Mijn ervaring is dat als er iemand is die tot hem door kan dringen het ineens heel snel ten goede gekeerd kan worden, en je je lieve knulletje ineens in het lijf van een volwassen kerel terug vindt.

Het is loodzwaar, en nog zwaarder omdat jij vindt dat je niet om mag vallen, maar ook omdat je je man niet teveel wilt belasten. Ik denk dat je toch een klein beetje moet proberen om je zoon af en toe iets meer richting zn vader te sturen. Ja, je staat nog steeds aan, maar de oplossing, het luisteren naar zijn verhalen kun je ook een klein beetje naar zn vader gaan sturen. Dan hoef jij er niets mee, en kun je het dus een klein beetje loslaten.

Hij krijgt les maar dat gaat voor geen meter. Er zijn twee docenten en met de ene gaat het nog wel maar bij de ander loopt hij consequent weg. Leren voor examens doet hij met ons, zelfstandig lukt het niet. Zelf plannen of bedenken dat hij iets moet doen kan hij niet.

Ik ken zijn vrienden niet goed en ik weet niet of ze blijven als het lastiger wordt. Zijn prima jongens en meiden maar het is nog vrij pril.

Zijn vader kan het niet, heeft ook steeds net de verkeerde toon of timing waardoor zoon ontploft. Dat maakt het ook heel lastig.

LemoosGaatDoor schreef: ↑

16-05-2026 02:07

Eerlijk gezegd zou ik het voorlopig even zoeken in goede hulp voor jezelf. Naast zoon hangt er nog iemand volkomen afhankelijk van jou, jouw dochter. Dus meerdere mensen zijn erbij gebaat dat jij overeind blijft. Wat je niet hebt kun je ook niet geven en je klinkt nu al behoorlijk uitgezogen qua energie.

De man in deze situatie zou ik voor het blok zetten eerlijk gezegd. Je hebt geen ene moer aan een derde puber momenteel. UHB of welk etiket dan ook, hij is de andere ouder en volwassene en hoort gewoon zijn deel te leveren. Hoe boeit niet. Stop met die man te problematiseren en zijn verzorger/excuustruus te zijn.

Loslaten lijkt mij ook de aangewezen weg maar daar zul je wel hulp bij nodig hebben denk ik (het is al zwaar om los te laten ervaar ik zelf in meer doorsnee omstandigheden, niet dat ik denk dat er van alles en nog wat aan jou scheelt maar de omstandigheden zijn extremer).

In ieder geval heel veel sterkte

Man is mijn derde puber inderdaad. Hem voor het blok zetten werkt niet. Hij wil wel maar kan het niet. Ziet de wereld zo anders, is zo rechtlijnig, was zelf een uberbrave puber en snapt niks van deze tijd en pubers in het algemeen. Hij zit enorm met zichzelf in de knoop want hij ziet ook dat hij faalt en het hem niet lukt.

Verbinder schreef: ↑

16-05-2026 07:51

Ik zou dochter meenemen naar een homeopaat. Er is best kans dat ze goed reageert hierop gezien haar fysieke klachten stress gerelateert kunnen zijn.
Ik weet, homeopathie is niet ieders ding. Ik zou het wel doen.

Kan ik idd proberen, we starten ook met mindfulness binnenkort.

Verbinder schreef: ↑

16-05-2026 08:03

Sommige jongeren kunnen baat hebben bij een boxing coach. Vaak een persoon die veel problemen heeft gehad in het opgroeien en via boksen veel heeft bereikt persoonlijk in z’n leven en dit over wil brengen op anderen.
Juist dingen als boosheid, emoties proberen te kanaliseren. Met boksen, training, gesprekken. Dmv een persoon die je meer begrijpt, of in ieder geval goed met jongeren van all walks of life kan omgaan.

Voor zoiets staat hij op de wachtlijst.

Zomersweertje schreef: ↑

16-05-2026 08:07

Je wilt bereikbaar voor hem blijven, maar dat kan gewoon niet. Je gaat hier aan onderdoor. Je dochter is er ook nog. Wat betreft je man, daar heb je dus niets aan. Zou uit elkaar gaan dan niet rustiger voor je worden? Je kunt niet voor iedereen zorgen. Je moet voor jezelf gaan zorgen.

Misschien tijd om te gaan verdiepen in een indicatie aanvraag en naar een jeugdinstelling te verhuizen? Daar ben je geen ouder voor geworden, maar dit kan gewoon niet zo doorgaan. Je wanhoop spat van het scherm. Ik snap je angst heel goed, maar er zitten ook goede instellingen tussen. En je kunt nog steeds betrokken blijven, maar alleen wat minder.

En is hij nog suïcidaal? Of is die periode afgesloten en weet hij hoe hij dit bij je moet inzetten om dingen gedaan te krijgen of kun jij deze angst gewoon niet loslaten?


Voor mijn werk spreek ik veel ‘ontspoorde’ jongeren met vaak autisme/adhd. Eigenlijk iedere jongere blowt. Redelijk gecontroleerd met/door begeleiding. Het geeft ze rust. Ik ben echt anti drugs, maar ik ben ook niet blind voor welke effecten het geeft voor die jongeren. Het geeft ze een rustig hoofd. Ik hoop alleen heel erg dat mijn kind andere keuzes gaat maken (ook autisme/adhd). Dubbel he? Ik denk dat ik het blowen even zou laten en hopen dat hij in de loop van zijn leven zelf leert om rustiger te worden.

Mijn man is idd zover dat hij daarover aan het denken is, uit huis. Ik ben daar nog niet.

Suïcidaal nu niet maar dat kan zomaar weer veranderen. Hij is enorm heftig in zijn emoties en het kleinste ding kan hem triggeren, ondanks antidepressiva.

Feline schreef: ↑

16-05-2026 09:31

Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat loslaten de enige manier is, als het echt niet meer gaat. Het gaat niet alleen om je zoon. Jullie zijn met vier personen een gezin.

Je zoon zal altijd een onzekere factor blijven, hoe hard je ook je best doet. Met doorgaan zoals je nu doet weet je dat jullie er allevier aan onderdoor gaan. Met loslaten van je zoon red je je dochter, je man en jezelf.

Heel moeilijk, heel verdrietig, maar ga weer leven in plaats van overleven en gun dat je man en je dochter ook.

Maar hoe laat ik los? Gewoon nergens meer over in gesprek met hem? Alles maar accepteren? Welk signaal geef ik dan aan dochter? Zij heeft er nu al last van. Twee pubers in een dorp waar iedereen elkaar kent. Het gebeurt nu al regelmatig dat zij aangesproken wordt over haar broer.
Of zich schaamt ten opzichte van haar vriendinnen als hij iets doet. Want alles komt via via weer bij iedereen terecht.

Woez schreef: ↑

16-05-2026 09:20

Loslaten is makkelijk gezegd voor een buitenstaander. Hoe laat je je kind los wanneer hij zoveel behoefte heeft aan jouw veiligheid?
Ik weet de theorie: je moet goed voor jezelf zorgen om voor anderen te kunnen zorgen. Maar de praktijk is natuurlijk veel lastiger. (Ik heb zelf een kind met verstandelijke beperking en de daarbij horende gedragsproblemen).

Heb je contact met stichting MEE? Zij hebben clientondersteuners om met jou mee te kijken naar opties waar je wellicht nog niet aan hebt gedacht.
Ik snap dat je al veel hebt geprobeerd, maar mogelijk zien zij nog iets.
En vinden jullie zo een plek waar je zoon zich goed voelt en niet meer de behoefte voelt om weg te lopen.

Hele dikke knuffel!

Ik heb iemand van stichting Mee hier thuis gehad. Na een lang gesprek moest ze huilen over hoe zwaar het voor me was en vroeg ze me of ik als ervaringsdeskundige bij hun wilde komen werken. Was niet heel helpend voor me…

Youk79 schreef: ↑

16-05-2026 10:38

Het klinkt eigenlijk alsof het wel beter met hem gaat dan een paar jaar geleden. Vrienden, baantje, school. Dat is fijn, al gaat het natuurlijk niet probleemloos.

Ik zou loslaten in kleine stapjes. En ja dat levert eerst stress op en later pas rust. Zeg bijvoorbeeld eerst dat je over tien minuten terug appt of belt. Zo maak je iets ruimte en bouw je jouw vertrouwen op dat hij dat overleeft.

Over de drugs en dergelijke praten zou ik nu even niet doen. Laat het even zoals het is. Oplossen zit er nu niet in en het is al heel fijn als het niet erger wordt en iedereen ietsje tot rust kan komen

Het is dubbel. Het gaat enerzijds beter omdat hij niet meer constant dood wil, niet meer eenzaam is en alleen maar de hele dag thuis zit te gamen. Anderzijds wordt zijn gedrag wel heftiger. Sneller boos, steeds meer zijn eigen waarheid over van alles, extremere denkbeelden, soms heeft hij ook waanbeelden. En omdat hij steeds ouder en groter wordt is die boosheid ook best eng. Hij sport veel, is bijna 1,90 lang, breed, hele donkere ogen, zware stem. Hij is eng als hij boos is. En over iets meer dan een jaar is hij 18, komt er een berg met spaargeld vrij op zijn naam. Poeh, moet er nu niet aan denken wat hij dan gaat doen.

Lucy schreef: ↑

16-05-2026 11:21

Hebben jullie samen wel eens iets van pmst gedaan? Voor ons was dat heel helpend, omdat dochter ook ons stukje kon zien. En voor ons ons eigen patroon ook duidelijk werd (want soms hou je dingen ook in stant door krampachtig de controle te willen houden). Ze is nu individueel met pmt begonnrn, en ook daar heeft ze veel aan. Meer dan aan praten, want dst geeft kortsluiting.

Nu is de problematiek niet helemaal vergelijkbaar, maar wel op punten. Hij zal ergens grenzen moeten gaan leren. En dat begint ook een beetje door als ouders te begrenzen. En dat is ongelofelijk moeilijk, zeker als er zoveel angst speelt bij elke keuze die je maakt.

Hij staat op de wachtlijst voor PMT. Heeft dit eerder ook gehad toen hij veel jonger was. Dit is een van de weinige dingen die wel iets heeft gedaan bij hem.

Ik heb jouw topic ook gevolgd, hopelijk gaat het bij jullie beter.

Hij is onder behandeling van een psychiater, alles is bekend. De dagbehandeling waar hij zit heeft echt alles in huis qua hulp. Maar ook intern dus wachtlijsten.

Die spaarrekening kan ik niks meer aan veranderen, die is afgesloten toen hij geboren werd, niet wetende dat we nu er zo bij zouden zitten. Bewind ga ik regelen als jij er met 17,5 nog zo bij zit. Dan hebben we nog iets meer dan een half jaar.

PDA is het niet, hij kan prima aangesproken worden als het maar niet over school of drugs/roken gaat. Zelfs dat laatste is soms nog te doen, maar school/weglopen is een niet bespreekbaar onderwerp. Dan flipt hij. En dingen moeten kan hij ook handelen.

Man komt net met het briljante plan om deze zomer een week weg te gaan, zij samen met z’n tweeën, ergens off grid, zonder internet en telefoon. Een week wandelen en weer tot elkaar komen. Terwijl man half overspannen is en het niet aankan en zoon steeds boos wordt van mijn man. Lijkt mij een recept voor een ramp. Mijn man denkt dat dit alles oplost ???

Het advies om hem terug te appen met dat ik over een kwartier reageer ga ik proberen toe te passen!