Als je echt niet meer kan, maar dat kan niet…

Lente19251003- vrijdag 15 mei 2026 om 20:47

Ik kan niet meer. Ik ben op. Echt compleet op. En het stopt niet. Ik kan niet op zijn. Ik moet doorgaan. En niemand die me helpt. Ik ben echt wanhopig.

De aanleiding: zoon van 16 heeft ASS. Het is altijd pittig met hem geweest. Mijn carrière moest wijken voor de zorg voor hem. Alles draaide om hem en wat hij nodig had. Op zijn 13e is hij getraumatiseerd en depressief en suïcidaal geworden. Hij is uitgevallen van school in 3 vwo. Ik dacht toen dat ik hem kwijt was. Sindsdien onder behandeling van 3elijns GGZ. Daar konden ze hem niet bereiken en werd hij dus ook niet beter. Antidepressiva haalde de scherpe randjes eraf. Na thuiszitten, dagbesteding, nieuwe school en weer uitvallen, is hij nu sinds 5 maanden begonnen bij een gespecialiseerde dagbehandeling. Speciaal voor uitvallers in deze leeftijd met ASS. Zij geven aan dat de afgelopen jaren hem geen goed hebben gedaan, eigenlijk hem alleen maar beschadigd hebben.

Ondertussen is dochter van 14 ook uitgevallen van school afgelopen zomer.
Door alle stress rondom haar broer van de afgelopen jaren. Zij is weer opgebouwd maar het dreigt weer mis te lopen. Ze is soms fysiek ziek van de stress die school haar geeft. Heeft inmiddels eczeem en netelroos gekregen en wordt nog amper ongesteld. Allemaal spanning volgens mij.

Mijn man is uitzonderlijk hoogbegaafd en heeft ook heel veel trekken van ASS. Hij trekt het allemaal totaal niet. Dit uit zich in een aantal maanden compleet terugtrekken, stil, afwezig, niks zeggen, tot hij uitbarst. Dan is hij extreem; wil scheiden of zoon uit huis laten plaatsen of hij loopt zelf weg. Dan is het weer een paar maanden rustig en dan begint het weer.

Een netwerk is er niet. Aan familie hebben we volledig niks. De enige die mijn zoon begreep was mijn moeder en zij is overleden na een gruwelijk ziekbed. Vriendinnen heb ik wel maar zij kunnen niks met mijn zoon beginnen.

De dagbehandeling werkt totaal niet. Hij loopt er bijna elke dag weg. Hij is daar altijd boos en gespannen. En tot nu toe is er nog geen echte behandeling behalve wat gesprekjes. Hij staat op wachtlijsten voor behandeling. Doet nu wel al vervroegd examen voor 2 vakken, maar ik ben benieuwd wat daar de uitkomst van gaat zijn. Ik ben echt zijn veiligheid en dus ook degene die hij altijd appt of belt als er iets is. En dat is sowieso dagelijks. Dit voelt heel belastend.

Hij heeft een grote groep vrienden (sinds kort) die allemaal vapen/roken/blowen. En daar doet hij lekker aan mee. Hij is amper thuis en komt dus vaak stoned thuis. Hij werkt dus verdient en daar koopt hij dus allerlei shit mee. Hij is lief en ook best zorgzaam enzo, maar zodra ik iets wil bespreken wat hem niet aanstaat (en dan vooral iets rondom school/dagbehandeling/drugs) dan wordt hij zo enorm boos en gaat er vandoor. Wij kunnen echt niet op een normale manier een gesprek met hem aangaan.

Ik slaap al 3 jaar niet meer dan 4/5 uur per nacht. Heb inmiddels al 2 jaar een enorm ijzertekort, een maagzweer gehad, een schouderoperatie, een maagonderzoek, nu galstenen, allerlei ontstekingen, trombose en een diagnose van een chronische ziekte gekregen. Ik voel me fysiek altijd vreselijk. En mentaal trouwens ook. Ons hele gezin is compleet van de rit. En het lukt me niet om het recht te trekken.

Ik heb alle alternatieve vormen van hulp al geprobeerd, niks helpt. Inmiddels is de geldkraan ook behoorlijk leeg. Door compensatiekopen, proberen een beetje blijheid te kopen, maar ook door alle niet vergoedde zorg en megaveel reiskosten die we maken. Ik ga naar een psycholoog, heb emdr gehad. Maar ik voel me nog steeds vreselijk, bang, verdrietig, machteloos. Dochter gaat ook naar een psych, man begint binnenkort met een traject. Heeft ook al 2x een burn-out gehad de afgelopen jaren.

Ontspannen kan ik vrijwel nooit. Ik spreek soms wel met vriendinnen af maar ik kan nooit los zijn van thuis, telefoon is altijd aan en in beeld. Een hobby heb ik niet meer. Ik werk wel maar ook altijd alert en bereikbaar en bij nood ga ik direct naar huis. De enige ontspanning die ik soms krijg is als ik met mijn dochter wegga, maar dat is financieel nogal lastig, om vaak op reis te gaan of dagjes weg. En ook dan ben ik bereikbaar voor zoon en is het helaas ook vaak nodig dat ik brandjes blus.

Hoe kan ik dit nog volhouden? Niemand lijkt ons te kunnen/willen helpen. We zitten al bij de meest gespecialiseerde hulp. Ons huwelijk is kapot, we zijn collega’s en soms zitten we zo niet op 1 lijn. Iedereen gaat zo kapot en ik kan het niet stoppen. Wat kan ik nog doen?

ScoobyDee zaterdag 16 mei 2026 om 11:54

Wat zwaar om dit te dragen, wat enorm moeilijk; dat jij kapot gaat (bent..) en geen uitweg ziet, is helemaal duidelijk. Je zit volledig klem zo. Ik zou je virtueel een knuffel willen geven

Mijn zoon, ook nu rond de 18 jr (en ASS), heeft ook suïcidale gedachtes gehad, maar ondertussen niet meer, dit ligt alweer 2 jaar achter ons. Je zit dan in een hopeloze neerwaartse spiraal (met veel randzaken erbij waar het effect op heeft). Dat is wat ik ook bij jou lees.
Wat anderen schrijven; hem lieverlee, met ieniemienie stapjes, wat proberen "losser te laten" (ahw, zó moeilijk) - met iig het welzijn van je dochter (en man..?) voor ogen houdend, zou dat een voorzichtige stap kunnen zijn? Van loslaten is dan geen sprake, maar hele kleine stapjes nemen..? (ook gezien zijn leeftijd).

Summertje zaterdag 16 mei 2026 om 11:56

Lente19251003- schreef: ↑
15-05-2026 23:11
Nee hij voelt echt geen grenzen van anderen aan. Dat is ook waar vriendschappen altijd op stuklopen. Ook bij stage of bijbaan krijgt hij feedback dat hij lastig aan te sturen is. Nu is hij brommerkoerier, dat gaat goed.

En als hij me appt dat het superslecht met hem gaat, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen dat ik over een uur terug app. En zelfs als zou ik dat doen, de stress en paniek is er bij mij dan natuurlijk al wel.

Ik besef me dat ik echt niet meer rationeel kan denken, maar ik zie niet hoe ik dit zou moeten doen.

En als je bedenkt dat je dit niet voor jezelf doet, maar voor je dochter?
Want die heeft het ook heel moeilijk. En dan zijn jullie eindelijk samen weg, gaat er wéér aandacht naar haar broer.

Anoniem_6a5e55fcd6ad1 zaterdag 16 mei 2026 om 11:56

De post van Frizz vind ik een hele mooie. Ik merk dat ik ook in adviezen jump om te kijken wat er voor zoon mogelijk nog helpend zou zijn om hou ruimte te gunnen.

Maar misschien moet je nu vooral gaan voelen wat jij nodig hebt, en hoe jij ergens kunt gaan ontspannen

Youk79 zaterdag 16 mei 2026 om 12:00

Lente19251003- schreef: ↑
16-05-2026 11:46
Het advies om hem terug te appen met dat ik over een kwartier reageer ga ik proberen toe te passen!

Goed zo! En verwacht er geen wonderen van hè. Het wordt misschien zelfs eerst erger.

Ik lees dat hij anti-depressieva slikt. Zijn er via de psychiater ook andere medicijnen in beeld? De fantasie en boosheid in combinatie met zijn fysiek klinkt inderdaad eng

Het is zoals het is

ladadieladieda zaterdag 16 mei 2026 om 12:06

Lente19251003- schreef: ↑
16-05-2026 11:41

Man komt net met het briljante plan om deze zomer een week weg te gaan, zij samen met z’n tweeën, ergens off grid, zonder internet en telefoon. Een week wandelen en weer tot elkaar komen. Terwijl man half overspannen is en het niet aankan en zoon steeds boos wordt van mijn man. Lijkt mij een recept voor een ramp. Mijn man denkt dat dit alles oplost ???

Waar ben je precies bang voor?

Zeemeermin84 zaterdag 16 mei 2026 om 13:24

Ik snap ergens je angst wel, maar wat vindt zoon van dit plan?
En ik neem aan dat je man niet écht denkt dat dit alles oplost of wel?

Frizz zaterdag 16 mei 2026 om 13:38

Nog even en aanvulling op het zenuwstelsel-verhaal, ik (en veel andere ouders in deze situatie ook) merk dat mijn kind ook moeilijker gedrag laat zien als ik (meer) overspoeld ben.
Ze voelen het aan, maar je gedrag is daardoor vaak ook anders; minder geduld (soms alleen al in je stem!), zelf minder vertrouwen in dat dingen goed komen (dat is onveilig voor een kind, wat als zelf je ouders het niet meer weten!), minder flexibel om humor in te kunnen zetten en zaken wat luchtiger te bekijken.

Daarom is het vaak zo dat werken aan je eigen zenuwstelsel doorwerkt op het gedrag van je kinderen. Het kan er na een aantal behandelen voor jezelf écht allemaal al wat anders uit komen te zien.

•

Phlox24 zaterdag 16 mei 2026 om 13:40

Een vriendin van mij heeft in een zelfde soort situatie gezeten, al heel wat jaren geleden. Waar ze achteraf spijt van heeft is dat ze niet eerder heeft losgelaten. Zij denkt dat dan haar andere kinderen minder beschadigd zouden zijn. Dat ze hun onvoldoende heeft beschermd voor het schadelijke gedrag heeft ze nog veel last van. Ze beseft ook goed waarom ze dat toen niet kon cq wilde. Met het kind heeft ze sporadisch contact.

Sterkte TO. Je mag loslaten om je andere kinderen en jezelf te beschermen. Gezien ik je reacties verder niet gelezen heb, weet ik niet of je goede hulp voor jezelf hebt. Mocht dat niet zo zijn, gun het jezelf om deze te zoeken.

blijfgewoonbianca zaterdag 16 mei 2026 om 13:49

https://www.outbackexplorers.nl/therapie

https://www.vaderzoonreis.nl/over/

https://www.outbackclub.nl/team/karel-post

https://www.outdoortherapie.com/

Ik vind een vader / zoon uitstap echt geen gek idee. Jij gaat vaak op pad met je dochter, toch ?

Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Frizz zaterdag 16 mei 2026 om 14:09

Ik wil ook nog wel even op deze wijzen (door veel gemeente ingekocht, wat hopelijk maakt dat er geen vertraging op de lijn komt): https://www.123beactive.nl/

Het is een ontzettend leuke club mensen die echt op maat fijne weekenden creëren voor kinderen en jongeren (je komt met leeftijdsgenoten in een vast groepje).
Zo heeft het kind een fijn weekend en kan de rest van het gezin even bijtanken. Je kan altijd even met ze bellen voor meer info.

Ik hoop dat de dagbehandeling kan ondersteunen bij de aanmelding, mits je zoon enthousiast krijgt.

•

Zoccellia zaterdag 16 mei 2026 om 14:32

Wat een heftige situatie Lenthe. Klinkt ook heel eenzaam. Al die zorgen en niemand heeft de oplossing.

Ik ga mee in het voorstel van een paar anderen: Meer begrenzen/ loslaten ten behoeve van jezelf en je andere kind. Er is áltijd een grens, en je kunt het niet in je eentje oplossen. Dan kan de grens misschien maar beter op een plek liggen zodat er voor je dochter en voor jou nog ruimte is om enigszins te 'leven'.

Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook

Zoccellia zaterdag 16 mei 2026 om 14:37

Ik heb zelf een zorgintensief kind, en hoewel ik alles voor hem zou willen doen worstel ik ook met het feit dat we al zoveel van onszelf hebben opgegeven en het eigenlijk niet nog meer uit balans kan. Mag. Vooral mijn andere kind maakt dat goed zichtbaar. Het kan toch niet zo zijn dat haar leven te leiden heeft onder het probleem van een ander. Natuurlijk past iedereen zich een beetje aan, maar het is bij vlagen zo uit balans bij ons thuis dat het net lijkt alsof het ene kind belangrijker is dan het andere. En dat is niet zo, en precies dat helpt me om toch meer te begrenzen.

Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook

ladadieladieda zaterdag 16 mei 2026 om 15:00

Zoccellia schreef: ↑
16-05-2026 14:37
Ik heb zelf een zorgintensief kind, en hoewel ik alles voor hem zou willen doen worstel ik ook met het feit dat we al zoveel van onszelf hebben opgegeven en het eigenlijk niet nog meer uit balans kan. Mag. Vooral mijn andere kind maakt dat goed zichtbaar. Het kan toch niet zo zijn dat haar leven te leiden heeft onder het probleem van een ander. Natuurlijk past iedereen zich een beetje aan, maar het is bij vlagen zo uit balans bij ons thuis dat het net lijkt alsof het ene kind belangrijker is dan het andere. En dat is niet zo, en precies dat helpt me om toch meer te begrenzen.

Wij hebben een zorgintensief broertje en het leven van mijn ouders spon zich om zijn behoeften en zijn noden. Wij, de andere 3 kinderen, hingen er maar een beetje bij. Toen ik dat jaren terug eens tegen mijn moeder zei, was ze not amused. Dat is blij moest zijn dat ik niet in zijn schoenen stond en dat ze het niet anders hadden kunnen doen, want hij had hun meer nodig dan wij.
Probeer niet de noden van je probleemkind te laten prevaleren boven die van je dochter, to. Ze is je even lief, dus geef haar ook dezelfde aandacht.

Als ik van een afstandje je verhaal lees dan zie ik vooral een moeder die zichzelf gegijzeld houdt omdat ze bang is dat haar kind de hand aan zichzelf slaat. Maar dat is geen leven. Jij denkt dat je hem kunt behoeden voor zelfmoord. Maar wanneer ontsla je jezelf van die last? Wat moet er gebeuren om jou in te laten zien dat jij dat niet kunt tegenhouden?
En is dat wat je echt wil? Constant op je qui vive zijn zodat hij niet zichzelf onder de trein gooit? Waarom zijn doodswens niet serieus nemen? Wat heb jij nodig om in te zien dat jij niet bij machte bent om zijn eventuele zelfmoord in de toekomst te voorkomen?

Want dat is volgens mij je grootste angst en wat je probeert te bezweren met je constante paraatheid.

Maris_90 zaterdag 16 mei 2026 om 15:05

[…]

moderatorviva wijzigde dit bericht op 16-05-2026 17:36
Reden: Off topic

0.00% gewijzigd

Anoniem_6a5e55fcd6ad1 zaterdag 16 mei 2026 om 16:12

ladadieladieda schreef: ↑
16-05-2026 15:00
Wij hebben een zorgintensief broertje en het leven van mijn ouders spon zich om zijn behoeften en zijn noden. Wij, de andere 3 kinderen, hingen er maar een beetje bij. Toen ik dat jaren terug eens tegen mijn moeder zei, was ze not amused. Dat is blij moest zijn dat ik niet in zijn schoenen stond en dat ze het niet anders hadden kunnen doen, want hij had hun meer nodig dan wij.
Probeer niet de noden van je probleemkind te laten prevaleren boven die van je dochter, to. Ze is je even lief, dus geef haar ook dezelfde aandacht.

Als ik van een afstandje je verhaal lees dan zie ik vooral een moeder die zichzelf gegijzeld houdt omdat ze bang is dat haar kind de hand aan zichzelf slaat. Maar dat is geen leven. Jij denkt dat je hem kunt behoeden voor zelfmoord. Maar wanneer ontsla je jezelf van die last? Wat moet er gebeuren om jou in te laten zien dat jij dat niet kunt tegenhouden?
En is dat wat je echt wil? Constant op je qui vive zijn zodat hij niet zichzelf onder de trein gooit? Waarom zijn doodswens niet serieus nemen? Wat heb jij nodig om in te zien dat jij niet bij machte bent om zijn eventuele zelfmoord in de toekomst te voorkomen?

Want dat is volgens mij je grootste angst en wat je probeert te bezweren met je constante paraatheid.

Je hebt gelijk in je post.

Maar als moeder van een dochter die een poging tot suicide heeft gedaan: dat is het aller, állermoeilijkste als moeder om los te laten. Die angst in de ogen moeten kijken, realiseren dat je kind verantwoordelijk is voor het vormgeven van zijn/haar eigen leven, ook als dat betekent dat het "niet leven" is. Realiseren dat therapie zijn/haar verantwoordelijkheid is. En dat zolang je alle verantwoordelijkheid overneemt, er nooit ruimte zal zijn voor het kind om die ruimte te pakken.

Met behulp heb ik dat wel stapje bij beetje gedaan. Als ze haar bed niet uit komt: dan komt ze haar bed niet uit. Niet naar therapie? Dan verantwoording afleggen bij de therapeut. Niet naar dagbesteding? Dan hun pakkie an.

En natuurlijk is het niet zo zwart/wit. Maar ik zie wel een meisje nu die er nog lang niet is, maar wel verantwoordrlikkheid neemt voor haar stappen. En als ze hulp vraagt, ben ik er. Altijd. Maar ik los het niet meer voor haar op.

We zijn nog steeds zoekende wat kunnen en willen is in deze. Waar is het een gedragsprobleem, waar is het overvraging of trauma. En kk kan me voorstellen dat dat voor to ook zo is.

Maar als moeder kom je ook in een soort patstelling. Waarbij de angst zo groot is dat als je loslaat en je kind kiest ervoor om het keven te verlaten, dat je jezelf altijd zal verwijten dat je er niet alles aan hebt gedaan om dat te voorkomen.

Punt is dst je zijn leven niet kunt leiden (wilde bijna lijden typen...).

En voor jou: wat ongelofelijk naar dat je moeder zo op haar pijnpunt werd getrapt, dat ze jou ook nu niet kon zien in wat jij toen nodig had gehad. Los van dat ze het je waarschijnlijk niet kon geven, het toen niet anders haf kunnen doen, had ze op zn minst nu wel mogen erkennen dat jij hierdoor tekort bent grkomen en dat dat nooit haar intentie is geweest. Dat het terecht is dat jij dit zo hebt ervaren.

Ku je zien dat haar reactie hoogstwaarschijnlijk voortkomt uit schuldgevoel?

Youk79 zaterdag 16 mei 2026 om 16:57

Wat mooi omschreven Lucy

Het is zoals het is

Yejii zaterdag 16 mei 2026 om 16:59

[...]

moderatorviva wijzigde dit bericht op 17-05-2026 12:24
Reden: Offtopic

98.24% gewijzigd

ladadieladieda zaterdag 16 mei 2026 om 16:59

Lucy schreef: ↑
16-05-2026 16:12
Je hebt gelijk in je post.

Maar als moeder van een dochter die een poging tot suicide heeft gedaan: dat is het aller, állermoeilijkste als moeder om los te laten. Die angst in de ogen moeten kijken, realiseren dat je kind verantwoordelijk is voor het vormgeven van zijn/haar eigen leven, ook als dat betekent dat het "niet leven" is. ….

….We zijn nog steeds zoekende wat kunnen en willen is in deze. Waar is het een gedragsprobleem, waar is het ove

Punt is dst je zijn leven niet kunt leiden (wilde bijna lijden typen...).

En voor jou: wat ongelofelijk naar dat je moeder zo op haar pijnpunt werd getrapt, dat ze jou ook nu niet kon zien in wat jij toen nodig had gehad. Los van dat ze het je waarschijnlijk niet kon geven, het toen niet anders haf kunnen doen, had ze op zn minst nu wel mogen erkennen dat jij hierdoor tekort bent grkomen en dat dat nooit haar intentie is geweest. Dat het terecht is dat jij dit zo hebt ervaren.

Ku je zien dat haar reactie hoogstwaarschijnlijk voortkomt uit schuldgevoel?

Loslaten is het allermoeilijkste in de opvoeding. Als je zwanger bent begint het, en bij je eigen dood stopt het niet, heb ik gemerkt. “Letten jullie op broertje’”, was het laatste wat mama zei. Dus ik snap mijn moeder, en ik snap deze moeder ook.

Toch weet iedereen die er van buitenaf naar kijkt dat loslaten de grootste gave is die je je kind kunt geven als je ze een eigen leven waar ze zelf verantwoordelijk voor zijn gunt. Helaas zie je zelf als ouder maar al te goed dat je kind die verantwoordelijkheid niet aankan en in je angstdromen worden alle gevaren die je ziet opdoemen werkelijkheid.

CocaCola zaterdag 16 mei 2026 om 17:46

Pfoeh ik zit met tranen dit Topic door te lezen. Wat een heftige rollercoaster is jouw leven Lente. Een rollercoaster waar je voor jouw gevoel in vast zit.

Natuurlijk ben je moe en op! Lastig als elke hulp niet helpend is.

Mijn advies bel de huisarts NU en vertel dat je er helemaal doorheen zit. Dat een psycholoog en emdr etc niet heeft geholpen.

Heb je er al over gedacht om te scheiden van je man? En samen met je kinderen een ander huis te zoeken? (Geen idee pf dit kan)

Als mijn advies niks is, ook goed. Ik probeer mee te denken.

Maar lieve lieve lieve Lente, als je voor mij stond had ik je een hele dikke knuffel gegeven en je gewoon even vastgehouden.

Pfff sterkte

Zoccellia zaterdag 16 mei 2026 om 17:48

ladadieladieda schreef: ↑
16-05-2026 16:59
Loslaten is het allermoeilijkste in de opvoeding. Als je zwanger bent begint het, en bij je eigen dood stopt het niet, heb ik gemerkt. “Letten jullie op broertje’”, was het laatste wat mama zei. Dus ik snap mijn moeder, en ik snap deze moeder ook.

Toch weet iedereen die er van buitenaf naar kijkt dat loslaten de grootste gave is die je je kind kunt geven als je ze een eigen leven waar ze zelf verantwoordelijk voor zijn gunt. Helaas zie je zelf als ouder maar al te goed dat je kind die verantwoordelijkheid niet aankan en in je angstdromen worden alle gevaren die je ziet opdoemen werkelijkheid.

Het kind is nog jong, zo jong dat we ouders nog verantwoordelijk houden. Het lijkt me heel moeilijk om in de situatie zelf in te schatten of je genoeg loslaat, of te weinig, of teveel. Maar achteraf zal iedereen je precies kunnen vertellen waar en wanneer je het fout hebt gedaan.

Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook

Anoniem_6a5e55fcd6ad1 zaterdag 16 mei 2026 om 18:23

Zoccellia schreef: ↑
16-05-2026 17:48
Het kind is nog jong, zo jong dat we ouders nog verantwoordelijk houden. Het lijkt me heel moeilijk om in de situatie zelf in te schatten of je genoeg loslaat, of te weinig, of teveel. Maar achteraf zal iedereen je precies kunnen vertellen waar en wanneer je het fout hebt gedaan.

Ondertussen is mijn ervaring dat er een wereld van verschil zit in dat ze zelf verantwoordelijkheid voelen voor hun leven, of dat er het gevoel is dat ze alles (therapie, dsgbesteding enz) doen omdat je als ouder denkt dat het goed is. In het laatste geval is het ook weer een middel om in te zetten om onder de druk uit te komen en is er ook een gevoel van geen grip hebben op wat er met je gebeurt.

Dat gezegd hebbende, blijft het moeilijk om vooraf in te schatten wat je kind wel en niet aan kan. Mijn dochter is een half jaar ouder dan to haar zoon. En het is, als ouder, een doodeng proces.

Tegelijkertijd heeft mijn dochter een psychiatrisch verpleegkundige bij de ggz instelling waar ze loopt die haar vertrouwen heeft gewonnen en waar ze echt samen werkt aan meer verantwoordelijkheid voelen en pakken. Dat scheelt enorm.

En mijn angst was, dat als ze niet zou opdagen bij de ggz, dat ze haar zouden laten vallen. Dat is gelukkig niet gebeurd.

Ik weet niet of dat voor to geldt, maar wat doe je als je een kind hebt dat dusdanig beperkt is dst het nooit zelfstandig zal kunnen functioneren, nooit zelfstandig zal kunnen reguleren? Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik vond de afgelopen 2 jaar al zwaar. En in dat grval kan loslaten alleen maar als de hulpverlening kan opvangen. Maar dan moet er wel vertrouwen zijn.

*Hestia* zaterdag 16 mei 2026 om 18:30

Mijniebelle schreef: ↑
16-05-2026 11:37
Probeer eens te lezen.

Probeer eens aardig te zijn.
Lappen tekst en met mijn vraag bedoelde ik een andere diagnose dan bijvoorbeeld ass. Ik heb echt wel gelezen.

Bij herhaaldelijk posten in het ban topic zal een ban volgen.

Mijniebelle zaterdag 16 mei 2026 om 18:33

*Hestia* schreef: ↑
16-05-2026 18:30
Probeer eens aardig te zijn.
Lappen tekst en met mijn vraag bedoelde ik een andere diagnose dan bijvoorbeeld ass. Ik heb echt wel gelezen.

Dan moet je duidelijk zijn, want zijn diagnose stond toch in de OP.

*Hestia* zaterdag 16 mei 2026 om 18:37

Mijniebelle schreef: ↑
16-05-2026 18:33
Dan moet je duidelijk zijn, want zijn diagnose stond toch in de OP.

Ik moet niks. Mijniebelle.

Bij herhaaldelijk posten in het ban topic zal een ban volgen.

Lente19251003- zaterdag 16 mei 2026 om 22:02

Yejii schreef: ↑
16-05-2026 16:59
Dit vraag ik me ook af.

Ik vind dit een hele nare, pijnlijke vraag. Of ik zeker weet dat hij niemand verkracht heeft.

Ik zie dat de post waarop jij reageert al weggehaald is door de moderator. Dankjewel daarvoor (was niet op mijn verzoek want ik was weg met dochter). Ja dat weet ik 100% zeker; ten eerste zat ik praktisch naast hun op het moment dat het gebeurd had moeten zijn. Ten tweede is dat meisje hier met haar ouders geweest om excuses aan te bieden voor haar leugen want mijn zoon had niks tegen haar zin gedaan. En hij kent geen grenzen was dan misschien te sterk uitgedrukt, hij kent weinig grenzen maar deze grens zou hij niet overgaan. Ten derde heeft zij hem nog maanden lang gestalkt omdat ze hem terug wilde.

Actieve topics

B&B vol liefde 2026 zonder spoilers

Mensen die pluisjes en haartjes van mij afhalen

Napraattopic 2026.3 met geklets en een zonnestraaltje

B&B Vol Liefde 2026 VIDEOLAND

Goede duikbril voor 8-jarige

Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6

Mijn euthanasie traject mogelijk triggers

Vriendschappen verwateren als ik geen initiatief meer neem

Een nieuw begin.

Wat lezen jullie nu deel 2